Mam problem z rodzicami - pomocy - Netkobiety.pl

No to stało się. Aż sama w to nie wierzę. Dostałam warunek, jak pojadę teraz, to za tydzień mam przyjechać. Albo wypier... na zawsze, bez prawa wstępu do tego domu. Nie chciałam przystać na ten warunek, proponowałam, że mogę za 2 tygodnie do nich przyjechać. To był sylwester. Mama pobiła mnie dość mocno, przewróciła, mam siniaki... Że jestm k**a, padło jakieś 200x... Że wybieram ją lub chłopaka i jak życie 500 km dalej, to się nie znamy już nigdy. Do ostatniej chwili nie wiedziałam co zrobić. Ma mnie wymeldować, dosłać resztę ubrań kurierem. Jedyny mój minus - też ją wyzwałam, mocno, tzn. że jest wariatką, że powinna się leczyć w psychiatryku, najgorsza obelga moja to "głupia baba". Źle mi z tym, przecież ją kocham... No i co? Nie wiedziałam do ostatniej chwili co zrobić, płakałam, wyłam, błagałam ją, żebyśmy się pogodziły (dodam, że w wigilię była podobna awantura i w ogóle pierwszy raz w życiu wigilia się nie odbyła...), a ona, że mi nie ustąpi nigdy, że jest twarda. Tak myślę. Kiedyś sądziłam, że jej przejdzie, że się oswoi, ale ze swoją matką nie rozmawiała 5 lat, więc myślę, że ma to po niej. No i odważyłam się, zabrałam rzeczy i w sylwestra pojechałam ehh... U chłopaka czuję się dobrze, cudownie... ale ciężko być szczęśliwym, żyjąc z takim piętnem. Do tej pory tata był po mojej stronie. 1 stycznia zadzwoniłam do niego, choć miałam się nie odzywać, ale się złamałam, spróbowałam 2x - niestety odrzucił połączenie, więc matka go aż tak zbuntowała źle mi. Nowy rok, nowe życie, jestem przerażona, pomimo że tu mi dobrze, chciałabym mieć rodziców, mieć kontakt z nimi, jeździć tam, żyłam tam 30 lat i tęsknię za tym miejscem...a poza tym to się o nich martwię, że może tata płacze (w wigilię wył jak małe dziecko gdy matka się ze mną kłóciła),że może mama robi mu piekło, że się kłócą, że się któreś zabije... nie mam żadnego kontaktu i nie wiem co się dzieje... No ale stało się.... postawiłam wszystko na jedną kartę...

Gratulacje

Nie przejmuj się tym co tata czuje. To dorosły człowiek, który wybral zycie pod pantoflem Twojej niezrownowazonej matki. Odradzam tez dzwonienie do domu rodzinnego, jak również odbieranie jakichkolwiek polaczen od nich (przynajmniej przez kilka miesięcy dopóki się nie pozbierasz).

Poradzisz sobie. Bądź silna

Jedno sprostowanie.
Twoi rodzice nie płaczą przez Ciebie. Płaczą, bo rozwiały się ich złudzenia. Złudzenia, że mają Cię na własność i mogą sterować Twym życiem.

Nie masz wpływu na zachowanie innych, dorosłych ludzi (w tym Twoich rodziców), masz - na swoje. Zajmowanie się tym, na co nie ma się wpływu jest marnotrawieniem energii.

Daruj sobie ten obłęd.
Masz do matki pretensje, bo chciała i chce kontrolować Ciebie. Tymczasem Ty też masz ochotę na to samo: sprawdzić, co dzieje się z rodzicami.

Pora na detoks.

Zwykle, w takich wypadkach jak opisany przez Ciebie, straszenie samobójstwem jest zwykłym szantażem emocjonalnym.

Kiedy uświadomisz sobie, że nie jesteś odpowiedzialna za decyzje swych rodziców?

Wiesz twoja mama szantażując ciebie chce wywołać w tobie poczucie winy i jak widać udaje jej się to, co tobie robi. 
Czy nie uważasz że z jej strony, te szantaże, bicie ciebie to nic innego jak....
i nawet mieszkając te 500km od matki nie uwolniłaś się od niej, ponieważ ciagle masz poczucie winy i OBOWIĄZKU wobec rodziców.

Doceń to, co robi teraz twój chłopak dla ciebie, ale też zbytnio nie obarczaj go swoimi problemami z rodzicami, ponieważ on zapewne chce i ma prawo do zdrowej relacji partnerskiej, do własnego szczęścia, cieszenia się z obecności z ukochaną a nie wysłuchiwania ciągłego żalenia się na złe samopoczucie przez partnerkę. Jeżeli zależy tobie na dobrej relacji z nim, to przemysl to. Każda zdrowa osoba która ma partnera/partnerkę chce ją/jego widzieć w dobrym nastroju, jako osobę która wie czego chce od życia, która potrafi powiedzieć nie-kiedy trzeba, stawiac granice, która ma swoje pasje, która nie poddaje się przeciwnościom, która walczy o siebie.
Ważne jest co jest TERAZ, co Dobre dla ciebie i na tym może skupiaj swoja uwagę, a nie na tym co myśli, i co zrobi twoja matka lub ojciec.
To nie ty odpowiadasz za to co oni zrobią.

I nawet, gdy twoja matka zadecyduje ze zrywa z toba kontakt, to będzie to jej decyzja, a ty co możesz wtedy zrobić, to przyjąć to , i powiedzieć samej sobie że to nie jest twoja wina tylko jej wybór. Oczywiście może być tobie wtedy bardzo przykro,ciezko, ale przecież masz obok siebie kogoś, dla kogo jesteś ważna.:)
Ale, to tylko takie przypuszczenia, a rzeczywistość może być zupełnie inna. Może rodzice/twoja mama przemyśli i podejmie dobrą decyzję, zaakceptuje twoje wybory, zrozumie że kochać- to potrafić dawać wolność, pozwalać dzieciom odejść z domu rodzinnego by mogły żyć swoim własnym życiem.
Twój tato niestety wymiękł przy twojej mamie...

Walcz o siebie i nie poddawaj się.

Dużo dobrego.

A propos Twej terapii (terapii?). Chodzisz do osoby mającej uprawnienia psychoterapeuty (bo to ona prowadzi psychoterapię) czy do psychologa? Nie każdy psycholog jest psychoterapeutą, nie każdy psychoterapeuta jest psychologiem.

Zapewne byli nimi, zanim choroba Twojej matki nie rozbiła doszczętnie jej psychiki.
Teraz nie są w stanie Cie kochać, biciem i poniżaniem nie okazuje się miłości. Jesli będziesz tam wracać i w ogóle potrzymywać kontakty z nimi tylko im zaszkodzisz bo będziesz karmiła i podtrzymywała ich chorobę.

Dziękuję za życzenia, tak się nietaktownie pochwaliłam wczoraj...

No więc nie odezwali się i życzeń nie złożyli. Może niesłuszne mam przeczucia, ale też mi się wydaje, że lada moment, gdy dobiję do 2 tygodni tutaj, będą pretensje, czemu nie wracam. Oni chyba wychodzą z założenia, że ja nie mogę tu na razie zostać na stałe i że zaraz będę się prosić ich, żeby mnie wpuścili do domu. No to się zdziwią...

Pancerza nie mam. Najgorsze są właśnie te chwile, gdy nachodzą mnie wspomnienia, jak to fajnie było w domu, wtedy czuję się tak bardzo wyrodna... Generalnie, mam dwie osobowości, i tę 30letnią kobietę, która chce żyć jak dorosła i tę małą dziewczynkę, małą niunię rodziców, z którą ciężko się rozstać. Ale rozstałabym się pewnie, gdyby inne podejście rodziców, gdyby akceptowali i wspierali mnie w tej mojej dorosłości. No dobra, pewnie powinnam to zrobić jednak samodzielnie. No, ale smutno mi i źle. I boję się, bo to takie życie w niepewności, zero kontaktu z nimi i tylko wyczekuję, czy nie zadzwoni telefon ze złymi nowinami. Boję się o nich, oni o mnie zaś chyba nie, jak widać. Teraz muszę być twarda, wytrwać i nie odezwać się. Poczekam na ich ruch. Kurcze, nie jestem jeszcze mężatką, nie mam dzieci, ciężko było mi się tak drastycznie rozstawać z domem. Chciałam to jakoś godzić, jeździć, może to niemądre też, ale jednak tak byłoby dla mnie komfortowo, myślałam, że dla rodziców również, ale mama nie idzie na ustępstwa. Myślicie, że to naprawdę choroba ze strony mamy?

Co do psychologa, najpierw trafiłam na interwencję, do jakiejś pani na dyżurze, nie wiem czy to było profesjonalne z jej strony, ale oceniała zachowanie mamy, mówiła, że nie mogę jej słuchać, bo zostanę do końca życia sama, ogólnie wszystko to, co padło na forum tutaj. Ona też zapisała mnie na terapię i ta obecna pani jest psychoterapeutką i nawet kierowniczką tego ośrodka. Niestety, rozmowa nijak się nie klei. Mam wrażenie, że mnie nie lubi i patrzy na mnie z drwiącym uśmiechem - nie, nie mam manii prześladowczej i nie doszukuję się takich zachowań u ludzi, po prostu takie rzeczy się wyczuwa i często działa to w obie strony, ja tej pani też nie obdarzyłam sympatią. No trudno, nie miałam szczęścia. Patrzy na mnie tylko dziwnie, nic się nie odzywa, więc w końcu ja zaczynam mówić, całą sytuację, na bieżąco co nowego, jakieś wspomnienia z dzieciństwa, dużo jej już powiedziałam, a ona dalej: "bardzo trudna sytuacja, jak miałabym pani pomóc, czego pani ode mnie oczekuje?", kurcze, ja się nie znam, nie wiem czego oczekuję, po prostu pomocy, to chyba ona powinna wiedzieć jakiej...

Moje_glupie_ja, terapeutka się pyta, bo przecież nie ma kryształowe kuli by WIEDZIEC czego Ty chcesz. Wiesz, nie posadzam Cie o jakas paranoje, ale jest w Tobie mechanizm, ze jeżeli inna osoba nie traktuje Cie jak dziecko, nie mowi CO masz robic, to Tobie się wydaje, ze jej nie zależy. Czyz nie podobnie było z Twoim partnerem?

A o rodzicow nie martw. O siebie się martw.

Dziewczyny drogie, dzięki za wyjaśnienie i to tak szczegółowe. To ma sens i teraz rozumiem. Dlatego pisałam, że się nie znam i może niesłusznie oceniam, ale teraz zrozumiałam zachowanie terapeutki. Wykręcać się nie będę i będę dalej chodzić na terapię, mimo że nie czuję się tam najlepiej, to wierzę, że to dla mnie ostatni ratunek... Dzięki!

Będziesz się wykręcać i będziesz wyszukiwać najdziwniejsze powody, dla których powinnaś przerwać terapię, będziesz też miała momenty w których będziesz twierdzić, że już nie potrzebujesz pomocy i świetnie poradzisz sobie sama. Ale pamiętaj, że to pułapki i to normalna reakcja umysłu Taki emocjonalny detoks.

Trzymam kciuki.

Naprędce, to chyba bardzo trafna uwaga. Jako ta mała dziewczynka czułam się niesamowicie kochana, a teraz.. no cóż, mama już wprost mówiła, że mnie nienawidzi. Boję się, czy w jej przypadku, to pogodzenie się z faktem kiedykolwiek nastąpi, na razie nic na to nie wskazuje. Ja naprawdę tego nie rozumiem. Zazwyczaj bywa tak, że ludzie dorastają, mają już własne rodziny, a w oczach swoich rodziców dalej są niczym małe, kochane dzieci i nikt nie ma problemów z akceptacją tego. Ciężko mi. Ale tyle mojego, co sobie tutaj pogderam. Nie rozmawiałyśmy już prawie 9 dni. Tak się jeszcze nigdy nie zdarzyło. Pewnie chcą mnie złamać, ale z drugiej strony, nie składając mi życzeń i tak mnie traktując, nie wiem, jak wyobrażają sobie, że mnie do siebie przyciągną...

Nie daj się złamać. Mała dziewczynka powinna zostać w przeszłości, w Waszej pamięci. To nie zniknie po dziewięciu dniach.
Masz przed sobą nowy, trudny ale fascynujący świat. Dorastasz, dokonujesz wyborów, masz teraz większy wpływ na życie innych ludzi i na swoje i poznajesz siebie. Pielęgnuj to swoje dorosłe "JA"
Staraj się pod tym kątem rozpoznawać takie sytuacje jak ta:

I jak tylko widzisz w sobie tą nieporadną dziunię to postaw się jej! :)

Dziękuję Wam wszystkim gdyby nie Wy, gdyby nie to forum, myślę, że nie byłabym w tym miejscu, w którym teraz jestem. Jednak często dostawałam od Was porządnego kopniaka. Choć nie oszukujmy się, bez fajerwerków, ciągle jestem na początku tej drogi. Miotam się strasznie, mimo że się cieszę i jestem tu szczęśliwa, tak okrutnie tęsknie za rodzinnym domem, za tą małą dziewczynką, znów chciałabym nią trochę pobyć. Niestety, ze strony rodziców cisza. To chyba taka gra na przetrzymanie... Zakładam, że liczą, że za kilka dni będę się prosić o możliwość przyjazdu. A ja nie wiem co robić. Chyba pozostaje milczeć, choć łatwe to nie jest. Mam straszne sny, np. cmentarze, i zaczynam panikować. Tak bardzo chciałabym, żeby to się ułożyło, tak bardzo zależy mi na dobrym kontakcie z mamą, z tatą... Ale przecież to niemożliwe. Nawet jeśli odważę się pojechać, to spotka mnie piekło to samo co zawsze, albo może nawet gorsze tym razem? Szkoda, że mama jest taka nieprzebłagana i  nic jej nie potrafi złamać, ona mnie chyba jednak nie kocha jutro kolejna wizyta u pani psycholog, zobaczymy...

Nie wiem... może ta akceptacja ze strony rodziców i ich miłość... Tak, jestem chora niestety Nie tyle, co chciałabym być dosłownie małą dziewczynką, co chciałabym mieć z nimi kontakt, być akceptowana, kochana, móc rozmawiać tak jak kiedyś, oglądać razem filmy - taka zwykła codzienność. Takie poczucie, że dla swoich rodziców i tak się zawsze jest dzieckiem. Nie dosłownie oczywiście. Podoba mi się, jak mama chłopaka mówi do niego 'synuś', daje buziaka na powitanie, a przy tym traktuje go jak dorosłego, niezależnego mężczyznę. Wszystko można pogodzić...

Rodzice Twojego chłopaka nie zapewnią Ci własnych, ale dobre relacje z nimi mogą Ci bardzo pomóc. Jak się z nimi dogadujesz?

Naprędce, tak jak właśnie wyżej napisałam, są przesympatycznymi ludźmi. Mama chłopaka praktycznie za każdym razem pyta, jak mama, czy miałam z nią kontakt. Nawet wspominała, że byliby gotowi pojechać do moich rodziców, porozmawiać i ich przekonać, ale szybko się zreflektowała, że to nie odniosłoby dobrego skutku. Stara się mnie wspierać, mówi, że mama na pewno mnie kocha i w końcu się jakoś to ułoży. Złożyli mi życzenia urodzinowe, dali prezent, ciągle zapraszają nas na obiady. Nie przechwalając, na razie sielanka. I to właśnie Jego mama rzuciła taki pomysł z listem. Bardzo ich lubię, są zupełnie inni niż moi rodzice - tacy wyluzowani, towarzyscy, otwarci, pozytywnie nastawieni do świata i ludzi. Ale wiadomo, to dla mnie obcy ludzie i tęsknię do tych moich niedobrych rodziców...

Rzeczywiście, pisałaś- sorry.
To fajnie, że są tacy. Potraktuj to jako dobry znak

Trudno mi jednoznacznie odnieść się do tego pomysłu z listem. Z jednej strony, taka forma komunikacji wyeliminowałaby te negatywne jej elementy (krzyki, wyzwiska, szantaż), które na pewno Ci nie pomogą.
Mogą też zapewnić Ci namiastkę tego regularnego kontaktu z rodzicami.

Z drugiej strony mogą drastycznie sfałszować i upudrować faktyczny (ten obecny) stan relacji między Wami.

Wygląda na to, że sama musisz podjąć decyzję w tej sprawie.
Choć myślę, że nie zawadzi zapytać Twojej terapeutki, chłopaka.

edit

O, ten pomysł Petity co do neutralnego miejsca ewentualnego spotkania jest bardzo dobry, moim zdaniem.

Wybacz, ale oszalałaś. Nie z pomysłem wysłania wiadomości od siebie, ale z jej treścią. Chcesz im po raz któryś z kolei podać siebie na tacy. Chcesz im zakomunikować, że dalej mają nad Tobą władzę, że dalej jesteś małą wystraszoną dziewczynką, którą trzeba otulić i zapewnić, że wszystko będzie dobrze.

Liczysz na deklaracje. Będąc na miejscu Twych rodziców, chcąc dalej mieć Cię w garści i do dyspozycji, złożyłabym wszelkie wymagane deklaracje. Czemu nie? Obiecać można wszystko, a gdy wrócisz, bo wrócisz, wówczas powoli, stopniowo, tak, byś nie zorientowała się zbyt wcześnie (jeśli w ogóle), powróciła do tego co było. No, może tylko bardziej umiejętnie szantażowałabym Cię i manipulowała Twoim poczuciem winy. Przecież Ty za słowa "kocham Cię" wypowiedziane przez rodziców, za to wspólne oglądanie filmów, jesteś gotowa żyć zgodnie z ich pomysłami.

Utkniesz? Czyli jednak, niestety, prorocze były wczorajsze me słowa.

Potraktuj te uczucia z dystansem. Jak objaw choroby, która przejdzie.  Rodzice manipulują Tobą (ich milczenie w dniu Twoich urodzin to oczywista i jawna manipulacja, kara za to, że ośmieliłaś się w wieku ~30 lat mieć choc próbę normalnego życia, zamiast być przykuta łańcuchem do kaloryfera mamusi) a Ty jesteś dopiero w bardzo początkowym stadium leczenia. Takie uczucia będą się pojawiać, ale musisz mieć świadomość, że one są objawem choroby, którą Ci wszczepiono. Jesteś w trakcie leczenia. Jeszcze nie raz czy nie dwa będziesz się tak czuła, jednak leczenia nie wolno zaprzestawać, ani zaniedbywać.

z domu rodzinnego zawsze jest sie ciezko wyprowadzic ale z czasem przyzwiczaisz sie i to minie

A może, za pośrednictwem moderatorek, zmienić nick?

Jak to po co? By znowu wejść na ulubiony poziom infantylnego, niedojrzałego, zależnego i całkowicie podporządkowanego dziecka.

Może tylko nie chce. Bycie dorosłym wiąże się z odpowiedzialnością za swe zycie, za swoje wybory. Wówczas narzekanie jest rzeczą co najmniej śmieszną i nie ma tych, których można obarczyć winą za swe życie. Przecież bycie dorosłym jest takie męczące.

Z obiema wami się zgadzam, ale pozostaje niezmiennie oczywistym, ze jechanie do rodzicow jest krokiem do tylu i obezwladniajaco durnym pomysłem.

Autorka musi się nauczyć, ze jej poczucie winy jest jedynie objawem jej dysfunkcji, choroby, a NIE czyms prawdziwym. Bo niby czemu miałaby REALISTYCZNIE czuc się winna? Ze chce zyc jak dorosla osoba w wieku 30 lat, ze chce być z partnerem, ze chce mieć wlasna rodzine??? Dlatego uważam, ze przed nia dluga droga pracy nad sobą uświadamiania sobie co jest normalne a co nie. I w tym kontakt z rodzicami w niczym nie pomoze. Wrecz przeciwnie, jak trujacy gaz, obezwładni i namiesza w glowie.

Beyond
Całkowita racja.

Wielokropek,
to jest praca na lata. I nie pomoże w tym dorzucanie na starcie dodatkowego poczucia winy że "może, tylko nie chce".
Ja wiem, ze czasem kopniak pomaga nabrać rozpędu, ale nie komuś kto jest już tak posiniaczony.

uhhh, ciężko mi przytakiwać, gdy w mojej myśli krążą inne myśli, ale wiem, że wszyscy macie rację... W zasadzie padło wszystko, co mówi terapeutka: poczucie winy, ogromne poczucie odpowiedzialności i wpływu na życie rodziców, obawa przed samodzielnością, własnymi decyzjami etc. Ja najbardziej z tego wszystkiego odczuwam poczucie winy. To wcale nie jest tak, że dla mnie atrakcyjnym jest bycie małą dziewczynką i że boję się dorosłości (przynajmniej tak mi się wydaje), bo tutaj jako ta dorosła radzę sobie całkiem dobrze i nie miałabym np. obaw by zostać też żoną. No ale to poczucie winy... mimo że w głowie mam wszystko poukładane dość racjonalnie (co stwierdziła pani psycholog z telefonu zaufania), co chwilę uderzają we mnie myśli z poczuciem winy, jaka to wyrodna córka jestem i jak rodzice przeze mnie cierpią. Mimo że to chore, nie potrafię nad tym zapanować. Np. dziś się zorientowałam, że tata przecież prosił mnie, bym przyjechała po tygodniu, a wówczas nie będzie awantury. Dlatego myślę nie złożyli mi życzeń w urodziny. Wciąż jednak przeraża mnie myśl, że chyba na mnie czekają, skoro nie odesłali mi ciuchów (przypominam, że ja wciąż nie przyznałam, że się przeprowadzam, a jedynie że chcę jeździć i punktem spornym była długość i częstotliwość wyjazdów, jasnym się już stało, że to mój chłopak i tutaj planuję przyszłość. Ze swojej strony, gdybym miała tak uczciwie przyznać, przed Wami i przed samą sobą, - kocham moje miasto rodzinne, moje otoczenie, mój pokój i także te chwile, gdy z rodzicami jest okej, wychodziłam z założenia, że nie jestem jeszcze mężatką ani matką, mój chłopak się do mnie przeprowadzić nie chce, a to ja wszystko stawiam na jedną kartę, zostawiam wszystko i wynoszę się 500 km od niego, dlatego nie tylko dla rodziców, żeby się przyzwyczaili, ale też dla samej siebie chciałam na początku jeździć, być trochę tu, trochę tam, może to niepoważne, dla mnie miało być komfortowe, chłopak chyba nie miał nic przeciwko temu, sam podkreślał, że jego tata też się sprowadził do mamy ponad 400 km i też na początku wyglądało to tak, że jeździł, a nie że wszystko rzucił z dnia na dzień. No, ja to widziałam tak, niestety moja mama stawia sprawę: wszystko albo nic). I idąc tym tropem, nie chcę jechać by poczuć się znów małą dziewczynką, to już nie jest możliwe, większość kart została odsłonięta, mama już wie, że mam 30 lat, że walczę o to jak lwica (wg niej, jej słowa) i że nie odpuszczę. Już ostatni raz jak byłam na święta było inaczej - traktowała mnie, nawet w tych chwilach gdy było dobrze, z dystansem, jak dorosłą, nie jak małą niunię. Po prostu tęsknię, kocham ich. Wczoraj rozmawiałam o tym z chłopakiem, sam przyznał, że nie powinnam się spodziewać fajerwerków, że przyjmą mnie z radością, ale dodał, że może powinnam próbować, że może kiedyś się ułoży... Ja nie chcę być już ich małą dziewczynką, gdyby tak było, nie przyjechałabym tu ani razu bo nie odważyłabym się przeciwstawić rodzicom, mamie szczególnie, pokazać: patrzcie, jestem duża, jadę do chłopaka! a zrobiłam to już tyle razy (wczoraj terapeutka zwróciła na to uwagę, że jednak mam tę siłę, tak samo z zabiegiem serca, wg niej był to lęk do pokonania i powinnam o tym często myśleć, być z tego dumna i brać dla samej siebie przykład). Ja po prostu chcę za wszelką cenę wieść do dorosłe życie, ale mieć też poukładane relacje z rodzicami. Tak, wiem, jak widać, to chyba niemożliwe. Ale ciągle głupio próbuję i dostaję po głowie...

Na chwilę obecną nie wiem, co zrobię. Na pewno napiszę smsa w okolicach czwartku, że gdyby chcieli.. Nie potrafię przewidzieć, czy będzie odpowiedź, czy będą chcieli mnie ukarać i przetrzymać. Na pewno też wiem, że mam w sobotę tu zaplanowane szkolenie w niedzielę wypad do escape roomu i nawet gdy powiedzą: ok, przyjedź, ja postawię swój warunek: ok, ale za kilka dni, mam plany. No i to będzie kolejny punkt sporny, bo przecież będę tu prawie 3 tygodnie, a mama nie wybacza przedłużenia nawet o 2 dni! Nie będę oszukiwać: boję się potwornie i mam straszne poczucie winy...

Nie wiem po co Was tym powyżej zanudziłam, chciałam wytłumaczyć jak ja to widzę, ale zapewne to dalej wszystko wynika z mojej choroby...

Naprędce, mówcie mi Aga, choć imię zmienione faktycznie poproszę o zmianę nicka. I dam znać oczywiście, jeśli jednak zrobię tę głupotę i pojadę...

Wielokropku, wczoraj podobne pytanie zadawała mi terapeutka, gdyż twierdziłam, że rodzice czują się przeze mnie wykorzystani. Sprawa wygląda tak, że rodzice skupili na mnie całą swoją uwagę. Ze względu na problemy z sercem, urastało to do rangi wręcz ich wykorzystywania... Dlaczego? Ano dlatego że np. nie mogłam umyć podłogi, odkurzyć ani włączyć się w żadne obowiązki domowe, bo mogłam dostać arytmię. Wyręczali mnie więc ze wszystkim. Wielokrotnie namawiali mnie na zabieg, a ja odmawiałam, bo się zwyczajnie bałam. Aż tu nagle bach, okazało się, że lęk przezwyciężyłam i zabiegowi się poddałam. Po tej opowieści terapeutka faktycznie przyznała, że ich nieco wykorzystałam podkreślając jednocześnie, że oni wykorzystywali też moją chorobę, by mnie ubezwłasnowolnić, zatem teraz jest im nie na rękę, gdy prawdopodobnie jestem już zdrowa. Stąd też wyrasta moje poczucie winy, że oni dla mnie tyle robili, a ja ich zostawiam samych. Zostawiam. No właśnie, na tej podstawie myślę, że jestem wyrodna (mama skutecznie kładła mi do głowy argumenty na to, które zaraz przytoczę i których w kłótni z nią nie potwierdzam, ale sama przed sobą przyznaję, że może faktycznie...?). Rodzice oboje zgodnie podkreślają, że oni by się tyle kilometrów od swoich rodziców nie wyprowadzili, że mój chłopak swoich też nie porzuca. Że jestem ich jedyną córką, nie będziemy się widywać, oni zostaną sami we dwoje, a kiedyś tylko jedno z nich... że rodziców ma się tylko jednych, a facetów można mieć kilku i albo powinnam znaleźć kogoś z okolic, albo zmusić chłopaka, by się ze mną przeprowadził. I niby rozumiem, i niby mamie podaję przykłady rówieśników, którzy też opuścili swoich rodziców i są to koleżanki ze szkoły, które miały młodsze lub starsze rodzeństwo i to rodzeństwo także wyjechało (bo w mojej mieścinie nie ma perspektyw), a rodzice zostali sami, a mama tylko wykrzykuje: "a czy Ty musisz być jak wszyscy?! czy Ty nie możesz być inna?!". Wiem, że nie ma racji, bo przecież przyjeżdżałabym tak często jak tylko by się dało, dzwoniłabym codziennie, bo gdy nie jest zła, to lubię z nią naprawdę rozmawiać, plotkować etc. Ale co chwilę jednak napływa myśl: a może nie powinnam? a może naprawdę jestem wyrodna, że ich tak wystawiłam? Wiem, że każdy z boku, tak na chłodno, oceni, że przecież to naturalne, ludzie nawet za granicę wyjeżdżają, ale z mojej perspektywy, z mojego punktu widzenia, gdy są to rodzice, których kocham i którzy wiem, że chyba mimo wszystko bardzo kochają mnie i oddali się calkowicie mojej osobie, wówczas czuję się jak ta wyrodna córka, która wyrządza im wielką krzywdę... W sumie tylko o to chodzi. Mama jeszcze pewnie jest zazdrosna, że mogę kochać chłopaka, a nie tylko ją (choć tego nie przyznaje i mówi, że tak nie jest), ale tego już nie biorę zupełnie do siebie, bo wiem, że to bzdura. Tylko ta cholerna odległość....

edit: najbardziej to bym chciała wygrać w totolotka i kupić im tutaj mieszkanie, mieliby mnie na wyciągnięcie ręki i myślę, że może wtedy byłoby ok. Niektórzy pisali, że od takiej mamy to z daleka, może tak, ale mnie się na serio wydaje, że jej chodzi tylko o tę odległość, że to dla niej problem nie do przeskoczenia.

josz, tak, przyznaję, od wczoraj ze mną krucho psychicznie i faktycznie jakby pękam... Taka właśnie wczoraj była moja pierwsza myśl po tym smsie, że napisałam, że ich kocham, a oni nadal nic, więc że powinnam już chyba więcej nie pisać, bo już to w końcu zrobiłam. Hmmmmm. Tak mi się wydaję, że oni zakładają, że ja tu dłużej zostać nie mogę i teraz będę się prosić o ich powrót (tak mama w dniu wyjazdu krzyczała: tylko nie pisz do ojca za 2 tygodnie, żeby na mnie wpłynął, żebyś tu wróciła!!!).

Zawziętość w urodziny faktycznie potwierdza, że nic się nie zmieniło. No, poza jednym - tata przeszedł do obozu wroga, więc jest bardzo słabo już No to nie wiem...to chyba nie powinnam...

Beyond, dokładnie tak mówi terapeutka, że mam niesamowite poczucie odpowiedzialności za to jak oni się czują i co się z nimi dzieje, z naszych rozmów wynika, że odczuwałam to już jako małe dziecko. Taki przykład, który jej opowiedziałam: mama włączała bajkę, która mi się nie podobała, a ja jako mały brzdąc nie umiałam jej tego powiedzieć, bo myślałam, że będzie smutna przeze mnie, więc oglądałam zawsze i bardzo się cieszyłam, udając jak mi się podoba. To samo tyczyło się zabawek. I naprawdę nie wiem skąd już wtedy to we mnie było,nie przypominam sobie sytuacji, w których mama mówi, że jest przeze mnie smutna albo że mnie karci, jest zła. Gdy byłam dzieckiem mama była bardzo w porządku, to tata tylko czasem potrafił dać klapsa, mama zawsze mnie broniła. Jakie to wszystko jest chore

Ja bym pojechała, gdyby oni dali jakiś znak od siebie, wyciągnęliby dłoń, że zatęsknili... Ale jak napisała josz, widać ich straszną zawziętość... No to chyba lipa... Nie ukrywam, że mi mocno żle i smutno, jak pomyślę, że to poszło aż tak ostro, że straciłam tych fantastycznych (tak dotąd o nich myślałam) rodziców i że nie zobaczę już tamtego mieszkania...

Ale dzieciństwo naprawdę miałam dobre... a jeśli to tylko złudzenia, to mocno nimi przesiąknęłam

No racja. Mam 30 lat, wystarczająco dużo, by funkcjonować samodzielnie. To po prostu tak boli tylko... I jak się było taką niunią przez 30 lat, to nagle ciężko przestać nią być Chciałabym być kochana, móc mieć kontakt z mamą, chwalić jej się, co dobrego upiekłam i jak żenująco spaliłam obiad... Ale pani terapeutka wczoraj powiedziała, że widzi, że lubię się nad sobą użalać (Wy też to widzicie, prawda?) i że nie każdy ma w życiu kolorowo, jak mi się to wydaje

No to nie wiem. Rano, starym moim zwyczajem, zaplanowałam, że w czwartek puszczę smsa. Teraz zwątpiłam. Choć przyznam, że ten sms to trochę dla własnego rozgrzeszenia i po cichu liczyłam, że nie odpowiedzą, a ja będę czysta i nie będę musiała jechać... Dziwne to, niby mówię o wyjeździe, bo tęsknie, a za każdym razem jak do nich jadę, to cały dzień płaczę...

edit: aha, pani terapeutka też dodała, że całą swoją energię przekierowuję i poświęcam na rodziców, że tylko o tym myślę, a raczej powinnam obecnie na swój związek,  i nie myśleć i planować wyjazdów do rodziców, tylko np. wycieczkę z facetem. Szkoda tylko, że nie ma złotej recepty jak to zmienić. Niestety, TO COŚ we mnie, co mi podpowiada te wszystkie myśli, jest tak upierdliwe, że potrafi mną zawładnąć bez reszty - nie jem cały dzień, nie śpię i tylko się trzęsę. Koszmar.