Mam problem z rodzicami - pomocy - Netkobiety.pl

Ale masakra, trzeci raz piszę tego posta od nowa Macie tak czasem? Czy tylko ja jestem taki wolno pisząco-myslący?

Aga
To nie Twoja wina, że masz chore serce. Nie miałaś na to wpływu.

To nie Twoja wina, że bałaś się operacji, a Twoi bliscy nie potrafili Cię tak długo do niej przekonać.
Przecież nie odwlekałaś tego, żeby nie zmywać podłóg, prawda?
Poza tym, piszesz że już od wczesnego dzieciństwa nigdy nie chciałaś sprawić mamie przykrości i trudno ci było jej odmówić. To tym bardziej powinno ci uświadomić, że nie mogło stać się wtedy inaczej, tzn że późna decyzja o zgodzie na operację była usprawiedliwiona. Bo ten strach był znacznie silniejszy od wyuczonych od dziecka emocji i przyzwyczajeń. Nie ma w tym Twojej winy.

Problemy finansowe Waszej rodziny nie były aż tak poważne, skoro rodzice pomagali jednocześnie (?) Twojej siostrze i szwagrowi. Poza tym, zauważ że (jeśli nie pracowałaś- nie mogę znaleźć) to Twój wyjazd im pomoże w tej kwestii, bo odpadną im koszty związane z utrzymywaniem Ciebie.

Nie wyrzucaj sobie tych spraw. Jesteś kochającą, martwiącą się o rodziców córką, która jeśli naprawdę będzie trzeba to im pomoże. Wydaje mi się, że wszyscy tutaj nie mają co do tego wątpliwości.
Owszem zwyczajni, kochający rodzice mogą czuć się podczas takiego rozstania smutni, może być im trochę żal i boją się samotności. Ale bezwarunkowa miłość sprawia, że ponad swoje dobro i potrzeby stawiają zawsze szczęśćie swoich dzieci i nie zachowują się tak, jak Twoi rodzice. Twoja mama widzi to niestety zupełnie inaczej. Nie mnie oceniać jak bardzo i dlaczego, ale inaczej. A Twój tata "przeszedł na jej stronę" bo wie, że jej nie przekona. Ona sama musi się z tym ostatecznie pogodzić, a Ty zajmując się przede wszystkim sobą musisz jej w tym pomóc.

Ago!!!! (ufff...jak dobrze, że pozwoliłaś nazywać się inaczej niż swoim nickiem Czy mnie jeszcze pamiętasz? Rozmawiałyśmy kilka miesięcy temu, gdy byłaś na etapie wahań co do przeprowadzki....
Widzę, że duże zmiany u ciebie i nie wierzę własnym oczom - ty poszłaś na terapię!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Brawo! nie mogłaś podjąc lepszej decyzji

A teraz do rzeczy

Ale dzieciństwo dawno minęło i czas się z tym pogodzić, czas dorosnąć.

No raczej

ciężko przestać być dzieckiem zwłaszcza  tym wieku, ale jesteś na dobrej drodze. Odpowiedzialność za nastroje rodziców ,zwłaszcza mamy, niosłaś całe życie. to było jak niewygodne jarzmo po zrzuceniu którego czujesz się lżej, ale jakoś tak dziwnie, nieswojo. Stąd twoja tęsknota. Jesteś jak wiezień, który dopiero co wyszedł na wolność a już ma ochotę popełnić następne przestępstwo byleby tylko znaleźć sie z powrotem w celi. Nie dlatego , że w tej celi było fajnie, ale dlatego , że w przeciwieństwie do odzyskanej wolności, cela jest czymś znanym i pozornie bezpiecznym. Pomyśl o tym. Marzysz o powrocie do domu, bo wszystko czego doświadczasz teraz jest nowe i nieznane. W domu było fatalnie, ale tamte schematy miałaś obcykane, czyż nie?Tak naprawdę tęskni za tym jakaś malutka część twojego mózgu, która ciągle chce być zniewolona i bezpieczna w celi. Jednak zdecydowana większość ciebie chce się rozwijać na wolności. I tego się trzymaj, a nie głosów przeszłości sentymentów

a po co ci to rozgrzeszenie? Nie potrzebujesz go. Nie musisz się nikomu i z niczego tłumaczyć, ponieważ JESTEŚ DOROSŁA

Kto by nie chciał....Ja też bym chciała, ale nie mam i co z tego? Mam być z tego powodu nieszczęśliwa całe życie ? Nie muszę. Ty też nie musisz tylko na razie średnio to dostrzegasz, bo ciągle jakaś część ciebie pragnie akceptacji rodziców i ich rozgrzeszenia. Możesz go nigdy nie uzyskać a i tak być szczęśliwa i spełniona. Naprawdę możesz.
Tak, użalasz się na sobą, ale do tego też masz prawo

świetny pomysł

To coś jest częścią ciebie. To ty tym rządzisz i ty to karmisz. To coś nazywa sie strach. Wystarczy, że się mu przyjrzysz i odzyskasz nad nim kontrolę

To normalne, żę tęsknisz za rodzicami , że ich kochasz, odwiedź ich....ale jeszcze nie teraz! Najpierw stań na nogach, przepracuj swoje poczucie winy i swój strach. Konfrontacja jest nieunikniona podczas takiego spotkania. stań do niej silna i emocjonalnie samodzielna. Chroń siebie i nie pozwól się skrzywdzić.

Ewidentnie twoje mamie coś dolega ale zaoferować jej pomoc będziesz mogła dopiero gdy sama staniesz na nogach. Żeby komuś pomagać samemu trzeba być silnym. Jeszcze nie wiesz jak to wszytko się potoczy, być może mama sama coś przemyśli i zmieni, być może nie...Zamiast gdybać zajmij sie sobą, swoim związkiem, swoim szczęściem. MASZ DO TEGO PRAWO i nikogo nie krzywdzisz tym, że jesteś szczęśliwa i sie rozwijasz.

A co tu chcesz rozstrzygać? Ty jesteś panią swojego życia, rodzice decydują o swoim. Może się uda kiedyś zbudować te relacje na nowo przy twojej i ich dobrej woli, może nie. ... Tak w życiu bywa. Niczego nie naprawisz rezygnując z siebie i poświęcając swoje szczęście.

Prawda dziewczyny, że nie ma co tu rozstrzygać, tylko mnie to tak cholernie irytuje! gdy wciskają mi wszystkie farmazony, szczególnie mama, że od razu się bronię i próbuję przeforsować słuszność swoich argumentów. Stąd się biorą awantury. Gdybym potrafiła przemilczeć i nie reagować na jej słowa, może byłybyśmy teraz na lepszym etapie. Oczywiście ona mnie wyzwała od k..., dziw... i nigdy mnie za to nie przeprosi, bo wydaje jej się, że jako matka ma prawo, a ja też jej jestem gotowa niejako puścić w niepamięć. Ale przy ostatnim rozstaniu niepotrzebnie z mojej strony padły wyzwiska, że jest psycholką, wariatką, głupią babą, włącznie raz z potrząśnięciem ją delikatnym - już jako córce mi nie wypada, a ona ma dodatkowy argument przeciwko mnie ehh.

edit: bawi mnie tylko, a może wręcz przeraża, że oboje z rodziców mają podobną historię. Tata został przez rodziców oddany na wychowanie do wujostwa, jego matka kochała tylko siostrę bliźniaczkę, gdy był dorosły nie kontaktowała się z nim, wystarczyło jej, że widzi go przez okno jak idzie ulicą (tak mawiała). U mojej mamy dziadkowie faworyzują 17 lat młodszą córkę, do tego stopnia, że nigdy nas nie zaprosili na święta, a jak babcia się obraziła na mamę, to nie rozmawiały nawet i 5 lat  (aktualnie też nie rozmawiają). Tylko dziadków jeszcze rozumiem - mieli drugie dziecko, na którym skupiali uwagę, a moi rodzice nie mają nikogo prócz mnie! No i co najciekawsze, oboje od zawsze krytykowali swoich rodziców, że oni by tak nie mogli, że sobie nie wyobrażają, cytuję: "owszem, można się pokłócić, nie odzywać kilka dni, ale nie wytrzymałabym, bo to moje dziecko, zadzwoniłabym i kazała przyjść, porozmawiać". Taaaaaa.... jak to dziwnie teraz brzmi

elizka11, święte słowa, tylko najgorzej, gdy dla rodziców, samodzielność dziecka oznacza katastrofę i zerwanie wszelkich relacji...
Dla moich rodziców, moja samodzielność = nie kocham ich.

To ma sieczkę w głowie, taką jak ja to człowiek powinien odpuścić i czekać aż rodzice zmądrzeją... lub nie. Rozumiem.

Jeśli jakimś cudem znowu znajdę się w domu rodziców, to wiadomo, że skończy się to podobnie lub gorzej (ciekawe, ile muszę dostać kopniaków by się o tym przekonać?). Cud już się nie zdarzy i faktycznie będę musiała zerwać z nimi kontakt na dłuższy czas, w nadziei, że kiedyś zmądrzeją, zatęsknią (czytałam takie historie tu na forum, że później wszystko się ładnie układało już...). Chciałabym, żeby ktoś mnie przytulił i powiedział: "nie martw się, mama kiedyś zmądrzeje i zrozumie, pęknie" ale tego to nawet sam Bóg chyba nie wie... Tak twierdzi moja "teściowa", że na pewno będzie dobrze, że ocenia to z punktu widzenia matki. Tylko matka matce nie równa...

edit: Wielokropku, i ta równość działa w obie strony, bo jeśli zastąpiłam mamę chłopakiem, to znak, że jej nie kocham (milion razy słyszałam, że wybrałam jego, że on ponad nią, a to przecież zupełnie dwa różne uczucia i co ciekawe, pewnie większość na forum powiedziałaby, że póki co dla mnie i tak na 1 miejscu jest mama czasem już w desperacji myślę, by dać jej linka do tego forum)

edit2: aaa, a chwaliłam się też, że mama usunęła mnie ze znajomych na FB? to takie dojrzałe! Podobnie jak w dniu wyjazdu, nie chcąc ze mną rozmawiać, zamknęła się w pokoju, usiadła pod drzwiami, by je zabarykadować...

Tak z innej beczki, przy okazji może ktoś będzie wiedział: jeśli zamelduję się tutaj tymczasowo, to czy na stały adres zameldowania (do rodziców), będzie wysłane jakieś info? Nie chciałabym, żeby znali mój adres. Może ktoś wie przypadkowo?

Dziękuję :*

Już o tym linku myślę od dawna, ale znając życie, tylko bym się pogrążyła więc lepiej nie.

hmmm, czyli teściowa miałaby rację? Z tym listem...

No tak, faktycznie tak teraz wyszło, nie mamy już kontaktu dwa tygodnie, ja o niego nie zabiegam, więc ona czuje, że wybrałam jego, a jej wcale już nie potrzebuje... Tym bardziej niechęć do mojego związku w niej wzrasta. To się teraz troszkę zmartwiłam. Ale chyba czasem dobrze wczuć się w tok rozumowania drugiej osoby. Tylko że będąc w domu, ja cały czas ją zapewniałam o mojej miłości do niej, jak jest dla mnie ważna. Będąc tutaj, za każdym razem, póki się ze mną nie kłóciła, wydzwaniałam, pisałam smsy - do przesady wręcz. Zabiegałam o kontakt z nią. Teraz też dzwoniłam, co prawda do taty, bo wiadomo, że by nie odebrała, ale pytałam o jej zdrowie, jak się czuje - na pewno jej przekazał. Więc ona ten kontakt sama odtrąca. Myślę, że takie zapewnienie to dla niej za mało, dla niej posiadanie mnie i mojej miłości, to gdy będę pod ręką, a nie 500 km dalej, ale istotnie taki list mnie przecież nic nie kosztuje, mam w sobie tyle emocji, że wszystko, co napisze, będzie płynąć z serca. Rozważę tego smsa jeszcze, jeśli nic nie zdziała, to potem ten list.
Dziękuję Wielokropku za tę sugestię!

edit: tylko jak zapewnić, że ją kocham, skoro zawsze na to odpowiadała: "gdybyś kochała, to byś nie wyjeżdżała". Napiszę to w smsie czy liście, i tak potraktuje to tak samo...ehh

To mam sprawić, by ona zabiegała o mnie?

Bo jak ja nie będę zabiegać o nią, to znak, że podtrzymuje jej lęki, że jej nie kocham...

Ok, chyba już rozumiem Wielokropku. Dziękuję!

Aga, skup sie na SOBIE. Powtarzam to juz enty raz, ale powtorze ze sto wiecej, zeby dotarlo.

Nie jest istotne dlaczego, jak, po co sie Twoi rodzice jakos zachowywali. Nie ma sensu tego roztrzasac. Zacznij pracowac nad dobra relacja z sama soba i przestan szukac wymowek w wałkowaniu reakcji Twoich rodzicow.

Trzymaj się

Ehh, no bo widzicie dziewczyny, do tej pory mój pan był na urlopie i praktycznie dość mało myślałam o rodzicach. Nie było czasu i skupiałam się na Nim, na NAS (malowaliśmy mieszkanie <ja też!>, kupowaliśmy i testowaliśmy potem piekarnik, sprzątaliśmy, gotowaliśmy, gościliśmy jego rodziców - super było!). No dobra, jak malowałam w ciszy ścianę to myślałam o rodzicach i dopytywał, co mnie dręczy. Ale nie było miejsca na płacz i roztrząsanie, poza tym ciągle myślałam, że się złamię i odezwą. Teraz od poniedziałku wrócił do pracy, siedzę sama i choć też mam mnóstwo zleceń (plus obiad i sprzątanie), to jednak za dużo odpływam w stronę rodziców, analizuję (i też dużo tu spamuję), a także przytłacza mnie to, że są tacy nieugięci i wpędza w coraz większe poczucie winy (no bo skoro ktoś Ci nie składa życzeń w urodziny, ignoruje, to znaczy, że jest poważnie obrażony i musiałaś mu dać ku temu powody).

Ta pierwsza pani psycholog, do której trafiłam interwencyjnie, namawiała mnie jeszcze, że skoro jestem po zabiegu serca, to żeby troszkę poudawać, że jest źle, np. jakiś szpital, żeby rodzicami wstrząsnąć, żeby się ogarnęli. Jeszcze nad tym myślę, ale raz, że to nie wypali, a dwa - trochę perfidne

Aha i jeszcze jedno, gdy się jeszcze nie pokłóciłyśmy z mamą, kilka dni przed wyjazdem, rozmawiając kilkakrotnie o moim wyjeździe, ona zapowiadała, że nie będzie się do mnie odzywać, że zero kontaktu: "robię to dla Twojego dobra, bo jak będziemy się kontaktować, to znów mnie poniesie" (w nawiązaniu, że poprzednim razem w trakcie miłej pogawędki na fb wyszła awantura, a potem zadzwoniła tu o północy i mnie wyzwała...). Tylko że wg tej wersji tata miał się do mnie odzywać.

przepraszam, że tyle piszę, tonę w absurdalnych myślach i dzielę się nimi, że może ktoś tu coś wymyśli mądrego ale już chyba wszystko zostało powiedziane i teraz myślę pod kątem, że jeśli jednak pojechałabym do rodziców i została nieco dłużej, to chłopak będzie mógł się wkurzyć... więc może lepiej nie...

To dokładnie tak jak ty też zrobisz wszystko żeby postawić na swoim. Poruszysz niebo i ziemię, żeby tylko udowodnić im , że nie jesteś taka jak o tobie mówią i że postąpiłaś dobrze. Prędzej wykończysz się psychicznie niż przyznasz, że nie obchodzi cie to co oni o tobie sądzą. Nie odetniesz się i nie zajmiesz sobą, bo wtedy twoje nie będzie na wierzchu.
Już ci to chyba kiedyś pisałam, ale powtórzę - nie masz wpływu na opinie innych ludzi. Nie zmienisz rodziców, choćby nie wiem co. Szkoda twojego zdrowia i twojego szczęścia. Zajmij się sobą. Zobaczysz co czas przyniesie.Może będziesz miała  jakieś relacje z rodzicami, może nie. Jako dorosła i stabilna osoba zrozumiesz, że da się żyć normalnie nawet bez błogosławieństwa mamy. Ona nie musi ci błogosławić i rozgrzeszać, a ty tak naprawdę wcale tego nie ppotrzebujesz

Otóż to. Ale dzięki temu będzie można poczuć stare, znajome , utarte i zapamiętane schemaciki. Można się będzie trochę podręczyć bez sensu.

Aga, to, ze ktoś się na Ciebie obraza, wcale nie musi znaczyc, ze mu cos zrobilas. Bo popatrzmy na to obiektywnie, CO jest zlego w checi zycia na swoim kiedy jest się dorosłym? No nic. Nie masz czemu czuc się winna.

Twoi rodzice się fochaja, awanturują, milcza, bo chcą w ten sposób Toba manipulować. Oczywiście, im jest nie na reke, ze się usamodzielniasz- teraz musza się kisic we własnym sosie nierozwiązanych malzenskich problemów i nie ma na kogo zwalic odpowiedzialności, nie ma kim pogrywać. Tylko, ze za te problemy to oni SAMI sa odpowiedzialni i probowanie unikania ich poprzez manipulowanie corka jest niemoralne, ale także toksyczne i absolutnie nieskuteczne.

Kombinujesz jak koń pod górę.

Skoro faktycznie wyprowadziłaś się, to Twój dom rodzinny jest tylko/aż domem rodzinnym. Skoro wyprowadziłaś się podstępem, to pora na odsłonięcie kart i... pojechanie do domu rodzinnego po swoje rzeczy; zabierasz swe rzeczy i wracasz do swojego domu. W domu rodzinnym nie spędzasz miesiąca, nie wytrzymujesz z rodzicami, tylko jedziesz w gościnę. Stąd pytanie o to, w jaki sposób się zachowają jest cokolwiek nie na miejscu, bo oni są i będą u siebie, a uzależnienie swego przyjazdu od ich obietnic jest niczym innym tylko kolejnym przerzucaniem odpowiedzialności.

Chcesz jechać do rodziców, biorąc pod uwagę wszystkie konsekwencje tego kroku, jedź. Nie chcesz, nie jedź.

Edycja:
Tekst do rodziców: "Planuję przyjechać do was w... . Cy mogę?"

No tak, ale skoro była zapowiedź, że mnie nie wpuszczą, to chyba muszę zapytać czy mogę i mieć zgodę, bo jechać 500 km by noc spędzić na dworcu, to słabo Więc to akurat jest od nich uzależnione... Bardzo słabo to wszystko rozegrałam i sama sobie zagmatwałam sprawę a rodzicom przy okazji, chyba ani oni mnie, ani ja im - nie  ułatwiamy.

Dlatego najbardziej chciałabym wysłać smsa i nie dostać odpowiedzi. I mieć to poczucie, że próbowałam. Takie głupie częściowe pozbycie się winy. Ale pewnie jak poproszę o powrót, to i się doproszę, a z nim całe to piekło od nowa... Może ja po prostu nie jestem ciągle gotowa by być dorosłą

Głupio mi już przed Wami. Ciągnięcie mnie za uszy dosłownie (za co Wam chwała i dziękuję), wszystko rozumiem i wszyscy macie rację. Ale moje wewnętrzne dziecko się tak strasznie łamie, że brrr... 30letnia kobieta siedzi przed komputerem i ze łzami w oczach szepcze sama do siebie "mamo, chcę do Ciebie". Kurtyna. I nie to, żebym się znowu użalała, ale nie pozostaje mi nic, jak pierdyknąć sobie w łeb Nie chcę na stałe, chcę być z chłopakiem, ale kurcze tak straszliwie tęsknię! Nie jeździłam nigdy na kolonie, na obozy, nie mieszkałam w akademiku, jestem na tym etapie, że puściłam się domu rodzinnego i tęsknię okrutnie, jak to dzieci zazwyczaj mają...

No to uderz się w leb, patelnia jak trzeba

Wszyscy mamy uczucia i leki. Naprawde, WSZYSCY. Tylko, gdybysmy zawsze im ulegali, chociaż jest to wbrew naszemu interesowi, to marne to nasze zycie by było. Naucz się obserwować swoje uczucia, ale tak z boku. Zapytaj się: Czy jest to dla mnie dobre? Czy czyni mnie niezalezna? Czy czyni mnie szczesliwa? I wznieś się ponad nie.

Nie jesteś mala dziewczynka. Nie jest Ci potrzebna opieka rodzicow. Możesz sama sobie w zyciu radzic.

Twoi rodzice nie są tylko fajni, mili, oni są także toksyczni, uzależniający, awanturujący się, szantażujący, bijący. Nie możesz wydzielić z nich tylko dobre cechy, oni - podobnie jak my wszyscy - mają cały pakiet (pozytywne + negatywne).

Edycja:
Zamiast zająć się sobą, swoim zachowaniem, budowaniem nowej relacji z partnerem, całą swą uwagę poświęcasz rodzicom, ich uczuciom i swoim wyobrażeniom na temat tego, co przeżywają. Mam wrażenie, że proponujemy Ci, byś żyła tak, jak nie chcesz.

Mam takie same wrażenie. Autorko- ten toksyczny układ w rodzinnym domu stał sięTwoją strefą komfortu, a Ty stałaś się bezwolną osobą pozbawioną własnego życia. Cały czas Twoje myśli są w domu. W taki sposób niczego nie zbudujesz, nic nie osiągniesz. Nie masz wpływu na postawę rodziców, nie masz wpływu na to, jak toksyczni oni są. Mają swoje nierozwiązane problemy, które na Ciebie przenoszą. Powiem dobitnie- nic nie jesteś im winna, bo zdecydowali się na dziecko świadomie, a w naszym prawie nie jest nigdzie napisane, by dorosłe dzieci nie mogły opuścić domu rodzinnego. NIc nie jesteś im winna, bo decydując sie na dziecko robili to z własnych, egoistycznych powodów. Ciebie o zdanie nikt nie pytał. I ostatnia rzecz- Twoi rodzice mają cały szereg cech. I tych pozytywnych i negatywnych. Są toksyczni, egoistyczni, agresywni i uzależniający. NIe zapominaj o tym. Dorosłe życie to właśnie umiejętności podejmowania własnych decyzji i ponoszenie konsekwencji z tym związanych. Naucz się tego, bo Twoje życie trwać będzie jeszcze wiele lat i wiele razy będziesz musiała podjąć jakąś decyzję. I zacnzij mówić prawdę. Takie kombinowanie sprawia, że sama skazujesz się na jeszcze większą jazdę.

No niestety, nie będę jednak zmieniać nicka, bo on bardzo do mnie pasuje. To jest choroba, po prostu. Nie jem już, wymiotuję, rano wręcz mną rzucało w łóżku, trzęsę się, mam wysokie tętno i ogromny lęk - cała paleta objawów somatycznych. Wymagam też leczenia farmakologicznego, taka jest prawda i ja tu chyba sama nic nie zdziałam, bo to, czego od życia chcę, się nie zdarzy, nie dostanę błogosławieństwa, cud się nie zdarzy. Prędzej oszaleję.

Oczywiście, że się nie posłuchałam dobrych rad i wysłałam dziś smsa. I przyznaję, że rodzice rozgrywają mnie po mistrzowsku chyba. Do mamy i taty ta sama treść, że mogę przyjechać, tylko czekam na znak od nich, czy mam dokąd, bo oboje mnie wyrzucili. I że mnie poniżyli w urodziny, mama usunęła z FB, ale że ich bardzo kocham i są najważniejsi. Spodziewam się odpowiedzi tak do 13:30, bo wtedy tata pójdzie do pracy. W sumie to drżę by jej nie dostać, bo wtedy będę mieć problem, skoro mam tutaj plany do niedzieli. Z drugiej strony drżę też, że jej nie dostanę. Zawsze źle. Pierwsza rzecz, która mnie martwi, to, że coś sobie zrobili paraliżuje mnie i już chcę dzwonić, ale wyhamuję, zadzwonię jutro jak tata będzie w pracy, nie wiem jak, ale powstrzymam się... Druga rzecz, że są tak na mnie wściekli, że to już koniec, że nigdy nie zobaczę swojego domu i ich Trzecia, bardziej racjonalna, to myślę, że się właśnie jednak pięknie podłożyłam.

Przeanalizowałam i w sylwestra puściłam życzenia. W nowy rok 2x połączenie do taty odrzucone. Dzwoniłam 3 stycznia - rozmowa, dzwoniłam 5 stycznia - rozmowa, czekałam do urodzin i nic, więc cisza z mojej strony. 10 stycznia ich sms, że proszą o kod odbioru paczki i moja odpowiedź, że ich kocham - ale bez odzewu. 14 stycznia znów mój sms - czy z odzewem, zobaczymy. I najbardziej mnie irytuje, skręca i paraliżuje tak, że zaraz spakuje się i pojadę do szpitala po coś na uspokojenie, ta upierdliwa NIEWIEDZA, że nie wiem czy coś im się stało, czy są tak wkurzeni na mnie, że nie chcą mnie znać, czy... zwyczajnie sobie ze mną pogrywają? Bo widzą, że mi zależy, bo widzą, że zabiegam, że chcę wrócić, to może teraz będą czekać, aż zacznę dzwonić i słać smsy, że przepraszam i proszę by mnie przyjęli? Może chcą mi dać nauczkę? Może, tego nie wiem. Może liczą, że przyjadę w końcu sama i szantaż, że jak wejdę do mieszkania, to już więcej nie pojadę? Takie ultimatum. Masakra. Jak widać mojej mamy nic nie złamie, jest tak zawzięta, że aż w głowie mi się nie mieści, jak matka może tak do dziecka Jednak nie będę mieć matki....

Czekam czy dostanę odpowiedź "przyjedź" i się trzęsę, w sumie lepiej nie...

Jeśli nie, jutro zadzwonię do taty, gdy będzie w pracy, by wybadać o co chodzi.

Powiedziałabym mu to osobiście, ale wyślę w sobotę smsa, tak żeby mamusia go sobie też przeczytała. Bo mój lęk właśnie przeradza się w małe wkur.... Gdy przeanalizowałam te daty mojego kontaktu z nimi, to wyszło, że ja zabiegam ciągle, a oni nic. No i taka kwestia. Ciągle są pokłóceni ze swoimi rodzicami. A jeszcze nigdy nie wyciągnęli, jako dzieci, pierwsi dłoni! Nigdy!!!! Ani razu. A ja tyle razy... Zawsze mówią, że to rodzice o nich powinni zabiegać, że to rodzicom powinno zależeć na dziecku. I to właśnie im przypomnę i napiszę. Wiem, że to nic nie da. Ale oni mają doskonałą świadomość tego, więc tak żeby ich zawstydzić, żeby kurna wiedzieli, jakim obłudnym typem ludzi są! Dla samej własnej dzikiej satysfakcji im to napiszę.

A potem to już chyba będę kombinować i symulować, że jestem w szpitalu. Przez nich. Jak to też ich nie złamie, to już nic nie złamie...

Źle mi potwornie... bo jeśli jednak coś im się stało, że nie odpisują?

Mój umysł tego nie ogarnia, przecież to rodzice, przecież to właśnie im powinno zależeć, żebym przyjechała, żebym była, żeby nie stracić z jedynym dzieckiem kontaktu... Albo są tak nieczuli, albo opracowali piękny plan złamania mnie i postawienia ultimatum. Na które i tak nie będę mogła przystać. Tak się nie robi własnemu dziecku. Boże, za co...

Przestan się nakrecac.

Oni sa DOROSLI, nie trzeba ich nianczyc- czy Ty tego nie widzisz? Ty podjelas decyzje, oni podjeli decyzje- teraz sa tylko konsekwencje, które trzeba wziąć na klate. Tylko z tym u Ciebie kiepsko, bo Ty się na własne zyczenia przyszylas ta pepowia do rodziny i teraz musisz co chwila sprawdzać czy się szwy nie poluzowaly. Niewazne, ze boli, ze tam jest ropien jak krater i rak zracy cale Twoje ciało. Przypominasz alkoholika, który musi sobie strzelić setke, bo inaczej nie wytrzyma.

Uzalasz się nad sobą, jojczysz, kombinujesz, kłamiesz, bo ciagle NIE CHCESZ brac za siebie odpowiedzialności. Przegrywasz swoje zycie. Przegrywasz siebie. Przegrywasz swój związek.

Aga, a ja Cie zaskocze. Żadna dorosla osoba NIE POTRZEBUJE rodzicow. Oczywiście fajnie jest jak sa, jak się z nimi układa, jak sa przyjazni, ciepli, pomocni, kochający. Ale to nie jest wcale jakas niezbedna do zycia relacja. Czasem się nie da, czasem rodzice, jak Twoi, sa normalna TRUCIZNA, która rujnuje Ci zycie.

To, ze czujesz się niekochana bo odtracona, to tylko nastepna pulapka, która siedzi tylko w Twoim umyśle. Ty równasz milosc z POSLUSZENSTWEM. Musze Cie rozczarować, ale jedno z drugim ma niewiele wspólnego Nastepnym kłamstwem, które zapodaje Ci Twój mozg to, ze Twoja relacja z matka była bliska i wspaniala. G**** prawda- była i jest tak bliska jak pomiędzy narkomanem i jego dilerem.

Ty zrobisz jak chcesz. Nikt tu na Forum nie może Cie za lape wziąć, trzasnąć w leb i zmusic do racjonalnego postepowania. Mogę jednak prywatnie skomentować, ze sama sobie zamykasz furtki do normalnego zycia.

zdublowało się

Wielokropek, autorka chyba mocno sobie wzięła do serca drugi człon z Twojej sygnaturki. Przykre to, ale nie pomożemy komuś, kto tej pomocy nie chce.

Wielokropku, tak myślałam, że Ciebie i innych rozczaruję, przykro mi i przepraszam.

Nie wiem jeszcze, co dalej, na pewno bez wyraźnej inicjatywy rodziców tam nie pojadę, więc zostaję tutaj. Ja naprawdę nie chcę do nich wrócić na stałe, ja po prostu to wszystko ciężko przebywam, bardzo chcę z nimi mieć dobre relacje i całość mnie okropnie przytłacza...

Petita, tak, brałam przez 5 lat łagodny antydepresant, ale miał na mnie dobry wpływ, tzn. nie niwelował lęku, ale byłam bardziej odważna, otwarta do ludzi, nawet inni (w tym mama) zauważyli po nim moją zmianę. Niestety, w styczniu ubiegłego roku go odstawiłam, bo stwierdziłam, że dalsze branie nie ma sensu. Spytam psycholog w poniedziałek, choć pewnie będę musiała udać się do psychiatry. Teraz np. gdy już wiem, że nie odpisali i nie odpiszą, załamałam się tak okropnie, że beczę jak dziecko i nie mogę tego powstrzymać. Ciągle nic nie jadłam, nie mogę. Nie potrafię sobie z tym poradzić już, do tej pory myślałam, że jestem i tak dzielna, ale jest naprawdę krucho ze mną. Teraz wezmę prysznic, ogarnę się, bo przecież zaraz chłopak wróci z pracy, trzeba obiad i robić dobrą minę do złej gry, przestanę płakać, ale będę dalej myśleć. Zwyczajnie, póki jeszcze odrobinę racjonalnie myślę, boję się o samą siebie, że w końcu wpadnę z tego wszystkiego w jakiś obłęd i ciężko się rozchoruję. Miałam 5 lat temu stwierdzone zaburzenia lękowe, ponoć mieszane, cokolwiek to znaczy.

Nie podjęłam Wielokropku, gdybym podjęła to bym się  spakowała i jeszcze dziś wsiadła w pociąg, a potem na kolanach prosiła, aby mnie wpuścili.

Nieprawda. Podjelas decyzje by nic na razie nie robic. Mimo tego, ze Ci zle nie wskoczylas do tego pociągu, tylko planujesz prysznic. I dobrze.

Nikogo nie rozczarowujesz. Ty tu walczysz o SIEBIE, a nie o dobre oceny.

A przed facetem nie strugaj aktorki, tylko podziel się tym co nam na Forum piszesz. To Twój partner.

Widzisz, my Ci to ciągle tłumaczymy. Dziewczyny już od dawna. Próbujemy Tobie pokazać, żebyś walczyła o siebie wszystkimi możliwymi sposobami. Jeżeli potrzebujesz leków, to poszukaj w necie numerów do poradni i umów się na wizytę. Tylko zrób to. I to Ci chcemy pokazać. Nie mogę Ci mówić, że robisz teraz dobrze i głaskać po głowie, bo zatracisz się zupełnie w swoich myślach i poczuciu winy. Zauważ, że wiele razy te posty i słowa sprawiają, że "trzeźwiejesz". Nikt nie wymaga od Ciebie, byś sama wszystko zrobiła. Od tego jest terapia, leki i to forum poniekąd tez. Proszę tylko, byś popatrzyła na siebie i tę sytuację z dystansem i zrozumiała, że ciągle tkwisz w uzależnieniu od rodziców i poczuciu winy. I mówię to jako osoba, która miała niemal identyczne problemy w domu.

Czytam cały czas Twój wątek choć się nie udzielam. Ale.. tak postanowiłaś tkwić w toksycznej relacji i Twoje ciało odpowiednio do tego reaguje tzn. masz objawy somatyczne że Twoja psychika cierpi. Mam nadzieję, ze wytrwasz w terapii - bo to jedyna szansa dla Ciebie. Ale pamiętaj - dopóki TY nie będziesz chciała radykalnych zmian, to psycholog za Ciebie nic nie zrobi i nic się nie zmieni. I nie idealizuj tak rodziców.. czas odciąć pępowinę bo rodzice wiecznie żyć nie będą i trzeba się z tym pogodzić - da się bez nich żyć. Przestaje chwilo czytać Twój wątek, bo nie mam cierpliwości.. przykro mi ale ciągle się użalasz nad sobą. Zajrzę za jakiś czas czy coś się zmieniło, bo naprawdę Ci kibicuję i życzę szczęścia.

Aga, (mogę tak pisac? jakoś Twój nick nie chce mi przez palce przejśc )udało mi się, bo po kolejnym upadku zobaczyłam, że jeszcze kilka razy i nie będzie czego zbierać, bo zwyczajnie mnie nie będzie. Wymagało to niesamowitego wysiłku i czasu, ale wygrałam nie tylko siebie, ale wygrałam dobre kontakty z mamą. Tobie też się uda, tylko zrozum, że masz siłę i nikt tej walki za Ciebie nie stoczy. Jesteś silna i już pierwszy krok zrobiłaś. Nie rezygnuj z tego z powodu chwilowego załamania. Uwierz mi, że nie masz wpływu na decyzje rodziców i nie możesz brać za nie odpowiedzialności. Popatrz jak Cię skrzywdzili przez te wszystkie lata. Dasz radę. Jeżeli to forum ma być Twoim wentylem bezpieczeństwa, to pisz. Tylko nie obrażaj się, że czasem przeczytasz mocne słowa. Są potrzebne, być nie zatracała się. I skończ z kombinowaniem. Uwierz mi, że teraz upodabniasz się do własnej mamy i powielasz jej złe postępowanie. Jakby co, to pisz.

Weź jeszcze pod uwagę, w jakiej trudnej sytuacji zostawiasz swoich potencjalnych teściów, swojego faceta i całe swoje otoczenie. Jakby nie patrzeć nie są z Tobą spokrewnieni, a muszą żyć z Tobą w symbiozie i brać za Ciebie odpowiedzialność jak za własne dziecko (wybierasz żyzny grunt, a później przyjmujesz rolę bezradnej dziewczynki, żeby zyskać opiekę, której szukasz). Jeżeli podejmą za Ciebie złą decyzję, którą wobec Ciebie brutalnie zweryfikuje życie, będą mieć wyrzuty, że doradzili nie tak jak powinni. Niańczenie obcej osoby na dłuższą metę jest nie do zniesienia nawet dla osób o wyjątkowo ciepłym usposobieniu, bo wprowadza w relację przygnębienie i bezradność.