zgorzkniała mama ? jak sobie poradzić z wieczną krytyką ?

Oczywiście po ślubie jest plan pójścia na swoje - co też mama widzi jako obraz nędzy i rozpaczy i prawie życia w przytułku! A dlaczego ? A dlatego ,że narzeczony mieszka za granicą i najpewniej za nim wyjadę, oboje mamy wyższe wykształcenie, ale zawód ma on, język perfekcyjnie zna on, więc mama obawia się, że będę sprzątaczką na bankiecie życia męża.
A narzeczony w tym zamieszaniu wiecznie uspokaja "Mamcia tak ma że się wiecznie martwi, przetrzymaj jeszcze troszkę, po ślubie będziesz za tym tęsknić".
I ja mam uważać, że to jest zły człowiek ? Skoro pod ostrzałem krytyki on ani 1 złego słowa nie powiedział o niej ?

Anecznik miałem bardzo podobną sytuację ze swoją matką. A po ślubie zaczął się dopiero koszmar. Rozdarcie między dwiema ważnymi dla mnie osobami było ciężkim doświadczeniem. Oskarżenia które nie mają nic wspólnego z prawdą, krytyka na każdym kroku itp. Dopóki żył ojciec jakoś dawało się to wszystko trzymać w ryzach ale jak teraz pomyśle jakim kosztem to uważam to za błąd i to wielki, że nie wyprowadziliśmy się wcześniej. Może to być po prostu strach przed zmianami jakie czekają twoją matkę.

No właśnie to mnie strasznie boli, ja wiem ,że jestem stara i pępowinę pora odciąć, ale chciałabym mieć wsparcie mamy w takich ważnych dla mnie chwilach, a zewsząd krytyka.

Wymysły i oskarżenia wyssane z palca są jak krople które mają za zadanie wydrążyć dziurę w skale. Ojciec jest po naszej stronie, ale ona ...człowiek powoli głupieje.

Jak pyta o ślub to zawsze w kontekście "jak wiele jest do zrobienia, a w ogóle on mało się angażuje, a w podróż poślubną to chyba za granicę ?" . Nawet jak ograniczam jej wiedzę, to sama się miesza - przed zaręczynami jechaliśmy na urlop, moja mama około 2miesiące truła gdzie powinniśmy jechać i jakie miejsca są na topie, a odmienne zdanie uznawała za pranie mózgu przez mojego narzeczonego. Mogę mnożyć ilość jej zastrzeżeń pod jego adresem i wizję naszego życia razem. Może to strach tak jak piszesz - wiele razy mówiła, że w wyniku mojego zamążpójścia więcej straci niż zyska...
Znaleść jej zajęcie niełatwo - najchętniej spędza czas w domu, zasuwa na szmacie (jak chcę ją wyręczyć, to nie ,bo TAK nie pomyję) i szuka dziury w całym ...takie hobby.

Nie sądziłam ,że zdrowa na umyśle osoba może się posunąć do takich manewrów ... to co napisałeś jest dla mnie bardzo ważne.
Ja do tej pory chciałam wierzyć, że ona niechcący się wpiernicza. Coś mi od dawna mówiło -"To nie przypadek że palnęła to czy tamto na mój temat przy nim/ przy kimś". A teraz wiem, że każda broń to broń obosieczna. Ona już z góry wie co powie.
Kiedyś jak w towarzystwie była mowa ,że narzeczony przyjeżdża do mnie (ok.500km w obie strony w 1 weekend) a znajomi się zachwycali, to ona odczekała zachwyty i stwierdziła z przekąsem "On po prostu bardzo lubi jeździć".

A jeszcze - każdą bardziej wyluzowaną matkę uważa za wyrodną ! Każda która nie lata i co 5min nie dzwoni do synka/córki, która po nocy nie piecze pierników i nie urabia sobie rąk po łokcie - taką prawie od razu krytykuje. Od niedawna też potrafię słyszeć jak moja chorągiewka zmienia zdanie w zależności od rozmówcy - przyznaje to też kilka osób z rodziny.

Dla kontrastu - mój brat to ideał, no żona jest akceptowana, ale też bez szału.

Dziękuję za wsparcie i poradę - mało brakowało a ... myślałam by ten mój związek w kąt rzucić...

Anecznik patrz na siebie i swoje uczucia a nie na matkę bo to ty będziesz ponosić konsekwencje swoich decyzji. Kieruj się sercem a nie dogadywaniem matki. Od matki usłyszysz co najwyżej jak ci w życiu nie wyjdzie : a nie mówiłam .

Mój brat też jest ideałem .  Mój brat się rozwiódł ze swoją idealną pierwszą żoną i druga też jest idealna . Tylko moja jakaś dziwna .

Ja jestem już na takim etapie, że jestem ponad to . Mojej żonie często jest przykro jeszcze z takiego czy innego powodu ale staram się jakoś łagodzić skutki uboczne .

Powodzenia .

Ja też obwiniam menopauzę, kiedyś brała jakieś plasterki hormonalne, była radosna, żartowała, nie przejmowała się tak bardzo, ale ze względów zdrowotnych przeszła na inną kurację, do tej pory mamy żart jak ma gorszy dzień, że powinna się nimi obkleić o czubka głowy po stopy.
Tylko ile można zwalać na menopauzę ?Mój idealny brat przecież też jest niedaleko, a jednak takiej krytyki nie zbiera.

To zachowanie jest pełne paradoksów - przykład : mama uważa mężczyzn za pasożytów i leni, wywyższa kobiety, ale mnie znacznie częściej krytykuje niż jego.

Podziwiam Cię, u mnie to narzeczony łagodzi skutki uboczne, ale ja się czuję tak jakbym musiała wciąż mieć podniesioną gardę na wypadek kolejnego ataku mamy. Ech...

Tak strasznie twoja mama przypomina mi moją... Niestety, ale ja z moją mamą żyć nie potrafię. Wszystko widzi źle, wszystko krytykuje. Jedyne wyjście to chyba jak najszybciej się usamodzielnić (przede mną dłuższa droga), jednocześnie dając do zrozumienia mamie, że nigdy jej nie zostawimy samej na lodzie.

Wiesz, jestem na etapie kiedy nie wierzę bym mogła ją zadowolić. Zmieniając siebie i wszystko o 180stopni to może tak, ale inaczej zawsze będzie coś co za moment skrytykuje lub wyśmieje.
Twoja też jest w takim trudnym wieku ? Jeśli przed Tobą więcej do wyjścia z domu to nic innego jak przetrzymać. Dogadanie się ,a już przekonanie jej do swojego spojrzenia na świat chyba się NIE UDA - tak jak mi się nie udaje.

Wiesz Luc ja z autopsji wiem, że jej mama może nie zmienić podejścia.
Moja też wiecznie była niezadowolona, nie miała się czym "pochwalić" zawsze byłam przeciętna. Spokojna, bez wielkich problemów wychowawczych, pracująca ale przeciętna.

Późno wyszłam za mąż i chociaż niby to było jej marzenie w końcu mnie za męża wydać, to na naszym ślubie i przyjęciu, siedziała jak chmura gradowa, piła wodę mineralną, nie chciała kawy, soku, herbaty, no po prostu niczego i była siedzącym nieszczęściem. Kiedy ją poprosiłam, żeby porozmawiała ze swoimi siostrami, bo mnie już momentami  brakowało tematów, to mi odpowiedziała, że ona z nimi gada na co dzień i już nie ma o czym........Byłam wściekła, zamiast się cieszyć ślubem i przyjęciem, to myślałam tylko o tym, że ona "znów" jest nadąsana. Było mi wstyd, czułam się fatalnie i marzyłam o tym, żeby przyjęcie się w końcu skończyło. Na szczęście trwało, krótko bo do 21.00, mało gości kilkanaście osób i my.
Kiedy urodziły się wnuki podobno była szczęśliwa - tak mówi moja ciotka a jej siostra - ale to trwało chwilę, teraz znów, ma pełno zastrzeżeń, rad, sugestii, chodząca doskonałość. To, że jestem złą matką to oczywiste bo ona była i jest ideałem ale ja wg niej nawet żoną jestem do doopy, chociaż w temacie małżeństwa sama nie ma się czym pochwalić.
Myślę, że kobiety żyjące w szczęśliwych związkach, są lepszymi matkami, nie osaczają dzieci i nie próbują układać im życia.
Ja tak jak napisałam wyżej staram się odciąć od niej, jej nastrojów i humorów, to jej emocje i jej problem. Staram się, żyć swoim życiem i nie próbuję już jej zadowalać, bo wiem, że się nie da. Modlę się tylko, żebym nie musiała zajmować się nią na stare lata, boję się tego najbardziej, a jednocześnie mam wyrzuty sumienia, że nie lubię własnej matki.

Dlaczego masz wyrzuty sumienia? Przecież nie musisz lubić wszystkich . Lubimy te osoby które według nas dają się lubić . Skoro twoja matka jest taka a nie inna to pretensje może mieć tylko do siebie, że własna córka jej nie lubi. Ona ma to pewnie gdzieś a ty się przejmujesz. Ludzie jakoś dziwnie uważają, że wystarczy być matką,ojcem,bratem czy mężem i wszystko takim ludziom się należy z racji piastowanego ,,stanowiska''. Miłość,szacunek,poważanie czy zwykłe lubienie kogoś bierze się stąd, że taki człowiek na to zasługuje według nas na to czy inne uczucie a nie dlatego,że tak wypada i głupio nie lubić swojej matki czy ojca. Często zaprzeczamy sami sobie, że jest inaczej bo wtedy będziemy złym synem czy córką. Tylko, że taka sytuacja jest winą rodzica a nie dziecka. Zrzucenie tego ,,jarzma'' bywa zbawienne w skutkach .

Rozumiem Cię doskonale, wiele wiele lat to czego mama nie akceptowała po prostu nie było realizowane, ten kogo krytykowała był skreślony i tak to szło we wszystkim. Niestety sama późno to zauważyłam i późno zaczęłam z tym walczyć. Długo uważałam ją za ideał - wymagająca, mądra, zadbana, skoro coś krytykuje znaczy że ma rację.
Byłam jak napisał Gary jak zboże tylko zamiast się uginać, ja się łamałam.

Może kiedyś nauczę się dystansu do tego. Tylko jak mieć dystans, kiedy 2tyg temu siedzimy w szerokim gronie podziwiamy moją malutką bratanicę i rozmawiamy o małżeństwach, a kiedy mówię że bratowa z bratem sobie poradzą z dzieckiem i nie będzie TAK źle, to mama (przy 10osobach, włącznie z moim narzeczonym) mówi wściekła i czerwona : "Tak, masz racje, źle to będzie Tobie". Zapadła cisza, narzeczony poprosił by mnie nie straszyć, a ja wyszłam i popłakałam się w łazience.

Gdyby tylko ona mogła się zmienić i cieszyć z małych spraw, z moich spraw, no ale jak się nie da, to trzeba przejść do podziemia ze swoimi przemyśleniami.

Narzeczony próbuje mnie pocieszać, że mama zawsze wróży katastrofy ,a życie się jednak układa i oczywiście bym się nie kłóciła bo mało czasu mi zostało w domu i za tym marudzeniem kiedyś mogę tęsknić.
On nigdy nie narzekał i nie nastawiał mnie przeciwko mamie, mimo że wielokrotnie mama krytykowała jego strój/fryzurę itp.
On się raczej nie wgłębia czemu u nas jest tak jak jest. Ma silną osobowość i z reguły nie przejmuje się czyimiś opiniami.

Hmm...mama może martwi się o Ciebie, tylko wyraża to w taki a nie inny sposób. Może powiedz jej, że jesteś szczęśliwa z narzeczonym, że zmieniłaś się pod jego wpływem, bo chciałaś mu dogodzić i nie jesteś już tą samą córeczką..bo trochę tak jest, dopasowujemy się do swoich sympatii, czy tego chcemy czy nie..Jesteś po prostu inna, a mama tęskni za dawną córką....chyba ciężko jej przychodzi to, że niebawem opuścisz gniazdo...podaruj jej odrobinę czułości i zrozumienia , jak za dawnych lat..może tego jej brak.

Najlepiej byłoby się odseparować od matki, ale ja nie wiem czy Anecznik tego chce i potrafi to zrobić. Mam pytanie do autorki postu. Twoja mama lubi twojego narzeczonego ?

Oczywiście, że moja mama nie lubi mojego narzeczonego. Gdyby lubiła i nie krytykowała nie miałabym problemu. Na szczęście przy nim rzadko to okazuje , do mnie praktycznie zawsze mówi jedynie krytycznie na jego temat.

Nie jest tak, że mama została w cieniu a ja mam bal - ona jest najważniejszą osobą w domu, ja pomagam codziennie, zakupy, sprzątanie, wożenie do pracy lub do koleżanek, oglądamy razem komedie, rozmawiamy, planujemy, ale zawsze ilość jej problemów mnie przytłacza a po chwili irytuje. To dla niej wszyscy najbardziej się staramy, jej prezenty są wybierane z ogromną dbałością, o jej akceptacje zawsze wszyscy w domu zabiegali.
Ona jest wspaniałą kobietą, kochaną, mądrą, dobrą, bardzo wymagającą, za co ją bardzo cenimy, ale ostatnio widzi wszystko w ponurych barwach.

Nie sądziłam, że aż tyle osób ma taki problem z matkami...a ja mogę się w końcu wygadać...
Moja matka jest również osobą zgorzkniałą, do tego manipulantką. Mój ojciec był alkoholikiem i dopóki żył, miałyśmy wspólny temat-jego nałóg, ich problemy, którymi ja byłam obarczana, za które czułam się winna i zobowiązana do pomagania na różne sposoby...Jako małe dziecko często było tak, że musiałam usypiać pijanego ojca, bo podobno tylko mnie słuchał, a dzięki temu że zawlekłam go spać, ie było w domu awantur. Do tego problemy finansowe - gdy brakowało pieniędzy, mama mnie wysyłała na pożyczki do rodziny, znajomych...nie wspomnę o zakupach, sprzątaniu...mimo, ze w domu był starszy brat, to ja byłam obarczana obowiązkami...Jako starsza nadal wysłuchiwałam narzekań na ojca oraz awantury, że nie oddaję całej wypłaty, gdy miałam już pracę (zaraz po szkole średniej poszłam do pracy). Gdy poznałam obecnego męża, zamieszkałam z nim szybko, ale nadal czułam się odpowiedzialna za sytuację rodziców, ojciec pił coraz bardziej, więcej, miał kilka prób samobójczych, po których mama wzywała mnie zamiast pogotowie. Dodam, że również zapędzili się w pułapkę kredytową, kilka razy ratowaliśmy ich z mężem z opresji, spłacając zadłużenie np za czynsz, bo groziła im eksmisja, to spłacając kredyty, nie wspominając o wsparciu w życiu codziennym, czyli zakupy, sprzątanie...zwłaszcza, gdy tata poważnie już zachorował i zmarł, mama wtedy przestała wychodzić z domu, co zganiała na złe fizyczne samopoczucie. Ja na dłuższą metę (mając swoją rodzinę, studia zaoczne i pracę) nie wyrabiałam fizycznie i finansowo w prowadzeniu dwóch domów. Postanowiliśmy sprzedac mieszkanie, w ktorym była mama i kupić większe, żeby zamieszkac razem. No i chyba niczego w zyciu bardziej nie żałuję, niż tego kroko...choć z drugiej strony nawet mieszkając osobno i tak zatruwała mi życie swoim gderaniem, narzekaniem, wymądrzaniem...Nie oczekuję wdzięczności, bo nie lubię akurat słów: wdzięczność i poświęcenie...Jeśli coś robię to dlatego, że tak uważam, a nie w oczekiwaniu na laury. Chciałabym tylko spokoju. Dużo by opisywać na temat zachowań mojej mamy, ale w tej chwili sytuacja wygląda tak, że mówię z nią tylko na tematy bieżące, typu co na obiad...Jeśli probuję z nią pogadać na jakieś poważniejsze sprawy, coś jej zwyczajnie opowiedzieć, od razu słyszę: bo to twoja wina..., bo ty zawsze...bo ty nigdy...nie słucha tylko nieustannie krytykuje, wymądrza się...twierdzi, że żyje dłuzej, wychowała nas dwoje to wie lepiej...to jeszcze nie jest najgorsze, można się uodpornić...ale boli jak ubliża...jestem dla niej nikim, stwierdziła, że moje wykształcenie i stanowisko uderzyły mi do głowy (do czego doszłam sama, własną pracą, nie pomogła mi w niczym), że jestem głupia, mogę nawet 100 szkół ukończyć...mojej córce powiedziała kiedyś, że ja bardzo chcę, żeby ona już zamknęła oczy. Obgaduje mnie wśród rodziny i znajomych naginając rzeczywistość w zależności od tego, z kim rozmawia i żeby siebie przedstawić zawsze jako ofiarę, potem narzeka, że nikt jej nie odwiedza, bo to rzekomo przeze mnie (nic dziwnego, skoro tak mnie reklamuje). Tłumaczę sobie, że to syndrom osoby współuzależnionej, przy mężu alkoholiku stała się ofiarą i nie umie żyć inaczej...ale jest ciężko, nie zawsze da się usprawiedliwić jej ciosy poniżej pasa.  Nie wiem, czy ktoś to przeczyta, ale mnie trochę ulżyło...

JoannaN1974, jesteś DDA, mama - współuzależnioną. Obie z doświadczeniami około-alkoholowymi zamieszkałyście pod jednym dachem. Co was różni? Twoja mama ocenia swe życie jako zmarnowane, jest w niej wiele żalu, goryczy, złości, upokorzenia i innych nieprzyjemnych uczuć. Ty - wyszłaś na prostą. Gdzieś pewnie jest z Ciebie dumna, ale skrywane przez lata uczucia nie pozwalają na dojście do głosu tej dumie. Myślę też, że Twoja mama po prostu zazdrości Tobie; zazdrości, że zrobiłaś to, czego ona nie umiała/nie była w stanie.

Współczuję wam obu.

Dziękuję za odpowiedź. Potwierdziłeś to, do czego już jakiś czas temu doszłam. Tylko co dalej? ona jest tak już zafiksowana na sobie, jako ofierze, że gdybym jej zaproponowała jakąś terapię, to nie jestem pewna reakcji. Jej jest tak dobrze...zresztą kiedyś była może na dwóch spotkaniach dla współuzależnionych, ale podsumowała prowadzących i uczestników, że są głupi i co oni tam wiedzą, ona oczywiście przeszła najwięcej i przestała chodzić.
Chciałabym jakoś się uodpornić, skupić się na swojej rodzinie a mamę rozumieć a jednocześnie nie dać się prowokować...nie wiem, czy to możliwe i jak to zrobić...
Moja rodzina jest dla mnie najważniejsza, mój mąż mnie wspiera, zawsze jest po mojej stronie, jednocześnie ma z moją mamą lepszy kontakt niż ja...ale od pewnego czasu ona również w nim dostrzega wroga, którego ja buntuję (może to wynik postępującej choroby, którą jest być może współuzależnienie)

Może mama czuje się niedowartościowana.Jak wyglądają jej relacje z twoim ojcem?