Powroty facetów...

Ciężko jest jednoznacznie stwierdzić co Twojemu byłemu chłopakowi siedzi w głowie. Istotne są również okoliczności zerwania.
Sama jakiś czas temu byłam w podobnej sytuacji. Minęły już dwa miesięce, najpierw sama odeszłam, później w celu utwierdzenia podjętej decyzji wróciłam i on mnie zostawił. Dziś wiem, że czasem ciężko nam samym jest podjąć ostateczną decyzję, bo wierzymy w drugiego człowieka, w to, że się zmieni, ciągle mamy nadzieję, że coś da się zrobić... Z perspektywy dnia dzisiejszego wiem jedno - jestem mu wdzięczna, co więcej ciesze się, że on nie pisze, nie nęka, że nasze drogi zwyczajnie się rozeszły. Na początku też było mi z tym wszystkim dziwnie, jednak z każdym następnym dniem rozumiałam więcej.
Zastanów się nad powodem rozstania, nad tym jaka Ty byłaś w tym związku, jaki był on. Sama niejednokrotnie zastanawiałam się nad tym czy on kiedyś napisze, tak samo jak Ty. Chwilami nawet tęskniłam i idealizowałam. Ale tak jak mówię - chwilami. Teraz już tego nie robię. Wykorzystaj ten czas z korzyścią dla siebie. Zadbaj o swoje samopoczucie, rozwijaj się, ciesz, spotykaj ze znajomymi, otwórz na ludzi i zacznij żyć bez niego. To jedyna droga do Twojego szczęścia. Jedyna, która da Ci siłę rozprawić się z zaistniałą sytuacją. Nie skupiaj uwagi na nim, nie zastanawiaj się nad tym czy kiedyś będzie chciał wrócić. Żyj. Wiele z nas popełnia niestety ten błąd, biczujemy same/sami siebie rozpamiętując, gdybając. Ustal granice i ich nie przekraczaj. Dbaj teraz tylko o siebie, przecież to Ty jesteś teraz najważniejsza. Powodzenia

ja jak z panną zrywam to w ogole do niej nie wracam z prostego powodu: z powodu zdrady albo że nie pasujemy do siebie. Po co się oszukiwać i ciągnąć coś na siłe a jak panna gdyby ze mną zerwała (nie zdarzyło się to w ogóle) to nawet nie zastanawiałbym się tylko poszedł dalej ze swoim życiem

No a ja wyrzucilam faceta z domu a po nocy stwierdzilam, ze zrobilam wielki blad... on nie chce wrocic ale ja chce aby do mnie wrocil bo popelnilam blad :'(
co tu zrobic.. Ja mam nadzieje, ale on nie chce w ogole mimo, ze mnie kocha mowi, ze milosc nie ma tu nic do rzeczy...

I co mam zrobic?

Bardzo dziękuje za rade.. Rozstalismy się, poniewaz on jak twierdzi nie chce byc w zwiazku, mowi ze to wszystko go męczy, ze chce byc sam i narazie nie jest stworzony do bycia z kims. Bardzo mnie jego słowa ranią, bo go kocham. Ostatnio gdy się spotkalismy powiedzial, ze bardzo mnie szanuje, uwielbia jednak nie mozemy byc razem. Co o tym myslisz?

Odpycha Cię, bo może boi się zwyczajnie, że go przekonasz i on wróci? Pojęcia nie mam, tym bardziej, że sama mam za sobą taką historię, że aż śmiać (teraz śmiać) mi się chcę na samą myśl, że mężczyzna może kobiecie zgotować coś tak złego. Jeśli masz ochotę przeczytaj mój post. Zrozumiesz, że słowa, odpychanie, że nie tylko to potrafi naprawdę ranić. Ciesze się, że nie znasz związku od takiej strony właśnie jaką ja poznałam. Nadal uważam, że powinnaś skupić się tylko i wyłącznie na sobie, urwać kontakt i w miarę możliwości starać się zapomnieć, zobacz ile nerwów kosztuje Cię to co on robi, ile przykrości. Otwórz się na ludzi. Czy naprawdę uważasz, że ktoś inny nie może Cię pokochać tak jak na to zasługujesz? Jesteś młodziutka, zbieraj doświadczenia, ucz się na błędach i nie pozwalaj żadnemu facetowi na to aby Cię nie szanował - on mimo wszystko jak dla mnie okazuje Ci brak szacunku, bo miesza, mąci Ci w głowie. Ustalił też jednak jasno zasady - związku nie chce. Spójrz na to z boku, gdyby ktoś Ci bliski był w takiej sytuacji, co poradziłabyś mu? Obie dobrze wiemy co...

Rozumiem to doskonale. Gdyby Ci na nim nie zależało nie byłoby tego postu, nie byłoby po prostu o czym pisać/mówić. Mój były narzeczony był takim uciekinierem właśnie, potrafił uciekać od odpowiedzialności jak tylko się dało. Jak na dorosłego faceta przystało, co dziwne kompletnie nie potrafił walczyć. Co więcej oprócz ucieczek, stosował agresje, wpadał w furie. Jesteś taka młoda, uczysz się życia, bliskości, związków. Ile ten chłopak ma lat? Może nie dorósł jeszcze po prostu do związku?

Jeśli chodzi o bliskość, nie obwiniaj się, nie czuj się z tym źle. Martwiłabym się gdybyś miała 15 lat, ale jesteś już pełnoletnia. Podjęłaś decyzję o współżyciu, bo tego chciałaś - mam nadzieję, że rozsądną, niestety ale często do tego tematu dziewczyny podchodzą nieodpowiedzialnie.

A on, nie myślałaś o tym, że może się wystraszył tego, że bardzo się zaangażowałaś? Pragnęłaś związku, mówiłaś o uczuciach, o miłości. Może to go przytłoczyło? Faceci nie lubią, gdy czują, że dziewczyna zatraca się w uczuciu do nich zapominając całkowicie przy tym o sobie. Może za dużo było tego wszystkiego? Ochłoń, przemyśl wszystko, odetnij się od niego na jakiś czas, przestań mówić o związku, o Was w perspektywie "My"...

Dzieki za odpowiedz... :'( niby z waznego niby nie.. ale potem stwierdzilam, ze nie byl on az takim powodem aby go wyrzucac z domu
Moze rzcezywiscie teraz pamietam tylko de dobre chwile.. Moze jakos sie z tym uporal ale chcialbym go jednak odzyskac bo wiem, ze zrobilam zle.
Ja wiem, ze mozna wszystko naprawic.. ale on juz nie chce..

DodoMashallah, a jeśli można... co takiego stało się, że wyrzuciłaś go z domu? Może Ty się teraz po prostu obwiniasz niepotrzebnie o ten krok, brakuje Ci go, rani Cię fakt, że on nie chce wrócić? Jeśli jednak żałujesz, chciałabyś naprawić wszystko, a on jest tak dumny, że nie chce już nic ratować to powiedz mi czy to jest człowiek, z którym można spędzić życie? Nie sądzę. Tylko tak jak mówię - też zależy wszystko od okoliczności tak naprawdę tego "rozstania"...

Uwierz, nie jestem. Zanim wiele zrozumiałam sporo się wycierpiałam. Nie dałam sobie jednak wejść na głowę - ani jemu, ani jego rodzinie. W porę się opamiętałam, nie odeszłam dlatego, że miłości nie było, odeszłam, bo musiałam walczyć o siebie. Dziś jestem z siebie dumna, że potrafiłam spakować rzeczy, odejść, to było najlepsze rozwiązanie dla mnie. Ten związek z czasem zniszczyłby we mnie wszystko to co najlepsze. Zgubiłabym rozsądek tkwiąc dalej w tym chorym, trudnym, toksycznym układzie. A on? Dopóki nie naprawi sam siebie, nie stworzy żadnego związku, czasem jestem w szoku, że miałam tyle serca i cierpliwości dla tego człowieka.

A Ty, powinnaś dać sobie spokój. Odejść z godnością. Po co pisać, tęsknić, rozpamiętywać, błagać? Chcesz stracić swoją kobiecość? W miłości nie ma miejsca na dumę, ale w tym momencie powinnaś i o niej pomyśleć. Kobieta wiele jest w stanie znieść, dlaczego jednak miałaby to robić notorycznie kosztem samej siebie? On nie chce - przyjmij to, zrozum. Obiektywnie mogę powiedzieć Ci tylko tyle - odejdź póki jeszcze bardziej się nie zatraciłaś. Potraktuj to jako pierwsze doświadczenie z wielu, które przed Tobą - w relacjach damsko-męskich. Z czasem będzie lepiej.

Niestety nie mam juz wyjscia, musze odpuscic.. Zrobiłam wszystko co moglam, a on dalej nie chce. Oznacza to tylko jedno, ze z jego strony milosc do mnie juz sie wypaliła. Szkoda ze zrobił to w najgorszym mozliwym czasie, jutro mam mature a ja zamiast byc szczesliwa, ogarnieta, wyuczona... to z łzami w oczach analizuje sytuacje..

Gdyby mnie kochał, wiedzial by jak wazna jest dla mnie ta matura. Moj tata powiedzial mu kiedys, zeby był przy mnie, bo tylko w ten sposob mam motywacje, chciałam isc na studia tam gdzie on pracuje.. Mielismy razem zamieszkac.

Juz nie ma co gdybac. Cos się kończy, cos sie zaczyna. Miejmy nadzieje ze ja tez sobie z tym poradze tak dzielnie jak Ty. Bardzo dziękuje ze mnie wysłuchalas, zycze Ci duzo wytrwalosci i wiary w siebie, bo na pewno jestes wspaniała kobietą!

Pozbądź się łez. Otrzyj je i uśmiechnij się.
Podejdź do matury ze spokojem i wiarą we własne siły. Spytaj innych kobiet, starszych koleżanek, mamy, siostry, jeśli i ją masz, babci - każda Ci powie to samo - z mężczyznami nigdy prosto nie było, a na świecie jest ich tak wielu, że na pewno znajdziesz jeszcze lepszego od tego niezdecydowanego, na którego miałaś okazję trafić teraz. No właśnie - miałaś okazję trafić i przekonać się na jego przykładzie jak to z nimi czasem potrafi być (nie szufladkujmy jednak, kobiety też często potrafią dać popalić także nie ma co wszystkiego złego zwalać na panów). Ogarnij się. Nie smuć. Spotkasz jeszcze tego wymarzonego.

Pamiętam, że gdy byłam w Twoim wieku, nie tak dawno w sumie, bo jakieś 6 lat temu to też nieraz się sparzyłam. Raz było raz lepiej, raz było gorzej. Teraz już nawet dobrze nie pamiętam tych moich młodzieńczych miłostek. Zakochałam się pierwszy raz tak naprawdę mając dopiero 23 lata, dopiero wtedy poczułam czym jest prawdziwa miłość, zanim jednak do tego doszłam nieraz przechodziłam przez coś podobnego do tego przez co przechodzisz teraz Ty. A kto wie? Może za jakiś czas tak sie zakocham, że i ta "miłość" nie będzie już dla mnie niczym szczególnym i dopiero wpadnę po uszy. Któż to wie Życzę sobie tego mocno, Tobie również!

Zobaczysz, nim się obejrzysz zapomnisz o tym małym draniu i zakochasz się w kimś innym.
A teraz albo ucz się albo odpoczywaj i zbieraj siłę na jutro! Z pewnością dasz sobie radę!

Głowa do góry! A jak się stresujesz to pisz do mnie prywatnie

Gratuluje i zycze wam wiele szczescia. Opisz mi dokladniej jak to sie stało, ze wrocil. Zatesknil? Dorósl? Zrozumial swoj błąd? Rozmawialiscie czy totalnie się od ciebie odizolowac? Kto zerwał?

Przepraszam, ze sie tak dopytuje. Ale moze znajdziemy cos wspolnego w tych historiach

Chyba masz racje, skoro tego chce to musze pozwolic mu odejsc.. Chodz tak bardzo tego nie chce

Dziekuje Ci za te słowa. Bardzo chciałabym dac rade, ale to jest z mojej strony bardzo silne uczucie nie potrafie od tak zapomniec, przestac myslec, zapomniec ze przezylam z nim cudowne chwile. Poprostu nie potrafie. Tym bardziej, ze zawsze bylismy razem, teraz gdy ktos mnie spotyka samą zadaje pytania : "gdzie masz X?" to bardzo boli.

Masz racje.. więc to nie ma sensu.. bo pewnie przypomni sobie o moim istnieniu za rok czy dwa jak z kim innym mu nie wyjdzie. Bo bedzie myslal ze tak mocno go kocham ze czekam na niego.

Szczerze wątpie, z tego co widze to ma totalnie to w dupie co ja robie, gdzie jestem, jak sie mam itd. wiec wątpie zeby jego postawa sie zmienila

Jeśli odszedł i nie kontaktuje się z Tobą to dlaczego chcesz za wszelką cenę Jego powrotu ? Piszesz, że go kochasz a więc i cierpisz z powodu rozstania ale lepiej będzie dla Ciebie jak zapomniesz o nim ułożysz sobie życie z kimś innym. Takie "sprawianie" by wrócił dla mnie jest bez sensu. Powodzenia

Ponawiam wątek, doszły do mni kolejne informacje, ktorych nie moge strawic. Kolezanka przyznała się ze od kilku mięsiecy "moj" byly chłopak ciagle do niej pisal, dzwonił chcial sie spotykac.

Postanowiłysmy zrobic na niego zasadzke i gdy siedziałysmy razem ona do niego zadzwoniła on rozmawiał, proponowal spotkanie w piatek, mowil ze ma dla niej super niespodzianke. Gdy ona zapytała czy chce tylko porozmawiac, czy cos wiecej to powiedzial ze jesli chce uprawiac sex to nie ma sprawy bo on nie chce zwiazku, ale napewno bedzie zadowolona. Byłam w szoku;o moj kochany, czuly chłopak ktory mowil ze nigdy mnie nie zdradzil proponuje takie rzeczy mojej znajomej. Jest to typ dziewczyny, ktora ma chłopaka a mimo to ciagle go zdradza nie wiem czy w tym sensie ale czasami spotyka sie z innymi. Pisal do niej gdy byl ze mna!!!!!!!!!!! jestem załamanaa ratunku