mąż ogranicza mi kontakty z rodzicami

Uuuuuuu... kobieto...jak mężulek straszy policją, chleje piwsko i zabrania kontaktów z rodziną (bez powodów), to ja bym z nim inaczej rozmawiała. Zadzwoniłabym pod jego nieobecność do taty lub brata, spakowała walizki i tyle by mnie i dziecko widział. Napisałabym karteczkę, że jeśli zmądrzeje i zaakceptuje fakt że ja na równi z nim potrzebuje kontaktów ze swoja rodzina, to zapraszam go i nawet tort mu na powitanie upiekę, a jeśli nie zmądrzeje i przyjedzie z awanturą, to nasze drogi się rozejdą...."
A tak na (bardziej) poważnie... lepiej wychowywać dziecko w spokoju, w atmosferze prawdziwej rodziny, niż w wiecznych awanturach. Dziecko póki małe to nie widzi wszystkiego, ale tak jak piszesz...wyczuwa Twoje nerwy. A potem będzie tylko gorzej, bo widok taty poniewierającego mamą, to nie najlepszy widok dla dziecka...

No to może spróbuj na spokojnie... pogadaj z mężem. Powiedz, że jeśli nie chce to nie musi za każdym razem jeździć do Twoich rodziców. Ze czasami nawet sama byś chciała, bo i Ty tego potrzebujesz, i Wasz synek też, w końcu to tez dziadkowie. Nie daj się ponieść emocjom, spróbuj wziąć go spokojem "na litość"...czasem faceci dają się przekonać, że to oni o czymś decydują i uspakaja ich to. No nie wiem...próbuj... ale wiedz jedno...jeśli nic się nie poprawi, to czy będziecie małżeństwem 2 lata czy 10, od tego zależy w dużej mierze Twoje zdrowie psychiczne, dziecka również... Niektóre kobiety tkwią w "toksycznych" związkach "dla dzieci", tylko co te dzieci z tego mają...(o nich samych już nie wspominam)?

To może zagroź mu że odejdziesz... jeśli będzie niewzruszony to jedź do rodziców i tyle... Może jak ochłonie i poczuje, że może Was stracić to się choć trochę ocknie... A jeśli nie, to nie patrz na to że "rozwód", że to...że tamto... trudno się mówi... nie planowałaś tego...tak wyszło... nie możesz dawać sobą pomiatać i traktować się jak "niewolnika"...bo on ewidentnie ogranicza Twoja wolność...

Małżeństwo to przede wszystkim kompromis, dwoje ludzi  łączy się w jedno i musi razem żyć. Jak żyć gdy jedno nie chce ustąpić drugiemu?.

Czytając poczatek twojego posta dziwiłam się trochę twojemu oburzeniu. Popraw mnie jeśli źle zrozumiałam, twój mąż na weselu się wkurzył bo twój brat koniecznie Musiał położyć dzieci w Waszym pokoju.
Pokoju w którym miała być wasza pierwsza wspólna noc jako mąż i żona?

No tak a ty jeszcze broniłaś brata i rodziców???? Zamiast stanąć po stronie męża?? Pokazałaś mu na początku że jego zdanie się nie liczy bo nadal to pierwsza rodzina najważniejsza a on jest tylko dodatkiem.

Skoro twój braciszek musiał brać dziecko z sobą to mógł się zatroszczyć o miejsce do spania a nie pokój państwa młodych.
Ty zaś jako zona miałaś rozumieć swojego męża, szanować jego zdanie i jego pragnienie odpoczęcia w intymnej atmosferze nie w otoczeniu  dzieciarni.

Druga sprawa piszesz ze mąż jest zły na twoją rodzinę, ok to ustalacie  coś co pasuje obojgu. Np mąż zostaje z dzieckiem a ty jedziesz na obiad do rodziców. Potem on jedzie do swoich.

Uwierz mi szantaż dzieckiem ze nie puścisz dziecka z nim do jego rodziny to podłość. Boli go że będąc ojcem nie może mieć normalnej rodziny tylko ciągłe jazdy.
Ożenił sie , a zona nadal tkwi w innej rodzinie zamiast skupić się na waszej.
Chla piwo i to objaw bezradności bo myślał ze po ślubie zaczniesz grać w jego drużynie a nie obok. 
Nie możesz ustąpić mężowi? Bo co bo tak nie wypada? A wypada gdy dziecko słucha kłótni?

Do kwaśnej zony  jak i do kwaśnego męża nie łatwo wracać, zabijecie wasz związek jeśli nie zaczniecie  rozmawiać ustępować i dbać o własne relacje.

To prawda zalet nie opisałam ale jak sie zastanowie to jest ich troche, pamiętam jak miałam wypadek samochodowy i to jak się mną zają wtedy, to był moment ze wiedziałam ze moge na nim polegać, a z ostatnich wydarzeń to był przy po rodzie od początku do samego końca choć nie wymagałam tego od niego, gdy wróciłam z dzieckiem do domu to przez dwa tygodnie zajmował się wszyskim, sprzątał, prał itp ale potem czar prysł, gdy moi rodzice przyjechali do wnuczka on wychodził z domu, więc już nie przyjeżdzają a chcieli się pogodzić ale mój mąż uważa ze moi rodzice powinni go przeprosić ale przeciez nie zrobili nic złego, gdy bronie moją rodzine twierdzi ze oni są ważniejsi dla mne niż on, powiedział ze gdy dojdzie do rozwodu to pójdzie ze mną na noże i wyciągnie wszystko co będzie trzeba ale narazie ma za mało dowodów żeby mnie udupić, czasem to naprawde świetny facet ale ma druga twarz, pewnie powinnam za nim stanąć ale dlaczego gdy go poprosiłam że załtwie to po weselu to nie posłuchał mnie, różyczka napisałaś dokładnie to co on do mnie ciągle mówi, jakbyś go znała, on twierdzi ze to wszystko moja wina ze tak jest, to co ja mam teraz zrobić? przecież nie zmusze rodziny zeby go za to przeprosili a jego zeby im odpuścił

Widzę Różyczko, że na siłe bronisz męża...
"Żona szantażem chce zmusić męża by chrzestnym jego dziecka był jej brat , a jak tak się nie stanie po jej myśli zamierza sie wyprowadzić aż dopnie swego" a on chce ja zmusić do tego, żeby jej rodzony brat nie był chrzestnym ich dziecka...dla mnie to raczej normalne. Ja mam brata Ty siostrę...więc ... Można powiedzieć, że on zmuszą ją aby chrzestną była jego siostra...
Wszystko można tutaj odwrócić w jedną bądź w druga stronę... jednak to że "moim zdaniem mąż widząc jazdy i humory zony postraszył ją policja bo widzi że ona zachowuje sie coraz bardziej jak rozkapryszone dziecko, nie dochodzą jego argumenty do niej" to już przesada. Rozkapryszone dziecko straszy policją...bo sądzi że "cała sprawiedliwość musi być po jego stronie"... Tak jest moim zdaniem... Mój mąż w żadnej kłótnie (a zdarzały się i u nas) nigdy przenigdy niczym mnie nie straszył, a tym bardziej policją...

Wiec mąż autorki to typowy twardy facet, działający  i taki na wierzchu twardziel. Ale bywa też wrażliwy troskliwy , na pewno wzruszył się gdy urodzili wspólnie dziecko, lub gdy widział swoją kobietę chora po wypadku.

Taki mężczyzna bardzo odczuwa podważenie jego męskości. W noc poślubna on chciał by żona stanęła po jego stronie, wreszcie po raz pierwszy pokazała jestem za nim.
Nie zrobiła tego czym uraziła go do głębi.

Autorko czy chciała byś wracać do domu gdzie codziennie są jazdy? Nie jest to miłe, nie szkoda ci życia upływającego?
Wiem jesteś młoda zona też chcesz pokazać swoje zdanie ale na Boga w pewnym momencie powinnaś powiedzieć stop.
Można przecież tak pokierować mądrze mężem nie jazdami a odpowiednim dogadaniem się by ustąpił choc troszkę.Mąż nie lubi twojej rodziny chwilowo , ok nie zmuszaj  go by jeździł do nich.

Zamiast tego w zwykłej rozmowie zacznij pytać  czego on by w życiu chciał. Tak wiesz na spokojnie. niech ci np powie jakie ma plany co do przedszkola czy szkoły dziecka. Wiem jeszcze do tego daleko ale to zacieśni wasze relacje takie rozmowy.
Pytaj go o wszystkie plany,neutralnie np o przyszłe wakacje czego by chciał. On poczuje się ważny, że ktoś liczy się z jego opinią, ze dla kogoś to ważne.

Gdy czujesz że gotujesz się i zaraz będzie awantura powiedz oboje jestesmy zli, nie chcę się kłócić pogadajmy gdy ochłoniemy. On zobaczy że sie starasz i tez złagodnieje mówię ci.

Facet pije bo jest bezradny, po prostu już nie wie co zrobić byś była szczęśliwa z nim i dzieckiem, co robi to źle.

Chrzciny to wydarzenie wspólne, ważne i dla zony i dla męża a najważniejsze dla dziecka.

Sprawa prosta weź zrób swoją skromniejsza listę,napisz ile wydacie. Potem jego listę i ile wydacie. Potem spytaj czy nie lepiej za zaoszczędzoną kasę kupić maleństwu coś, bądź coś dla waszej trójki?

Teraz sporna kwestia twojej rodziny na chrzcinach, może spytaj mamy czy czegoś nie powiedzieli mężowi za twoimi plecami o co ma zal?
Powiedz że chcesz zgody w swoim domu a  twoja rodzina rozjuszy męża to czy dziadkowie nie przyszli by do kościoła ?
Albo zapytaj o rade co zrobić, jednak tak dyskretnie by mąż znów nie pomyślał że kujecie coś za jego plecami.

Nie podjęcie żadnych działań też jest decyzją. Uważam, że w tym wypadku o wiele gorszą, bo z czasem na pewno nie będzie lepiej, a na pewno będzie gorzej. Decyzja chociaż trudna należy do Ciebie i im szybciej ją podejmiesz, tym lepiej dla ciebie i Twojego dziecka.

Marena7  Witaj rówieśnico liftowa,serdecznie Cię pozdrawiam.

Różyczko, ja po prostu staram się odnosić do każdego stwierdzenia osobno, czy to źle?

Poza tym...
"Ma odchodzić od męża  gdy pojawiają sie kłopoty czy zacząć je rozwiązywać? Na siłę rodziców z zięciem nie pogodzi, wiec jedynie może zacząć inaczej podchodzić do męża , by pod wpływem tych zmian i on dojrzał."
"zacząć inaczej podchodzić", czyli jak rozumiem przytakiwać i robić to co on chce, bo on tatuś i mąż a rodzice to tylko ja wychowali, teraz już ich nie potrzebuje...
Nie mówię, że od razu odchodzić(lecz czasem separacja- nie od razu rozwód jest dobrym pomysłem, bo właśnie wtedy na spokojnie można wiele rzeczy przemyśleć). Oczywiście, że najpierw trzeba spróbować rozwiązywać problemy...na spokojnie... Ale gdy "na spokojnie się nie da"...? Nie mówię tutaj o godzeniu na siłę rodziców z zięciem, niech nie jeździ jak nie chce, takie jego prawo...nikt go nie zmusi, ale czy ma prawo ograniczać kontakty żonie z rodzicami i dziecku z dziadkami? Ty byś przytaknęła "Tak mężu mój najdroższy i jedyny...nie potrzebuje już rodziców bo teraz mam Ciebie...pana i władce...dziecko też nie musi mieć dziadków, wystarczy mu jedna babcia, (bo od przybytku może mu się w główce pomieszać...:P) a moi rodzice są feeee...masz kochanie rację...a ja jako żona bezsprzecznie ją przyjmuję..."
A tak na poważnie...to zerwałabyś kontakty z rodzicami, nie odwiedzała ich z małym wnusiem, mieszkając od nich 4 km tylko dlatego, że mąż tego nie chce bo nie lubi Twojej rodziny? Przystałabyś na to, bo "tak trzeba"? Kto w tym związku jest egoistą i chce postawić na swoim...? Bo jakoś ze wszystkich możliwych wniosków...nasuwa mi się jeden...mąż...
A co do matki...
"Skoro mama jej ma dobre relacje z córka to nie wiem czemu miała by nie zrozumieć ze na razie nie ma co zaoogniać sytuacji w rodzinie córki i przyjść do kościoła na mszę , nie na obiad.
W końcu chrzest to uroczystość w kościele, a chrzciny to sprawa rodziców dziecka kogo zaproszą."
Sprawa rodziców...a nie jednego rodzica... Nie wyobrażam sobie, abym miała powiedzieć mamie...żeby nie przychodziła na obiad z okazji chrzcin swojego wnuka, bo nie chce żeby mój mąż się denerwował. Niech mąż jak nie chce, to z nią nie rozmawia, siedzi na drugim końcu stołu, niech nawet nie patrzy na nią skoro nie lubi... jego sprawa...ale ja bym nigdy w życiu nie zrobiła czegoś takiego swoim rodzicom... Wyobraź sobie jak byś Ty się poczuła... (tylko nie mów, że nie było by ci przykro...) i że powinnam stanąć po stronie męża, bo w wielu sprawach się zgodzę, ale w tak idiotyczniej "wojnie" męża z jej rodziną...nigdy...
Co do chrzestnych, to oczywiście że tak być nie "MUSI" ale gdy jemu zależy na tym aby chrzestną była jego siostra, to czy nie byłoby sprawiedliwiej aby nie kręcił nosem na wybór chrzestnego przez żonę...skoro i jej na tym zależy? On chrzestną wybrał sam, ale chrzestnego muszą razem wybrać...tak...?

Czytam tak Twoje posty i na prawdę nie mogę zrozumieć, czemu to żona ma się podporządkować?
To dopiero stereotyp, których Ty ponoć się nie trzymasz...
Sama na początku napisałaś, że po urodzeniu ciężko o spokojną rozmowę(bo hormony i w ogóle), więc dlaczego mąż tego nie weźmie pod uwagę i sam trochę nie ustąpi...ze względu na zdrowie żony i dobro ich rodziny...?

Drogie net-kobietki, w tym oto poście mamy przykład odwróconych ról - przecież to synowa takie cyrki przeważnie odstawia. Teraz trafił się zięc. Fakt, jego zachowanie zaczyna przekraczac granice, ale cała otoczka, to gra w przeciwnych drużynach.

Różyczka bardzo obrazowo przedstawiła racje stron i za to uznanie.
Natomiast ja mam jeszcze pytanie: skoro to mieszkanie męża, to czy on wyraził zgodę na odwiedziny rodziców żony, czy oni przyjechali - bo tak, bo chcą córkę odwiedzic.
Już sobie wyobrażam jakie porady otrzymałaby kobieta, gdyby to teściowie zajechali bez zaproszenie do jej mieszkania (będącego jej własnością). To jak? Będzie obiektywizm?
Pamiętajcie, że mieszkając razem - razem decydujecie kogo i kiedy zapraszacie, o samowolce mowy nie ma.

Pretensjom męża się nie dziwię. Metody jego postępowania uważam za mocno przesadzone. Owszem można nie lubic rodziców męża/żony, ale kultura i szacunek obowiązuje. Też mam alergię na teścia, nie znaczy to jednak, że mogę wyzyc się słownie na mężu.

Ayrin myślę, ze maż chce Cię ukarac za jakieś krzywdy, które doznał od Twoich rodziców albo od Ciebie. Możliwe też, że nakręca się małymi sprzeczkami, roi sobie i wyolbrzymia. Tacy ludzie też istnieją. Wystarczy niewielka różnica zdań, by lawina ruszyła. Jesteście ze sobą tyle lat i nie rozszyfrowałaś jego charakteru?

Klaudyno59 - hipotetycznie: nie lubisz teściów, mieszkanie jest Twoje, a jednak mąż bez porozumienia z Tobą zaprasza swoich rodziców. Nadal będziesz ironicznie pisac o zapraszaniu na piśmie?

A teraz ja zadam pytanie: skąd taka gremialna niechęc synowych do teściowych? Tu się trafił rodzynek, bo zięc i co - solidarnośc jajników zadziałała?

Łuski może i opadły, a może mąż postanowił zrobic porządek po ślubie. Za wszystkie uchybienia w stosunku do jego osoby żąda razy trzy?
Nie popieram jego metod, ale żona też ma za uszami. Dla mnie na pierwszym miejscu są dzieci i mąż, rodzice i rodzeństwo na dalszych miejscach. Jaką hierarchię ma Ayrin? Może tutaj jest pies pogrzebany?

Żadne z małżonków nie wie, co to kompromis i granie w jednej drużynie.

Nie tylko pan młody powinien iśc po rozum do głowy, bo nie tylko on stworzył rodzinę.
Do męża mam tylko jedno zastrzeżenie: chamskie metody.

Wydaje mi się że wesele po prostu przeważyło, ponieważ mój mąż już przed ślubem zapowiedział mi że zrobi w tej rodzinie porządek i że to rozpier.....li, cytuję" przecież wiesz że jestem nieobliczalny".Do czasu wesela generalnie z moimi rodzicami wszystko grało, niedzielne obiadki, pogawędki przy grillu, cieszyłam się widząc że ma dobry kontakt z moimi rodzicami ale wtedy na wojennej stopie z rodzicami i ze mną był mój brat, właściwie jego żona robiła ciągły zament a on za nią szedł, niby prawidłowo tylko że dziś się rozwodzą, miał podobną sytuację jak ja, tyle że on postawił się mocno przeciw nam i poszedł jak w dym za żoną a teraz okazało się ze ona go zdradziła, ja odegrałam w tym konflikcie niewielką rolę poprostu pojawiłam się w samym środku epicentrum i mi się oberwało a że jestem też uparta to nie odzywaliśmy się do siebie przez dwa lata, brat nie przyjeżdał do rodziców z wnuczkami, odseparował się, mój wówczas narzeczony widząc że ja to bardzo przezywam powiedział że mój brat tego pożałuje, bo ja strasznie tęskniłam za dziećmi, moi rodzice nie wytrzymali bez wnuczków i pojechali załogodzić ten konflikt, ja natomiast pojechałam dopiero do brata żeby zaprosić go na wesele, była obawa że nie przyjdzie ale jednak pojawił się noi stało się dzieci wylądowały w naszym pokoju, już nie pamiętam jak to się stało bo podczas własnego wesela panna młoda ma wzięcie i ciągle musiałam być z gośćmi, tak więc klucze od pokoju krążyły, miała je siostra męża , mój mąż, a potem z tego co pamietam moja mam zapytała o te klucze i mój mąż przy tym był i nie robił sprzeciwu żeby te klucze mojej mamie dać i raczej domyślał się po co mojej mamie te klucze, potem gdy zobaczył dzieci w pokoju dostał szału. Ja wiem że powinnam stanąć za mężem ale ta sytuacja mnie zaskoczyła tym bardziej ze prosiłam męża zeby z tym zaczekał i myślałam że mnie posłucha ale akurat wszyscy spotkaliśmy się pod pokojem to znaczy ja z mężem i moi rodzice, wtedy mąż wyskoczył z podniesionym głosem na moich rodziców żeby mój brat zabierał natychmiast swoje dzieci. Dziś wiem że miał racje ale wiem też że nie powinien zachować się po chamsku wobec rodziców swojej świeżo upieczonej żony, drażni go ze nie do końca przyznaje mu racje tylko ich bronie, jestem sama sobie winna ale to nie powód żeby mnie odseparowywać od rodziny, ja nie chce mieć tak jak mój brat ma dzisiaj, patrząc na jego przykład boje się ze mnie wkońcu też czeka to samo, ja chce uratować moje małżeństwo i poprawić w miarę możliwości kontakty z moją rodziną, co ja mogę teraz zrobić żeby nie czuć się ciągle między młotem a kowadłem iżeby nie bać się jechać do rodziców, bo zaczynam kombinować i ukrywać że jade do rodziców a to wkońcu źle się znowu dla mnie skończy, każdy mój zły ruch powoduje w mężu agresje taką właśnie jak opisałam tą sytuacje z policją, mąż czaęsto w kłótni wraca do tego że wszyscy tego pozałują, mów też ze ja nie nadaje się do życia w związku i ze jak chce to moge spier...do mamusi, brak mi już sił, bo mój mąż nie przebiera i bardzo rani mnie słowami a ja od jakiegoś czasu nie zostaje mu dłużna

Ayrin to teraz wiesz jak czuje się wielu mężów, gdy to żona nie znosi jego rodziców, czyli klasyczny konflikt synowa - teściowa. To często maż stoi między młotem, a kowadłem. Teraz w tej roli stanęłaś Ty.

Olinka ma rację: mąż czuje się bezradny i stąd jego narastająca frustracja.
Czemu Ty nie konsultujesz z mężem podejmowanych decyzji? On czuje się zlekceważony. Owszem nie powinien grozic i szantażowac czy też używac takiego słownictwa, ale  byc może poczuł, że doszedł do ściany. Pamiętaj, konflikty rozwiązujemy tu i teraz, nie odwlekamy i nie stosujemy uników.
Tak jak Ty zachowuje się większośc mężów w konflikcie  żona - matka faceta ( teściowa), chowa głowę w piasek i myśli, ze samo przejdzie.

Ja bym usiadła z mężem i poprosiła o wypunktowanie co się jemu nie podoba, następnie sama napisała swoje zarzuty. A że mam hopla na puncie bilansowania się, to wiadomo że dążyłabym do równowagi wizytowej. To samo zrobiłabym z wszystkimi pozostałymi kwestiami i od tej pory równo i sprawiedliwie.
Zbytnio zaangażowałaś się w sprawy swojej rodziny i w ten konflikt między bratem a rodzicami. Mąż mógł uznac, ze priorytetem nie jest Wasza rodzina, a dobre relacje w Twojej.

Świetne podsumowanie Olinki: konflikty trzeba rozwiązywac w zarodku.
Od siebie dodam: nie chowamy głowy w piasek i nie czekamy aż samo przejdzie.

W całej tej sytuacji i mój mąż i ja mamy swoje racje, moja mama w tym wszystkim mówi do mnie że jeśli tylko jestem szczęśliwa i jest mi dobrze z męzem to ona zniesie wszystko i zrozumie zebęde odwiedzać ich rzadziej ale jeśli nie jestem szczęśliwa tylko czuje się zastraszona psychicznie to może lepiej żeby sie to skonczyło teraz niz za 10 lat bo wtedy już będzie gorzej i dla dziecka i żeby sobie ułozyć zycie na nowo, co bym jednak nie zrobiła moja stara rodzina zawsze mi pomoże.

Ja jestem w stanie bardzo wiele znieść i wybaczyć i gdyby to była sytuacja w drugą stronę tematu już dawno by nie było i wszyscy byśmy o tym zapomnieli, nie rozumiem dlaczego aż tak bardzo mój mąż nie może tego podarować, dla dobra naszej rodziny powinien już odpuścić ale wygląda na to ze nie ja jestem dla niego najważniejsza tylko jego urażona duma.

Ile czasu można tak zyć, przecież ja też mam swoją godność i kres wytrzymałości, nie moge bez końca odpuszczać bo to obraca się przeciwko mnie.
Przecież moi rodzice to też tylko ludzie i mogli popełnić błąd, to prawda powinno sie wkońcu coś wydaryć zeby przerwac tą sytuację, miałam nadzieje ze dziecko coś złamie w moim mężu i na początku zaczynało się coś dziać bo gdy ja byłam na sali porodowej to mój mąż miał mój tel i odebrał telefon od mojej mamy która nie wiedziała czy już jest po wszystkim czy nie, wtedy mąż zachował się bardzo przyzwoicie bo powiedział mamie ze właśnie się urodził synek i ze waży tyli i merzy tyle. Jak się o tym dowiedziałam byłam z niego dumna i szczęśliwa, a dzidziuś dopełnij moje szczęście ale długo to nie trwało, bo problem wraca jak bumerang.

Gdyby nie ta sytuacja moglibysmy być naprawde bardzo szczęśliwi bo inne problemy rozwiązujemy wspólnie i jakoś sie dogadujemy, ale chyba tez niektóre dlatego ze ja ulegam, bo mąż ma bardzo silny charakter.

Dumna ze wkońcu sie przełamał pomimo wszystko, dumna ze zrobił to dla nas, dla naszej rodziny pomimo swych uprzedzeń do moich rodziców.

Nie zawsze, bo teraz wyszło jakbym ja nie miał swojego charakteru, mam tez swój charakterek i jestem uparta, czesto przetłumacze i powiem swoje racje to i mąż wkońcu ustąpi jak przemysli, ale generalnie pewnie chciałby zebym mu sie podporzadkowała, gdyby tak było to nie byloby tej kłótni tylko zrobiłabym co kaze i odcieła sie od rodziców ale nie doczekanie.

czasem odpuszczam dla swietego spokoju......

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać użyj opcji "edytuj", o czym mówi 12 punkt naszego regulaminu.
Dziękuję za dostosowanie się do prośby i pozdrawiam, Mod. Olinka

Tak jestem pewna nic takiego nie miało miejsca, wręcz przeciwnie bardzo sie starali  mieć dobry kontakt, jezeli cos ewentualnie było nie tak to mówili mi ale nigdy nie wygłaszali złych opini na temat mojego męża.

ayrin, może na razie zostaw temat . Do teściowej bym pojechała z mężem i dzieckiem. Co więcej kupiłabym albo upiekła jakieś ciacho (najpierw męża bym spytała, "a może ja upiekę jakieś dobre ciasto, jak myślisz?"). Była bym miła dla teściowej (oczywiście bez słodzenia) i dla męża, tak aby wizyta była "idealną wizytą synowej u teściowej" Niech mąż zobaczy że się starasz poprawić stosunki z jego mamą. Może nawet zaprosiłabym teściową na obiadek... a co... N pytanie męża "skąd ta zmiana?" odpowiedziałabym że chce aby było jak należy i abyśmy wszyscy byli zadowoleni. Potem łatwiej by było ci odnowić temat wyjazdów do Twoich rodziców(chociażby Twoich z dzieckiem).

to dlaczego sama tam nie pojedziesz na weekend?

Kabzela doskonale rozumiem co czujesz, jedyne co moge Ci powiedzieć to nie popełniaj moich błędów.

u mnie mąż też na początku powoli ograniczał moje kontakty w taki sposób że coraz rzadziej ich odwiedzałam, tak kocham męża że robiłam to dla niego a potem on wogóle przestał tam jeździć ze mną a mi poprostu zaczął zabraniać, konflikt tak narastał i narastał i narasta nadal że już obydwoje sobie z tym nieradzimy, bo mąż twierdzi ze ja wybieram nie tą rodzine co trzeba, ja wybieram męża a on zostawia mnie samą i wraca rano po nocy pijany.

Jaki to nie byłby konfliktn z rodzicami to uważam ze to jest Twoja decyzja że chcesz tam jechać i masz do tego prawo, on nie musi i nie zmuszaj go do tego ale nie pozwól żeby kiedykolwiek Ci zabronił bo może się to skończyć tak jak u mnie.

Czemu Twój mąż nie przepada za teściami?

Austin jak potoczyła się Twoja sytuacja życiowa. Mam ten sam problem... Mąż postanowi nie odwiedzać moich rodziców że względów politycznych... 2 lata się z nimi nie odzywa. Mowi, że przez moją matkę stracił pracę bo na nich glosowala, PiS zatrudnia swoich i wyrzuca nielojalnych politycznie. W domu nie byłam od 5 miesięcy. Wnuczek już  chyba nie pamięta dziadków a on był u swego ojca średnio co miesiąc.

Faktycznie osobowość o której mówisz to wypisz wymaluj mój mąż ale jak pomóc takiemu człowiekowi?
Nigdy wyrzutów sumienia nie ma, nigdy nie przeprasza a za swoje postępowanie obwinia innych dookola. Trudno utrzymać mu kontakty z kimkolwiek. Zero dobrych znajomych, zero relacji z dalszą rodzina, tylko siostry i ojciej. A w tym ja, osoba która chciałaby mieć grono dobrych znajomych  utrzymywać z nimi kontakty, spotykać się. Jestem straszona policja gdy chce wziąć dziecko do rodziców. Przegląda mój telefon, maile. Jego ojciec złego zachowania syna nie widzi. Ostatnio to ja wezwałam policję, bo bałam się  że wyskoczy do mnie z rekami. Zrobil awanturę i zwyzywał  moja siostra za to że mnie odwiedziła a bywa u mnie średnio 3 razy w roku tym razem przyniosła mi marynarke. Nie lubi jej bo kiedyś czytając moje smsy wyczytał stwierdzenie siostry że powinnam
się zastanowić czy chce być  z tym człowiekiem całe zycie. Za jego rodzina nie przepadam i dodatkowo jestem juz nimi przytłoczona ale to jego najbliżsi więc problemów nie tworze.
Mam go wysłać do psychologa? Wyśmieje mnie...

Ona nie wzięła tego z kosmosu... Duszenie mnie gdy byłam w ciąży, zabieranie telefonu, notoryczna przemoc ekonomiczna chociaż i ja miałam wkład własny do mieszkania, próba wyrzucania z mieszkania i zdrada z koleżanką z pracy chyba już tego trochę za dużo...