Nieśmiały i samotny mimo woli czy na własne życzenie

Przynajmniej jak ma się wolne to można trochę zmienić tryb życia. Ale chyba będzie lepiej jak się przeniesiemy gdzieś bo nas tu pobanują za spamowanie nie na temat.

Może to co napiszę nie będzie super mądre ale czy tylko mnie zaintrygowało jaki to był bukiet?
Bo jeśli ja bym dostała na urodziny od chłopaka z którym jestem kilka miesięcy ogromny bukiet to chyba lekko bym się przeraziła. No ale ja to ja. Co innego dostać niewielki bukiecik kwiatów i do tego jakieś słodkości a co innego ogrmny bukiet krwistoczerwonych róż

A może nie obchodzi urodzin a imieniny?

Jak to mówią, nie można kogoś zmusić do miłości ( nie wiem czy tak było w tym konkretnym przypadku ) ... Złe jest też często nieświadomie 'zagłaskiwanie' partnera, dogadzanie we wszystkich wymiarach ... jak już mówiłem, to często dobra droga do bycia pantofelkiem.

Chodzi o to, że zgaduję, że tamta dziewczyna podała Arsenowi przykłady "zbyt miłego zachowania" no i przyszły jej do głowy te kwiaty, a że Arsen dużo analizuje, to JEGO upewniam, że to nie to było powodem, tylko całokształt. Kwiaty na urodziny to zupełna normalka i większe jest prawdopodobieństwo, że dziewczyna strzeli focha jak nie dostanie totalnie nic, niż jak dostanie fajny bukiet :P
Twoje pierwsze pytanie - jak najbardziej spoko, ale drugie odebrałam jako zbytnie drążenie tematu kwiatów. Tu chodzi o ogólne zachowanie a nie jednorazowy prezent. Arsen sam przyznaje, że za dużo analizuje i sądzę, że jeśli zbytnio będzie roztrząsał temat kwiatów (i pojawią się pytania "a może jakbym kupił mniejszy to dalej byłaby ze mną? A może jakbym kupił inne kwiaty? A może jakbym nie kupił w ogóle to wszystko by było ok?") to na dobre mu to nie wyjdzie :P

Widzisz ... może właśnie w tym, chociaż częściowo leży pies pogrzebany? Tak bardzo pragniesz i potrzebujesz ludzi, kontaktu z nimi, że ... aż się boisz spróbować bo:
- obawiasz się rzekomego wyśmiania / problemów / nieumiejętności współżycia z nimi i tak dalej
- ale jednocześnie jeżeli już jakimś cudem do kogoś się zbliżysz to chcesz go 'zagłaskać na śmierć' swoją obecnością, dobrocią, pomocą ...

Stety niestety każdy człowiek ma jakąś potrzebę społecznego, wewnętrznego 'luzu' i ... no to co robisz może ich czasami krępować.

Zrozum też że - może to dla niektórych będzie bujdą / okrutne ale ... nierealne jest być bardzo bliską osobą / przyjacielem dla ogromnej ilości osób. Ludzie się zbytnio różnią. Więc im lepiej sobie dobierasz ludzi 'na wejście', im zawężasz ( choć nie przesadnie ) krąg poszukiwań tym większa szansa, że trafisz na kogoś kto będzie rozumiał Ciebie a Ty jego/ją.

Arsen, żeby była jasność. Ja naprawdę trzymam za Ciebie kciuki, wierzę że to nie jest łatwe ale daj sobie przemówić do rozsądku. Tudzież rozumu.

Rozumiem że możesz się obawiać tych - uświadom to sobie w końcu - wyimaginowanych problemów. Wyimaginowanych dlatego bo one zwyczajnie siedzą w Twojej głowie. Jeżeli spróbujesz kilka, kilkanaście razy i ciągle będą wpadki to ok, wtedy pomyślimy w czym rzecz ale zamiast to którąś godzinę analizować po prostu zrób to o czym Ci już mówiliśmy.

I jeszcze jedna taka drobna rzecz ... tak było od zawsze? To znaczy zawsze to oni Cię odrzucali, zawsze to oni nie chcieli z Tobą się trzymać, rozmawiać i tak dalej? Czy może była w tym też jakaś Twoja wina, Twoje działanie? Może - to tylko sugestia ale może też było tak, że na tych 'innych' patrzyłeś z pewną - być może wtedy nieświadomy tego, wyższością? Może dlatego się od Ciebie odsuwali, separowali?

I to jest chyba jeden z problemów. Ja naprawdę rozumiem Twoją potrzebę posiadania znajomych ale tak jak mówiłem, nie można ludzi 'zmusić' ( choćbyśmy przy tym starali się i mieli jak najlepsze i najcieplejsze intencje ) do przyjaźni z Tobą. Myślę że jak trochę zluzujesz, jak nie będziesz panicznie parł by mieć te znajomości  i zastosujesz się do naszych rad to z czasem ujrzysz postępy.

Zostaniesz sam? To powtórzysz to jeszcze raz i jeszcze raz. Takie 'sortowanie' to naprawdę jest normalka. Nie patrz na innych co mają tabuny 'kolegów' w realu albo w liczniku na fejsie. Zazwyczaj bliskich znajomych ma się stosunkowo niewielu. I znalezienie ich trwa jakiś czas. Nie daj się zwariować.

ja bym prędzej stawiała na to, że już od czasów dzieciaka Arsen interesował się różnymi rzeczami, chłonął wiedzę, tym samym miał lepsze oceny od rówieśników - i takim sposobem już od podstawówki trochę zazdrościli mu ocen, przez co nie był traktowany przez nich jako kumpel do szaleństw na wagarach i był tak lekko na uboczu :P pokrywa się to trochę z prawdą? ale wątpię, żeby czuł wyższość z tego powodu, choć tak mógł być przez kolegów odbierany :p

no, Truskaweczka dobrze prawi :D

Aurora ma rację to było bardziej w tą stronę. Z tym, że tak nie do końca wychodziło ze mnie. Owszem, zawsze lubiłem chłonąć wiedzę nie tyle tą książkową co taką raczej typu ciekawostek i rzeczy emm pozaprogramowych. Czy miałem lepsze oceny od rówieśników, cóż byli lepsi byli gorsi, ale zawsze byłem w tej "lepszej" części. Problem był taki, że rodzice nie przyjmowali do wiadomości, że ich dziecko może nie być najlepsze a wtedy jeszcze niesamowicie wręcz zależało mi na ich opinii i w momencie, gdy dzieci wracały do domu odrabiały (albo nie) lekcje po czym szły grać w nogę czy też po postu siedzieć gdzieś razem, ja byłem na basenie/angielskim/czymkolwiek jeszcze. Potem w szkole opowiadali co, jak i gdzie robili no a ja o czym miałem z nimi rozmawiać, o tym, że nauczyłem się pływać? Dlatego też faktycznie zawsze byłem mniej lub bardziej poza grupą. Tutaj krytyczny był moment na początku 3 klasy podstawówki. Przeprowadziłem się wtedy z centrum miasta na przedmieścia i zamknąłem w sobie kompletnie bo wiadomo, z nowym nikt nie gada, nowego trzeba wyśmiać, tępić, wiecie o czym mówię.

truskaweczka - co do dziewczyny to ja zrozumiałem co zrobiłem źle i czego już więcej nie powinienem robić, chociaż na początku wgle nie wiedziałem jak się do takiego rozumienia zabrać i wiem, że lepiej tego nadmiernie nie analizować. A, że ty byś się z takiego bukietu ucieszyła to tylko znaczy, że w tym względzie jesteś wg mnie taką hmm typową książkową dziewczyną (co jest tutaj jak najbardziej pozytywnym określeniem, żebyś czasem tego inaczej nie odebrała )

Naprawdę, ale się uczepiłyście mojej wypowiedzi o bukiecie Czy naprawdę myślicie, że ja to postrzegam jako powód zerwania. Mi chodziło o to, że nasze zachowanie w powiedzmy błahych sprawach dużo o nas mówi.
Jeśli kolega powiedzmy przesadziłby z bukietem to w pewnym stopniu może to mówić o jego podejściu do 2 osoby, także w innych sytuacjach, na przykład o jego nadopiekuńczości itd. Zresztą sam przyznał, że rozkminiał potem sytuację i zastanawiał się czy dobrze wtedy postąpił.
Może źle wyraziłam to jak ja to postrzegam. A zresztą pisze to osoba, która nie była w związku. Liczę na to, że jednak ktoś zrozumie co miałam na myśli

Zastanawiałeś się nad zrobieniem testu osobowości - robiłam go na zajęciach na studiach dowiadujemy się tak naprawdę kim jesteśmy, jakie mamy zalety, wady wiemy nad czym musimy popracować żeby nie utrudniać życia sobie i innym, czemu postępujemy tak a nie inaczej. Zresztą Metyl wie jakim jestem typem osobowości no i że mam przerąbane

truskaweczka - pisałem do Aurory, bo ona akurat o tym wspomniała, ale przecież piszę jednocześnie do was wszystkich Masz rację co do moich rodziców, tylko ja też nie chcę zrzucać winy za to jaki jestem na nich. Jasne, mieli na to wpływ, pewnie duży wpływ ale to jednak ja o sobie koniec końców decyduję zwłaszcza gdy jestem dorosły. Co do tego twojego kolegi to dokładnie jakbym słyszał moich rodziców: "4+? To znaczy, że jakbyś się trochę postarał to miałbyś 5", nie widzieli tego, że ja na prawdę dużo z siebie dałem, żeby to 4+ dostać i robiłem to wtedy właściwie tylko dla nich bo taka 10-15 letnia osoba raczej jeszcze mało rozumie z tego, że im więcej wiedzy wchłonie tym teoretycznie potem powinno jej być łatwiej zdać maturę itd. Z wyścigiem szczurów też masz rację, bo nie raz było tak, ze przychodzili do rodziców jacyś znajomi, po czym rodzice oświadczali mi, że ten i ten chłopak chodzi na to i na to i jest taki i taki więc skoro on tam może i potrafi to ja też. Przecież ich dziecko nie może być gorsze.

daria - nie, nie zastanawiałem się chociaż słyszałem o tym. Jeśli uważasz to za doby pomysł to dlaczego by nie spróbować. Na pewno nie zaszkodzi i jakiś tam obraz samego siebie uzyskam.

Właściwie z ostatniej chwili. Kolega spytał, czy nie pójdę na piwo z nim i paroma osobami z mojego byłego kierunku (ludzie na prawdę fajni, cholernie mi szkoda, że nam ten kierunek zlikwidowali). Ja po pierwszym przerażeniu i znalezieniu 1000 wymówek, które pozwoliły by mi się z tego wykręcić odpowiedziałem, że nie ma problemu jak się zmieniać to się zmieniać, tylko tutaj emm pojawia się problem To było 10 minut temu. Od tego czasu zdążyłem nie tylko dowiedzieć się kiedy i gdzie (to normalne), ale kto jeszcze idzie, kto nie, czemu akurat ten, czemu nie tamten, czy mam kogoś jeszcze zaprosić, czy on jeszcze kogoś zaprosi, jednym słowem mimo tego co mi napisaliście, żeby się przesadnie nieangażował ja znowu zaczynam. Jak na sekundę poszedłem do innego pokoju po czym przeczytałem to na spokojnie co ja robię to aż mnie ciarki przeszły. Przestałem mu się narzucać no i cóż muszę jakoś wytrzymać do tej środy i dodatkowo nie wykręcić się jakoś w ostatniej chwili.

Dusia, łatwo może i nie będzie ale nie zachowuj się jak starowinka pod koniec swojego żywota.

Arsen, tu nie chodzi o zrzucanie winy stricte a o poradzenie sobie z ewentualnymi wpadkami naszych rodziców. Przeczytaj tego pdfa, którego Ci podesłałem.

Dusia, po prostu mam wrażenie, że ostatnimi czasy się w tych czy innych kwestiach poddałaś kompletnie ( i nie twierdzę, że nie masz prawa bo i mnie bywa ciężko ) i ... no tak nie można. Myślę że jakbyś chciała to coś - cokolwiek byś wykombinowała by było u Ciebie lepiej. Nie tylko stricte w kwestii związków.

Arsen, idź. Czysty, pachnący, ładnie ubrany, tyle.

BIJĘ POKŁONY

BIJĘ POKŁONY x 2, bo zauważyłeś, ZAUWAŻYŁEŚ, choć w pierwszej chwili nie, ale później tak, no i props za to. Z każdą kolejną rozmową będzie lepiej, aż do momentu w którym nie będziesz musiał się zastanawiać co powiedzieć, żeby nie zabrzmieć jak ktoś, kto się narzuca, tylko będziesz w naturalny sposób rozmawiał.

Jak dla mnie pierwszy postęp, tak trzymaj :)

Dalej nie wiem o co chodzi konkretnie
A ty ostatnio jesteś bardzo pozytywnie do wszystkiego nastawiony - skąd ten optymizm?

Ty mi tu nie Dusiuj tylko pisz to co myślisz. Jak nie chcesz tu to mail. Może się czegoś o sobie dowiem. A przynajmniej tego jak jestem postrzegana

Aurora - Nie ma co bić pokłonów. Ja na razie nic jeszcze nie osiągnąłem. A pójść pójdę, w końcu po to tutaj rozmawiamy. Już ze względu na to ile czasu mi poświęciliście bym poszedł. Tylko tutaj znowu nachodzi mnie kwestia. Ja znowu obróciłem to tak, że nie robię tego dla siebie (a wiem, że powinienem) tylko dla innych a tak chyba nie powinno być. Problem jest też taki, że może to dla was śmieszne ale dla mnie w tej chwili ten dzień stał się głównym punktem tygodnia którego się cholernie boje ale jednocześnie cieszę się od godziny jak głupi.

Co do testów zrobiłem i jeden i drugi. Z jednego wyszedł mi Perfekcyjny Melancholik: to myśliciel, idealista i pesymista. Nastawiony na zadania i analizowanie. Przejawia zdolności artystyczne, jest wyczulony na piękno, muzykalny. Cechuje go duża wrażliwość na potrzeby innych, skłonność do poświęcania się, sumienność. Ostrożnie dobiera przyjaciół, ale jest wobec nich wierny i ofiarny. Raczej woli pozostawać w cieniu, będzie więc unikał publicznych wystąpień i zwracania na siebie uwagi. Jeśli jest obdarzony inteligencją to potrafi łatwo rozwiązywać problemy, znajdować twórcze rozwiązania i tego będzie oczekiwał od swojej pracy. Lubi wykresy, schematy, wykazy i liczby. Z łatwością podporządkowuje się regulaminom, dużą wagę przywiązuje do szczegółów, jest wytrwały i dokładny, uporządkowany zorganizowany, zawsze musi dokończyć to co zaczaj.

Z 41 pytań wyszło mi:

Ludzie o tym typie charakteru sa spokojni, powazni, wrazliwi i przyjazni. Unikaja konfliktów, nie sa sklonni do czynów bedacych powodem konfliktu. Lojalni i wierni. Posiadaja wyjatkowo dobrze rozwiniete zmysly, oraz wrazliwosc estetyczna na piekno. Nie sa zainteresowani dowodzeniem i kontrolowaniem innych ludzi. Posiadaja równiez szerokie horyzonty myslowe oraz latwo sie przystosowuja. Wykazuja sie oryginalnoscia i kreatywnoscia. Ciesza sie kazda chwila zycia.

I jak to przeczytałem to na prawdę opisuje mnie i jedno i drugie niemal idealnie i właściwie się pokrywa jedno z drugim.

Czy przerąbane? Może dzięki temu właśnie jesteś hmm oryginalna/jedyna w swoim rodzaju/atrakcyjna itd itp? Ja widzisz jestem przypisany do jednego typu, w dodatku takiego raczej mało pozytywnego jeśli w ogóle.

Skoro tak mówisz, to muszę ci wierzyć. Mam nadzieję, że może nie będzie to moment przełomowy, ale na pewno jakiś mały kroczek do przodu to jest. Obawiam się tylko, żeby z tych 5 czy 6 osób, które mają iść nie zrobiło się nagle 20 bo myślę, że wtedy znowu będę siedział w kącie i się nie odzywał. Gdyby to było faktycznie z 5 osób to chyba nie powinno być tak źle. Mam wrażenie, że w takiej grupie czuję się najlepiej.

To masz podoobną osobowość jak ja wychodzi, bo mi wyszło to samo. Ja jeszcze robiłam inny test i wyszło mi też bardzo podobnie, tylko, że więcej informacji, bo i więcej pytań tam było. No generalnie, że często jestem idealistką, że jestem w 79 % introwertyczką, ale nie do końca, że nadaję się do zawodów z ludźmi, gdzie się pomaga ludziom, bo mam dobrze rozwiniętą empatię itp. Takie rzeczy Teraz pora to wykorzystać. No taki wrażliwy typ z charakteru, czyli Ty jak i ja Arsen taki wrażliwy jesteś Moim zdaniem to dobra cecha, a mało facetów jakby obecnie ją ma. Teraz tylko popracować nad tym, żebyś był trochę pewniejszy siebie, nie dawał od razu całego siebie dziewczynie, tylko dał się jej też wykazać i będzie super

Wiesz, generalnie wolę np spotkanie z jedną koleżanką niż z kilkoma koleżankami naraz, tak też mają introwertyczne typy, więc tak w większej mierze jeste4m introwertyczką. No, ale nad nieśmiałością pracowałam i może nadal nie jestem duszą towarzystwa, bo tego nie lubię i nic na siłę, ale już się tak nie krępuję, nie wstydzę itp Takie sprawy akurat można wypracować. A to czy jest się ekstrawertykiem czy introwertykiem jak my, to już ma mniejsze znaczenie Ja właśnie, jak już pisałam nie przepadam za byciem w dużym towarzystwie, bardziej mnie to męczy jak to introwertyczkę No, ale dzięki przełamaniu tej nieśmiałości trochę, to jak już jestem w większej grupie, to może nie bryluję, ale gadam dość swobodnie Także da się zrobić i Ty też na pewno sobie poradzisz. Jak pisze Aurora_ na pewno zrobią się też takie grupki, to naturalne zjawisko. Na pewno dasz radę.

Arsen, do urwy naci ...

Nie planuj wszystkiego - od spotkania, dojazdu, powrotu po tematy jakie masz poruszyć i to jak i co odpowiedzieć. Po pierwsze - to nie ma sensu bo i tak będzie inaczej a po drugie - sztuczność jest jeszcze gorsza niż milczenie.

Jak wybrnąć? Różnie. Można rzucić coś w stylu: 'wiesz, moje plany się posypały, tak to bywa, spędziłem go w domu oglądając ulubiony serial/film i sącząc Ballantines'a / gin z tonikiem / Martini, było miło mimo wszystko' albo 'spędziłem w domu ale poszedłem na rynek / plac' + jakaś tam historyjka albo próbować odbić pałeczkę w stylu przykładowo 'aaa wiesz, nic specjalnego, plany mi się pozmieniały...ale wiecie co, muszę wam opowiedzieć o' i tu mówisz o nie wiem ... meczu / płycie / grze / filmie / serialu / jakieś akcji z życia / studiów etc etc. No bądźże trochę kreatywny.

Arsen, widzisz. Tyle uroczych dziewoi dobrze Ci radzi z całego serca a Ty nic, niedobry Ty.

trochę specjalnie poruszyłam temat sylwestra ;) BO... Tak przeczuwałam, że nie było to party Twojego życia. A fakt faktem możesz spodziewać się takiego pytania. To jest wprowadzenie do kolejnej, że tak to nazwę, życiowej rady. I teraz tak: moja rada w tej chwili może wydać Ci się (z racji tego, że jesteś max szczery) leciuuutko niemoralna, nieetyczna, jakkolwiek to nazwać :D Ale sam przyznałeś, że jesteś czasami aż zbyt szczery. Iiiii nie mów zbyt otwarcie o negatywnych sprawach, przynajmniej na początku. Nie mów, że siedziałeś załamany w domu, bo rozstałeś się z dziewczyną. Oczywiście nie każę Ci zmyślać, że spędziłeś go w Paryżu czy jakimś innym zajebistym miejscu [podobno, nie byłam.], ale Metyl [ech, znowu muszę Cię wyróżnić :D] podał Ci idealne przykłady odpowiedzi ;) po prostu nie podkreślaj negatywnych stron. Szczerość jest spoko, zajebista wręcz, ale pokazuj, że cieszysz się życiem - bo takie osoby są lepiej postrzegane przez innych. Jak będą pytali jak Twoja nowa grupa, to nie musisz odpowiadać "w sumie to się z nimi nie kumpluję, bo oni to tylko kluby i kluby i nie chcą się ze mną umawiać", czaisz o co mi chodzi. Jak ktoś Cię spyta o czas wolny, to też nie mów czegoś w stylu "NIE NO W SUMIE TO SIĘ NUDZĘ CIĄGLE." tylko bum, powiesz o tej siatce, nawiniesz jaki film ostatnio widziałeś, może nawet okaże się, że lubicie podobne gatunki i jakaś grupka ma ochotę zobaczyć w kinie jakiś film i pójdziecie wspólnie ;)
i ja wiem, że to zabrzmiało przytłaczająco, bo niby swobodnie, spontanicznie, a tu taki nawał informacji ode mnie. Ale o tym musisz wiedzieć, to wszystko obrazuje jedną, jedyną zasadę - NIE PODKREŚLAJ NEGATYWNYCH STRON. Rozumiesz, tu nie chodzi o to, że masz kłamać, zmyślać, magicznie wszystko ubarwiać żeby stawiać się w dobrym świetle... tylko po prostu nie mówić na maxa szczerze o tych negatywnych aspektach, BO PO CO. Podkreślając to, że siedzisz smutny i się nudzisz od razu wydasz się osobą nieciekawą na zasadzie "skoro inni się z nim nie kumplują to czemu ja miałbym chcieć?". Mów o dobrych stronach, bo jesteś naprawdę ciekawą osobą o wielu zainteresowaniach - taką, że inni pomyślą "EJ, CHCĘ, ŻEBY TO BYŁ MÓJ KOLEGA" :) żeby być ciekawym nie trzeba latać po imprezach. Można siedzieć w domu - ale nie mówić, że było się zdołowanym, tylko powiedzieć jak konstruktywnie wykorzystało się czas - czy to przy filmie czy to przy książce czy to obczajając nową płytę Twojego ulubionego zespołu ;) przez co kolejne tematy nawiną się same i rozmowa będzie się toczyć :P

No to widzę, że słuchamy podobnej muzyki:)
Koncert wydaje mi się dobrym pomysłem bo możesz iść tam sam i można poznać naprawdę fajnych ludzi Często sami do Ciebie zagadują, no i masz automatycznie temat Naprawdę bardzo Cię zachęcam do pójścia. Nie jest to ciężkie bo nie musisz tańczyć jak w klubie itd
Nie zadręczaj się, to najgorsze co może być bo prowadzi do jednego - rezygnacji. I tak jest (prawie) zawsze. Też należę do osób, które lubią mieć wszystko zaplanowane ale bez przesady. Bo co za dużo to... nie prowadzi do zmian.. A chyba o nie Ci chodzi ? Najtrudniejszy pierwszy krok:)

Niska samoocena to zwykle efekt wychowania. Jak rodzice Cie ciagle krytykowali albo dzialy sie zle rzeczy to teraz za to zbierasz. Trzeba nad sobą pracować, jeśli nie będziesz to zostaniesz tu gdzie teraz tkwisz. Ja pochodzę z patologicznej rodziny i dokladnie wiem o czym mówisz. Długo walczyłem z tym, żeby otwierać się na ludzi, ale się nie udało. Po 4 latach walki z tym poddałem się i wiem, że całe życie będę sam, tylko dlatego, że mam za niska samoocenę i jestem zbyt emocjonaly. Mam nadzieję, że w Twoim wypadku tak nie będzie i Tobie się powiedzie. Sposób na zwycięstwo musisz znaleźć sam.

Wiem ja tak mam, że wszystko zawszę analizuję. Każdą jedną pierdołę. Aurora pamiętasz może, jak pisałem o tych dziewczynach, które przychodzą do mnie się niejako wypłakać? Jedna przed chwilą napisała, czy może przyjść jutro bo zerwała z chłopakiem, z rozmachu jej odpisałem, że oczywiście, dopiero potem pomyślałem o tym co mi mówiłaś. To, o nie daniu sobie wejść na głowę. Bo to się znowu skończy tak, że ona sobie popłacze, pogada po czym zniknie na 3 miesiące.

Facet_t - tak jak już wcześniej pisałem. Ja nie chcę zrzucać winy za moją sytuację na rodziców, chociaż niewątpliwie mieli oni na to swój wpływ. W zupełnie inny sposób co prawda, niż takie typowo patologiczne rodziny gdzie jest przemoc, alkohol i te sprawy.

Dobra ale no przychodzi ktoś, że tak powiem pod moje drzwi z płaczem i co mam go odesłać powiedzieć, że nie mam czasu? Jeśli i ona i ja wiemy, że to nie jest prawda? Może, i ona nigdy nic dla mnie nie zrobiła, ale też nigdy nic mi nie zrobiła złego.

Dokładnie tak jest, zdaje sobie z tego sprawę. Tylko nie wiem czy to jest coś, z czym się powinno walczyć.

Stare i wyświechtane ale do przyjaźni też się odnosi.

Słuchaj - życie jest stosunkowo krótkie, ja wiem że ona być nic Ci nie zrobiła i że pewnie chciałbyś jej pomóc ale ... odpowiedz sobie na pytanie. Chcesz zrobić coś dla siebie? Zmienić swoje życie? No właśnie ... Spotkaj się z nią za tydzień czy miesiąc - jeżeli jesteś tylko okazjonalną poduchą na jej wszelkie płacze i lamenty to wiesz ... nie warto się szarpać z kimś takim. Jeżeli jesteście bliżej - przemyśl.

W każdym razie - są takie chwile, że trzeba mieć twarde serce i twardą dupę za przeproszeniem.

edit: Aurorka, cóż za zgodność czasowa.

JA WIEM, że nie masz serca ich zostawić, bo pozornie nic złego Ci nie zrobiły... no ale... pozornie. Tak naprawdę, to one Cię bezkarnie wykorzystują, wykorzystują po całości fakt, że nie potrafisz odmówić osobie w potrzebie. Czemu Ty masz być dla nich, jeśli one nie są dla Ciebie? Co innego, gdy relacje polegają na "obustronnej" korzyści, a co innego, kiedy jesteś wykorzystywany. Przez ich zachowanie tkwisz w tym błędnym kole braku prawdziwych przyjaciół. Więc to nie do końca jest tak, że ci wszyscy oczekujący pomocy są... "niewinni"

Metyl: "WIELKIE UMYSŁY MYŚLĄ PODOBNIE" :DD

Pola24: "Bo takie zachowanie jak tej koleżanki... to nie jest dobra rzecz, ona wykorzystuje TWOJA DOBROĆ. A wielbi Cię za to? może przez 2 dni... Każdy zna osoby które potrzebują "przyjaciół" gdy im jest źle a potem znika ich problem i znikają także i oni."
dokładnie.

Arsen, skoro kilka osób pisze Ci mniej więcej to samo, sytuacja wymaga głębszej analizy

To był ironiczny ŻART