Kolejny raz rozstałam się z tym samym facetem

Wiecie co dziewczyny . My chyba naprawdę jesteśmy walnięte . Jedna chce żeby jej facet pracował w ogóle . Druga-żeby pracował mniej .Wygląda na to , że same nie wiemy czego chcemy .A ja bym chciała faceta , który by jednak wiedział co to praca i odpowiedzialnośc za rodzinę . Bo głodna żona i dzieci nie są szczęśliwe nawet jak tatuś na kazdym kroku podkreśla swoje wielkie uczucie do nich .

Jesli by kochal rodzine to by sie dla niej poswiecil i ruszyl dup..sko do pracy.
milosc to w jakims stopniu poswiecenie prawda? A odpowiedzialny maz i ojciec dzieci nie powinien pozwolic na to by nie bylo co jesc. Jest po prostu leniem i wygodnie mu bylo siedziec jak Ferdynand KIEPSKI na kanapie i uzalazc sie nad sobą ze dla takich ludzi jak on pracy w polsce nie ma. Kazdy z nas by tak chcial ;)
zal mi CIEBIE Aniu bardziej z tej racji ze nasza mloda kolezanka moze zmienic i urayowac sobie wiecej lat zycia niz TY.
Lecz TY teraz masz kolejna szanse by to zrobic i spokojnie przezyc w spokoju reszte zycia

I bardzo dobrze że zarabiasz. Teraz tylko zostaje w Twoje gestii czy zaczniesz myśleć o sobie swoim dobru.  Zycze CI powodzenia. Kazda rada jest dobra ale pamietaj to TWOJE zycie i wybierz madrze.

Powiesz mu punkt po punkcie czego od niego oczekujesz i powiedz, że jak do [graniczna data] te rzeczy nie ulegną poprawie to się żegnacie.

Tylko konkrety a nie "popraw się" bo z tego drugiego facet nic nie zrozumie.

Moja nadzieja dzisiaj umarła, nie sadze ze bedzie jeszcze z tego cos dobrego...

Ale wiem ze w koncu powinnam zaczac myslec o sobie, o swoim potrzebach,pragnieniach i w koncu byc szczesliwa

Witam wszystkich )
Nie spię dziś w nocy i dobrze , że jest internet . Naczytałam się tutaj tych wszystkich Waszych wypowiedzi  . Jak czasami cudze problemy wydają nam się proste do rozwiązania ,podczas kiedy mamy podobne i wcale sobie  nimi nie radzimy .
Ja sama dobrze wiem w jakim jestem związku , dobrze wiem co trzeba zrobić . Sęk w tym , że to trudne i dobrze się komuś wygadać . Wczoraj na tym forum pierwszy raz od bardzo dawna napisałam co naprawdę czuję .
To zupełnie nielogiczne , ale zawsze idealizowałam mój związek , chociaż wszyscy wokół mówili mi prawdę . Nie chciałam się przyznać , że mam nieudacznika i lenia . Wstydzilam się tego . Ba . Ja miałam poczucie winy.A on to wykorzystywał . Wmawiał mi , że to ja jestem temu winna . Ja go ograniczam , ja decyduje . BO TAK MU BYŁO WYGODNIE !!!
DZIŚ POSTARAM SIĘ POCZUĆ SZCZĘŚLIWA . Choć małą chwilkę . Może kiedyś znowu jak kiedyś zacznę marzyć od nowa , bo dziś już tego chyba nie potrafię
DZIĘKI , ŻE JESTEŚCIE !!!

Autorka pytała ze spokojem...
(dalszej części jeszcze nie doczytałam ale nie mogłam się oprzeć aby odpisać).

Zastanawia mnie jedno, jak często wypytujesz go o najróżniejsze rzeczy z tym spokojem na buzi?

Czytając wypowiedzi autorki, od razu zobaczyłam moją bardzo dobrą znajomą.

Nie chcę tu nikogo bronić...ale ona również "nękała" swojego partnera spokojnymi pytaniami, rozmowami o głupoty(nie zawsze ma się rozumieć). Wyssane z palca problemy, które tylko ona widziała. Pytania typu, dlaczego ona (koleżanka) do Ciebie dzwoniła a ja nic o tym nie wiedziałam? Dlaczego to, dlaczego tamto, po co i jak?

Szczerze? Mnie też by to wykończyło.
Zdecydowanie nie powinien spychać Cię z łóżka, ale Ty nie powinnaś budzić go bo nagle, grzebiąc w jego telefonu, oświeciło Cię i musisz rozwiązać ten problem. No chore. Trzeba było poczekać do rana.

Moja znajoma często płacze bo jest spychana na dalszy plan, bo nie liczy się już dla niego tak jak kiedyś.
Uważam jednak, że w większości sama sobie na to zapracowała.
Jej zachowanie dobija. Facet jest zmęczony jej "spokojnymi dyskusjami" i reaguje w sposób bardzo negatywny.
Związek się popsuł i albo wspólnie należy go naprawić, albo żegnamy się.
W tym całym zamieszaniu zgubił się szacunek, zaufanie, uczucie.

Moim zdaniem, nie wazne co sie stanie z czyjej winy, jesli 2 osoby sie na prawde kochaja to znajda kompromis, przyjda, powiedza magiczne słowo "przepraszam" i przede wszystkim sa tego swiadomi ze zle zrobiłam/em...aby załagodzic sytuacje i pomyslec"o kurcze sprawilam/em swojej najukochanszej osobie przykrosc,uraziełam/em ją" ....a ty ani skruchy, ani nic...

Anhedonio !!! Nie zarejestrowałam się tutaj , żeby się tutaj z kimś kłócić i udowadniać swoje racje . Masz swoje zdanie spoko !! Jednak nawet w pisanym przez ciebie tekstach przebija zgresja i przemądrzałośc życiowa . Bo wcale nie mądrość . Wszystkie tutaj mamy problemy a ty zapewne znasz rozwiązanie  wszystkich ?Pozdrawiam

tak, ja potrafie powiedziec "przepraszam" nawet za najdrobniejsza pierdołe, a on nie...
Wczoraj znowu mnie okłamał ale juz nie chce opisywac...

Si seniora.
Tylko ISTOTA rozumienia treści wyrażenia <wspierania> nas może różnić;)
Na ten przykład - każdemu wiadomo, że by "wyprowadzić" człowieka z ataku histerii trzeba mu ostro przylać w dziób? Wiadomo?
Tak samo ze wspieraniem. Można go udzielić OTWIERAJĄC komuś oczy (to co nazwałam spojrzeniem z boku) - co może go zmotywować do decyzji by dokonać jakichś ZMIAN (czy to we własnym życiu czy w sytuacjach powodujących DYSKOMFORT, na który się USKARŻAJĄ?!).
Albo "po główce głaskać"... co go utwierdza w dotąd stosowanych taktykach. A wynik takich działań? TAKI SAM JAK DOTYCHCZAS to samo "bagienko"... A nawet wyzucie "pokrzywdzonego" z wszelkich sił i chęci...
JEDNI mówią: "LEPSZE ZNANE ZŁO" a taki Einstein np.: "głupotą jest ROBIĆ WCIĄŻ to samo I OCZEKIWAĆ odmiennych rezultatów".
Ale jak pisałam wyżej: KAŻDEMU wedle potrzeb - wystarczy zaznaczyć: "OCZEKUJĘ odpowiedzi WYŁĄCZNIE od popleczników skłonnych do przyklaskiwania moim słowom"

Lrila01
Wiesz co,akurat tu piałam o ogólnym podejsciu do sprawy i o umieniu powiedzenia słowa "przepraszam" w zwiazku jesli ma byc dobrze.
Widze, ze nie czytasz ze zrozumieniem i to dla mnie nie sa blahe sprawy...jest na odwrót.
Chcialabys zyc w kłamstwie i byc oszukiwana? Jesli tak to powodzenia