mój syn, mój problem

Syn autorki wątku jest dorosły. I gdyby nie chciał, nie wziąłby tej klepki z "darowanego" mieszkania. Chciał, bo widać było mu to potrzebne, widać woli prezent na sznurku od zobowiązania wobec banku na 20 lat. To jego wybór.
Nawet jeśli jego matka jest nadopiekuńcza to on dokonuje wyboru. Nikt mu niczego przemocą w gardło nie wrzuca.
Nie rozumiem, dlaczego osoby, które wybrały zadłużanie się w banku tak to boli, że ktoś może wybrać inaczej.

Gratuluję, że Ty i znajomi szybko spłacacie kredyty, ale nie każdy zarabia kilka tysięcy miesięcznie, i to że zarabia najniższą krajową wcale nie znaczy, że jest leniem.
Dla mnie i dla moich znajomych kredyt jest dużym obciążeniem, zwłaszcza psychicznym. Jak powinie mi się noga to zostanę z długami i bez dachu nad głową. Oprocentowania kredytów są wysokie i jest to żaden interes dla kredytobiorcy. Jasne, że to nie jest instytucja charytatywna, jasne że muszą zarobić i o to trudno mieć pretensje, ale WOLAŁABYM mieć zobowiązania wobec rodziców.
Zresztą co do wtykania nosa jak jakiś rodzic jest upierdliwy będzie robić to i tak, nawet jeśli do mieszkania nie ma żadnego wkładu. Gdy ktoś kupił mieszkanie dziecku jest możliwość, że będzie to wypominać, ale jak dziecku to przeszkadza - niech zrezygnuje z mieszkania i bierze kredyt. Nic nie stracił.
Ja nie mam wobec rodziców zobowiązań finansowych, a i tak przecież ich nie wyrzucę jak przychodzą bez zapowiedzi i w nieodpowiednim momencie. Za to pewnie odziedziczę ich długi, a długi teściów już spłacam.

Może mam dwie lewe ręce, IQ 60 i brak języka w gębie. Zastrzel mnie za to, że jestem nieporadna życiowo, bo zabieram przestrzeń życiową ludziom sukcesu takim jak Ty.

"Przepraszam bardzo, Joga sama przyznaje, że nie ma nic przeciwko życiu na cudzy koszt"
Pojawia się dziecko, pojawia się dodatkowy etat. Według wielu mężczyzn, ten etat powinien odpracować się sam i za darmo.

Tym sposobem w klasycznym modelu rodziny mężczyzna "utrzymuje" żone, która siedzi w domu z dziećmi i "nic nie robi".

Mussu, Słońce Wróć do PL, posiedź tutaj kilka lat, zdegraduj się nieco w pracy i weź kredyt, albo nawet się nie degraduj Za bardzo przesiąkłaś "zepsutym zachodem" i możliwościami jakie niesie. Ja wiem, że Ty w stolicy rodzona i w tej stolicy sobie sama dawałaś rade - tylko pogratulować. Ale ile lat Cię już tu nie ma? Jak długo nie mieszkasz w PL i jedyne co wiesz, to relacje rodziców, znajomych i jakieś wiadomości? Od kilku lat jest tak masakrycznie, że płakać się chce. Mnie też zawsze denerwowały teksty "a bo w Polsce to nic się nie da" - to były typowe wymówki. Ale teraz?! Teraz naprawdę nic się nie da, a wzięcie kredytu na mieszkanie (bo już o domu nie mówię) wiąże się z gigantycznymi zobowiązaniami, stresem i jak dla mnie odwagą. Więc bądź łaskawa zostawić sobie te motywacyjne przemowy dla siebie.

Co do tematu - ja nie twierdzę, że Autorka zupełnie normalne reaguje na wyprowadzkę syna, ALE chłop siedział na głowie rodziców do 30 roku zycia. Sama Autorka pisała, że gdyby mu tego mieskania nie kupili, to by dalej u nich siedział. Ergo - wcale mu tak źle u mamusi nie było i jakoś się nie pchał do dorosłego życia.

Autorko, Ty natomiast jak już postanowiłaś usamodzielnić swojego dorosłego syna, to przestań się wtrącać i wieszać mu te przeklęte firanki.

Nie moja droga, nie brak jezykow czy najnizsza krajowa albo zakichane firanki mnie draznia tylko WIECZNE narzekanie na "kogos" innego. Bo za to co mamy w kraju winni sa i odpowiedzialni jacys "ci" "oni" itp. A nie my sami.

Teo, wybacz, ale moge sobie motywacyjnie cale eseje pisac, bo z pieprzenia kotka przy pomocy mlotka, jak to zle i ciezko i do domu daleko, to jeszcze nikt sie nie najadl. Nie pasuje Polska - caly swiat otworem stoi. Co Ty myslisz, ze jak ja do kraju wrocilam po paru latach emigracji i to z brzuchem rosnacym to otworem dla mnie wszystkie drzwi we wszelkich firmach staly? Goofno prawda, co sie nalatalam to sama wiem. Moglam zasiasc, beczec i bidolic, ze mnie nikt nie chce, Polska to nedza smrob brod i ubostwo. I moglam na garnuszku u rodzicow tluc te sama stara biede, od ktorej zaczyna sie kazda niemal Polakow rozmowa. Znam swietnie Polske i realia, nie trzeba tam byc 365 dni w roku, zeby nie widziec co i gdzie sie dzieje. I nie wyjechalam z niej lata swietlne temu.

A tej pani starszej nie polubilam ze wzgledu na jej poglady na ubezwlasnowolnienie syna poprzez zakup tego niby jego mieszkania, a nie glupie firanki.

Ubezwlasnowolniony i juz kaleki dorosly czlowiek. Tak nauczony, teraz bedzie rachunki wciskal rodzicom, w sumie co sie dziwic?

przepraszam, w ktorym miejscu kogos brzydko nazywam? Pisze ostro i szczerze, ale nie przypominam sobie uzywania wulgaryzmow pod czyims adresem.

Ale jak chcemy tu sobie popitolic troche i ponarzekac, to prosze bardzo, mnie to nie bawi, zostawiam Paniom wolna scene do rwania szat na sobie.

ostro. nakrecil energii i wam wciska rachunki?

Starsza60 - Brawo! To się nazywa super podejście

Odnośnie "ataku"  na Mussukę, to chciałabym zająć stanowisko - moim zdaniem ona ma rację! Każdy jest kowalem własnego losu, Ci co narzekają jak jest źle i niedobrze, tylko niepotrzebnie tracą energię. Nie twierdzę, że warunki gospodarcze w Państwie nie mają wpływu na los, ale naprawę każdy ma wybór. Jestesmy w UE i można wyjechać na saksy do Anglii, Niemiec, gdziekolwiek - nikt nie broni, wręcz jest możliwość, jakiej kilkadziesiąt lat temu nie było, albo było sporo trudniej.

W Polsce też można, tylko czasem też się trzeba ruszyć! Ilu znam takich, co wolą z tyłkiem siedzieć w domu i biedować, niż np. dojeżdżać do pracy nawet 20km bo za daleko. A już najbardziej wpieniają mnie ludzie którzy tak naprawdę źle nie mają, ale wiecznie narzekają, tak dla zasady...

Mussuka [isze " Ta pani starsza to normalnie mobbing domowy.
Na miejscu jej syna nie wzielabym klepki z tego "darowanego" mieszkania. Oj przepraszam, prawie darowanego. Bo to taki prezent na sznurku.
I wlasnie tak sobie pomyslalam, jak sama w wieku 27 lat zaciagnelam pozyczke (100%) na wlasne M3 i ja co miesiac splacalam , sama zyjac i zywiac sie raczej bardziej niz skromnie, to moja mama tylko gderala, ze sobie nie poradze, ze bez ich pomocy i takie tam ble ble- Jakos sobie potradzilam, caly kredyt splacilam - sama, bez meza.
Ale jaka cholerna satysfakcje mialam kiedy dostalam wreszcie klucze do tego swojego pustostanu i pomyslalam - to MOJE. Ciasne, puste ale wlasne. Moge sobie, przykladowo oczywiscie,kupe psia na srodku pokoju polozyc w ramach dekoracji i NIKT nie ma prawa wtracac sie i kazac sprzatnac. To jest wlasnie samodzielnosc i prawo do decydowania o sobie, swoim zyciu, swoich upodobaniach, przyszlosci.. To co ma syn autorki to zycie z wieczna zrzedzaca kula u nogi. I to co roku coraz ciezsza kula, bo taka bezwladna, bez wlasnego zycia, wlokaca sie zanim jak zly cien i wyrzut sumienia oraz lista wszelkich poswiecen dla niego dokonanych.

Starsza, ja od Ciebie na Antarktyde bym uciekla, pieszo. Nie tylko jako od matki, od czlowieka tez. Masz poglady na zycie, na macierzynstwo, wychowanie,  martyrologie rodzicielska, role mezczyzn i kobiet, roznice pokoleniowe, prawo wlasnosci, tzw. starosc - godne pozalowania. Nie zdziw sie, kiedy stracisz kontakt z synem na dobre. Sama sobie bedziesz winna. Ja matka i niepokorna corka wlasnej matki (Twojego odbicia lustrzanego) Ci to mowie. Chcesz wiedziec ile razy odwiedzam swoja mame albo do niej dzwonie - prawie wcale. I mam swiety spokoj, a Twoj syn tez tego wlasnie chce. Wiec pozwol mu w tym jego-waszym mieszkaniu nawet gazetami okna wykleic. {isze [Ponadto pisze,"  ja tej starszej to nie lubię!?

Nie oceniaj zbyt pochopnie ludzi Mussuka, nie obrażaj,  żyj po swojemu. Ja cię nie oceniam, każdy ma prawo się wypowiedzieć, mniej bądź bardziej inteligentnie. Nic też wielkiego się nie dzieje jeśli nawet ktoś  napisze z błędami. Przed chwilą czytałam post( pisze córka _  jak to jej  tatuś odziedziczył dom po swoich rodzicach, sprzedał  i w ciągu roku  przepuścił pieniądze. Pewnie " łatwo przyszło, łatwo poszło ".  Jak znajdę ten post to spróbuję wkleić. Mussuka nie musisz mnie lubić i nie musisz na ten temat tak piać. Bo  ja tak jak i ty wszystko zawdzięczam sobie, miałam 18 lat jak wyprowadziłam się z domu. Na studiach poznałam męża i już 37 lat jesteśmy razem na dobre i na złe. Ponieważ mieszkaliśmy bardzo daleko od jednych jak i drugich rodziców ominęły nas spadki i darowizny, bo zdaniem rodziców  było nam i tak dobrze. Bez spadków dochowałam jednego rodzica ( 10 lat ) to nie są żarty, to jest fakt.  Nie wyciągaliśmy też  rąk po zachowki, chociaż mieliśmy takie prawo.
Wiem natomiast jak jest ciężko na starcie młodemu małżeństwu  bez żadnej  pomocy (bo i nam było ciężko ). My i tak byliśmy w lepszej sytuacji, jak obecna młodzież, bo przynajmniej  była praca i kredyty brało się bez takiego strachu jak dziś. Pierwszy samochód kupiliśmy przed 40 tką ( malucha ). Dziś to jest nie do pomyślenia.  Dlatego chcemy by było łatwiej naszym dzieciom, czy to takie śmieszne? Czy dlatego będę kulą u nogi moich dzieci? Nie chcę i nie będę, zweryfikuję swoje postępowanie, a z błędów wyciągnę wnioski.Nie chcę by moi synowie , tak jak ja poświęcali się nam na starość. Ja to znam, bo to przeżyłam osobiście  i wiem jakie to jest trudne ( mało brakowało bym to ja pierwsza odeszła w niebiosy ). Na pewno coś wymyślę ( wszak to XXI wiek ), ale takiego losu nie zgotuję swoim synom.   Sama kiedyś dojdziesz do tego samego wniosku, jak ja.  Nigdy nikomu niczego nie zazdrościłam i nie zazdroszczę ani też zawdzięczam.  Mój starszy syn dzięki temu, że kupiliśmy im mieszkanie 60 m kw.(większe,  bo ma żonę i 2 dzieci ) i nie musi płacić kredytów- więc co roku całą rodziną  wyjeżdżają sobie w świat na wczasy. Cieszymy się z tego ,ogromnie, ale tobie Mussuka to też się na pewno nie podoba. Pozwól niech każdy układa sobie życie po swojemu. Kredyty teraz ? owszem, ale zawsze jest strach, że się straci pracę , a  Bank bez skrupułów  zabierze mieszkanie. Mam koleżankę, która wzięła kredyt dla córki na wesele i spłatę dla b. męża -  co prawda we frankach szwajcarskich ( tylko 80 tyś zł ) straciła pracę, dostała silnej depresji- znalazła się w szpitalu psychiatrycznym. Banku to nie obchodzi, zaczęli nachodzić komornicy i cóż?  musiała  sprzedać swoje mieszkanie, aby  spłacić długi i w tej chwili mieszka w wynajętym mieszkaniu.Nikomu nie życzę takiej sytuacji, ale trochę pokory w życiu tobie Mussuka się przyda. Nie obrażaj starszych, nie podobam ci się zostaw mój post i wyjedź sobie na Antarktydę -tak robią ludzie naprawdę  inteligentni.Zapamiętaj życie to nie bajka! a za taką " butę i arogancję " przyjdzie kiedyś zapłacić.

Wypraszam sobie oskarżenia o biadolenie. Ja na samym początku napisałam tylko, że bym się cieszyła gdyby mi rodzice kupili mieszkanie, nie musiałabym się zadłużać. I nie będę nikogo oceniać jako życiowego nieudacznika dlatego, że przyjął coś od rodziców. Może dzięki temu lepiej wystartować w życiu, a może uwiesić się na rodzicach. Zależy od człowieka. A rodzice mają prawo mu coś dać, zaproponować na własnych zasadach. Brać nie musi.
Ja nie biadolę, nie żyję z MOPSu, dokształcam się, bo chcę mieć lepszą pracę. A to, że żałuję iż musiałam brać kredyt zamiast coś dostać czyni mnie od razu gorszą od Ciebie, Mussuka? Strasznie jesteś w sobie zadufana.

Też się dziwię, zarówno tym którzy biorą od rodziców na wesele, jak i rodzicom którzy się zapożyczają. Tradycja "zastaw się, a postaw się" wiecznie żywa.
Moi rodzice pięć lat temu wzięli kredyt żeby wyprawić wesele mojemu starszemu bratu, do tej pory go spłacają, a co najlepsze on jest z żoną w nieformalnej separacji i od dwóch lat mieszka u naszych rodziców.

I na tym przykładzie twierdzę, że to wcale nie jest tak, że rodzice hodują życiowych nieudaczników. Mogą się przyczynić, ale w ostatecznym rozrachunku każdy człowiek jest odpowiedzialny za swoje życie. Jak to jest, że z czwórki rodzeństwa trójka sobie sama radzi, a jedna osoba pasożytuje? I to nawet nie z niezaradności tylko z braku poczucia wstydu przed żerowaniem na innych.

Na odstawie postów w Internecie bym nie oceniała, jaką osobą jest autorka wątku i czy faktycznie aż tak nadopiekuńczą, że czyni swego syna życiowym kaleką. On ma częściową własność mieszkania, zdolności do pracy i co z tym zrobi, to zależy wyłącznie od niego.

Mój syn ma 20 lat nie chce się uczyć drugi rok siedzi w tej samej klasie i chyba znowu nie zda  . teraz nie wrócił na noc . wiem ,że nic nie mogę zrobić . nie rozumie . wie ,że bez szkoły nic nie osiągnie ale  woli mieć "łatwo ". Dla mnie to nie wyobrażalne . Piszę bo potrzebuję wsparcia abym mogła się z tym uporać . wiem muszę sama

Latwo powiedzieć, źle wychowałaś syna, albo ma 18 czy 20 lat do dorosły, sam może decydować o sobie. A co zrobić jeśli źle postępuje, jeśli nie chodzi do szkoły, jeśli chce łatwo żyć? Co wtedy zrobić ? Co doradzić haburas, której syn olewa szkołę, na noc nie przychodzi do domu. Co wtedy powiecie? Każda kobieta/dziewczyna co tak łatwo wydaje sądy, najpierw niech sama przejdzie to samo to wtedy zrozumie.  co niejedna z nas matka tak jak haburas.  Chyba miałam powód, aby chociaż w części mieszkanie mojego syna było na mnie, aby nie mógł go sprzedać i rozpieprzyć pieniądze, a potem zostać bez dachu nad głową. Przez całe życie prawie każda matka trzyma rękę na pulsie, aby dziecko " wyszło" na ludzi. Dobra matka przez cały czas troszczy się o swoje dzieci, nawet jak one są już dorosłe.