Jestem samotny, nudny, nieśmiały i na dodatek "zakochany wirtualnie".

Samotność o której mówisz. Prawdopodobnie był to pierwszy kontakt z kobietą, przez który poznałeś siłę i smak uczuć, prawda? I kompletnie nic innego w życiu dla Ciebie nie ma sensu, nic nie jest warte, żadne nagrody, żadne wykształcenie, dobra materialne, jeżeli brakuje miłości, tej drugiej połówki, która byłaby siłą, motywacją i dawała Ci energię do wszystkiego?

Utraciłeś coś, co teoretycznie było wirtualne, przecież tak na prawdę nie znaliście się? To nie ważne. Przechodzisz teraz pewnego rodzaju załamanie. Może to wynikać z tego, że należysz do niewielkiego grona facetów, dla których miłość jest prawdziwą esencją życia?
Ktoś mógłby powiedzieć, że idiotyzmem jest podporządkowywać swoje życie dla drugiej osoby, w ten sposób poświęcać się, być nieszczęśliwym, mimo posiadania wszystkiego co potrzebne do życia?

Rozumiem Cię doskonale. W moim życiu był taki przełomowy moment. Mogę mieć wszystko, mogę wyglądać z zewnątrz na szczęśliwego i radzącego sobie w życiu człowieka. A tak na prawdę od środka jestem nieszczęśliwy bo znam smak tej esencji, wiem jaką mam wtedy siłę i motywację do wszystkiego. Jednak gdy esencji zabraknie, życie staje się męczarnią. Poniosłem już stratę i wiem, jak to boli.

Sam należę do tego typu facetów, za którymi kobiety nie stoją w kolejce i uganiają się. Wręcz przeciwnie, moje relacje z kobietami w 99% zależą wyłącznie od tego, czy JA chcę nawiązać kontakt. Jedynie wtedy druga strona może się dowiedzieć, że mam swoją WARTOŚĆ.

Musisz mieć nadzieję. Jesteś młody, tak jak ja. Motywuj się tym, że nie musisz mieć dziesiątek dziewczyn, nie musisz przeżywać nieskończonych rozstań i odrzuceń. Wystarczy jedna, która Cię znajdzie, a Ty znajdziesz ją. Może nie jutro, może nie w tym roku, może za pięć lat?

W pełni zgadzam się z Austerlitz. Też sobie kiedyś myślałem i miałem ten problem, że mając kogoś na kim będzie mi zależeć będe posiadać większą motywację do działania. Na pewno jest to prawda- nic tak nie motywuje jak miłość czy chęć bycia jak najlepszym dla drugiej osoby. Nie jest to jednak dobry system, bo gdy tego kogoś zabranie, naszej motywacji również. A że ja przykładowo jestem od wielu lat singlem, ciężko byłoby tak w perspektywie wielu lat funkcjonować.
Skup się na sobie, wypisz sobie na kartce (ja tak zrobiłem, co na papierze to zawsze poważniej traktowane niż zapamiętane czy w formie elektronicznej) swoje słabe i mocne strony, co chciałbyś w sobie zmienić, jak do tego dojść? Taka mała strategia zmiany Twojej osobowości na ciekawszą Piszesz, że jesteś nudny, znajdź sobie kilka różnorodnych zainteresowań. Będąc nudnym nigdy nie będziesz atrakcyjny dla drugiej osoby, mając swoje pasje możesz nimi kogoś zarazić i samemu przez to być atrakcyjniejszym. Powodzenia!

Wielokropek:
Prawdopodobnie źle mnie zrozumiałaś. Nie chcę przerzucać odpowiedzialności na drugą osobę. Po prostu jeszcze do mnie nie dotarło, że "żyje sam dla siebie", a może nie chce to do mnie dotrzeć, bo moim zdaniem (wiem, wiem jestem młody, głupi i niedoświadczony)życie w pojedynkę nie ma sensu. Nie widzę sensu w uczeniu się, w pracowaniu, żeby potem wracać do pustego domu. Ja chcę żyć dla kogoś, dla kogoś kto będzie odwzajemniał moje uczucie.  Po co mam robić wszystko żeby zdobyć dobrą pracę, skoro nie będę szczęśliwy gdy nikogo nie będzie u mojego boku. Ostatni okres, ostatnie pół roku był dla mnie najszczęśliwszym momentem w życiu. Można powiedzieć, że miałem dla kogo żyć, chociaż to wszystko było wirtualne. Budziłem się i zasypiałem myśląc o niej i to było wspaniałe.
Nie, nigdy nie szukałem podpórek i odkąd pamiętam zawsze stałem na własnych nogach. Wszystkie ubrania, wszystkie "rozrywki" sobie sam funduje (w wakacje pracowałem, pieniądze z "8-nastki, zawsze coś na weekend się znajdzie). Nie szukam podpórek, szukam motywacji, bo po coś ja chcę pracować, uczyć się. Nie dla siebie. Szanowny Wielokropku czy uważasz, że wspólne uczenie się do matury jest podpórką? Czy pragnienie znalezienia motywacji jest podpórką?

Austerlitz:
Dzięki Twojemu postu zobaczyłem jak moja sytuacja naprawdę wygląda. Dziękuję.
Owszem, znajomość z A. była jak dotąd jedynym kontaktem z kobietą. Dzięki niej poznałem co kobiety czują, jak się zachowują (może to wyglądać na coś absurdalnego, że wszystko to poznałem wirtualnie), po prostu dzięki niej zacząłem postrzegać kobiety nie tylko jako "koleżanki", ale jako płeć przeciwną.  Przy niej pierwszy raz w życiu byłem szczęśliwy, pierwszy raz czułem, że komuś na mnie zależy. To było tak wspaniałe. Wiele jej zawdzięczam. To ona sprawiła, że przestałem przejmować się kompleksami, przestałem się użalać nad sobą.  Była (i nadal jest) dla mnie taką drugą połówką, która zawsze mnie doskonale rozumiała. (swoją drogą Ty jesteś chyba kolejną osobą, która mnie rozumie i za to Ci dziękuję. Dziękuję, że masz chęci mi pomóc.) Mówiąc o miłości. Tak naprawdę ja nie wiem co to jest miłość. Nigdy nie byłem tak prawdziwie kochany, nigdy nie miałem prawdziwej dziewczyny, nigdy nie darzyłem takim realnym uczuciem innej, obcej osoby(pomijając oczywiście rodzinę). Jeżeli "podczas" prawdziwej miłości czuje się tak samo jak ja się czułem, będąc "z" nią, to jednak nie jest to przereklamowane. Przy niej czułem się spełniony, czułem, że wykazuje zainteresowanie moją osobą, co jak dotąd było to dla mnie obce.

Tak, nie znaliśmy się. Sam nie wiem jakbym zachowywał się przy niej. Nie jestem w stanie stwierdzić czy realnie byłbym takim samym człowiekiem jak byłem/jestem wirtualnie. Po prostu nie ufam sobie i nie wiem jakbym się zachowywał czując, że moje serce bije dla niej.  Czy miłość jest moją esencją życia? Dobre pytanie, zważywszy na to, że nigdy w życiu tak naprawdę nie poczułem co to znaczy kochać i być kochanym. Nigdy nie poczułem jej ciepła, jej  realnej miłości.  Poświęcałem się jej w całości i może dlatego ze mną zerwała. Jestem świadomy tego, że nie jestem idealny i bardzo daleko mi do tego ideału. Będąc ze mną nie dawałem jej pewnego rodzaju swobody. Czuję, że od pewnego czasu "dusiła" się będąc ze mną. Byłem (i nadal jestem) o nią strasznie zazdrosny. "Krew mnie zalewa" wiedząc, że spotyka się z przyjaciółmi, że ktoś może z nią rozmawiać, że ktoś może ją widzieć, a ja z pozoru bliska dla niej osoba naawet nie wiem jak się nazywa.  Większość kłótni ja rozpoczynałem, bo już szczerze powiedziawszy nie wystarczało mi samo pisanie. Potrzebowałem czegoś więcej.

Masz rację, posiadam wszystko co jest potrzebne do życia. Z pozoru jestem szczęśliwym człowiekiem, ale wewnętrznie już nie daję sobie rady. Ostatnio dosyć bliska osoba (oczywiście wirtualnie bliska) powiedziała: "Jeb*ć stosunki damsko-męskie. Ja na razie nie zaznałam uczucia do drugiej osoby i jestem szczęśliwa. Jak na razie nie jest mi to potrzebne do szczęścia. Jak przyjdzie, to będzie. Nie przejmuj się." Rad dla siebie zawsze szukałem w wirtualnym świecie, bo w realnym nie mam zbyt wielu przyjaciół.  Moje uczucie do A. było ogromną motywacją. Dla niej zacząłem ćwiczyć, zdrowiej się odżywiać, lepiej ubierać, po prostu dla niej chciałem stać się lepszym człowiekiem, żeby nie wstydziła się być "ze" mną.

Mam nadzieję. Nigdy jej nie straciłem i łudzę się, że ułoży się nam jeszcze. Nigdy nie rozumiałem facetów, którzy "najpierw pozaliczają, potem się ustatkują". Nie wyobrażam sobie pierwszego razu "z przypadku".  Po prostu mam nadzieję, że kiedyś znajdę (a może już znalazłem) swoją drugą połówkę, z którą "życie będzie łatwiejsze".

Beautiful Nightmare:
Wszystko rozumiem, tylko powiedz mi po co mi dobra praca, samochód, matura, skoro nie będę miał z kim tego dzielić? Nawet nie chcę myśleć o tym, że po pracy mógłbym wracać do pustego domu. To dla mnie nie ma sensu. Jestem świadomy, że nikt za mnie życia nie przeżyje, ale cały czas się łudzę, że kiedyś ktoś pomoże przejść przez moje życie razem.

Matt87:
Też się z nim, a zarazem z Tobą zgadzam. Jestem prawie przekonany, że dziewczyna da mi motywację.
Co do zainteresowań. Uwierz mi, że chciałbym je posiadać. Jednak nigdy nie znalazłem tego idealnego zajęcia. Wiem, że jestem nudny i może przez tą nudę nie mam dziewczyny, nie mam znajomych. Jak już wspominałem nie jestem typem imprezowicza, dlatego wszelkie imprezy odpadają.  Dobija mnie fakt, że większość dzisiejszych dziewczyn ocenia tak: Chodzisz na imprezy- OK    Nie chodzisz- Nie masz u mnie szans.   

Marzyciel:
Możesz rozwinąć swoją myśl?

Naprawdę dziękuję wszystkim za porady i mam nadzieję, że otrzymam ich jeszcze trochę.

Pozdrawiam C.

Zdaje sobie sprawe z tego, ze wracanie do pustego domu wcale nie jest takie fajne. Nikt nie chce byc w takiej sytuacji. Ale to nie znaczy, ze wszystko co robisz z wlasnym zyciem, robisz dla tej drugiej osoby.

W zyciu musisz byc troszke samolubnym i wydaje mi sie, ze w tym momencie ty wlasnie powinienes taki byc. To suer, ze o siebie dbasz, lepiej sie odzywiasz, ubierasz, cwiczysz. Ale dlaczego nie robisz tego zeby samemu czuc sie lepiej, tylko wszystkie te rzeczy robiles dla niej? Przeciez nawet nie znasz tej dziewczyny, nawet nigdy sie nie widzieliscie. Myslisz, ze ona zauwazy ze nosisz nowe buty?
Nie ona tego nie zauwazy, bo jak juz mowilam jestescie sobie obcy. Nie licze tutaj tej wirtualnej wiezi, bo w internecie kazdy moze byc kim tylko chce...

Dlatego dalej kontynuuj zdrowy tryb zycia, ale nie dla niej, tylko dla samego siebie. Gwarantuje, ze inne  dziewczyny, te realne, to zauwaza i na pewno wsrod nich bedzie ta z ktora bedziesz mogl dzielic zycie.

Zadaj sobie jedno zasadnicze pytanie, wolisz wracac z pracy do domu gdzie czeka na ciebie ktos kogo mozesz objac jak tylko zamkniesz za soba drzwi, czy wolisz miec kogos kto jest po drugiej stronie monitora?

To ja mam kolejne przemyślenia.

Zaczęło się sypać, kiedy zapragnąłeś więcej, prawda? Rozmowy, spotkania itd.

Może być tak, że ona nie zrozumiała tej znajomości. Myślała, że traktujesz to w ramach takiej wirtualnej przyjaźni. W momencie, w którym przekonała się na 100%, że Ty myślisz o niej bardziej serio, że jesteś zaangażowany, zdała sobie sprawę z tego co się dzieje. Nie chciała mówić tego wprost, dlatego pojawiły się najpierw kłótnie i nieporozumienia, potem przepraszanie wzajemne. Może już wtedy chciała delikatnie dać do zrozumienia, żeby wszystko zatrzymać tak jak jest i nie próbować rozwijać. Ale któregoś razu było tego za dużo, nie wytrzymała i zdecydowanie zaprotestowała. I wszystko się skończyło.

Nie ważne, czy coś więcej niż koleżeństwo/przyjaźń czuła do Ciebie, nie ważne, że dobrze się rozumieliście. Nie ważne, czy ona ma/miała swojego chłopaka w rzeczywistości, czy może była zakochana w kimś innym. Nie próbuj doszukiwać się wyjaśnień, nie wypytuj, nie szukaj błędów u siebie czy u niej. Jest to dla Ciebie pewne doświadczenie, które bardzo pomoże Ci w relacjach z kobietami. Nauczyłeś się je bardziej rozumieć, a przede wszystkim nie popełnisz więcej błędu angażowania się przez internet.

Najważniejsze - nie staraj się odnawiać z nią kontaktu. Nie zwracaj na siebie uwagi jakimiś nieszczęśliwymi opisami w internecie czy czymkolwiek. Nie wiem jaka jest teraz sytuacja, ale nie próbuj tego. To będzie tylko dalej niszczyło. Będziesz miał, a może już miałeś, wahania nastroju - jednego dnia będziesz chciał ją znienawidzić, by za chwilę uznać, że jednak nie potrafisz i nie chcesz. To normalne. Jednak dzięki niej poznałeś coś fantastycznego i dużo się nauczyłeś. Świetną i budującą wewnętrznie rzeczą, jest jej po prostu zawsze dobrze życzyć w myślach. A gdyby czasami napisała, spytała jak żyjesz, to odpowiadaj w samych pozytywach, tak, żeby nie obciążać jej winą za to co się stało. I nie wracaj do tematu "WY". Nawet nie próbuj tego robić, wyłącznie wtedy, gdyby sama chciała o tym rozmawiać. Dawaj jej do zrozumienia, że ją lubisz, cieszysz się, że pojawiła się w Twoim życiu, ale akceptujesz jej decyzję, mimo, że to dla Ciebie trudne.

Kolejna rzecz - nie prawda, że nie masz zainteresowań. Przez to wszystko teraz uważasz, że jesteś nudny. Ale na 100% są rzeczy, które lubisz, o których mógłbyś z przyjemnością rozmawiać w kółko. Ja kiedy przeżywałem taki kryzys, zapomniałem o tego typu swoich ulubionych zainteresowaniach. Tak jakby nigdy ich nie było. A jeżeli uważasz, że to mało - znajdź sobie coś, zbieraj o tym informacje, książki, filmy. Spróbuj rozwinąć coś w sobie.

To, że tuz po rozstaniu brakuje Tobie jej, to normalne. Jeśli była/jest dla Ciebie ważną osobą, to nigdy jej nie zapomnisz, nie będziesz tylko przeżywać tak trudnych uczuć, bo stracą na swej sile.

Wybacz, jestem bardzo logiczna. Napisałeś:

Nie sądzisz, że drugi i trzeci cytat są sprzeczne z pierwszym?

Zauważyłeś u siebie tendencję do osaczania.
Wiesz, że spowodowane jest to Twoim lękiem przed porzuceniem.
To, wybacz, kolejne dowody na moje pierwsze spostrzeżenia dotyczące Twego postępowania.

Nie wiem, czy możliwa jest reaktywacja Twego wirtualnego związku. Niezależnie od tego, proponuję, byś zaczął pracować nad sobą. Inaczej zawsze będziesz bał się porzucenia, zawsze Twoje zachowanie będzie nim kierowane, zawsze będziesz osaczał.
Poszukaj przyczyn tego Twego lęku. Poszukaj przyczyn brnięcia w toksyczny związek. Poszukaj, czemu nie możesz być szczęśliwym sam ze sobą. Proponuję Ci, byś zaczął tworzyć kolejny związek, może już w realu, po zrobieniu porządku ze sobą.

Jesteś mądrym, wartościowym człowiekiem, zainwestuj w swój rozwój i wiedzę o sobie samym.
Powodzenia w pracy nad sobą.

Tak, bardzo bałem się i boję się, ze zostanę porzucony i to jak widać sprawiło, że tak się stało.

Co do reaktywacji, ja też nie wiem, ale cały czas mam nadzieję.

Naprawdę nie wiem co jest przyczyną, że tak się boje. Może dlatego, że Ona jest pierwszą i jedyną osobą, na której mi zalezy i dlatego jest dla mnie taka wyjątkowa.  Jak to mawiała moja babcia: "Tego kwiatu pół światu", ale jednak cały czas wierzę, że to właśnie ta. Ta jedyna. Wiem, że muszę się zmienić. Jeżeli udałoby nam się, to na pewno dałbym jej więcej swobody i swoją zazdrość "ukryłbym", żeby tak bardzo nie była widoczna. Bo doszliśmy do takiego momentu w którym ona nie mogła zwyczajnie porozmawiać z przyjacielem, bo ja od razu już jej wykłady, że jestem zazdrosny, chociaż podświadomie wiedziałem, że nic nam nie grozi. Przecież jej ufam i wiem, że nie zrobiłaby żadnego świństwa. Koniecznie muszę nad sobą popracować.

Dziękuję, naprawdę dziękuje za te wszystkie wartościowe porady.

Mój wuja zawsze mawiał - nie masz co ze sobą zrobić, nie wiesz jak pokierować życiem, nie masz pracy, idzie Ci kiepsko w życiu - więc - znajdź sobie dziewczynę I to święte słowa.
Piszesz, że jesteś nudny, nieciekawy - pewnie tak jest. Przynajmniej zdajesz sobie sprawę, jaki jesteś.
To teraz pomyśl co zrobić, by to zmienić. Weź się za siebie, stań się mężczyzną. Przestań jęczeć i narzekać a zrób coś dla siebie, co pozwoli Ci stać się lepszym.
Myślisz- to plus, bo wielu nie myśli. Widzisz, to plus, bo wielu nie widzi. Zatem rusz się z krzesła i zacznij żyć. Działaj.
Tego życzę

Może być tak, że jest dziewczyną po przejściach - trudne dzieciństwo, problemy z rodzicami, może była skrzywdzona, porzucona, może ma patologię w rodzinie? Stąd te jej obawy. Normalnie ludzie raczej nie widzą problemu w spotkaniu się. W Waszym przypadku tempo rozwoju znajomości nie należało do szybkich, ale gdyby uwzględnić np. jej trudne przeżycia - mogło okazać się za szybkie. Nie ma w tym ani Twojej winy, ani jej. Tak po prostu musiało być. O ile w ogóle moja teoria ma rację bytu.

Może źle to wyjaśniłem. Poznawanie się przez internet nie jest złym wyborem. Ale nie można przesadzić. Ja swoje przeszedłem i wiem, że internet ma służyć tylko do początkowego "rozpoznania terenu", zanim na serio zaczniemy się angażować. Po rozpoznaniu należy jak najszybciej proponować spotkania na żywo i jak najmniej rozmawiać przez internet (tekstowo, na czacie, jak najmniej również smsować). Jeżeli nie będzie udawało się spotkać na żywo, np. dziewczyna jest oporna - trudno, nie możesz pozwolić zrobić z siebie przyjaciółki do pogaduszek i podawać się jej na tacy, samemu się angażując, kiedy ona nadal nie jest zdecydowana. Przez to sam będziesz cierpiał. Lepiej gdyby nie wyszło na początku niż później, gdy się ze sobą zżyjecie.

Tak jakbym siebie słyszał dawno temu. "Nie miałem jej, nadal boli, nie rozumiem". Też przeżyłem coś niemal identycznego, trochę milczenia, jakaś kłótnia, potem przeprosiny i niby wszystko od nowa, a jednak dało się wyczuć pewne napięcie w rozmowie. A po rozstaniu tęsknota wypalająca od środka, łzy przed snem w poduszkę i wyobraźnia - co bym powiedział, gdybyśmy się spotkali, porozmawiali?
Musisz to przyjąć, że nic nie możesz zrobić, masz związane ręce i zamknięte usta. Wyłącznie od niej wszystko zależy. Popatrz - gdyby chciała, to nie miałaby problemu, aby rozmawiać z Tobą, prawda? A skoro nie rozmawia, to znaczy że ma ten problem i Ty go za nią nie rozwiążesz. Może teraz powiesz - "gdyby do mnie podbijała dziewczyna, do której nic nie czuję i dałbym jej to do zrozumienia, to nie miałbym nic przeciwko, aby utrzymywać z nią kontakt czy rozmawiać z nią". I to jest to - skoro ona nie potrafi rozmawiać z osobą, której uczucia odrzuciła, to znaczy, że nie jest na to gotowa. I Ty jej do tego nie przygotujesz. Ona to musi zrozumieć sama. Może to jej zająć miesiąc, może pół roku, a może rok czy dwa. Tylko, że to już nie jest Twój problem i jeżeli Ty w tym samym czasie zwiążesz się z kimś innym, to też nie będzie Twój problem. Takie jest życie, nie mamy wpływu na nasz los, tym bardziej nie możemy mieć wpływu na czyjeś decyzje i postępowanie.

Wiem, ze pokonanie wlasnych kompleksow wcale nie jest latwe, ale uwierz mi na slowo to jest mozliwe (wiem z doswiadczenia)

Jedyne co moge powiedziec to powodzenia w nawiazywaniu znajomosci

Jesteś mądrym chłopakiem,co wnioskuję po Twoich postach,i na dodatek bardzo zaangażowanym w uczucie do swojej A. Powiedz nam dlaczego jak do tej pory nie znasz jej nazwiska,ani tego gdzie mieszka czy uczy się? Dla mnie to troszkę niezrozumiałe...ale pierwsze co pomyslałam,po przeczytaniu tego wszystkiego....że może nie była tą dziewczyną za którą się podawała??w internecie kręci się wiele dziewczyn,które mają kompleksy i wysyłają często zdjecia innych dziewczyn.Może dlatego nie chciała się spotkać?. Nie chcę Cię dołować,bo już wystarczająco jesteś...ale uśmiechnij się chłopaku.

Przeżyłeś z Twoją A. wspaniałe wirtualne chwile,więc sądzę że nie jesteś nieśmiałym chłopakiem który nie ma o czym rozmawiać z płcią przeciwną...po prostu wyrwij się ze świata komputera. weź zimny prysznic,ładnie się ubierz i leć sobie na spacer. Pokaż się w dobrym świetle...nie dla A.-ale dla siebie. Ona nie zauważy tego, jak wyglądasz...ale może zauważyć Cię inna dziewczyna... . Potrzeba innej osoby-drugiej połówki,jest jak najbardziej uzasadniona. Sama jestem niewiele starsza od Ciebie,i wiem co przeżywałam jak zerwał ze mną chłopak z którym byłam 4lata.Straciłam sens życia,motywację...wszystko odstawiłam na boczny plan...uwierz mi że aktualnie żałuję tego. Żałuję straconego czasu na cierpienie i rozpacz,ale nie żałuję jednego-że z nim byłam.
Więc Ty również nie żałuj waszego związku...kiedyś za niego podziękujesz.
Leć na spacer,przełam się co do imprez,pójdź na jakąś weź ze sobą kolege. Wypij jakieś piwko dla rozluźnienia atmosfery i oddaj się muzyce. Z pewnością nie jedna dziewczyna Cię zauważy.

Nie daj się .

Beautiful Nightmare:
Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się pokonać te kompleksy.
Heh, dziękuję bardzo. : )

Atakama:
No cóż.. Jestem w szoku. Nie myślałem, że moja historia ?poruszy? kogoś w takim stopniu, że się zarejestruje na tym forum, ale tym bardziej mi miło.  Dziękuję za wszelkie komplementy.  ?Od zawsze? starałem się pisać w miarę możliwości poprawnie, bo uważałem, że poprawna pisownia jest swoistą wizytówką w wirtualnym świecie.   Bardzo szanuję u ?wirtualnych znajomych?  poprawność pisania.  Strasznie dużo śmiechu miałem z moją A. poprawiając się nawzajem, gdy któreś zrobiło jakiś błąd (ot takie nasze małe hobby).
Nie będę za bardzo komentował Twojej historii, bo wnioski już sama powiedziałaś.  ?Lepiej spróbować i odnieść porażkę, niż potem żałować, że się nie spróbowało?- jakoś tak to szło. 
Mówisz, żeby wyszedł do jakiegoś klubu i udawał, że nie jestem sobą. To nie jest takie proste.  Owszem, przez chwilę można udawać inną osobę, niż jest się naprawdę, ale to na dłuższą metę nie zadziała. Wiem, że ?nie dostanę w ryj? jak do jakiejś dziewczyny ?zagadam? <nie wiem czemu, ale nie lubię tego słowa>, ale jednak to mnie nie przekonuje i nie wiem jak mam się odważyć, nie wiem jak mam spróbować.  Z jednej strony chciałbym to zrobić, chciałbym spróbować jak to jest ?realnie kochać?, ale z drugiej strony nadal ?ciągnie mnie?, nadal łudzę się, nadal mam nadzieję, że jakoś się nam nadal ułoży. Jestem pesymistą, ale wierzę. Wierzę, że nam się uda. ?To byłoby zbyt piękne, żeby było prawdziwe.?

Co do Twojej prośby. Nie wiem, naprawdę nie wiem.  Nie jestem dobry w doradzaniu. Jeżeli widziałbym, że jakaś dziewczyna ?stara się o mnie?, pisze, że chcę się spotkać etc. to raczej robiłbym wszystko, żeby zauważyła, że też jestem nią zainteresowany. Wiem, że to dla większości z Was może wydawać się dziwne, ale zapewne ja w każdej dziewczynie,  z którą będę rozmawiał/którą poznam będę widział potencjalną partnerkę. Po prostu dla mnie kontakt z jakąkolwiek dziewczyną jest/byłby tak wyjątkowy, że..

smutna20tka:
Chyba pierwszy raz w życiu ?zdobywam? jakieś pozytywne komentarze dotyczące mojej osoby. Dziękuję.  Tak, jestem bardzo zaangażowany w to co czuję do mojej(?) A.  Powiedzcie mi dlaczego człowiek docenia coś dopiero gdy to stracił?  Dlaczego ja wcześniej nie doceniałem, że ?miałem? tak wspaniałą dziewczynę?  Co do adresu, nazwiska.. Wiem, że to może wydawać się dziwne, ale jakoś starałem się unikać tych tematów, bo skoro i tak nie mogliśmy się spotkać to to ?nie było mi do szczęścia potrzebne?.  Zawsze myślałem, że dowiem się w swoim czasie.  Przecież teraz, nawet gdybym miał adres, to nie pojechałbym do niej, aż tak zdesperowany nie jestem.  To znaczy.. jestem.  Na pewno taka myśl przechodziłaby mi przez głowę, ale raczej bym jej nie spełnił.  Co do autentyczności jej osoby to nie mam ŻADNYCH wątpliwości.  Cały czas w tym wątku ?wytykacie? jej wady, a tak naprawdę nikt nie widzi moich wad.  ?Nie chciała się spotkać, bo *coś tam*? a może to we mnie coś siedzi. We mnie jest coś złego, że ją odrzuca od spotkania ze mną.  Tego nie wiem.
No niby tak, ale jednak rozmowy wirtualne różnią się znacznie od rozmów realnych. Nie wiem jakbym się zachował, nie wiem co miałbym mówić.  W ?necie? każdy jest anonimowy, więc raczej nieśmiałość odchodzi na drugi plan, co innego w prawdziwym świecie.  Jak zawsze ?wyjdź, idź na spacer, idź na imprezę? ?jednak nadal nie mogę się przełamać. Nie wiem co we mnie siedzi.  Dziwnie to brzmi, ale ja też gdy ją straciłem, ?wyparowała? ze mnie cała motywacja do stania się lepszym człowiekiem. Straciłem cały sens życia w jednej chwili.  Uwierz mi, że nie żałuję tego. Dzięki niej pierwszy raz w życiu czułem, że komuś na mnie zależy. Wiele się przy niej nauczyłem i naprawdę jestem jej bardzo wdzięczny za to wszystko.  Bardzo ją podziwiam, że tyle ze mną wytrzymała, no ale cierpliwość się kiedyś kończy. Nie mogę się pogodzić z tym, że byłem już tak bardzo blisko, ale to wszystko popsułem. Popsułem swoim egoizmem, swoim brakiem wyczucia, swoim ?zimnem? i obojętnością na uczucia innych osób.

Podsumowując..  Cały czas łudzę się, że nam się uda, ale..  Wiem, że wydaje się to Wam głupie, że tęsknie za kimś wirtualnym, ale tylko ?przy? niej czułem się szczęśliwy.  Nie wyobrażam sobie, że już nigdy nie będę mógł usłyszeć jej głosu, przeczytać wiadomości od niej.. Cały czas myślę.. Rozmyślam co teraz robi, czy z kimś się spotyka, czy myśli o mnie, czy jest szczęśliwa, czy tęskni..

bo człowiek po stracie człowieka dopiero zauważa ile druga osoba dla niego znaczy....jednym słowem nie doceniłes tego związku....nie zadręczaj się ...macie jakiś kontakt  jeszcze czy totalna cisza?

Zagubiony,

To fajnie, że starasz się samemu przeprowadzić "odwyk", nie kontaktując się z tą dziewczyną. Ale robisz to źle, stary
Sprawa wygląda trochę tak, jak z odchudzaniem się, czy z paleniem papierosów. Próbowałam kilka razy rzucić palenie. Udawało mi się, faktycznie, kilka dni nie palić, ale non stop myślałam o fajkach. O tym, jak przyjemnie by było nawdychać się dymu; marzyłam sobie o smaku ulubionych lucky strike'ów... 24 na 7 myślałam o nałogu, myślenie o nałogu zdominowało moje życie. De facto stało się bardziej niszczącym psychicznie uzależnieniem, niż samo palenie (fizycznie pewnie nie, ale to zostawmy).

Austerlitz w innym wątku bardzo mądrze pisał o tym, że nie należy palić mostów, tylko starać się układać relację kompromisowo. W przypadku, kiedy jednej osobie zależy na czymś innym niż drugiej i wzajemne potrzeby są nawzajem sprzeczne to trudna sprawa, ale możliwa. To będzie pewnie odebrane jako kontrowersyjne, ale ja bym przekalkulowała to tak (zrobiłam to kiedyś, żeby nie było, że jestem oderwana od rzeczywistości): jestem samotna, nie mam absolutnie nikogo bliskiego, ludzie au masse jakoś nieszczególnie mnie pociągają. Mam przyjaciela/ciółkę, którego/ą pragnę i chcę więcej, niż ona ma mi do zaoferowania; ale z plusów mam tak: ktoś mnie rozumie, ktoś jest w moim życiu obecny, mam z kim porozmawiać. U mnie wyszło na to, że większe koszta psychiczne poniosę zrywając kontakt, bo zostanę sama jak palec. To boli, świadomość, że Twoje uczucie jest niespełnione, ale, jak pisał Austerlitz, trzeba wybrać rodzaj bólu. Preferowany, heh.

Po za tym pamiętaj - w życiu często jest tak, że z różnych przyczyn nie możemy być z osobą, którą kochamy. Tak po prostu jest. Uczucia są niezależne od naszej woli (tragiczny paradoks, taniec w błocie -ale trzeba z tym żyć!). Ale w naszej gestii leży to, co zrobimy. Możemy się poddać, załamać, zabić, whatever, ale możemy minimalizować swoje psychiczne straty i żyć dalej.

Jeżeli zaś mogę dać Ci uniwersalną radę, kiedy nie wiesz "co robić?", to kieruj się właśnie zasadą minimalizowania strat. Któraś z decyzji będzie gorsza, nawet jeśli wszystkie są złe. Ja zawsze wybieram tą, która w jak najdłuższym okresie czasu przyniesie najmniejsze straty.

Czy my czasem nie jesteśmy spokrewnieni? Coś ci powiem: twoja historia podobna bardzo do mojej tylko że ja się z ta osobą spotkałam mimo zgadnij jakiej odległości... 700 km.. hehe wiec po tym co napisałeś uważam ze ta dziewczyna pisała z nudów z tobą bo uwież lub nie ludzie potrafią tak robić i również miałam taki przypadek ale na szczęście się nie zakochałam w niej... A co do nieśmiałości. Też jestem nieśmiała i najgorsze jest to że jedyną osobą przy której czuję się naturalnie i soba jest właśnie ów osoba poznana w necie a widzieliśmy się 3 razy po 2 tygodnie. Mam z nią małe problemy ale to inna sprawa. Jeśli chcesz pogadać służę pomocą bo strasznie podobny jesteś do mnie. I nie płacz też pewnie niedługo tu będę z łzami pisać i może ktoś mnie tez pocieszy

Ja nie na temat tu są faceci - kryć się kobiety !!! samce wtargneły - HIHI- NIE JESTEM feministką ( bez obrazy )   nie mogłam się powstrzymać

Witam wszystkich ponownie.
Co prawda zaglądam tu dosyć często na "gościu", ale dopiero teraz wpadłem na pomysł, żeby zajrzeć do mojego wątku.

Co do Pani A.  Kontakt utrzymujemy sporadyczny, najczęściej są to życzenia na święta/urodziny. Zrozumiałem, że ona ma swoje życie, ja mam swoje i dobrze mi z tym.
Wiem, że istnieje powiedzenie "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki", ale..
W te wakacje poznałem w bardzo podobny sposób kolejną dziewczynę i.. 
Może od początku.. Po dwóch dniach "pisania" owa dziewczyna wiedziała więcej o mnie niż A. Po prostu.. Wszystkim była zainteresowana, o wszystko pytała, zupełne przeciwieństwo A. Pisaliśmy chyba z tydzień, zaproponowała spotkanie. Odmówiłem. Teraz sam nie wiem dlaczego, ale chyba po prostu bałem się.  Nie zraziło jej to, zaczęliśmy rozmawiać, całe dnie "wisieliśmy" na telefonie (i wisimy do teraz), jest po prostu jak w bajce.
Dopiero 2 tygodnie temu udało nam się spotkać. Wyobraźcie sobie co ja musiałem czuć. Po niecałych 4 latach miałem pierwszy raz porozmawiać z dziewczyną. Wysiadłem z samochodu i serce po prostu mi stanęło.. Przywitaliśmy się, przytuliliśmy i zaczęliśmy spacerować. Zachowaliśmy się jakbyśmy znali się całe życie, przegadaliśmy 7 godzin spacerując. Czułem się jak w niebie, tak swobodnie, tak szczęśliwie.
Następne spotkanie mamy zaplanowane  na przyszły tydzień, ale to tylko przez to, że leżę w łóżku na antybiotykach, bo już dawno byłby kolejny raz.
Nie wiem jak to wszystko się dalej potoczy, ale wreszcie czuję, że znalazłem tę osobę, którą chciałem znaleźć, tę osobę, o której marzyłem pisząc pierwszy post i o której marzę do teraz. Wiem, że nic nie można powiedzieć po jednym razie, ale.. Jesteśmy dobrej myśli.

Życzcie nam szczęścia!

Pozdrawiam Was i życzę Wesołych Świąt!

Nie wiem, czy to dobrze, że znalazłeś sobie dziewczynę. Wg. mnie powinieneś odpuścić sobie dziewczyny na jakiś czas i nauczyć się dobrze funkcjonować samemu. Jeśli jest jakaś zaleta samotności, to to, że dzięki niej człowiek ma szansę stać się zupełnie niezależnym i potrafić poradzić sobie samemu ze wszystkim. Nie wiem, czemu wielu ludziom tak bardzo zależy na byciu w związku ale to Twoja sprawa.

Zagubiony...to super, ze znalazles kogos z kim dobrze sie czujesz, z kim sie rozumiesz...
Oczywiscie trzymam kciuki za wszelka pomyslnosc dla tej znajomosci.
Tylko pamietaj jedno...
Ty nadal masz swoje zycie, musisz miec swoje zainteresowania, swoich znajomych i swoje zdanie...
Nigdy nie podporzadkowuj swojego zycia do kogos...
Nawet jesli los Was polaczy na stale...musisz potrafic zyc "osobno"...

Jeszcze jakiś czas temu sam bym się podpisał pod tymi słowami. Obecnie jednak jestem w stanie gdzie po prostu czuję, że brak jest kogoś naprawdę bliskiego, z kogo obecności w moim życiu mógłbym czerpać radość. Ciężko samemu oceniać jak zmieniamy się ale widzę, że inaczej patrzę na świat niż było to jeszcze niecały rok temu.

Musiałam to napisać... ja mam dokładnie tak samo tylko, że z facetami... W ogóle moje z nimi kontakty ograniczają się do sporadycznych rozmów

A słyszeliście o czymś takim??? czateria.interia.pl Można poznać naprawdę fajnych ludzi.