Na wstepie chciałbym tylko dodać, ze każdy kto to czyta i pewnie się śmieje i w połowie czytania myśli, śmiejąc się "ale jesteś młody, głupi i wierzysz w dobro na tym świecie, zajmij się czymś, a laski ruchaj, pisałeś, że brzydki i głupi nie jesteś, to korzystaj z tego i skończ pieprzyć głupty" to niech oszczędzi sobie komentarz i pisanie posta tutaj. Ja mam inne podejście na świat, na związki i inne rzeczy, tak więc.
Widzisz, to jest kobieta, ona są dziwne z natury, tym bardziej, jeżeli dla niej duma ponad wszystko. Są niestety tacy ludzie, ale no nie można żyć w przeświadczeniu "TO NIECH SIĘ NAUCZY, ŻE DUMA NIE JEST NAJWAZNIEJSZA". Wiadomo, powinna to zrozumieć, żyje nadzieją, że ta rozłąka ją nauczyła, zresztą na chwilę obecną nie myślę, czy chcę z nią być czy nie, ważniejsza jest dla mnie teraz rozmowa z nią, serio. Robię to po to, żeby samemu zobaczyć jak widzę sytuację, czy też pęknę, czy raczej zobacze jak jest i się odsunę. Wiem, to mocny krok, bo mogę sie wrócić do punktu, który miałem na początku po zerwaniu, czyli ogromny dół. Ale przynajmniej skończą się jakieś chore nadzieje, domysły i inne syfy, będę miał tę świadomość, że to koniec i już nie wróci. Na chwilę obecną mam w głowie, że sprawa nie jest jasna, bo ani ona ani ja nie jesteśmy szczęśliwi teraz, gryziemy się, bijemy w pierś. Powód dla którego się rozstaliśmy nie jest dla mnie twardym powodem, tylko kwestią zmęczenia materiału, zdarza się, podejrzewam że nie doszłoby do tego, gdybym nie naciskał, no ale widać zawsze chce lepiej, nawet jeżeli jest dobrze. Zresztą, nie chce myślami teraz wracać do tego gdzie zrobiłem błąd, a gdzie ona, szczerze to jest dla mnie temat zamknięty, który otworzę tylko wtedy gdy się z nią spotkam i zejdziemy do tego tematu.
Poza tym, to są wszystko moje domysły, kto wie, może jestem w jakimś błędzie, a ona jest szczęśliwa w ramionach innego teraz, to nie jest wykluczone przecież. Każdej kobiecie życzę tak zakochanego faceta jakim ja jestem, bez ograniczeń, bez zahamowań, który dba o dobro swojej miłości, nawet po rozstaniu.
Jestem rodzajem masochisty, wiem, w każdej dziedzinie, ale lubię z siebie dawać 100%, nawet jeżeli jest to porażka, to mam satysfakcję, że dawałem z siebie wszystko. Strasznie nie lubię mieć czegoś na łatwiznę, ten związek i ta kobieta, spełniał mnie pod tym względem, dlatego mi to odpowiada. Próbowałem, szukałem, znalazłem kilka krotnie kobiety, które bez proszenia, dawały mi w związku to czego chciałem do takiego stopnia, że mógłbym leżec przed telewizorem i mieć wszystko na tacy, ale to zaburza cały mechanizm związku u mnie. Gryzie mnie to, źle się czuję, nie chcę takiego związku, może i jestem głupi, ale lepiej być głupim, ale szczęsliwym, niż mądrym i nieszczęśliwym.
EWENTUALNApPoprawa, naprawa i ponowny związek z tą kobietą, a następnie rzecz najwazniejsza, utrzymanie tego związku będzie dla mnie nagrodą, satysfakcją za włożony trud, ale tylko wtedy, gdy zobaczę, że to się poprawia. Gdybym nie widział w tej dziewczynie potencjału, to bym na pewno z nią nie był tyle czasu. Uważałem i uważam, że ma to, czego oczekuje od kobiety, niestety jest zagubiona w tym wszystkim, jakieś problemy z psychiką od jakiegoś czasu, itp rzeczy. Rzucić, zmienić na inną to nie jest problem, albo osiągnięcie, tak samo zaliczyć panienke w klubie, co to za wyzwanie, czy powód do domu? Powodem do dumy jest zawalczyć i zdobyć kobietę, która nie będzie chciała odejść, będzie tak zakochana, tak szczęśliwa, że zrobi wszystko by zostać w takim związku, to jest osiągniecie i wyzwanie.
Dla mnie ta kobieta jest tym czego szukałem, ma wady owszem, dlatego, jeżeli przyjdzie rozmowa, ona pokaże, że chce, że potrafi się w jakimś stopniu zmienić ze swoimi wadami i to nie słownie, ale czynami i na czas nieokreślony, to bez zastanowienia wróciłbym do niej.