Mam problem z rodzicami - pomocy - Netkobiety.pl

Trochę krzywdzące opinie.. że wybrałam bagno, że jestem taka sama, że skończę jak ona i że źle to wróży dla mojego związku... Czy to nie trochę za surowe? Za to, że chcę pojechać do domu? Grunt, to chyba bym nie poddała się woli matki? Sam ten ksiądz Szustak mówi, że on dopiero po 7 latach zrobił masakrę matce. To nie wszystko tak od razu i hop siup. Łatwiej się pisze, trudniej wykonać.

Gdyby miało tak być jak piszecie, dalej bym mówiła: "mamuś to tylko kolega, a ja z Wami będę do końca życia", bo tak jeszcze mówiłam w lipcu, w sierpniu, we wrześniu... Teraz jej mówię, że to chłopak, teraz podkreślam, że mam 30 lat, że mam prawo do własnego życia i ułożenia go jak chcę i nie zmienię zdania. Jeszcze 2-3 miesiące temu tego nie potrafiłam. Naprawdę to nie rokuje żadnej zmiany?! Właśnie jestem po wymianie 15 smsów z mamą. Tylko tym razem ani razu mi nie ubliżyła. Tym razem nie kłamałam i nie przekonywałam, że to nie związek. Twardo pisałam, że zdania nie zmienię i jestem odrobinę z siebie dumna... nawet jeśli wy uważacie inaczej... I choć zawsze po takiej smsowej udręce matka na koniec pisała "Ty k.. nie pokazuj się tutaj", tym razem napisała "może już skończymy, co?". Jasne, że czeka mnie jeszcze niejedna jazda zapewne. Ale nie zamierzam też jej w niczym ustępować, a jej jazdy puszczać mimo uszu. Jadę, by spełnić niejako powinność wobec nich, bo obiecałam, bo są moimi rodzicami itp.

Bardzo mi przykro, że od razu osądzacie, jak miałoby wyglądać moje małżeństwo. Póki co, mimo tej trudnej relacji i bagna, w którym tkwię, tutaj zachowuję się dość odpowiedzialnie i go nie zaniedbuję na rzecz tego, by płakać nad mamusią...

To wnioski z autopsji. Znam to doskonale, bo zanim wyrwałam sięz tego kręgu, to zniszczyłam niejeden swój związek, właśnie przez to, że na pierwszym miejscu była mama. Też mam 30 lat, mieszkam z partnerem, w domu nocuję jedną- dwie noce raz na jakis czas, a moja mama nie ma prawa mnie oceniać, lub też mówić mi, co mam robić. Dzwonię, jak czuję potrzebę. Święta spędziłam z partnerem (na kilka godzin pojechaliśmy do mojej mamy). Moja mama szanuje mojego partnera, a jeszcze 8 lat temu miałam piekło. Widzisz różnicę między nami? Mamy tyle samo lat. Nie robie z siebie ofiary, nie robie z partnera wybawiciela. Sama zadbałam o własne wyleczenie. Sama o siebie zawalczyłam.

Szok i niedowierzanie. Masz syndrom sztokholmski w najczystszej postaci.

A Szustakowi daj już spokój.

No to faktycznie wstyd. Ja bym sie zapadla pod ziemie, jakby moje dziecko zaszlo w ciaze w wieku 30 lat...

Ten brak furii matki to nie jest żadna zmiana na stałe, Aga. To donikąd nie zmierza, tylko się kręci w kółko. To kolejny etap w cyklu tej samej gry. Za chwilę znowu będzie furia, bo jeśli chodzi o Twoją matkę NIC się nie zmieniło. Jeśli chodzi o Ciebie to jeszcze też niewiele.
Przekonasz się o tym. Jeśli nie przestaniesz w to grać.

Smutno się czyta to co wypisujesz Aga. Odpowiedz, cieszysz się na myśl o czekającej Cię podróży? W końcu nie jedziesz z niczym, nie było Cię w domu ponad DWA TYGODNIE, a w dodatku masz chłopaka(!) zamierzasz dalej  z nim pomieszkiwać, a nawet studiować w jego mieście! Należy Ci się lanie od mamy i to niejedno, rozzuchwaliłaś się panno, srogo za to zapłacisz. Twoja matka przy niewielkiej pomocy ojca na pewno sobie z Tobą poradzi. O studiowaniu w mieście chłopaka możesz powoli zapomnieć- byłby to kolejny pretekst do wyjazdów. Spakowałaś sobie torbę podróżną? Wychodząc z domu mocno przytul chłopaka, nie będziecie się widzieć dłuugie tygodnie...Sprawdź setny raz czy nie przyszedł jeszcze jakiś sms od mamy.

Aga dostałaś tutaj od forumowiczów wiele informacji i rad, spotykasz się z terapeutką, więc masz już jakieś refleksje na temat nieprzeciętej pępowiny, za która odpowiadasz wyłącznie ty.
Napisałaś również, że chciałabyś zostać mężatką. Ale po co? Czy zmieni to coś w twojej relacji z rodzicami?
Jak będzie czuł się twój mąż widząc ciebie ciągle emocjonalnie uzależnioną od nich? Czy chcesz chłopakowi "zatruć" tym życie?
moje_glupie_ja: "Właśnie jestem po wymianie 15 smsów z mamą."

Małżeństwo to odpowiedzialność, to troska o dobro męża, i nie ma tutaj miejsca dla rodziców i innych osób. Ty jeszcze nie dorosłaś raczej do małżeństwa, ponieważ emocjonalnie jesteś 10 latką. Nikt ciebie nie uratuje, nie sprawi że się zmienisz, jeżeli sama nie będziesz chciała zrobić tego dla siebie.
Tylko ty znasz rozwiązanie swojego problemu, ale boisz się dorosnąć .....

Zgadzam się Czarna z Tobą. W realnym naszym życiu też przecież nie jest tak, że automatycznie stosujemy się do wszystkich rad, które otrzymujemy, tylko przyjmujemy je do wiadomości i czasem/częściowo w oparciu o nie formujemy swoje życie.
W pewnym sensie, gdyby wbrew swojemu głębokiemu przekonaniu Aga posłuchała nas, to zrobiłaby to samo od czego ją cały czas owodzimy, czyli poddała się jakiejś jakiejś obcej "wizji" życia a nie podążała swoją...

Magicznie nie, ale pracując nad sobą już tak. Zauważ, że nikt tu nie namawia Agi do przeskakiwania problemów, a raczej do pracy nad sobą. Problem jej polega jednak na tym, że ona nie chce nad sobą pracować.
Nie dziwi mnie też pewne wzburzenie w tym wątku, bo wiele osób (choćby ja) ma jednak emocjonalny stosunek do tej historii. smutek i frustracja we mnie osobiście rodzą się własnie z bezsilności , o której pisała Beyondblackie, a nie dlatego że Aga mnie nie słucha. Jasne , że ona decyduje i wybiera, nikt za nią tego nie zrobi, ale jak widzisz to  rozpędzone auto pędzące prosto w drzewo, to zwyczajnie martwisz się o kierowce i wkurzasz sie na siebie, że nie możesz nic zrobić

A kto sie tego spodziewa? Każda jej wątpliwość jest tu rozbierana na czynniki pierwsze i szeroko omawiana. tu nie chodzi o oczekiwania , a o zwykły , ludzkie odruchy, jak choćby martwienie się o jej sytuacje, która jest naprawdę tragiczna. to nie są jakieś tam dyrdymały o byle czym , ale poważne, toksyczne uzależnienie
Wyobraź sobie, że słyszysz płacz głodnego dziecka, postanawiasz przynieść mu jedzenie, zastawiasz cały stół, a dziecko oznajmia, że nie będzie jadło
i umiera z głodu na twoich oczach...Pewnie, że to nie twoja wina i że ty zrobiłaś wszystko co mogłaś, ale i tak ci przykro i smutno. Czyż nie?
Każdy kto tu napisał usłyszał płacz głodnego dziecka i przyniósł Adze coś dobrego, dał jakąś szanse, podzielił się sobą albo swoją wiedzą,  a ona woli emocjonalnie obumrzeć niż choćby rozważyć wzięcie czegoś pod uwagę. Pewnie , że to jej decyzja i niczyja wina, ale i tak przykro na to patrzyć...

Nie wiem jak inni, ale ja nie odczuwam żadnego dyskomfortu psychicznego związanego z tym, że autorka wątku nie ma ochoty wprowadzić w życie rad, które są jej proponowane. Każdy w miarę zdrowy emocjonalnie człowiek, ma w pełni świadomość, że do chęci zmian w życiu trzeba dojrzeć. U Agi ewidentnie ten czas jeszcze nie nadszedł. Uważam natomiast, że osoby doradzające i wspierające Agę mają również prawo w pewnym momencie, przestać angażować się w jej problemy, albowiem ewidentnie na tym  etapie jej rozwoju,  jest to dla nich  bezsensowny wydatek energetyczny.  Zwykła "marnacja" czasu i energii, którą lepiej spożytkować na pomoc osobom, które do zmian już dojrzały. Tylko tyle. Pomagać warto mądrze, co oznacza również szacunek dla czasu własnego i siebie samego. 

W mojej prywatnej ocenie, to w tym wcieleniu Aga tego tematu nie rozwiąże. Najprawdopodobniej nie będzie, żadnego sensownego związku, ani też dorosłości w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie to, żebym jej tego życzyła, ale jej niechęć do konfrontacji z rzeczywistością jest jednak zbyt duża. To jest 30 letnia kobieta o mentalności dziecka. Wprawdzie trochę się buntuje i niby odrobinę autonomii próbuje dla siebie wywalczyć, ale mnie to przypomina raczej bunt trzylatka, niż rzeczywistą walkę o prawo do samostanowienia. Przepraszam, nie pisze tego złośliwie... ale tak to widzę...

Tak, dziewczyny, przyznaję czuję pewną irytację czytając historię Agi. Na początku szczerze jej kibicowałam, miałam nadzieję, że uda jej się zrobić większy postęp. Zresztą mogło się wiele zdarzyć również w ostatnim czasie- pomieszkuje z facetem odcięta od matki i ojca.Brak fizycznego kontaktu z toksycznym rodzicem to już coś. Gdyby jeszcze odpuściła sobie kontakt telefoniczny i meilowy ...ale gdzieżby! Ta ciągle swoje- przekonam mamę, w końcu do niej dotrę.
Póki co Aga milczy, prawdopodobnie od paru godzin przebywa w domu swoich toksycznych rodziców. Zapewne za kilka dni opisze nam jak po miłym powitaniu zaczęły się kłótnie z matką, że szarpała ją, ciągnęła za włosy, wyzywała od ladacznic...W sumie nic nowego dla nas. A jednak będzie żal straconej szansy.

Ciekawi mnie co się dzieje u Agi. Ago jesteś tam, po drugiej stronie?

Bo pewnie obraziła się na nas, za to, że ostatnio nie byliśmy mili.
Ewentualnie ma szlaban na Internet.

No nie jest, bo nawet pomocy nie wezwie, jeśli została odcięta od telefonu/komputera.

Cóż mogę powiedzieć... Wiele dramatów się wydarzyć musiało jeszcze, abym w końcu zaznała spokoju. Włącznie z tym, że mieszkałam u dziadków, wmieszałam w to całą rodzinę. Dzięki temu miałam kilka miesięcy spokoju. Wszystko wskazywało na to, że mama się zaczęła godzić z tym powoli, nasze relacje przebiegały miło i poprawnie. Nie chciałam się jednak chwalić, by nie przechwalić. Wystarczyła wiadomość i oznajmienie, że chcę wyjechać z chłopakiem na 3 dni zagranicę, by znów być k..., dz... i żebym się nie pokazywała w domu. Wróciły stare lęki, trzęsę się jak wtedy i nie wiem co zrobić - jechać czy nie, zamkną mnie czy mnie jednak puszczą? Wiadomo, że nie jechać i wiadomo, że zrobię po swojemu. Mam dość, moje życie nigdy nie będzie spokojne...

Wielokropku, ja mogę odciąć tę pępowinę, myślę, że w dużym stopniu to robię cały czas, potrafię żyć bez mamusi i tatusia na co dzień, ale wtedy gdy mam z nimi dobre relacje, mogę zadzwonić itp. Nie umiem tego wyjaśnić, ale taki stan, gdy czuję się jak najgorsza szmata, że ze mną nie rozmawiają, że nie chcą mnie znać, sprawia, że rozsypuję się na kawałki, potrafię myśleć tylko o tym i jak z tego wybrnąć, jak naprawić. Męczy mnie to. Jest mi okropnie źle, przykro, strasznie boli. Tak bardzo ich kocham i tak bardzo chciałabym mieć poprawne relacje,tak bardzo chciałabym mieć spokój

Eh, nie wiem, czemu tak napisałam. Na pewno nie wygląda to tak, że ganię i karcę samą siebie za to, że chcę wyjechać z chłopakiem, że żyję bez ślubu itp. Nie mam z tego powodu poczucia winy, wiem, że racja jest po mojej stronie, a moi rodzice nie mają prawa w to wnikać, bo mam 30 lat, tego mam świadomość. Jest mi po prostu cholernie źle, że nie mam normalnych rodziców i nie mogę żyć z nimi w zgodzie.. Zazdroszczę rodziców chłopakowi...

No powiedziałam, bo chciałam być uczciwa... Nie byłabym w stanie tego ukryć, że nie jestem w kraju. No nic, ja z wyjazdu zrezygnować nie zamierzam. Gdyby zamknęli mnie pod kluczem, to będę musiała nawet wezwać policję. Nie mogę wystawić mojego faceta, gdy bilety już kupione i wszystko gotowe. To miał być prezent i niespodzianka dla mnie, a ja czuję, że go zawodzę. To chyba będzie już ostateczny koniec moich relacji z rodzicami, bo oni nie ustąpią, ja też nie zrezygnuję.

Witaj czytając Twoje posty mamy podobny choć nie identyczny problem. Czy moglybysmy popisac prywatnie?

Agusia
Jak dobrze Cię znów widzieć Widzę że dalej borykasz się z problemem, tym nie mniej po prostu bardzo się cieszę, że się odezwałaś.
Nie rezygnuj z wyjazdu.
Czasem jest tak, że nie można mieć rzeczy, którą by się bardzo pragnęło mieć. I trzeba znaleźć drogę jak żyć pomimo to. Zmiana podejścia rodziców jest poza Twoją kontrolą. Ty sama musisz zaopiekować się sobą. Odnaleźć w sobie tę małą, zagubioną dziewczynkę i pokochać ją tak, jak ona potrzebuje być pokochana. Zasługujesz na to. Przytulam

Aga, ja kompletnie nie jestem w stanie zrozumieć PO CO Ty ciagle do tych rodzicow jeździsz. Czemu nie siedzisz na tylku u swojego partnera, w miescie gdzie studiujesz? Przeciez nic Ci to nie daje poza zszarganymi nerwami. To, ze Twoja matka dostala po lapach i się uciszyla na kilka miesięcy, jak widzisz, wcale jej nie zmienilo. Te wizyty sa bezsensowne.

Czasem mam takie wrazenie, ze chcesz, żeby Cie w tym domu rodzinnym zamknęli i żebys nic sama nie musiala w zyciu robic. Ba, nawet Twój bunt nie obyl się bez wkręcania w to osob trzecich (dziadkow), którzy za Ciebie się z Twoja matka wykłócali. Nie potrafisz sama za siebie brac odpowiedzialności?

Wielokropek, moje pytanie było raczej z gatunku tych retorycznych.

Aga z uporem maniaka wraca do rodzicow, no bo wlasnie, nie chce się wyzbyc swoich zludzen. Troche jak zona alkoholika, co szczerze wierzy, ze każda popijawa meza jest ta ostatnia. Tylko, ze taka postawa czyni człowieka kaleka zyciowa, gdyż fiksuje się on na rzeczach na które NIE MA WPLYWU. Podobnie Aga mogłaby marnować swoja energie na kontrolowanie zjawisk atmosferycznych. Jej rodzice sa jacy sa, czyli do bani, i z tym się niestety trzeba pogodzić. Bez przyjęcia do siebie tego faktu, ona nigdy nie pojdzie do przodu.

Ja bym to nazwala "działaniem zastępczym", które daje zludzenie, ze cos się z sytuacja robi (chociaż wiadomo, ze jest ono kompletnie nieskuteczne i bezcelowe), by tak naprawdę unikac prawdziwych dzialan prowadzących do pelnej samodzielności i odpowiedzialności za własne zycie, której Aga jak ognia się boi.

No bo tacy SA, i tyle.

Jeżeli się z tym nie pogodzisz, to do końca zycia będziesz się trzasc, plakac i mieć poczucie winy.  Naprawde, jedynym lekarstwem na Twoja sytuacje jest separacja od nich i zajecie się własnym życiem.

Tez o tym trabie od miesięcy. Przytaczalam nawet jaka "fajna" mamusie sama mam- pierwszej wody narcystyczna, manipulujaca egoistke- już nie wspominając tatusia, który był zawsze zapatrzonym w siebie tyranem rodzinnym. Wedlug Agi, to powinnam teraz zyc w leku przed nastrojami tej cudownej pary, bo innego wyjścia nie ma.

Otoz to bzdura. Zyje sobie od wielu lat, w szczęściu i spokoju, daleko od domu Potrafilam w wieku tych dwudziestu lat zobaczyć jaka mam popaprana rodzine i zdecydowałam się cos z tym zrobić. Kiedy zorientowałam się, ze oni nigdy nie przyznają się przed samymi sobą, ze sa okropnymi rodzicami (a zajelo mi to z jakiś rok karczemnych awantur), to po prostu wyjechałam z kraju i zaczelam sobie sama zycie ukladac. Czy oni się zmienili, zmiękli i zaczeli mnie doceniać? Jasne, ze nie. Ale mnie, z perspektywy mojego ulozonego zycia, to już zwisa.

Im więcej czytam o Autorce, tym bardziej na myśl mi się nasuwa zalezne zaburzenie osobowości. Takie osoby maja ogromne problemy z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji, poczuciem własnej wartości i desperacko daza do bycia w relacji z kims, kto za nich te decyzje będzie podejmowac i je na każdym kroku utwierdzać. Terapia jest w takim wypadku rzecza ABSOLUTNIE niezbedna.

Poniekąd rozumiem Twój problem- dla mnie też niewiarygodnie ważne było i jest zdanie moich rodziców. Mam wpojone, że nie mogę ich zawieźć, sprawić przykrości mimo, że oni to robią notorycznie. Oni mnie krzywdzą słowami, gestami i zachowaniem, a ja mam w głowie tylko "to moja mama muszę być spokojna". Jednak u mnie wiele się zmieniło w ostatnim czasie. Mieszkam z chłopakiem, rodzice wiedzą, że mają moje wsparcie, ale zdania nie zmienię. Jestem dorosła, niezależna finansowo i bardzo kocham moją rodzinę, ale to oni już teraz muszą pogodzić się z moją decyzją. Rodzicom też na Tobie zależy, rób to co chcesz robić i z kim chcesz masz 30 lat. Rodzice prędzej czy później sami wyciągnął rękę zobaczysz. Boisz się panicznie bo nie chcesz stracić z nimi kontaktu, ale oni  w tym swoim jadzie myślą, że wpłynął na Twoje decyzje. Nie daj się! Czas żeby to oni zaczęli się starać o Ciebie a nie tylko Ty o nich. I wiem, że brzmi to absurdalnie ale niestety tak jest.

Oj nie roztaczałabym takich sielskich wizji przed Autorką.... Obawiam się , że to może być dla niej kolejna droga ucieczki i usprawiedliwiania swojego wielkiego trudu wpłynięcia na rodziców oraz przeprowadzenia w nich "zmiany". znam ten watek od początku i podejrzewam , że Aga jest w stanie uczepić sie takiego obrazka bardzo mocno oraz spotęgować swoją pracę nad ....rodzicami oczywiście.

nie wiemy co zrobią rodzice i wcale nie musi być tak jak piszesz. Może być dokładnie na odwrót. Pytanie tylko - co z tego? Człowiek dorosły i samodzielny emocjonalnie ma to gdzieś czy rodzice wyciągną rękę, czy nie. Zdrowym myśleniem jest nieoczekiwanie żadnej reakcji i działanie na swoją korzyść bez względu na to, co sądzi o tym mamusia i czy kiedykolwiek to zaakceptuje tudzież pobłogosławi.

co do terapii... Z tego co pamiętam autorka rozpoczęła ją kilka miesięcy temu, ale nie przypadła jej do gustu ta forma pracy. Mam wrażenie , że od samego początku sabotowała siebie i terapię, bo poszło to trochę nie po jej myśli.... Terapeutka niewiele mówiła (co jest raczej normalne) i nie popierała jej pomysłów co do wpłynięcia na rodziców. zachęcała za to do pracy nad sobą i tylko nad sobą....a z takim rozwiązaniem jest Adze wyjątkowo nie po drodze...
Sama jestem ciekawa jak ta psychoterapeutyczna "przygoda" sie zakończyła...

Dokładnie.
Taki problem co ciekawe chyba dotyka coraz większej grupy kobiet, czy ogólnie osób. Jestem ciekawa z czego to tak na prawdę wynika? Z tego co można poczytać, głównymi winowajcami są rodzice.

I tak, i nie.

Kilka dni temu zaręczyliśmy się z moim partnerem. Tak, moja rodzina jeszcze nie wie.

Przez 3 miesiące miałam spokój. Wszystko szło w dobrą stronę. Tak, ostatnia awantura 3 miesiące temu, wow! Po tym, jak wspólnie wyjechaliśmy za granicę. Mamuśka się przechwalała i dopytywała, czy widzę, jak się zmieniłam. Wyjeżdżałam bez awantury, wracałam bez awantury. Wyglądało miło.

Do teraz. Kilka dni temu, mój partner miał urodziny. Byłam u rodziców. Dla mojej mamy niepojętą rzeczą było, że chcę jechać na Jego urodziny. No i zaczął się dramat. Do ostatniej chwili, mama udawała i przekonywała: "no tak, musisz jechać, nie wypada inaczej". O godzinie 22:00, dzień przed wyjazdem, jak się okazało, że jednak jadę, rozpętała piekło. Klasyka gatunku, nie muszę powtarzać jej tekstów.

Mimo to, pojechałam. Bardzo wspierał mnie tata, oczywiście ciężko przeżyłam, ale on odwiózł na dworzec etc. Czym, jak nie trudno przewidzieć, naraził się bardzo matce.

Nie mam z nią kontaktu już blisko od tygodnia. Tym razem już nie płaczę. Uodporniłam się, trochę. Nie przeżywam tego, tak jak pół roku temu, do wszystkiego można przywyknąć. Jasne, przykro mi. Ale problem sięga trochę dalej. Mojej mamie "odwaliło" już całkiem (a jeszcze nie wie o zaręczynach, jedynie o urodzinach...). Mój jedyny z nią kontakt, wczoraj 2-minutowy telefon. Zadzwoniła by powiedzieć, że jest na mnie wściekła, że nie powinnam była jechać, że mam wakacje (studiuję tu też), to powinnam była siedzieć 3 miesiące w domu! "Co Ty z nim kręcisz? Co z tego będzie?!" - musiałam się ugryźć w język. "Jak wybrałaś tamtą rodzinę, to tej rodziny już nie masz, nie będę z Tobą rozmawiać". Szczerze, to trochę mi to wisi. Jasne, że wolałabym, by było dobrze, tak jak przez 3 miesiące ostatnie, ale nie to nie. Trudno. Jestem dużą dziewczynką. Może jej kiedyś przejdzie, a może nie. Jestem już narzeczoną kupujemy większe mieszkanko, mój partner wie, z jakiego syfu pochodzę, nie komentuje tego (mówi, że nie obgaduje za plecami i że powie, co o tym myśli, prosto w twarz mojej mamie ), chcę być żoną, chcę być matką, chcę być szczęśliwą kobietą. Niestety jednak, ten problem sięga trochę głębiej.

Mój tato, nie wiedzieć czemu, postanowił mnie tym razem wspierać. Matka zgotowała mu piekło. Mówi, że z nimi koniec, że ona kochała i wychowywała dziecko, a ja idę w świat, że powinnam być z nimi, a on ją powinien w tym wspierać. Tata jej tłumaczy, że muszę sobie ułożyć życie, ale ona dalej swoje i skoro tak, to rozwaliłam rodzinę i ich już nie ma. Zamknęła się w swoim pokoju, nie rozmawiają, odcięła totalnie. Mój tata - wspaniały człowiek, przez ostatnie wydzwania do mnie po kryjomu, wspiera, mówi, że muszę być dzielna, że olać to muszę, że nie mogę zrezygnować z własnego życia i ułożyć go sobie z mamusią. Chce dla mnie dobrze. Ale ma jedną dysfunkcję - zapala mu się czerwona lampka, gdy słyszy o rozwodzie. Wtedy szantażuje, że się zabije, biega z nożem (była już taka sytuacja raz jak pojechałam). I wczoraj niestety, jak z nim rozmawiałam, to już nie był ten sam człowiek - totalnie przybity, zdołowany i czuję, że na skraju wytrzymałości, by odwalić taką szopkę. Matka się pastwi nad nami koncertowo. Ja podejrzewam, że ona robi to z premedytacją, wie, że ojciec tego nie wytrzyma, coś  odwali, a wtedy do mnie z pretensjami, że "to Twoja wina!!! Gdybyś tu była, by tego nie było!!!", a wtedy zjadę i najlepiej jak zrezygnuję ze swojego życia by ich pilnować. Tak to rozpracowała. I wyobraźcie sobie, że to wszystko o urodziny, a nie wie jeszcze o zaręczynach. Ja już teraz się boję. Nie płaczę za kontaktem z mamusią, potrafię być szczęśliwa bez niej. To się zmieniło bardzo mocno. Niestety, nie potrafię odrzucić strachu. To jednak moi rodzice, tatę bardzo szanuję i jestem bardzo mu wdzięczna za wsparcie i pomoc. Zwyczajnie boję się o ich zdrowie i życie. O to, że rozegra się dramat. O normalną osobę, bym się nie bała, ale skoro moja mama jest niezrównoważona, to jak się dowie o zaręczynach, że straci mnie ostatecznie, to podejrzewam, że może coś sobie zrobić... Przeraża mnie ten fakt i niestety nie pomogą słowa "zrobi to zrobi, jej sprawa, jest dorosła". Owszem, ale raz, że to moja matka, dwa, że pokomplikuje to moją sytuację ze ślubem i ciężko też będzie wyzbyć się poczucia winy. Ono jest coraz mniejsze, ale matka wpędza mnie w nie koncertowo, więc czasem wpadam jeszcze w dołek "a może robię coś złego".

I to wszystko składa się na to, że mamy powiedzieć o zaręczynach... Ustaliliśmy wspólnie, że przez telefon nie wypada, na koniec sierpnia pojedziemy do nich razem i to oznajmimy. Jednak mój Pan już zwątpił. I wcale mu się nie dziwię. Mówi, że może przez telefon, a wg mnie to jeszcze gorszy pomysł, może przy nim by się pohamowała? Zresztą, ja jestem zdania, że na chwilę obecną mówić nie muszę. To radosna nowina i dzielę się nią z tymi, którzy gratulują i cieszą się razem z nami, a skoro mama życzy mnie i nam źle, skoro nas przeklinała etc. to czy jestem w obowiązku ją informować? Może gdy ustalę datę ślubu. Nie wiem, boję się zwyczajnie. Tak, trochę jestem w sumie przerażona. Nie życzę najgorszemu wrogowi takiej sytuacji. Już bym wolała, żeby tata się do mnie też nie odzywał, niech wspiera mamusię i ona będzie zadowolona. Ja bym przeżyła bez kontaktu z nimi, choć pół roku temu wydawało mi się to niemożliwe. Boję się tylko tego dramatu, wolałabym by rozmawiali i siebie wspierali

Oczywiście, nie jestem odpowiedzialna, ale to łatwiej powiedzieć, stojąc z boku, gdy nie ma się z danymi ludźmi więzi emocjonalnej.

Uważam mamę za niepoczytalną, ale chyba nie do tego stopnia, by móc ją ubezwłasnowolnić. Poza tym, co wygaduje, nie ma ku temu innych przesłanek. Sytuacja bez wyjścia. Mogę tylko bezradnie obserwować, co z tego wyniknie.