Rozstałam się z partnerem mam teraz wyrzuty sumienia czy to normalne?

IZ, na początku napiszę, że jestem DDA (dorosłe dziecko alkoholika), więc daję sobie prawo do zabierania głosu w tej sprawie.
Po pierwsze - wyrzuty sumienia są jak najbardziej normalne. W końcu to człowiek, którego kochałaś, byłaś z nim w związku przez wiele lat.
Po drugie - alkoholizm oczywiście jest chorobą. Ale nie ma co porównywać jej do raka. Alkoholikiem człowiek się staje na własne życzenie, niestety. Poza tym ta choroba, w odróżnieniu od raka, o którym wspominasz - rani przede wszystkim osoby z otoczenia chorego. Myślę, że znosiłaś to przez wystarczający czas. Pora, żeby mąż teraz sam dźwignął swój problem i konsekwencje z tym związane. Musi zobaczyć, co straci.
I ostatnie - tzw konsekwencja Twojego dzieciątka. Z pełną odpowiedzialnością stwierdzam - 99% dzieci alkoholików chciałoby, aby ten niepijący rodzic odszedł od alkoholika. Zostając kaleczysz swoje dziecko na całe życie, większość z nas nie potrafi z dorosłym życiu tworzyć normalnych relacji z partnerem.
Proponuję, żebyś weszła na jakąkolwiek stronę o DDA - poczytasz refleksje osób, którym rodzice "zafundowali" właśnie takie dzieciństwo.

I tego się trzymaj! A razie "doła" pisz, na pewno Cię wesprzemy.

Kochane, też jestem DDA, wiele czasu mi zajęło rozmyślanie o moim ojcu ( nie żyje już od ponad 20 lat). Był najcudowniejszym na świecie człowiekiem i najbardziej okropnym ( czytajcie- trzeźwy- pijany) jednocześnie kochałam go i nienawidziłam. Nigdy mnie nie uderzył, nie uderzył też mojego brata ani matki, ale moje dzieciństwo nie było "normalne". Obiecałam sobie, że moje małżeństwo będzie inne ( wdepnęłam z jednego uzależnienie mojego ojca(alkoholizm) w inne- mojego męża(seksoholizm)- typowy syndrom DDA). Kiedy rozmawiałam dawno temu z tatą, usłyszałam od niego : " Mamusia chce, żebym był inny i ja się naprawdę bardzo staram". A moja mama, którą kocham nad życie zawsze była z ojca niezadowolona- za mało, za dużo, ma być tak a jest tak...itd.Dopiero niedawno zaczęłam się tak rozsądnie nad tym zastanawiać. Mama,  po śmierci ojca powiedziała coś co mi nie daje spokoju- "Zostałam z ojcem z waszego powodu ( ja i brat), ale nigdy go nie kochałam. Poświęciłam się". Wiem, że ojciec bardzo kochał mamę ( niektórzy napiszą, że nie, bo pił). Wiele osób radzi, żeby zostawić "pijaka", niech się stoczy to dopiero może piąć się w górę i ma to robić dla siebie. RACJA, ale...Alkoholik, czy jakikolwiek uzależniony człowiek nie zawsze znajduje w sobie motywację do leczenia- dla SIEBIE. Samotnie- często powoli i systematycznie umiera. Trzeba dać szansę, przez próbę pomocy (wiem, wiem, niektórzy powiedzą, ale ile tych szans można dawać i mają rację). Jednak praca nad uzależnieniem wymaga czasu, bardzo długiego i czasami otoczenie nie ma cierpliwości, bo nawroty przy najlepszych chęciach wyzdrowienia niestety wracają. Pytaniem najważniejszym jest to, czy mamy determinację, aby o coś walczyć, długo niestety czasem bardzo długo i czy ktoś chce się zmienić, czy nie zauważa problemu, albo boi się do niego przyznać.Piszę chaotycznie, przepraszam. Chciałam tak naprawdę powiedzieć, jak ważne jest MĄDRE wsparcie dla osoby chorej ( alkoholizm jest , wbrew temu co niektórzy piszą, chorobą równoznaczną np z rakiem, też śmiertelną i nieprawdą jest, że "jak by chciał to by nie pił"- to okrutne spłycanie tematu!!!). Takim wsparciem jest tylko w ostatecznym przypadku zostawienie tej osoby samej sobie. Najlepszym wsparciem jest uciążliwe i pewnie "upierdliwe" pokazywanie- psychologa, terapii, grup AA. Początkowo np alkoholik będzie się ukrywał, kłamał itd, bo ta choroba , a to jedne z jej objawów. Pewnie wiele osób potępi to co piszę.Sama doświadczyłam tego jak można cierpieć w rodzinie z alkoholikiem!!!! Ale żałuję, bardzo żałuję, że byłam zbyt mała i nieświadoma, że można walczyć, jeśli się go naprawdę kocha, a nie jak moja mama "poświęcac się" i dać również szansę "pijakowi" na zrozumienie, jak bardzo zależy nam na nim jako człowieku, ojcu, synu..Jeśli do tego "zrozumienia" potrzeba rozstania się, trudno, tak trzeba zrobić, ale jeśli się kocha, można dać szansę na powrót!!!! Bo dla każdego chorego cień szansy na powrót do zdrowia jest jak światełko w tunelu, a osoba, która na niego czeka- nadzieją dla której warto się leczyć!!!!!!!!!!!

P.S. I na Twoje pytanie czy wyrzuty sumienia TWOJE, są tutaj normalne, napiszę - są, bo to znaczy, że naprawdę go kochasz/ kochałaś. Ale nie zadręczaj się, bo to do niczego nie doprowadzi. Świadczy tylko o tym, że jesteś kochającą i wrażliwą osobą.
P.S jeśli chodzi o twoje dziecko: znam osoby,które potępiały matkę, że pozwoliła na życie z mężem pijakiem i znam takie, które mają wielki żal, że rozstanie rodziców pozbawiło je ojca, nawet najgorszego. Każda decyzja przy takim problemie jest strasznie trudna!

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 10 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

Dunkis, tak się składa, że z alkoholizmu nigdy nie można się wyleczyć, to choroba nieuleczalna- przeczytaj we wszystkich możliwych podręcznikach jakie masz, a to, że się z tym nie zgadzasz- ja się nie zgadzam, że ziemia jest okrągła, bo może to ściema!!! Przestańmy myśleć jak dzieci- woda jest mokra, ale JA SIĘ Z TYM NIE ZGADZAM. Ale fakt- z alkoholikiem czasem nie można wytrzymać, ja pisałam o determinacji- ile mi czy innym starczy sił na walkę z chorobą drugiej osoby!

I nie zgodzę się z Tobą, że choroba alkoholowa jest "wyborem". Niektórzy piją kilka kieliszków, butelek, drinków dziennie i nie wpadają w nałóg ( albo sobie tak tłumaczą),poczytaj o alkoholikach porządnie i dopiero wtedy pisz świadomie , ja mam ten temat bardzo "opanowany" z powodu ojca i wiem, że możliwość "wpadnięcia" w ten nałóg bardzo często( w większości) nie jest świadomym wyborem i potem przestać pić to to nie, jak myśli wielu nie-alkoholików, tak proste. To cholernie ciężka praca, nawet nie wiecie jak się alkoholicy męczą, wbrew obiegowej opinii- uchlał się i ma to w d*pie.

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 10 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

Widzę, że porównanie choroby alkoholowej z chorbą nowotworową wzbudziło emocje, obudziło wymiane różnych poglądów w tej sprawie; Nie ma tutaj jednoznacznej odpowiedzi i prawdy niepodważalnej; To zależy od tego co się wie na temat chorób, jakie ma się co do tego przekonania i jakie doświadczenia za sobą; Są teorie, które mówią, że ludzie przyciągają so siebie każde doświadczenie w swoim życiu i że choroba jest również ich wyborem; Ta teoria mówi, że kreujemy sami swoje życie i każde w nim zdzrzenie; Poprzez swoje mysli, poprzes swoje nastawienie do siebie, do innych do życia; Nie ma znaczenia czy jest to alkoholizm czy nowotwór; Są też teorie, które upatrują choroby w losach rodziny, w systemie w którym się rodzimy i z którym jestedmy związani (patrz ustawienia Helingerowskie); Ta teoria mówi, że niekoniecznie mamy wpływ na to czy jakaś choroba "nas dopadnie", bo pewne rzeczy dzieją się w systemie, a my nawet nie koniecznie jesteśmy tego świadomi; Tak więc z prawdą jest tak, że każdy ma swoją, bazując na swoich doświadczeniach, swojej wiedzy i swoich przekonaniach; Dziekuje wszystkim, którzy podzielili się tutaj swoimi opiniami; Ja jestem po terapii dla współuzależnionych i dla mnie alkoholizm jest chorobą jak każda inna; Jedni mogą sobie z nią poradzic, inni skazani są na porażkę i powolne umieranie, ale nie mam pojęcia co o tym dedyduje, pewnie różne czynniki w zależności od indywidualnego przypadku; Pozdrawiam IZ

A Ty proszę poczytaj coś o nowotworze, posłuchaj ludzi chorych. Nie wiem jak można porównać ludzi wycieńczonych po chemii, do ludzi wycieńczonych z powodu alkoholu. Myślę, że te dwie kategorie dzieli przepaść. Z alkoholikami miałam już do czynienia w swoim życiu, nie dużo bo stronię od nich. Szczerze mówiąc nie wiem jakie pobudki kierują tymi ludźmi do sięgnięcia po alkohol. Wystarczą mi tragedie, które przeżywają małe dzieci, katowane przez ojców/matki na rauszu. Ile cierpienia powodują takie osoby, dla tego nie ma wytłumaczenia. Chociażby z tego powodu nie zamierzam się zagłębiać w psychikę alkoholików.

Nie przekonałam się czym jest alkoholizm i nie zapowiada się abym poznała czym to jest. Ale przekonałam się czym jest rak... na własnej skórze. Widziałam rodziców, którzy nie wiedzieli co powiedzieć gdy usłyszeli diagnozę, widziałam ich łzy i trzęsące się ręce, nie z powodu przepicia.

Właśnie i to odróżnia chorobę od alkoholizmu. Jak sama napisałaś, to jest nałóg. Osoba świadomie sięga po alkohol. Później już raczej nie, ale gdy wytrzeźwieje, wie że nie tędy droga. Jednak robi to nadal. Choroba nie zaczyna się od głupoty, nierozwagi, poprostu jest bez większego wpływu osoby chorej.

Nie widziałam z bliska oczu alkoholika i nie zamierzam się zbliżać na tak małą odległość. Widziałam za to oczy ludzi, żyjących ze świadomością tego, że zbliża się koniec. Ludzi, którym nawet morfina nie pozwalała pozbyć się bólu. Tak jest z nowotworem, pożera od środka, a chory nie może zbyt wiele zrobić.
Widziałam oczy chłopaka w moim wieku (wtedy 21 lat), który pragnął studiować, pragnął normalnie żyć, jednak guz mózgu nie pozwolił mu na to, był bardzo złośliwy. Po operacji żył ok 6 miesięcy...
Widziałam oczy kilkuletniej dziewczynki,która pytała mamę kiedy wróci do domu...

Bezsilność? Nawet nie wiesz jak czuje się człowiek ogarnięty chorobą. To jest bezsilność, kiedy chory nie może nic zrobić, jest zdany na rodzinę, lekarzy, pielęgniarki. Bezsilność jest wtedy, gdy chory nie jest w stanie nawet samodzielnie pójść do toalety, zjeść cokolwiek, wykonać podstawowe czynności okół siebie. Ja przez kilka dni byłam zdana na innych, to były najgorsze dni w moim życiu. Świadomość tego, że bez innych nie jest się w stanie zrobić nic i to w wieku 21 lat.

A mnie śmieszą słowa osób, które pozwalają sobie na takie porównania. Czy któraś z Was była kiedykolwiek na oddziale onkologicznym? Zetknęła się z problemem takim jakim jest nowotwór? Owszem w telewizji słychać o raku szyjki macicy, piersi, różowe wstążeczki i te sprawy itp. W rzeczywistości wcale nie jest tak różowo.

Drogie dziewczyny, nie ma co się licytować, kto zaznał większego cierpienia.
Porównanie do nowotworu nie było najszczęśliwsze 9moim zdaniem). Alkoholizm jest niewątpliwie chorobą, ale gdy ze strony uzależnionego nie ma woli walki lub następuje ciągły powrót do nałogu, to każda z "współuzależnionych" ma prawo zadecydować, co jest najlepsze dla niej i jej rodziny.
W moim przypadku pozostanie mamy przy pijącym ojcu oznaczało 20 lat życia w strachu i niepewności. Czego nikomu nie życzę!
O skrzywieniu psychiki DDA nie wspomnę.

Owszem, może i cierpienie, ból jest takie samo. Początki tych chorób są diametralnie różne i to chociażby sprawia, że nie można stawiać je na równi.

Myślę, że Twoje wymienianie osób chorych jest trochę przerysowane. Nie chcę się licytować, także znam kilka osób walczących z cierpieniem, ale nie mam sensu przytaczanie ich losów.

Ale wchodzi się świadomie i trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów.

Wobec choroby wszyscy ludzie są równi, tak samo walczą, także cierpią więc dlaczego nie mogę wszystkich "wrzucić do jednego worka"?

Tu podałaś bardzo dobre słowo : sięga. Właśnie, alkoholik robi to sam, bez niczyjej namowy, bez pomocy, sięga po alkohol, robi to świadomie. Osoba chora nie choruje świadomie. Nawet nie ma na nią minimalnego wpływu, jaki ma alkoholik.

Jeżeli masz to na myśli, to owszem noszę czapkę;) Ćwiczę codziennie, stosuję dietę antynowotworową, nie palę, nie piję. Coś jeszcze można by zrobić?

W wypadku uczestniczą raczej dwie osoby. Ta druga także ma wpływ na to. Alkoholik sam decyduje o tym czy pije, później już raczej organizm się domaga trucizny, ale to jest nadal kwestia wyboru.

Właśnie psychika. Alkoholizm jest chorobą psychiczną, rak fizyczną nie można stawiać tych dwóch chorób na równi.

Nigdy nie wiesz kiedy zaczynasz pić? Jakaś dziura w pamięci, przerwa w życiorysie? Myślę, że każdy jest świadomy tego, kiedy przekracza dozwolone granice, zapala się lampka, czas przestać. Jednak alkoholicy nie robią tego, bo tak jest wygodniej, wypić, znieczulić się, nie myśleć o niczym, nie przejmować się dziećmi, żoną.

A alkoholizm pojawia się nie wiadomo dlaczego? Pojawia się dlatego, że pijemy, zdecydowanie za dużo. Nie pojawia się ot tak, jest tego zdecydowana przyczyna, którą można zlikwidować A co jest przyczyną raka? Jeżeli ktoś wie, niech napisze.

A czy osoba chora, nie ważne czy z rakiem wyrządza komuś krzywdę? Myślę, że tych cierpień rodzin nie można porównywać. Rodzina alkoholika cierpi, bo on sam wyrządza krzywdę. Natomiast rodzina osoby chorej cierpi, bo bliska osoba być może jest w krytycznej sytuacji. Osoba z rakiem, uwierz mi (sama tak robiłam) wycofuje się z życia rodzinnego. W sensie nie obarcza bliskich swoimi problemami związanymi z chorobą, nie zwierza się, bo wie że ta cała sytuacja jest i tak ciężka dla bliskich. Alkoholik krzywdzi bliskich swoim zachowaniem.

Tak się składa, że rak nie zaczyna się od dobrej zabawy. Od początku jest drogą przez piekło.

Dla mnie nie ma wytłumaczenie tego, jak można krzywdzić innych. Alkoholik zdecydowanie to robi. Nie znajduję słów, które mogłyby wytłumaczyć ich zachowanie.

Ja także nie znam takiej miary. Każdy ma inne doświadczenia w swoim życiu, to one determinują słowo "cierpienie". Tak samo jak każdy ma inny próg bólu. Zdecydowanie porównanie alkoholizmu do raka jest zbyt przesadne.

Czyli ja jestem taka sama jak alkoholik? Taka sama jak ten śmierdzący, brudny, sponiewierany? Sorry ale czuję się tak jakbym dostała w twarz.

sayonara, powyższą odpowiedzią odebrałaś mi prawo do mojego zdania , poprzez całkowitą negację, obrzucając mnie tym co mozna przeczytać w podręcznikach, a ja Ci powiem że w dupie mam podręczniki i to co w nich piszą. Idąc zaproponowanym przez Ciebie tropem powiem tak, że gdyby wszyscy wierzyli bezmyślnie w to co jest w książkach, nadal byś myślała, że Ziemia jest płaska, albo podtrzymują ją krokodyle, bo nikt by nie śmiał wyjść poza książki i spisaną w nich teorie. Znałem człowieka, który w mojej ocenie - wyszedł z nałogu. Po pewnych przejściach, przestał całkowicie sięgać po alkohol... wiem dla niektórym oznacza to tylkko tyle,że był to alkoholik, któemu po prostu zycia nie starczyło (wielu lat) by znów sięgnąć po kieliszek. Ale dla mnie to wystarczające by nazawć go, że został wyleczony. I kicham na książki, za to wierzę w ludzi.
I jednak nadal podtrzymam swoje zdanie, że alkoholizm jest świadomym wyborem. Sięganie po pierwszy czy też 1000 kieliszek jest świadomym wyborem, zakładając że sięga po niego dorosły człowiek. Bo każdy dorosły, świadomy człowiek, wie że ten pierwszy może być początkiem. Za to jest inna kategoria ludzi w tym bliska Ci osoba, któa po prostu to zignorowała. Nazwij to wepchnięciem, wciśnięciem, przypadkiem , nazywaj jak chcesz na tysiące sposobów - dla mnie to będzie ignorowanie, przez takie osoby zagrożeń... Potem sie mówi, gdybym wiedział, to bym nie zrobił--- problem w tym, wszyscey wiedzą dokąd może zaprowadzić pierwszy kieliszek , i takie bzdurne gadanie, że gdybym wiedział... - owszem wiedział, każdy wie że etanol , miesza w głowie i może prowadzić do uzależnia. Ci ludzie mogą różnić się co najwyżej powodem, z jakiego sięgają po kieliszek. Ale nalanie sobi pierwszego - i któregoś tam ---- jest świadomym wyborem podkreślam.
Nie twierdze że takim osobom nie należy się pomoc, współczucie, ale wiem, że pomagając im da się ich z tego wyciągnąć.
parenaście lat temu, gdy zerwała ze mną dziewczyna, nakupiłem arsenał alkoholu - by się schlać.. bo miałem wielką na to ochotę.... i nie zrobiłem tego -- bo ty był mój świadomy wybór - wszyscy wiedzą, ża alkohol nie jest ucieczką... wystarczy tylkoo tym pamiętać.

Tak, zgadzam się, ale nalanie sobie pierwszego to jeszcze nie choroba, a my mówimy tu o stadium, które niestety jest już chorobą. Dlatego też napisałam, że nie dbając o siebie należycie również przyczyniamy się do wielu własnych chorób. Nikt nie zostaje alkoholikiem świadomie, bo tak to sobie założył, to po prostu w którymś momencie go dotyka, ale wówczas nie ma już odwrotu.

Małgorzatko cytuję "Alkoholik ma wybór, bo w końcu on sobie nalewa, a później wypija. Chory niestety często nie ma takiego wyboru."Ręce mi opadają.... Albo nie przeczytałaś tego , co piszę, albo jesteś na mnie zła za to, że ośmielam się pisać o paskudnych pijakach jako o osobach chorych...przepraszam-i nie mam ochoty tu nic więcej napisać.

Przepraszam jeszcze jedno mi umknęło to twoja Małgorzatko odpowiedź na mojego posta:   
sayonara napisał:

    Nowotwór to straszna choroba, ale jeszcze raz stanowczo twierdzę- alkoholizm to też CHOROBA i równie straszna.

Czyli ja jestem taka sama jak alkoholik? Taka sama jak ten śmierdzący, brudny, sponiewierany? Sorry ale czuję się tak jakbym dostała w twarz.
Dajesz tym zdaniem w twarz wszystkim chorym na alkoholizm, a tak dla twojej wiadomośći ( naprawdę NIC NIE WIESZ O TEJ CHOROBIE!!!!- może twoja nauczycielka,sąsiadka, autorytet w jakiejkolwiek dziedzinie pachnąca, na szpilkach i czyściuteńka, też cierpi na tę chorobę). Bardzo Ci życzę , żebyś nigdy ale to nigdy nie musiała spojrzeć w twarz osobie uzależnionej od alkoholu, umierającej powoli i BLISKIEJ TOBIE!!!

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 10 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

Przeczytałam to co napisałaś, co nie oznacza tego, że zacznę przytakiwać Tobie, bo mam inne zdanie na ten temat.

Wiem więcej niż się Tobie wydaje. Może nie przeczytałam książek na ten temat, ale życie wiele mnie nauczyło. Nawet dzisiaj widziałam mężczyznę, który w jednej ręce trzymał butelkę, a w drugiej rękę dziecka. Poprostu żal, nie można wytłumaczyć tego zachowania. Wiem, że alkoholicy potrafią się kamuflować i zwyczajna osoba na ulicy może mieć z tym problem. Także chory z rakiem na pozór nie wygląda na umierającego (oczywiście nie w ostatnim stadium choroby), mimo wszystko walczy i cierpi po cichu.

Dziękuję za szczere życzenia;) Przede wszystkim nigdy bym nie pozwoliła, żeby bliska mi osoba aż tak się stoczyła. Podałabym rękę, na początku, jeżeli tylko bym zauważyła problem. Ale jeżeli alkoholik nie chciałby walczyć, zmienić swojego życia to trudno, jego wybór. Napewno bym chroniła swoje dzieci przed ojcem-alkoholikiem.

Można wypijać tylko kieliszek dziennie i być alkoholikiem. Nie zamierzam czytać rzadnych książek na temat alkoholizmu. Ba, nawet nie zamierzam wpisać w google: alkoholizm. Wystarczy mi życie, to co widziałam, słyszałam. Wystarczy mi to cierpienie dzieci. Jeżeli ktoś krzywdzi innych, nadal to robi, nie ma wytłumaczenia.

Mam argumenty popierające moje zdanie. A to, że Wy napiszecie swoje nie sprawi, że zacznę śpiewać tak jak Wy.

Rak nie jest kwestią "pogubienia się". Napisałaś to w takim sensie, że choroba powstaje dlatego, że ktoś się "pogubił".

Napisałam też, że podałabym rękę na początku, jeżeli ktoś by nie skorzystał, to jego wybór. A jak traktują alkoholicy innych ludzi? Czyż nie gardzą nimi?

Raczej dobrze zrozumiałam. Co ma "jakakolwiek choroba" do pogubienia się? Tylko alkoholik może powiedzieć: Pogubiłem się i dlatego teraz choruję.

Zgadzam się, ludzie zdrowi także gardzą innymi ludźmi, kwestia wychowania, charakteru. Raczej to także, nie jest pochwalane w społeczeństwie. Alkoholicy nie zasługują na taryfę ulgową, bo są "chorzy".

Sayonara, jako moderatorka forum po raz kolejny upominam Cię, żebyś nie pisała posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 11 naszego Regulaminu, a który to uporczywie łamiesz. (Moderatorka Olina)

Możesz wypić szampana ze zwycięstwa;) Pisałam, że są chorzy, ale nie na początku swojej drogi. Ta Choroba zaczyna się świadomym wyborem, którego nie mogą dokonać osoby chore na raka. Niestety nie mają takiej możliwości, aby decydować o swojej chorobie. Jeszcze raz powtórzę: Alkoholizm determinuje świadomy wybór.

Można podać rękę, ale wymagana jest też odrobina woli, chęci poprawy sytuacji  przez alkoholika. Jeżeli nie chce walczyć, to dlaczego mają cierpieć przez niego inni?
Niekochana72. Życzę powodzenia w dotrzymywaniu obietnic. Nie pozwól, żeby Twoje dziecko cierpiało tak, jak Ty kiedyś przez ojca-alkoholika.

zgodzę się z tym co pod tą wypowiedzią napisała moderatorka Olina.

Poleciłaś mi przeczytanie jakiejkolwiek pozycji dot. alkoholizmowi. Może sam nie czytałem, takich ale zaróno na necie jak i TV śledziłem wypowiedzi dotyczące tej choroby. Stwierdzam zatem, że Ty nie czytałaś o tym kompletnie nic. Olina ładnie Ci napisała, że żeby zostać alkoholikiem, nie trzeba zapijać się i pić dużo. Masz widać blade pojęcie, o tej chorobie, tak jak ja o raku. Ale oburzając się że ktoś może porónywać CIę do alkoholika, podczas gdy tylko widzisz alkoholików w przedstawiony sposób, jako śmierdzącą, brudną i sponiewieraną bandę, to dobrze, że poczułaś się jakbyś dostała w Twarz , powinnaś tak kilka razy dostać, na otrzeźwienie. Alkoholikiem, może być bliska CI osoba, któa będzie to starać sie ukrywać latami i nawet nie zauważysz, że ma problem z alkoholem.
Za to, że widzisz takich ludzi w ten sposób - nlależy Ci się kolejny strzał i to najsolidniejszy. Widzisz jedynie czubek własnego nosa,  użalasz się nad sobą, chcąc siebie wywyższyć ponad brudnych alkoholików. W tobie nie ma odrobiny współczucia. Którego sama od innych oczekujesz.
Tym bardziej swoją niewiedzą na ten temat utrwaliłaś mnie w przekonaniu, że w tych książkach nie znajdę tego, iż wszystkie traktują sprawę alkoholizmu jako nieuleczalną. Mam swój przykład, bliskiej mi osoby, i jezli nawet jest ona wyjątkiem, to i tak mi wystarczy by podtrzymać swoje zdanie.
Za to, sprawę iz są to różne choroby i mimo wszystko jedna jest z wyboru, a druga - nie, potwierdza właśnie wspomniane nastawienie społeczeństwa. Alkoho to wybór, a rak nie. Choć niektóre grupy naukowców skłaniają się, że ma to podłoże wirusowe, które uaktywnia się w organizmach poddatnych na to.
Jednak nie zmienia to faktu, że jako choroba, bo tak należy to stwierdzić bez względu na to czy z wyboru czy nie, obydwie są poważne i śmiertelne. Tak samo jak palenie tytoniu - powoduje raka i ludzie na to umierają dziennie setkami, może nawet tysiącami. Ale jest spora różnica, dla osbób które to obserwują i są przy tej chorobie. Przy alkoholu dochodzą inne emocje, albo jeśli nawet są takie same, nabierają innego kształtu.
Poniekąd zgodzę się znów z Oliną, że nalanie pierwszego kieliszka nie jest chorobą, ale nikt nie nazywa wypicie pierszego kieliszka chorobą, jedynie świadomym działaniem, tak jak napisała Małgorzatka.
Tak naprawdę, mało który pierwszy kieliszek, prowadzi do alkoholizmu. Ale by był ten alkoholizm - zaczyna się od tego pierwszego. Inaczej się nie da ani od drugiego , ani od trzeciego.
Często się mówi, że ktos idzie utopiś swoje nieszczęścia w kieliszku, itd, utopić swoich słabości w raku się nie da.

Dunkis- o "brudnym i śmierdzącym alkoholiku" pisała Małgorzatka. Czytaj uważnie, moje słowa to o tym, że może osoba pachnąca i na szpilkach może być równie chora!!!

Duzo ciekawych rzeczy tu wszyscy napisaliscie. Nie spodziewalam sie dyskusji na temat alkoholu itd ale sklonilo mnie to do myslenia... Moj byly maz, z ktorym bylam przez 13 lat zaczal popijac wiele lat temu, jedno piwko potem drugie najpierw w weekendy potem coraz czesciej, az w koncu pil codziennie, zawsze po pracy...Wlasciwie to rzadko sie upijal, wypijal kilka piw codziennie. Juz nie moglam patrzec na puszki w domu, nawet przestalam pic wino od czasu do czasu, bo juz nie moglam patrzec...Powtarzalam mu, ze musi przestac pic, ze nas na to nie stac, ze nie wychodzi mu to na zdrowie, ze daje zly przyklad dzieciom itd itd wszystko jak grochem o sciane i twierdzil, ze to nie probelm, ze moze przestac kiedy chce. Kiedy raz sprobowal, nic wypil nic i nagle jego osobowosc sie zmienila, stal sie szorstki, siedzial caly wieczor naburmuszony i krzyczal na dzieci. Kiedy mu zwrocilam uwage to powiedzial, ze to przeze mnie, bo stawiam mu wymagania i nazywam alkoholikiem. I nastepnego razu znow pil. Kiedy wypije jedno (bardzo szybko) od razu biegnie po drugie. Nawet upieral sie, ze mimo tego, ze byly dzieci w samochodzie, to ze po jenym moze prowadzic...Nie chodzi mi o zadne legalne limity, ale po co ryzykowac kiedy ma sie w aucie rodzine, a na drogach tez pelno ludzi przeciez... Alkohol byl dla niego tak bardzo wazny. Nastraszylam go raz, ze na pewno cierpi jego watroba itd wiec zrobil badania ale wyszly ok, wiec dostal zielone swiatlo do picia jak wczesniej. Czy mialam racje, ze byl alkoholikiem, mimo tego, ze nie pil mocnych trunkow, ze rzadko sie upijal, ale pil kazdego dnia i nie potrafil nie pic (wedlug mnie, bo on twierdzil, ze pije bo moze i chce a nie dlatego, ze musi), a jak sprobowal, to zachowywal sie jak inny czlowiek...????

Zazdrość ma dużo racji. Choć  słyszałam o badaniach genetycznych to nie są one potwierdzone.
Alkoholizm to uzależnienie  niektórzy mówią choroba. Jest to  uzależnienie psychiczne ale również i fizyczne. Widziałam niejednego alkoholika po odstawieniu alkoholu. Widok jest straszny. Całe ciało zlane potem, którego nie można wytrzeć, drżenia są tak silne że nie potrafi sam zjeść, o piciu nie wspomnę.Nie ma kontroli nad zwieraczami, często dochodzi do padaczki alkoholowej. Ból  całego ciała jest połączony z lękiem, strach że umrze przychodzi i jest. Jest to tzw. Zespół Odstawienia. Zdarzają się również delirki, co wielu ludzi myli z w/w zespołem. Delirka jest wtedy, gdy do wszystkich objawów które  opisałam wyżej dochodzą zaburzenia psychiczne. Najczęściej na początku pojawia się lęk a potem paniczny strach. Alkoholik ma omamy wzrokowe i słuchowe, zawsze bardzo silne i realistyczne. Często widzi i słyszy rzeczy, których normalnie by się nie bał.  Widziałam kobietę  która wyskoczyła z 2 piętra bo po mieszkaniu chodziły krasnoludki, inna zabarykadowała się w domu ,zabijając okna i drzwi deskami bo chciał do niej wejść szatan, a ona broniła twierdzy. Te omamy są różne, często powtarzającym elementem  jest szatan i robactwo. Widzi on wtedy  chodzące po nim pająki, larwy itp których nie może się pobyć. W tym stanie staje się niebezpieczny bo jak zobaczy wroga to chce go zabić, jest to również niebezpieczne dla niego.A tym wrogiem może być diabeł w ciele żony, matki, czy dziecka, albo wszyscy są w zmowie. Lęk jest tak silny że można umrzeć ze strachu. Zespół odstawienia i delirka pojawiają się po zaprzestaniu picia. Tak jak Zespół odstawienia pojawia się kilka do kilkanaście godzin po ostatnim kieliszku czy piwie, tak delirka może wystąpić do 2 tygodni.
Najgorszym okresem dla pracowników odwykówek są właśnie nadchodzące święta .Wielu alkoholików przestaje pić aby usiąść do wigilii trzeźwym, no i wtedy zaczyna się dziać.
Alkoholizm jest uznany za chorobę, którą można leczyć. Ale leczenie jest zgoła inne niż przy raku czy cukrzycy. Przede wszystkim alkoholik musi chcieć. Można to na nim wymóc, ale to mało kiedy odnosi pożądany skutek, albo jest on na krótką metę. Wielu alkoholików nie przestaje pić bo rodziny stwarzają mu komfort picia. A żeby sam chciał musi osiągnąć dno. Te dno jest dla każdego inne. Dla jednego będzie to zwolnienie z pracy, dla innego odejście żony, albo wylądowanie na ulicy. Są też tacy którzy nigdy nie przestaną i w końcu alkohol ich zabije.
Znałam kobietę, która piła 20 lat, mąż robił wszystko, żeby przestała, prosił, błagał, na koniec potrafił ją przywiązać do kaloryfera, dzieci się jej  wstydziły jak wczołgiwała się do klatki. Dno osiągnęła pewnego dnia, jak pijana leżała na dywanie w domu. Otworzyła oczy i zobaczyła swoje dwie córeczki, 12 i 15 lat jak nad nią stały i płakały w ich twarzach zobaczyła ocean smutku, nie żalu czy pretensji, ale właśnie smutku. To było jej dno, od którego się odbiła. Dziś nie  pije 15 lat, i wie że nie jest zdrowa. Mówi jestem trzeźwiejącą alkoholiczką. Zdaje sobie sprawę że jak o tym zapomni to będzie to początek końca.
Co to jest komfort picia.
1. Ukrywanie przed światem, problemu. A najczęściej wszyscy o tym wiedzą. Ale nie  mówimy o tym głośno i alkoholik nie ma się czego wstydzić, bo nikt o tym nie mówi mu w oczy poza zrzędą żoną. Ale ona zła kobieta jest, bo nikt inny tego nie widzi. Czyli nie mam problemu.
2. Przyjdzie pijany brudny, bo kilka razy zaliczył chodnik. Żona rozbierze i położy do łóżka, ciuchy wypierze. Ja przyszedłem posikany  i w wymiocinach? Zła kobieta, wymyśla.
3. Przepił pół wypłaty. żona leci do sąsiadki, mamy czy koleżanki pożyczy do następnej. Czyli można przeżyć bez tej połówki.
4. Pijany domaga się seksu. Dla świętego spokoju żona się godzi. A bo dzieci żeby nie słyszały.
5. Pijany siada z nami do wigilii. Przecież go nie wygoni, bo sumienie by jej nie pozwoliło w taki dzień wygonić  go od stołu. Przy kolacji prycha siorbie, jedzenie wypada mu z ust, nam robi się niedobrze, czasem zaklnie opowiada, o koledze z baru, co go obraził. Ale nic to przecież wigilia.
6. Często przesiaduje w barze, ale jest mróz i biedak zamarznie. Żona nawet z grypą ubiera się i pędzi do baru, żeby bezpiecznie go doprowadzić do łóżeczka.
7. Często sama kupuje alkohol, żeby nie chodził po nocy pijany bo jeszcze go ktoś pobije, albo pod samochód wpadnie.
Można by  długo pisać i mnożyć przykłady. Jak ten alkoholik ma przestać pić jak jemu jest dobrze z tym uzależnieniem. przecież gdyby był trzeźwy, wymagalibyśmy od niego angażowania się w życie rodzinne, czy pomoc w domu. A jak pije to nic od niego żona nie chce. Nie musi sprzątać syfu po sobie, bo jak trzeźwieje to nawet nie wie że go zrobił.  A to że zrzędzi? Pewnie wymyśla a jak wypije kielicha to się znieczuli i mu to nie  przeszkadza. Dlatego mówi się ze pomoc alkoholikowi polega na niepomaganiu. Tak żeby sam musiał odpowiadać za swoje czyny i ponosić konsekwencje.
Począwszy od sprzątania a skończywszy na oskarżeniu o próbę gwałtu na żonie.
Trzeba być bez serca żeby tak traktować człowieka?
Nie . Trzeba być bez serca żeby tak traktować siebie i innych - dotyczy alkoholika.
Trzeba być bez serca żeby pozwolić zniszczyć rodzinę - dotyczy żony. Alkoholik ma zaburzone  postrzeganie świata ale żona nie. I to Ona musi coś zrobić - nic nie robiąc.
Nie zawsze trzeba odchodzić fizycznie rozwodzić się , ale trzeba odejść emocjonalnie, żeby dać szansę spaść mu na dno i odbić się.
A może jego dnem będzie to że rodzina nie chce z nim siąść do wigilii. Będzie go to boleć i nas też, ale może to będzie ostatni raz kiedy żona zza firanki patrzy w jakim stanie wraca?
Alkoholik nie boi się być trzeźwym jemu po pijanemu jest lepiej.

Niekochana masz rację . Mechanizmy uzależnienia są takie same w alkoholizmie, narkomani, seksoholizmie, hazardzie i przejadaniu. tylko czynnik uzależniający jest inny. Rodziny, żony czy mężowie są współuzależnione i to one dają komfort trwania nałogu. A dzieci obserwując to w dorosłym życiu nie muszą nawet wykształcać w sobie tej cechy. Wystarczy że sięgną w zakamarki duszy i mają tam gotowe współuzależnienie.

Zgadzam się z Tobą. Współuzależnienie jest tak podstępne, że nawet jak zdajemy sobie z tego sprawę i znamy mechanizmy, nie zawsze potrafimy się przeciwstawić naszym odruchom i nawykom.
I okazuje się że mimo iż my nie mamy cech popaprańca to musimy wykonać cięższą pracę niż w/w.
On walczy z nałogiem, musi zmienić sposób myślenia.I najczęściej z nikim się nie liczy. Bo on jest Chory, przez duże "C". A współuzależniony musi walczyć z odruchem pomagania, bo przecież uzależnienie ma pretensje że jesteśmy zimne i złośliwe, to jeszcze musimy przemodelować sposób myślenia. A trzeba się przestawić z dawcy na biorcę i to nie jest łatwe.