Mam problem z rodzicami - pomocy - Netkobiety.pl

KAŻDY pisze to samo - musisz się wyprowadzić. I koniec tych wymówek - albo walczysz o siebie i uciekasz albo akceptujesz bycie popychadłem i zostajesz z mamusią nie zakładając nigdy rodziny. Nie zabije się nie martw się, szantażują tak ludzie za słabi by to zrobić. To zwykły szantaż emocjonalny. A poza tym jest dorosła i tak naprawdę jak będzie chciała się zabić to to zrobi. Nikt jej nie upilnuje..  jest chorą osobą i dobrze o tym wiesz. A przytyczanie jej argumentów psychologa przez Ciebie jest śmieszne - po co wchodzisz z nią w jakąkolwiek polemikę? Po co się tłumaczysz? jak Ty możesz w ogóle na nią patrzeć jeszcze? Ja uciekłam z mojego rodzinnego domu chociaż aż takiego piekła nie miałam ale do tej pory ciężko mi się porozumieć z matką. Ale żyję jestem szczęśliwa i nie skupiam się na relacji z nią, tylko układam życie z przyszłym mężem. Wybór należy do Ciebie.

Też kiedyś usłyszałam takie ultimatum, że jej się nie chce żyć, ale wybrałam "on" i co? jakoś żyje i ona żyje, wszyscy żyjemy.
Nawet, jeśli okazałoby się, że to nie ten chłopak, co trzeba, to masz prawo do własnych decyzji i uczenia się na błędach, nic jej do tego.

Jak się wyprowadzisz, to ona ochłonie. Tylko nie wracaj do domu przez dłuższy czas, bo będzie Ci robić takie cyrki.
To Twój największy błąd, że Ty tam wracasz, przyjeżdżasz, odwiedzasz!!!

Jeśli będzie chciała się z Tobą spotkać, to gdzieś w miejscu publicznym lub ogólnie poza domem!!!

Ty jej musisz zacząć stawiać warunki, ale bez psychologa się nie obejdzie, bo ona ma nad Tobą nadal przewagę psychiczną, ulegasz jej manipulacjom. Nie docierają do Ciebie żadne logiczne argumenty, bo jesteś w amoku razem ze swoją matką. Musisz się od niej odizolować i na spokojnie na to spojrzeć razem z psychologiem, z czasem powiedzieć całą prawdę swojemu chłopakowi, chociaż może będzie mu ciężko zrozumieć, ale na pewno przyzna Ci rację.

Facet już wie, nie dało się ukryć tego. Niestety, jest na mnie trochę zły, bo uważa (słusznie...), że dalej daje sobą manipulować. Boję się go stracić. Stracić mamy. Domu rodzinnego. Tak, tego domu.. Póki nie było faceta, było tu względnie dobrze... Matka nie akceptuje, że mogę mieć faceta i kochać kogoś innego niż ona. Ciągle w wulgarny sposób określa jak to mnie wzięła, jak to mogłam tak zbzikować na punkcie faceta, że tylko czeka aż mi zrobi krzywdę i wtedy mam do niej nie wracać. Że jej nie kocham, skoro zostawiam na taką odległość.

Rozmawiałam z dwoma psychologami na telefonie zaufania. Jedna powiedziała, że potrzebuję terapii (sprawdzałam, kolejna pół roku), druga pani zaś, że potrzebuję terapii ja, ale mama też i powinnam ją  namawiać, ale jak grochem o ścianę.

przepraszam, że nie odpowiem każdemu, ale do 4tej w nocy robiła awanturę i od 7 rano znowu, jestem na leku uspokajającym, ledwo żyję, ale dziękuję za wszystkie Wasze odpowiedzi.

Petita, ale kiedy ona twierdzi, że mam wyjeżdżać i nigdy tu nie wrócić. Że na mój ślub nie przyjdzie i żebym sobie nie wyobrażała, że będę na święta z rodziną przyjeżdżać bo ona gościć mnie i noclegu dla mnie zapewniać nie będzie ani żeby mój mąż kąpał się w jej wannie. Dramat. A ona jak mówi to tak postąpi. Jest niestety zawzięcie twarda ;( I martwię się o ojca, bo wszystko na nim się odbija. Bardzo to przeżywa, a ona mu robi karczemne awantury, stąd ojciec racjonalnie całą noc jej wczoraj tłumaczył, że jest matką, że tak nie może, a ona dalej tylko wrzaski, że mnie nienawidzi i ręczkoczyny... Byłam teraz u faceta dwa tygodnie. Miałam wrócić w piątek, przedłużyłam na niedzielę, wrzeszczała, że mam nie wracać już nigdy skoro tak mi tam dobrze i przedłużam, miała kilka dni wyłączony telefon i nic do niej nie dotarło. Wczorajsza noc - walka non stop. Dziś ani słowem do mnie, chce mnie ukarać. Ach, to bicie piany wszystko ;( Ja wiem, że wszyscy macie racje i dobrze mówicie, ale mnie jest tak ciężko, że sama nie obejmuje już swojego bólu i bezsilności. Wiedziałam, że będzie ciężko, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Naprawdę aż nie wierzę w jakiej matni jestem, w jakim strasznym bagnie. Tata jej tak pięknie racjonalnie tłumaczy, tak jakby to on był wyrozumiałą matką, ale nie dociera naprawdę NIC. Albo zabraknie mi siły by się teraz do faceta zebrać (on czeka, liczy, że pojechałam na kilka dni), jestem 2 miesiące po operacji serducha i naprawdę źle to ono znosi. Albo pojadę jednak, ale jak oznajmię, że znów, to wyrzuci mnie na zbity pysk, a wtedy też oszaleję... Wolałabym się dać zamknąć w psychiatryku chyba już tak bardzo chce spokoju... a nie zaznam go ani tu, ani tam, bo będę się martwić. I pomyśleć, że to najszczęśliwsze chwile w moim życiu, gdy mam zakładać własnym dom, rodzinę.... a zmieniło się to w największy koszmar...

Dziękuję Wam. Chociaż Wy mnie rozumiecie.

btw. powiedziała, że miała zamiar się zabić w tamtym tygodniu, jak mnie nie było, "ale zrezygnowałam, bo jeszcze byś się ucieszyła". A ja nie wiem, na ile to brać serio, tak bardzo się boję.... Jednocześnie robi ze mnie potwora, twierdząc, że dla faceta bym ją pewni zabiła, a sama wrzeszczy, że mnie zamorduje... piekło, jestem w piekle.

Terapia. Terapia. Terapia. Twoja.

Co za babsztyl obrzydliwy.
Uciekaj, natychmiast.
Zablokuj ja w telefonie. Tak, TY zablokuj JĄ.
Przytulam mocno.
Dziadkowie moga być dobra opcją. I nie, nie "kurwisz się". Nie daj sobie nigdy tego wmówić.

Dziękuję, Czarna pamiętam, jak mi napisałaś kiedyś, że to ja mam się w końcu na nią zezłościć... Więc to praktykuję i dlatego wczoraj tak się z nią kłóciłam i pierwszy raz oznajmiłam, że ja też jej nie odpuszczę. Dodatkowo Pani z telefonu kryzysowego powiedziała, że mam ani razu nie używać słowa "przepraszam", bo nie mam za co, więc też się tego trzymam.

Tylko ja tego babsztyla... kocham Ona niby twierdzi, że to też dlatego że tak bardzo mnie kocha i próbuje zatrzymać za wszelką cenę  i się tego poniża, a ja "mam ją gdzieś". Ech.

Właśnie wygooglałam sobie w mieście mojego pana Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie. Mają nawet całodobowy telefon kryzysowy i ośrodek czynny całą dobę, pomagają m.in. w przemocy (psychiczna chyba też się pod to łapie?), w różnych kryzysach rodzinie i kierują na krótkotrwałą terapię (może to, co pisała Petitka, że doraźnie byłoby to dość szybko?). Jeśli uda mi się zebrać i do niego dojechać, to pierwszego dnia tam dzwonię i mówię w czym problem, błagając o jakąś pomoc...

edit:

Petita, miałam jeszcze zrobić tu badania serduszka (choć facetowi się to nie podoba, że nie u niego, ale mam nadzieję, że jeszcze tydzień wytrzyma...), dziadkowie dali mi na to pieniążki, ale niestety mama chce je zabrać, bo skoro jestem zdrowa by się łajdaczyć, to po co mi badania...

Już czasami sobie myślę, że jakbym może się znalazła przez nią w szpitalu, to coś by dotarło, no ale wątpię... Skoro już padło wczoraj, że żałuje, że w sierpniu zawieźli mnie na operacje serducha, żebym mogła się teraz łajdaczyć. Chyba źle mi życzy...

No to dzięki Petita, podsunęłaś mi pomysł bo zawsze myślałam, że terapia to tylko płatna (na co mnie nie stać) albo długie czekanie, a teraz zaczęłam szukać... zgłoszę się tam zaraz następnego dnia jak przyjadę. Facet już wie, popiera Dziękuję! :*

Zadzwoń do Ośrodka. Tak, żeby mogli usłyszeć co Twoja matka wygaduje, to od razu poznaja z kim mają do czynienia.
Ja wiem, że Ty tego "babsztyla" kochasz. Ona prawdopodobnie Ciebie też kocha, ale jej problem jest większy niż jej miłość. I ona tego nie widzi. A Ty masz prawo bronić się przed jej problemem.
Masz naświętsze prawo na świecie.

Coś Ci zacytuję - objawy tendencji symbiotycznych w osobowości:

"brak zróżnicowania w obrębie "ja"-inni (własnej odrębności psychicznej, własnych pragnień, opinii, interesów od tych, które przynależą do kogoś innego);
trudności separacyjne dotyczące self wyrażające się w przesadnym lęku i trosce o czyjeś autonomiczne funkcjonowanie;
trudności separacyjne wyrażające się w poczuciu nadmiernej odpowiedzialności za czyjeś dobre samopoczucie po separacji;
podejmowanie działań zmierzających do uniemożliwienia innym autonomicznych zachowań;
dezaprobatę innych relacji wyrażającą się w negatywnych reakcjach emocjonalnych w sytuacji separacji;
pragnienie zależności - potrzeba, aby ktoś inny był, działał, zachowywał się w określony sposób zaspokajający potrzeby;
poczucie, że inny człowiek jest niezbędny i konieczny dla normalnego funkcjonowania"

zwróć szczególną uwagę na "nadmierna odpowiedzialność" i "przesadna troska i lęk"

Właśnie w tym problem, że Wy się zachowujecie, jakbyście miały z matką jedną osobowość. Jakbyście były psychicznymi bliźniętami syjamskimi - niby oddzielne ciała, ale nie da się iść w dwie różne strony.

Straszenie samobójstwem ma takie konsekwencje, że ktoś, kto to słyszy może wezwać odpowiednie służby, a do tego może to być również podstawa żeby wystąpić o ubezwłasnowolnienie takiej osoby, ze względu na domniemane ryzyko zagrożenia życia.
Tym ją zawsze możesz postraszyć, ubezwłasnowolnieniem i przymusowym umieszczeniem w psychiatryku.

Wszystko racja, co piszecie... a moja jazda dalej trwa, jestem już na wyczerpaniu

Wszystkim obarcza mnie. Że mogę się nawet wynieść na stałe i że tego chce, ale między nami już żadnych relacji nigdy, żadnej miłości, że tak wybrałam, że ja popsułam wszystko. Ciężko, bardzo ciężko...

Twoja mama była i jest szantażystką, szantażuje Ciebie czym popadnie, bo wie, że daje to efekty.

Mam dla Ciebie złą (?) wiadomość: ona nie przestanie, a raczej przestanie, gdy zobaczy, że jej szantaż nie odnosi już skutku. Jedyną więc osobą, która może zmienić waszą relację jesteś Ty.

No to będzie Tobie robiła taką , a nie inną "reklamę" i co z tego ? Sądzisz, że od jej gadania nagle kurwą się staniesz ? Największą reklamę takim bredzeniem, to ona zrobi sobie samej. Nikt przy zdrowych zmysłach nie potraktuje poważnie słów kobiety, która w taki sposób mówi o własnym dziecku.
Pakuj manatki i pożegnaj się z mamą. Przed wyjściem wspomnij, że jak zmieni zdanie, to niech się z Tobą skontaktuje. Będzie Ci miło.

Dziękuję Volver, tak będę musiała zrobić... na razie trzymają mnie tutaj urzędowe sprawy jeszcze kilka dni... więc jestem w potrzasku... wojna dalej trwa nie wiem, ile jeszcze to wytrzymam....

edit.
To prawda Wielokropku. Niestety mama wyprała mi już tak mózg, że chyba też brakuje mi odwagi, racjonalnego spojrzenia na to wszystko...

Wielokropku, staram się, co prawda ciągle nieudolnie, ale pomyśleć, ile popchnęłam to do przodu, od momentu, kiedy założyłam ten wątek... wiem, nie ma się, czym chwalić i tak.

Po 8h non stop awantury, mama trochę spuściła z tonu i najwidoczniej próbuje mnie trochę brać "na lep". W sensie, że powtarza, że walczy tak, bo mnie tak bardzo kocha, bo nie wyobraża sobie, że ja zawsze takie małe dziecko (fakt, w zachowaniu i ponoć wyglądzie), że nagle aż 500 km dalej, że nagle chłopaka mi się chce i w ogóle. Że jak ja się nadam na żonę, czy jestem gotowa i by być tyle kilomentrów dalej, bo on będzie przy swoich rodzicach, a ja nie. Robi mi się mętlik w głowie. Może to naprawdę nie fair z mojej strony, że zostawię ich i to w takiej odległości, aż pół Polski... Z drugiej strony chyba jednak się nie ugnę, bo zależy mi na nim. Boję się tylko ciągle, że nim się zreflektuję, to on powie 'dość tego'. A jednak kilka spraw mnie tu trzyma i muszę tu jeszcze trochę przetrwać tych awantur, a czy on zrozumie i znów poczeka... I co będzie w dniu wyjazdu? Boję się pomyśleć.

Teraz mama chyba zaczęła płakać... Zmiana frontu? Celowo? Chyba wierzę, że jest jej naprawdę ciężko i źle.. i już zaczęła mówić "rób co chcesz, ale co ja mam zrobić, żeby to wykasować z mojej głowy, żeby się nie zadręczyć, to nie wiem" Źle mi.

Czytałam również dużo o symbiotycznych relacjach. Między matką a córką to wcale nie taka rzadkość. Przyczyny w matce dwie: 1- zła relacja z mężem - zgadza się; 2 - odrzucenie przez matkę w wieku dorosłym - zgadza się, tak zrobiła babcia. Nigdzie tylko nie było napisane jak sobie pomóc, ehh. Bo tu już chyba tylko terapia. Mama walczy o tę odległość i ja ją rozumiem, no ale... Martwi mnie, że przeczytałam sporo podobnych historii od wczoraj, kobiety miały wręcz te same rozterki, co ja, tylko po pierwsze, ich matki aż tak nie walczyły i nie dochodziło do tak dantejskich scen, po drugie, wszystkie dorosłe osoby jednak bardziej potrafiły o siebie i swoje życie walczyć. No a ja...

Volver, w mojej głowie... ale czy tylko... Właśnie mi płacze. Wręcz ryczy. "Ja walczę o swoje. Ja bez Ciebie umrę, 2 tygodnie jak Cię nie ma nie wiem co z sobą zrobić, a co dopiero na stałe. Jak mogłaś mi to zrobić" W żaden sposób nie wiem, jak jej przetłumaczyć, że powinno się dla niej liczyć moje szczęście, a nie jej. No horror przechodzę, jak nie awantura, to takie cyrki Pewnie to trochę na pokaz, ale w większej mierze to szczere, że naprawdę jej ciężko i dlatego tak świruje Co ja mam robić...

Ach, no i to, że się dla mnie poświęcała, jest mi wymawiane kilkanaście razy dziennie, że miałam taką dobrą matkę i tak się odpłaciłam itp. itd.

Próbowałam dzisiaj zadzwonić przy niej na telefon zaufania, ale absolutnie nie chciała słuchać. Wie, że nie ma racji, ale dalej w to brnie, a mnie serce pęka, z drugiej strony chłopak, który chyba też tęskni... r a t u n k u

Tak. Ona nie ma racji. To co robi jest przedstawieniem jednej aktorki dla jednego widza. Tym widzem jesteś Ty. Możesz opuścić ten teatr, wówczas ona przestanie grać.

Czy Twoja matka jest niepełnosprawna ruchowo? Obłożnie chorą? Starowinką wymagająca dwudziestoczterogodzinnej opieki? Środki komunikacji nie istnieją, że tak martwisz się odległością, gdy wyjedziesz?

Edycja:
Ale zgodność i czasu, i treści.

Volver, Wielokropku, moja mama jest dopiero po 50., mam nadzieję w pełni zdrowia, kobietą, bardzo elegancką, zadbaną. Mogłaby jeszcze wiele w życiu osiągnąć i czerpać z niego garściami, ale jak widać... nie chce. Jest typem domatora. Zero znajomych. To tak jak ja...

Petita, obejrzałam ten reportaż. Po 5 minutach zaczęło mi się już robić niedobrze, zaczęłam czuć lęk. Wypisz wymaluj mój dom Jak popatrzyłam na to z boku, wygląda to strasznie. No u mnie jeszcze gorsze obelgi są, taka różnica...

Wojna trwała do późnych godzin nocnych. Znów mnie wyzwała od gówna, napluła na mnie i stwierdziła, że nie popuści i nie odpuści (ten płacz długo nie trwał). Dziś jest dzień nieodzywania się. Ale takiego totalnego. Nawet bez "dzień dobry". Tata cały dzień w pracy, a ja się duszę w tej atmosferze już. Jest mi coraz bardziej źle, coraz różniejsze myśli przychodzą mi do głowy, że może jednak jestem wyrodną córką, że może lepiej się poddać. Choć nie chcę, to cały czas do głowy wchodzą mi wspomnienia, a to jak byłam małym dzieckiem, a to jak nastolatką. Oczywiście te z mamą związane i miłe lub całkiem zwyczajne, codzienne. Zresztą ona jest w każdym wspomnieniu, bo przecież zawsze była obok mnie i muszę przyznać miałam niesamowite oparcie/pomoc/wsparcie. W takich chwilach czuję, że nie chcę dorastać, znów się cofam w rozwoju i czuję się jak 12latka. Popłakuję cały dzień i bardzo mi źle. Chciałabym być nadal jej małą dziewczynką, ale z akceptacją i przyzwoleniem na moje dorosłe życie... To, że kocham chłopaka, nie znaczy, że nie kocham jej... Nie chcę tracić z nią kontaktu i relacji, ale tak się chyba już stało. Nie wygląda na to by dało się to naprawić. Kłóciłyśmy się czasem, ale nigdy nie wyglądało to aż tak. Dlatego właśnie czasem myślę, że lepiej gdyby mi się coś stało, nie musiałabym dokonywać wyboru i nikogo krzywdzić, los zdecydowałby za mnie. A z drugiej strony tak bardzo chciałabym być szczęśliwą, właśnie z Nim, mieć własną rodzinę... Ale status małej córuni też tak ciężko utracić... Bez wątpienia ja sama też mam problem emocjonalny, nie dorosłam, ot co.

Straszne! Dorosła kobieta, która tak bardzo pragnie akceptacji, a raczej pozwolenia od matki na własne życie, że filcuje się do poziomu 12-latki, by dalej być kochaną. Nie zauważa jednak tego, że w takim wypadku jest zależna od niej.

moje_glupie_ja, decydujesz się żyć tak, jak chcesz czy tak, jak chce tego Twoja matka?
Zostaniesz zaakceptowana w pełni przez matkę tylko w jednym wypadku: gdy będziesz żyła według napisanego przez nią scenariusza. Jeśli chcesz samodzielnie dokonywać wyborów, musisz pożegnać się (przynajmniej na razie) z marzeniami o dobrych relacjach z matką. Przykre? Bardzo. Odpłacz, odsmutkuj, odzłość się.

Volver, racja. Dzisiaj mamusia milczy jak zaklęta i w mojej głowie to chyba robi jeszcze większe kuku, więc już przestawiam się na jej myślenie. Pani psycholog tłumaczyła, że to forma karania mnie - wyłączenie telefonu, nie odzywanie się etc. Ale już się przebudzam... Dopadają mnie chwile słabości okrutne, że już nie dam rady, że odpuszczę, ale właśnie dzięki Wam się przebudzam i mówię sobie "nie mogę zrezygnować ze szczęścia, byłabym idiotką". Zatem w tym momencie jestem nastrojona bardziej bojowo i myślę sobie, że nie odpuszczę i że wkrótce do niego pojadę, a on zapowiedział, że mnie nie puści następnym razem, zamknie w mieszkaniu i koniec (żartem i przekornie to mówi, ale wie, jakie piekło przechodzę i chyba żałuje, że mnie puścił do rodziców, mógł tłumaczyć, że lepiej nie...)

Wielokropku, straszne, straszne. Moja postawa jest nader żenująca i lubię jak mi to ktoś wypomina, bo to mnie stawia na chwilę do pionu. W sumie te relacje już nigdy nie będą dobre. No bo co, przystanę na jej stanowisko, ale żal będzie we mnie narastać latami? Sprawa przegrana, więc muszę robić swoje.

Czarna Kotka, Volver, Wielokropek, Petita, chomik9911 - Wam szczególnie dziękuję za ostatnie dni! i wszystkim pozostałym za wcześniejsze rady. Gdyby nie Wy, już dawno bym się podłamała do reszty i poddała. Mam nadzieję, że udowodnię Wam, że nie straciliście czasu na marne

edit:
chomiczku, konkretny kopniak, ale bardzo potrzebny i zasłużony! Dzięki. Racja, racja, racja... Jak wyżej napisałam, już mi ten moment słabości nieco przeszedł i już myslę bardziej bojowo, ale po Twoim poście to już całkiem Gdy byłam dzieckiem faktycznie była ciepłą mamą, ale to się bardzo zmieniło... i to nie tylko w stosunku do mnie, ale też taty i chyba całego świata. Ok, koniec z tym użalaniem się. Miałam bardzo trudne dni, wybaczcie... Jeszcze muszę wytrwać tu tydzień, potem jadę.. i pewnie już szybko tu nie wrócę... Nie chcę go stracić, czas skupić się na mężczyźnie, którego przecież kocham i też go ranię swoją postawą...

chomiczku, kochana, dziękuję za ciepłe słowa! :* aż się uśmiechnęłam, choć to ostatnio rzadkość. No masz rację, przyznaję, poniekąd trochę wybrałam, chciałam się zmierzyć z mamą i powiedzieć w końcu prawdę, zapanować nad sytuacją w domu, bo tata dzwonił i skarżył się, jak matka mu robi piekło w domu o mnie... Więc przyjechałam by załatwić sprawy urzędowe i by to ogarnąć wszystko w domu, ale nie poszło zgodnie z moim scenariuszem...

Dziękuję. Tak jak pisałam wcześniej, już upatrzyłam ośrodek w mieście chłopaka, do którego zwrócę się o pomoc i taką szybką terapię w kryzysie (a kiedyś w przyszłości może i płatną). Mój facet już o tym wie, popiera to. Został w to wszystko wtajemniczony, choć z początku to też wydawało mi się trudne i nie do przeskoczenia, bo bałam się, że nie zrozumie. A jednak. Więc gdy tylko do niego pojadę, zaraz następnego dnia się tam stawiam, ale tak na serio już i bez odkładania, on tego dopilnuje myślę też Nie chcę być ofiarą więcej, nie zasłużyłam, nie robię nic złego w końcu... A że wrażliwą osobą jestem... przyznam, że nawet nadwrażliwą )))

No tak... a ja już trochę tego dorosłego życia zaznałam u Niego i aż nadzwyczajne wydaje mi się to, że zwykłe codziennie pranie, prasowanie i gotowanie obiadków może sprawiać tyle przyjemności! Pewnie zachłysnęłam się dorosłością, no ale... mama tak lubi mi powtarzać: "czy Ty nadajesz się na żonę? Czy wiesz jakie to są obowiązki?! Będziesz umiała ugotować obiad?", chcąc mnie zniechęcić, a nawet nie wie, że całkiem nieźle sobie radzę... i nawet to lubię, bo jeśli robi się to dla ukochanej osoby, a co jeszcze fajniejsze, ta osoba też się włącza w pomoc, to taka szara codzienność nabiera pięknych kolorów. Ale mama tego nie zrozumie, przecież dla niej to jest jednoznaczne tylko z tym, że się tam k***ię.

Troszkę już się chyba wyzwoliłam... tzn. nie, jeszcze nie. Ale zrobiłam tyle, że rok temu, bym się nie spodziewała, że będę w stanie. A jednak. Więc teraz do końca tylko to pociągnąć...

Dziękuję Volver całym sercem, kciuki bardzo wskazane

Podbudowaliście mnie w tej wielkiej rozpaczy!

moje_glupie_ja, ta zwykła codzienność jest piękna, nie pozwól odebrać sobie tego. Nie pozwól na wciągniecie siebie w to bagno "jestem nikim". Twojej matce bardzo zależy na tym, byś była od niej zależna. Wścieka się, próbuje coraz nowych sztuczek, bo widzi, że (na szczęście) wymykasz się z jej rąk.

Jesteś mądrą i silną osobą. Wiesz, co dla Ciebie jest dobre i jak chcesz żyć. Wiesz.

Odwagi życzę.

Tam zaraz debilem... bez przesady. Pamiętaj tylko, kiedy będziesz psioczyła na "zły los", że sama dokonałaś wyboru i tylko tyle Trzymaj się.

Dziewczyno szarpiesz się, miotasz, zmieniasz zdanie jak w kalejdoskopie i sądzisz, że ktoś zdrowy emocjonalnie będzie to miesiącami znosił ? Ileż, to miesięcy albo lat, on ma Cię motywować i wspierać ? Jak sadzisz jak w tej sytuacji może się czuć on ? Uważasz, że zachowujesz sie jak osoba, która mysli o związku z nim poważnie ?

Te zdania doskonale pokazują Twą postawę i sposób myślenia. Dorosła osoba, niezależna psychicznie, mówi o tym, co zdecydowała. Ty zaś jeśli nawet cokolwiek powiesz, to na końcu postawisz znak zapytania i od matki oczekiwać będziesz pozwolenia na zrobienie tego, na co masz ochotę.
Nic z tego nie wyjdzie, bo albo nie odważysz się ust otworzyć, albo po pierwszym grymasie matki, przepraszać będziesz za to, że odważyłaś się mieć swoje zdanie.

Narzekasz na chłopaka, popatrz jednak na waszą sytuacje jego oczami. Niczego z Twej strony nie może być pewien, ani tego, czy przyjedziesz, ani tego kiedy to zrobisz. On za Ciebie pępowiny nie przetnie, a Ty na ten krok nie zdecydowałaś się jeszcze.

A jeśli mu nie zależy, to pępowiny nie przetniesz?

Nie, nic nie powinnaś. Możesz. Nie musisz.
Rzecz w tym, że dla Ciebie bycie niezależną jest abstrakcją. Bo można być niezależnym psychicznie mieszkając z kimś pod jednym dachem i być zależnym żyjąc daleko od siebie. Nie decydujesz się puścić jednej gałęzi, gdy drugiej nie trzymasz w drugiej ręce.

To z kolei nazywa się przerzucaniem odpowiedzialności.

Czego nie rozumiesz? On - nie Ty - jest odpowiedzialny za Twoje szczęście, on - nie Ty - jest odpowiedzialny za Twój brak motywacji.

Namawiam Cię, żebyś wreszcie zaczęła żyć dla siebie, podejmowała decyzje ze względu na siebie. Namawiam, żebyś zaryzykowała i zobaczyła, że nie musisz na nikim się wspierać, bo umiesz stać i pewnie stoisz na własnych nogach.

Chroń nas od takich sióstr miłosierdzia!

Twoja postawa nie przynosi pożytku ani Tobie, ani Twej matce. Wasza relacja jest toksyczna.
Skoro wszyscy mówią to samo, Ty zaś żyjesz, jak żyjesz, to znaczy, że takie życie - wbrew temu co mówisz/piszesz - Ci odpowiada. Z Twej perspektywy korzyści są olbrzymie. Nie musisz podejmować decyzji, nie musisz brać za nie odpowiedzialności i ponosić konsekwencji. W razie porażki wiesz, kto jest jej winny (a to matka, a to chłopak, a to... tu możesz wpisać dowolną osobę). Od czasu do czasu pod swoim adresem rzucisz jakimś negatywnym stwierdzeniem licząc na to, że ktoś - będąc 'dobrze wychowanym' - zaprzeczy.