Dlaczego ,mąż ciagle chce być z rodzicami a nie ze mną ;(

Mąż jest jedynakiem?
Ma w sobie coś z "maminsynka"?

Bo wygląda mi na to, że facet nie odciął pępowiny.

rodzice sa zdrowi, nic nie wiem zeby oni od niego wymagali zeby do nich przychodzil/chyba nie wierza ze on sie wyproawdzil.nie jest jedynakiem , ma brata i siostre on jest w srodku.maz chcial zosatac z rodzicami bo chcial skladac na mieszkanie nie brac kredytu a wiem ze ciezko jest naskaldac jak sie malo zarabia.mowil ze moze jeszcze pare lat i kupimy mieszkanie a ja w to nie wierzylam bo bez kredytu sie nie da kupic .caly czas mnie zbywal.chcialam sprobowac chociaz na wynajem wkocu sie zgodzil.ale widze ze i tak mu zle.chcialbym z nimi mieszkac.clay czas do nich ciagnie z nimi chce przesiadywac.

maz ogolnie lubi siedziec ze swoja rodzina , rozmawiac z nimi, bardzo chcial zeby ja tez z nimi przebywala , na pocztaku byl ok ale pozniej zaczelo mnei to denrowac ze za dlugo z nimi , ze oni ze oni.ja cchialam troche prywatnosci a oni zawsze z nim byli.na wakacje cchialamn jechac z mezem sam na sam a on ze bedzie sie nudzic i chce towarzystwa to ze rodzian pojedzie.do restauracji zawsze chial zeby rodzce jechali, bardzo rzadko sami.znajmomym mowi ze mu zle to meiszkac w bloku.a mi ze dobrze jest .ja czuje ze wkocu zyje bez tesciow bez jego rodziny, mam swoja prywatosc wkocu
a mu widze jest zle bez nich

wlasnei trzeba bylo czas sie klocic z tesciowa hehe.ale to nie rozwiazanie.najgorsze to jest to ze jak odchodzimy jedziemy do sibie pyta sie meza kiedy bedziesz, porazka.co ma zrobic dlugo sie to ciagnie.a ja juz nie wiem co robic jakich argumentow uzyc.a mamusia wiem ze by chciala zeby synus byl przy niej.a maz nie rozumie co mowie, zeby razem przebywac sami.oni widze ich potrzebuje bardziej niz mnie.

maz na to ze jestem zazdrosna o wszystko, o rodzicow.ze z nimi przebywa ze chce zeby oni z nimi byli.ze jestm samolubna.ze chce tylko z nim przebywac a on chce towarzystwa.a to nie prawda chce troszke intymnosci .osiagnelam to troszke wyprowadzajac sie i nei chce zeby znowu bylo ich za duzo w naszym zyciu.u niego w rodzinie jest tylko maz tylko on a ja na szarym koncu jak sie im przypomne tzn jak mnie zauwaza:(

Hej Dziewczyny, mam podobny problem z mężem. Po ślubie nie jesteśmy długo, ale od razu wcześniej zgodziłam się na zamieszkanie w jego rodzinnym domu z teściami. Sytuacje mieliśmy o tyle lepszą, że otrzymaliśmy dwa pokoje w których mogliśmy urządzić sobie swój salon, sypialnie, kuchnie i łazienkę. Niezbyt wielki metraż, ale na początek wystarczy. Teściowie mieszkają nad nami, niby wszystko jest idealnie, więc pomyślicie, że się czepiam. Teściowa niby w ogóle się nie wtrąca i tak dają nam wolną rękę, ale są to straszne pozory.
Póki co nie pracuję, a więc spędzam w tygodniu większość czasu sama, dokładnie sama bo nikt do mnie nie zajrzy, nie zaprosi na kawę. Jest to dla mnie dziwna sytuacja, wręcz czuję się tu zbędna, jakbym była w klatce, najlepiej cicho aby nikt nie usłyszał. Wszystko jest dzięki mojemu mężowi oczywiście, wszystko on kupił, zrobił, mnie się w to nie wlicza.  Poza tym często przypisują sobie nasze rzeczy sobie, np. Przywłaszczyli już sobie samochód mojego męża dzięki czemu ja nie mam czym jeździć.
Poza tym mój mąż nie umie zrozumieć, że jest to dla mnie nowa sytuacja, wyprowadziłam się ze swojego miasta i nie odnajduje się w tym miejscu. Tym bardziej, że nie dano mi sie poczuć członkiem rodziny, nie otrzymałam klucza do drzwi, nie było również rozmowy wyjaśniającej jak się mamy teraz do siebie zwracać (ze strony moich taka rozmowa miała miejsce na samym początku).
Ostatnio po rozmowie z mężem stwierdził, że on z moimi rodzicami nie mógłby mieszkać bo moja mama ma inny pogląd na świat niż on. On jest typem lenia, najlepiej jakby nic nie robić, a mieć, a ona, zresztą ja też, uważa, że warto jest wydac ostatni grosz, ale przeżyc coś niezwykłego. Dziś wiem, że mieszkanie z rodzicami czy teściami jest najgorszym co może być. NAwet jak teściowa się nie wtrąca. Nigdy nie będzie czuć się swobodnie ta osoba, która jest dolepiona. Bo ciągle się tak czuje, mąż ma ciągle mamusie i tatusia no i żona mu doszła.Nie jest mamisynkiem, ale raczej to wina jego rodziców, są zazdrośni i wzbudzają w nim poczucie winy, że nie przesiadujemy u nich całych dni, bo ja już się odcinam od tego. No i bardzo łatwo przychodzi im wyciąganie pieniędzy od nas, chociaż mamy tylko jedno z nas pracuje i nie zarabia kokosów. Wręcz on swoim rodzicom matkuje i ojcuje, co jest dla mnie dziwne... W moich żalach nie widzi problemu bo przecież nikt się nie wtrąca, ale mnie dobija ta nostalgia ich życia, nic się tu nie dzieje... tylko zazdrość i zazdrość.
Może ja przesadzam, czepiam się szczegółów? Tylko co zrobić aby mąż wyszedł z cienia rodziców i zaczął tworzyć swoją rodzinę, umiał sie postawić, sprzeciwić, nie tłumaczył się ze wszystkiego jak dzieciak z podstawówki, a nie on będzie wszystko robić tak jak tatuś?

Witaj Gwiazdko, doskonale rozumiem Twój stan ducha. Mój mąż też miał nieodciętą pępowinę. Na początku wydawało mi się ze problem są teściowie którzy uzależnili go od siebie pieniędzmi, autem na każde zawołanie, wygodnym życiem. Ale po latach z nim zdałam sobie sprawę, ze to w nim jest problem, bo gdyby miał zdrowy stosunek do pewnych praw wytłumaczyłby swoim rodzicom, ze on chce założyć swoja rodzinę, ze będzie im pomagał kiedy będzie to potrzebne, odwiedzał, ale musi żyć własnym życiem.
Nie mieliśmy dzieci z jednej strony dobrze, ale z drugiej żałuję może dziecko otworzyłoby mu oczy i zrozumiałby o co w życiu chodzi. Ale nie udało się, czasami miałam wrażenie ze on nie chce mieć dziecka bo to wiązałaby sie z wzięciem odpowiedzialności za swoja rodzine, moze czułby ze musi trochę odpuścić.  Ja z kolei bałam się ze zostanę sama z dzieckiem, ze on dalej nie będzie mnie zauważał, ze będą wychowywać dziecko na swój strój, obsypywać kasa, a moi rodzice zostaną potraktowani jak intruzy. Zresztą dziecko potrzebuje spokoju, a nie walczących rodziców.

Mój mąż tez wolał spędzać czas ze swoimi rodzicami, rodzeństwem a nie ze mną, ja byłam dodatkiem, bo mężczyzna musi mieć żonę, a w małym środowisku..przecież coby ludzie powiedzieli, ze trzydziestokilkuletni facet bez żony i mieszka z rodzicami.
Przez 4 lata byliśmy na wyjazdach we dwójkę 2 razy. Zawsze jeździliśmy z teściami lub z jego siostrami, czułam się na tych wyjazdach jak piąte koło u wozu. Cały czas byłam sama, na ostatnim wyjeździe w górach jak wracaliśmy ze stoku, to mój mąż miał problem zeby wysiedzieć ze mną w pokoju, odrazu biegł do pokoju rodziców. Na stoku ciągle patrzył jak idzie jego siostrze, pobiegł wykupić lekcje z trenerem dla siostrzenicy, uczuł swojego ojca jeździć na nartach, a ja sama. Kiedyś zwróciłam mu uwagę , co tylko pogarszało sytuacje bo odkażał mnie wtedy ze wszystkiego mu zazdroszczę, ze wymyślam, ze jestem przewrażliwiona, albo że zabraniam mu kontaktów z rodziną. Mieszkał z rodzicami, schodził do nich kilka razy dziennie, w każdej chwili jest do ich dyspozycji, ja nie migałam się bardzo od odwiedzin u nich, wszystko w granicach zdrowego rozsądku, każde imieniny urodziny, święta obiadki niedzielne, kawki, herbatki. Rodzeństwo przyjeżdżało co tydzień lub dwa, a jemu wciąż mało. Ja się ciągle czepiam, a jak ja chciałam pojechać do swoich rodziców to była za każdym razem mniejsza lub większa wojna, zawsze! twierdził, ze nie zarobie na paliwo, ze moi rodzice to nie przyjadą bo są wyliczeni, ze powinnam co trzy miesiące umawiać się z rodzeństwem i pojechać jak będą wszyscy. Było wiele takich sytuacji, w których mnie niszczył obrażał, nie czuł, ze mnie krzywdzi swoimi słowami, ze próbował zrozumieć, jak on czułby sie gdybyśmy mieszkali u moich rodziców, jak często on chciałby jeździć.

Wydawało mi się ze gdybyśmy się wyprowadzili, może to by jakoś minęło, ale z postów w tym wątku, wynika ze mieszkanie oddzielnie nic nie zmieniło. Moze wtedy byłby jeszcze bardziej stęskniony za rodzina i jeszcze bardziej za nimi tęsknił.

Wstydzę się tego, mam takie dziwne uczucie, taki ból, ze nie zasługiwałam na miłość mojego męża, mimo tego że dużo dla niego robiłam, zmieniał kilkukrotnie prace, zeby być bliżej, nigdy nie kazałam mu wybierać miedzy rodzina a mną bo uważałam ze to tez byłaby chora sytuacja. chciałam zeby było normalnie, zeby on mnie nie niszczył tylko dlatego ze kolejny weekend z rzędu nie mam ochoty spędzić z teściami czy jego rodzeństwem. Chciałam zeby mnie kochał i czasami odpuścił, przeprosił, powiedział rozumiem. Tłumaczyłam, ze jeśli mamy żyć tak rodzinnie to ja też mam rodzinę. Ale on zawsze znalazł jakąś głupią wymówkę, ze on źle się czuje w towarzystwie mojej siostry, bo ona go obgaduje, nic nie pomogły zapewnienia,ze tak nie jest. Ciągle wszyscy go obgadywali, do znajomych tez przestaliśmy jeździć, bo im tez nie można było ufać. TYLKo mam i tata są ok. Kiedyś powiedział, ze mnie zniszczy jeśli się dowie, ze coś powiedziałam na jego rodzinę. A ja bałam się z kimkolwiek rozmawiać, zeby tylko ktoś nie powiedział komuś ... a on odrazu oskarżyłby mnie. Nawet jeśli powiedziałabym komuś , ze chcę nap. się wyprowadzić bo najlepiej być na swoim. TO CO W TYM TAKIEGO OBRAŹLIWEGO I ZŁEGO???????????Wykrzykiwał, ze ja to zasypałabym go moja rodzina, ze on ma dosyć tych imprez, ze w mojej rodzinie jest tyle dzieci, za chwile będą komunie, i inne imprezy. Wszystko kasa, jak zaprosiłam rodziców na obiad krzyczał, ze on nie będzie utrzymywał mojej rodziny. A jednocześnie ja musiałam z nim chodzić do jego rodziców, bo przecież oni tacy dobrzy, dali mieszkanie, prace, nic nie płacimy... głupie to wszystko wiem, ale jak ma się taka głupotę na codzień człowiek nie wie kim jest, stoi w miejscu nie myśli o przyszłości tylko zastanawia się jak przeżyć kolejny dzień.

Nie wiem może ktoś odnalazłby się w tej sytuacji. dla mnie jest to takie żenujące, bo takie trudne do opowiedzenia, do wyrażenia, nienormalne.  Dlatego doskonale rozumiem autorkę wątku i współczuję. Ja odeszłam od męża, zostawiłam mu wszystko co mieliśmy meble, sprzęt, samochód, który ja kupiłam przed ślubem ale on napisał umowę na siebie i zapisał na siebie, pieniądze jeszcze z prezentów, wszystko, pożyczam samochód od rodziców zeby dojechać do pracy. Mieszkam u rodziców wspierają mnie, mówią ze mam racje ze nie ma za czym płakać, ale płacze. Czasami tęsknię za tym drobnymi rzeczami, za tym ze kogoś mam, ze nie muszę się rozwodzić, szukać nowego miejsca, pracy.

przezylam i wiem jak to jest.ale rozstalam sie z nim bo niebylo sensu tego ciagnac zawsze slyszalam "powinnismy byc im wdzieczni"  ok ale nie kosztem siebie w pracy siedzial dlugo ja z synkiem w domu bo udalo nam sie wynajac kawalerke ale niestety w tej samej miescinie  jak przyjezdzal to bylo juz dziecko kapane i kladzone spac tyle czasu z nim spedzal.dlugo wlaczylam o to i niestety ale przegralam..juz jest 6 lat od tego czasu z perspektywy czasu stwierdzam ze jaest mi lepiej a dziecko wychowane w spokoju a nie w awanturach.on wrocil do  siebie ja do siebie. powinno byc tak ze skoro decydowal sie na rodzine to powinien o nia dbac rodzice sa wazni ale ale do momentu. bo rodzice kiedys poumieraja a swoja rodzina dalej bedzie.. to moje zdanie..

jej.. strasznie współczuję, bo to trudna sytuacja. nawet trudna do przeprowadzenia rozmowy, bo to pewnie niekończąca się historia..
ale dawno już pisałaś - zmieniło się coś?

Dlaczego nie pojedziesz z mężem do teściów?
Wolisz siedzieć sama w pustym domu?

Cóż, skoro on tego nie rozumie, a Ty masz dość, to co zamierzasz zrobić?
Wychowywać dziecko w takim klimacie?

Nikt Ci nie każe usunąć przecież.

Ja swojego męża zmusiłam do odcięcia pępowiny, chociaż zajęło mi to 4 lata.  Był okropnym maminsynkiem, do mamusi codziennie, telefony codziennie, zawsze stawiał jej dobro ponad moje. W ciąży nie mogłam na niego liczyć, bo mamusia symulowała ciągle choroby. Tysiące rozmów, setki jego łez, obietnice poprawy i nic się nie zmieniało. W końcu spakowałam jego rzeczy i wywaliłam za drzwi. Zrozumiał:)

Bo wyjścia są 3:
- zaakceptowanie obecnej sytuacji
- wymuszenie zmiany w zachowaniu męża
- odejście.

Ty musisz wybrać, bo to Twoje życie.