Kolejny raz rozstałam się z tym samym facetem

Witaj.
facet to nie Twoje dziecko ani Twoja utrzymanka.
po drugie jestem pełna podziwu że wytrzymujesz juz 20lat w chorej sytuacji. Jesteś w związku ale tak na prawdę sama z dorosłym " dzieckiem"

Teraz masz okazję zrobić coś co powinnaś już dawno..a mianowicie  ZAKOŃCZYĆ to i zająć się sobą. Odzyć, spelnic swoje pragnienia, a xo najważniejsze pozbyć się kogoś kto żeruje na uczuciach innych.

Znalazl u CIEBIE azyl, jesteś kolem zapasowym. Nie daj się kobieto.
Są na tym świecie mężczyźni dla których nie bedziesz matką a zona i ciężar życia bedziecie dźwigać oboje

Glowa do góry i nie wpuszczamy mamisynka juz do naszego życia

Nie ma go, caly czas jest poza domem, z jednej pracy jedzie do drugiej, jak wroci do domu to pracuje do rana...nie mam znim kiedy porozmawiac, kontroluje go od czasu do czasu bo stracilam do niego zaufanie kiedy mnie zostawil....ostatnio w nocy przegladalam jego telefon i cos mnie zaniepokoilo i go w nocy obudzilam aby sie zapytac (bo nie mam kiedy - calyczas go nie ma) a on ze mu awanture zrobilam, ze go oskarzam i cos wmawiam - mimo ze nie krzyczalam i bylam spokojna bo wiem jaki on jest nerwowy...siedzialam na lozku i go obudzilam i zadalam pytanie a on zrzucil mnie z łózka i krzyczal zebym "spierdalala", spadłam na podloge i uderzylam sie w szafe, dodam jeszcze ze nabawilam sie siniakow na nogach i on wie ze mam problemy z kregoslupem, na jedna noc wyprowadzilam sie do kolezanki ...nie przejal sie tym zupelnie, nawet nie przeprosil...wczoraj mimo tego ze zwala cala wine na mnie to  chcialam porozmawiac na spokojnie to nie dalo rady, jak zawsze nerwowy i to ja jestem winna, nienormalna i duzo gorsze slowa ktorych nie bede tu pisala...nie potrafie odejsc

Dokładnie jest tak jak piszesz Anielica44, łudze sie cały czas ze bedzie lepiej, wszyscy dookoła radza mi aby odejsc i układac sobie zycie na nowo...tylko ze ja nie potrafie, jestem od niego uzalezniona emocjonalnie, zostawilam dla niego swoje marzenia, wrocilam do polski  aby znowu razem z nim byc po tym jak mnie zostawil...nie czuje sie zrozumiana, czuje sie samotnie,mieszkam w miescie w ktorym on mieszka, znalazlam tu prace, nie mam wielu znajomych, rodzina moja jest daleko stad, kupil mieszkanie tutaj i w listopadzie jest odbiur kluczy, mielismy zamieszkac razem ale on twierdzi ze to bylaby glupota jakby mial mnie dopisac do kredytu i potem mieszkanie dzielic...(na poczatku mialo byc pieknie, slub, mieszkanie,piekce cudowne zycie,szacuunek), do tego jego matka, ktora mnie nie lubi a udaje wtraca sie do tego mieszkania, typu ze chce byc na pierwszym ogladaniu mieszkania na budowie, przjedzie mu okna po remoncie umyc...(w duchu siem smialam i gotowalam jak to slyszalam co mowi), dodam jeszcze ze na poczatku jak sie zeszlismy zamieszkalismy u jego matki, ktora bo 2 dniach nas wyganiala bo nie mogla wytrzymac z nami(chyba ze mna bo mnie nie akceptuje, mimo tylko ze tam spala i sie do niczego nie wtracalam, nawet na miescie jadlam a nie u niej) a teraz mamusia czuje sie jakby to mieszkanie bylo jej i jej synka gdzie nawet ani grosza nie dołozyla do niczego...zauwazylam tez ze im blizej jest odbiur mieszkania to on traktuje mnie obojetnie i lekcewazaco bo czuje sie pewny ze bedzie juz na swoim (teraz razem wynajmujemy mieszkanie)...

Anetsien: To co opisujesz to ZGROZA. Ale dużo gorszy nawet od samego scenariusza wydarzeń jest Twój stosunek emocjonalny do nich, tak jakbyś opisywała to wszystko z perspektywy osoby trzeciej, jak film, coś co dzieje się obok i kompletnie Ciebie nie dotyczy.

Nie jestem psychologiem, ale nie miałaś kochających rodziców, prawda?
Tu jest źródło Twojego uwiązania do tego człowieka, bo z miłością to nie ma wiele wspólnego, tylko Ty tego nie umiesz zauważyć, bo masz wypaczone pojęcie miłości.

Zmień swoje "oprogramowanie", uzdrów relacje najpierw ze sobą - polub i pokochaj siebie, wtedy z łatwością pozbędziesz się dupka, bo ten facecik nie jest w tej chwili nawet kandydatem na znajomego, co dopiero mężczyznę, z którym miałabyś dzielić życie.
Ocknij się i zacznij działać!
Bądź pewna- odwlekasz tylko nieuniknione. Praca nad sobą czeka Cię w 100%, Ty decydujesz kiedy się za to zabierzesz - teraz czy za 5 lat, z jeszcze większymi spustoszeniami w głowie, do których on się przyczynia a Ty przyzwalasz.

Weź odpowiedzialność za siebie. Krok po  kroku.. W tej chwili Twój strach wynika z braku zaufania do siebie i mylisz go z miłością, żeby sobie bezradność zracjonalizować.

Rada: Pakuj beret, najważniejsze rzeczy i wyjazd na kilka tygodni z daleka od dupka i powolna, mozolna systematyczna praca nad budowaniem poczucia własnej wartości.

Wyjmij język z annusa Pana (nie)Wspaniałego

Autorko życie nie było dla Ciebie łaskawe.
Bez urazy ale TWÓJ mężczyzna to nieudacznik albo rasowy len = pasożyt.
tutaj najlepsza jest terapia szokowa czyli olanie i brak zainteresowania. Choc starych drzew jak to się mówi nie przesadza sie. Takze na jego zmianę i wzięcie sie w garść juz nie ma co liczyć. ..

żeby odzyskać spokój ducha sprzed 20lat proponuje zakonczyc wszystkie formalne sprawy i po ludzku zakończyć ta farse.

Właśnie !! Dziewczyny . Ten dupek nie jest nawet moim mężem . Taki miałam zamiar wiele razy , ale po jakimś czasie opuściłam ten głupi pomysł i wiecie co ?? Myślę , że paradoksalnie gdybym miała z nim ślub łatwiej byłoby zamknąc za sobą drzwi . ROZWODEM . A tak TEN wraca jak do siebie i zawsze szantarz emocjonalny - Synu nie mam dokąd iść . A ja zrobiłam się zupełnie aspołeczna . Nie mam znajomych( kiedyś byłam towarzyska . Może jestem wariatką albi zdziczałam w tym lesie ??? , Rodzina to mi wbije gwóźdź do trumny  . To wszystko dzieje się w mojej głowie . Boję się samotności i tyle .

W takim razie musisz znaleźć prawdziwy powód swojego zaniżonego poczucia wartości, skoro nie w dzieciństwie to na pewno z czegoś innego wynika, ale on JEST, to że go nie rozpoznajesz nie oznacza, że się wziął z sufitu
Nie poddawaj się tylko i nigdy nie bierz dołujących myśli za prawdę o sobie.

Zmien klucze w drzwiach i po kłopocie.
Trzeba go puścić na "głęboka wodę" i niech sie nauczy radzić w życiu.

I tak dużo czasu straciłaś na mamisynka.

Właśnie.  Nie okazuje skruchy czyli nie czuje swojej winy. Jesli by czuł swoja wine staralby się naprawić zwiazek a tak? Spoczywa na TOBIE tylko Tobie zatowanie zwiazku ktory tak na prawdę już nie istnieje. To jest przeciaganie egzystencji.  Mu tak wygodnie a TY sie biedna ludzisz. Pokaz ze jestes niezależna i swietnie bez niego zyjesz. Bo skonczysz ze zmarnowanymi latami jak nasza autorka.

Wiem tylko , że muszę wyjść do ludzi . Sama nie dam rady

To dobrze czujesz bo jedno i drugie to uzaleznienie...
Jesli pragniesz wyjsc do ludzi to ruszaj. Odbuduj stracone relacje , zacznij jakas pasje ktora zawsze pragnelas robic, po prostu zacznij zuc dla siebie. Piszesz ze masz doroslych synow ktorzy ida w dobrym kierunku. Nie potrzebuja TWojego nianczenia wiec... CZAS DLA CIEBIE DROGA AUTORKO.

Moj facet/były facet twierdzi ze to ja jestem nienormalna i wykancam go psychicznie, ze go terroryzuje...zwykle, spokojne grzeczne pytanie on odbiera jako atak...zastanawiam sie czy tego nie wyniósł z domu, gdzie ojciec byl wojskowym i to wojsko pokazywal mu w domu za dzieciaka...

Wszystko to co piszecie zgadza sie i jestem na etapie ze tez jestem tego całego zła swiadoma i zastanawiam sie dlaczego nie odchodze...

Tak sobie mysle ze boje sie samotnosci i ze chyba jestem zazdrosna o to ze on moglby byc z inna kobieta bo to moj pierwszy powazny facet inarzeczony...i dlatego boje sie odejsc ale znowu jak sobie pomysle z innej strony to czego mialabym tej innej kobiecie zazdroscic...tego ze na poczatku bedzie super grzeczny a potem pokarze swoje rogi jak kobieta nie bedzie chciala mu sie podporzadkowac?

On czulby sie w zwiazku i bylby ok gdyby mial kobiete calkowicie podporzadkowana sobie i by robila to co on by chcial i nic by nie mowiła...

Relacje z domu rodzinnego na pewno przenosza sie na nasze dalsze zycie. Ale nie ma zadnego usprawiedliwienia na zle traktowanie kobiety. Tym bardziej ze nie czuje skruchy.

sama sobie odpowiadasz ze nie ma czego żałować bo współczuc tylko innej zakorzenionej dyktatury za tata wojskowym. Jesli chcesz byc poddanym cale zycie albo dopoki nie znajdzie jeszcze bardziej uleglej swoim rzadom to mozesz tylko dalej sie meczyc..
i jeszcze fakt ze zamiast konflikty wyjasniac z TOBĄ ucieka na obiadek wyzalic sie mamusi. To nie jest tak jak powinno wygladac w zdrowej rwlacji

Tego nie wiemy czy sie ubzduralo...

Ale nie ja jestem autorka szperania w tel. Najpierw sprawdz nick osoby a pozniej do niego kieruj odpowiedz

Widze ze poprawiony wpis. to mozna spekulowac.  Nie popieram sprawdzania tel ale ludzie maja rozne sposoby na odkrywanie prawd o swoich partnerach.

Nie uznalabym tego za role adwokata. Ewidentnie widac ze dziewczyna jest na skraju wytrzymalosci i stanowczo sobie nie radzi to forum jest po to by pomoc a nie dobijac

Dokładnie Anielica44, tak, poprzez telefon dowiedziałąm sie wiele roznych rzeczy na temat mojego partnera, o ktorych nie mialam pojecia i zylam w nieswiadomosci. Nie powiedzialabym nigdy nic złego i ufałam mu w 1000% do czasu.
Nie spodziewalabym sie pewnych rzeczy po nim...wiec mam powody

A czy awantury robi się tylko krzycząc?
Poza tym pozbawianie snu/wypoczynku człowieka harującego jak wół, jest dla mnie formą przemocy i to fizycznej.

Nie możesz tak żyć! Życie masz tylko jedno i musisz być w nim szczęśliwa. Sama je sobie budujesz, jak poślesz, tak się wyśpisz. Przy mężczyźnie maminsynku żadna kobieta nie będzie  miała życia.

Mam tylko 19lat, interesuję się psychologią i dużo o niej czytam naukowych książek i jeszcze tak naprawdę niewiele wiem o życiu. Ale bardzo wiele tłumaczyła mi babcia, mądra kobieta, wykształcona, skończyła 3kierunki studiów w tym pedagogikę i całe życie wychowywała dzieci i kształciła w szkolnictwie młode umysły.
Uwierz mi-życie z maminsynkiem nie ma sensu. Sama mam taki związek za sobą. Na początku cieszyłam się,że mężczyzna ceni rodzinę, ma dobry kontakt z rodzicami, matką, będzie mnie tak samo szanował. Potem, jak było coś nie tak przymykałam oko, wierzyłam,że to się zmieni, ale tak nigdy nie jest! W życiu i związku trzeba być szczęśliwym, jak na początku jest coś nie tak później będzie już tylko gorzej. A my nigdy nie mamy prawa zmieniać drugiej osoby. Związek z maminsynkiem był jednym z moich pierwszych poważnych relacji z mężczyzną. Doświadczyłam tego i się nauczyłam,że nigdy więcej się z takim nie zejdę. Nie brał mnie pod uwagę, nie był dojrzały, patrzył tylko na siebie, był na sobie skupiony i cokolwiek mu się nie udawało to leciał od razu do mamusi. Mówił jej wszystko co ja mu powiedziałam, wszystko co mu się przytrafiło, nasze sprawy, problemy naszego związku,  a nawet nasze życie seksualne! Rozumiesz? I nie ważne co ja mu powiedziałam on robił co chciał i dalej o wszystkim opowiadał swoim rodzicom. Jak ja miałam im po tym wszystkim spojrzeć w oczy? Obcy ludzie, rodzice mego mężczyzny. Zależało,by mnie polubili, ale mnie nie znali,a znali każdy szczegół z mego życia seksualnego! A mężczyzna, w którym szukałam partnera szukał we mnie swoją matkę i bez przerwy nie przestawał o niej mówić. Był najszczęśliwszy na świecie, gdy byłam do niej podobna, albo coś podobnego mówiłam. Miałam wrażenie, że tylko przez to ze mną jest.
Gdy mu to powiedziałam odpowiedział mi,że pewnie nieświadomie tak jest. Żałuję,że byłam z nim prawie rok,ale wiele mnie to nauczyło.

Jeśli twój mężczyzna, o którym piszesz nie ma nikogo to jest znak,że coś robi nie tak, zraża od siebie ludzi. Nie marnuj przy nim sobie życia. Siła przyzwyczajenia to jakby druga miłość, a wy jesteście/byliście ze sobą 20lat. To dużo. Ale to wcale nie oznaka, że powinnaś z nim być dłużej nieszczęśliwa. Czas coś zmienić ze swoim życiem i wziąć za nie odpowiedzialność. Postaraj się być szczęśliwa. Może idź do psychologa. Stanowczo musisz wyjść z tego toksycznego związku. A jak jesteś samotna i nikogo nie masz to zmień okolicę, albo poszukaj nowych przyjaciół i nowego partnera. Musisz pokochać siebie i budować swoje życie tak,byś była w nim szczęśliwa.

Muszę się powtarzać? To proszę:
A czy awantury robi się tylko krzycząc?
Poza tym pozbawianie snu/wypoczynku człowieka harującego jak wół, jest dla mnie formą przemocy i to fizycznej.

Oceniam to co nam przedstawiasz, nie mogę się odnieść do niewiadomych.

A do czego mogę się odnieść? A no np.:

vs

Już choćby tu widzę pospolite czepiactwo.

Spokojnie nie musisz powtarzac nie zdążyłam przeczytać TWOJEGO wpisu. Rozumiem co masz na mysli bo takie pieklo z kontrola zafundowal mi moj maz wiec wiem co to znaczy od srodka.
Uwazam ogolem że zwiazek autorki postu nie ma szans pozycie i tyle a rostrzasanie po kolei szczegolow zwiazku jest bezsensu.

Chodzi o to ze nawet za dnia jak zdazy mu sie byc w domu i sie o cos spokojnie zapytam to on odbiera wszystko jako atak...niedługo jakbym mu powiedziala ze go kocham to tez odbierze jako atak...a ja chce tylko spokojnie porozmawiac, bez krzyku,awantur i wyjasnic jesli cos jest nie jasne. Czy to takie trudne?

Jak kiedys sie go cos zapytalam przed praca to mi sie oberwalo ze sie pytam przed praca...wiec sie juz nie pytam.
Po pracy jedzie do innej pray, wraca pozno i siedzi przy kompie do rana wiecy tylko wtedy moge z nim porozmawiac i pewne rzeczy wyjasnic

Anetsien
Nic więcej Ci nie napiszę, bo dajesz za mało informacji, więc trudno mi wyrobić sobie zdanie. W każdym razie w sytuacji opisanej przez Ciebie chyba też dostałbym szału.
Czemu Twój facet tyle pracuje?

Chociaz w czyms mamy podobme zdanie ;)do eetam

Anetsien
To ten sam facet, o którym pisałaś rok temu w wątku " Rozstanie po 4 latach"?

Tak, to ten sam

To muszę Cię przeprosić. Tam dałaś więcej informacji. Facet ewidentnie ma problem ze sobą.

On twierdzi ze to ja mam problem ze soba

Po rozstaniu rok temu chodzilam do psychologa, opowiadalam mu wszystko i jakospsycholog nie stwierdzil ze ze mna jest cos nie tak

Anielica44, problem jest w tym ze on uwaza ze z nim wszystko jest w porzadku i ze nie potrzebny mu psycholog...

czytalam tez artykuły o człowieku "narcyzie" i wszystko sie potwierdza, identyczne zachowanie...narcyzm uwaza takze ze jemu potrzebny psycholog? po co? z nim jest wszystko ok.

Moze jemu potrzeba opini o jego zachowaniu z zewnatrz, od innych obcych osób...

Oj kochana . Ciekawe co byś powiedziała gdyby on w ogóle nie pracował . Przynajmniej jesteś zabezpieczona finansowo . Myślę , że to akurat wielki atut . Ja miałam pasozyta 24 godziny na głowie, nie wertowałam mu teletonu   i uwierz mi wiem co piszę . TO JEST TRAGEDIA DOPIERO !!!