Trudno mi rozmawiac o czyms czego nie widzę (choc ciekawi mnie, ale nie chcesz gadać i się ukazać to okej). Nie mowie tez o wysmiewaniu, a cieszeniu się z tego, ze inni mają problemy nawet gorsze a i tak sobie radzą z tym.
131 2014-04-16 20:35:02 Ostatnio edytowany przez thepass (2014-04-16 20:35:27)
Podobne tematy
Owszem, sa osoby ktore maja gorzej w zyciu ode mnie.Zgadzam sie. Ale z drugiej strony mna sie tez nikt nie przejmuje i nie zapyta czy u mnie w porzadku czy nie potrzebuje pomocy. Ja potrafie do kogos pisac, pisac i tak nie uzyskam odpowiedzi co u niego. A jak ktos ma problem albo chce notatki, chce pozyczyc jakies drobne pieniazki ( nie mam pracy, mam tylko kieszonkowe, ale zalozmy ze kazdy ma prawo byc w potrzebie) to tylko do mnie wtedy ktos sie zglasza. Stracilam juz jedna przyjaciolke, weszla w zwiazek i o calym swiecie zapomniala, pisalam, prosilam choc sie spotkajmy, nie widzialysmy sie juz kilka miesiecy tak na prawde. Ale ona jak widac wybrala faceta i do dnia dzisiejszego nie am odzewu.Zero zainteresowania.
U mnie to zazwyczaj jest tak ze jak sie wali to wszystko w jednym momencie, nie ma tak ze sa jakies drobne problemy dnia codziennego, jak sie wali to sie wali i wtedy wlasnie to gorsze samopoczucie, negatywne myslenie o sobie. Moze to wlasnie dzis jest taki dzien dlatego postanowilam cos wiecej napisac.:)
Tacy są ludzie i nikt nie chce znać sie z kimś komu jest ciągle źle, narzeka i oczekuje nie wiadomo czego. Ludzie nie trawią nie radzących sobie i tyle. Dlatego mezczyzni w zwiazkach nie szanują takich kobiet, a tacy mężczyźni w ogole szans na związek nie mają. To też przenosi sie na inne relacje i samotnosc pozniej.
Czas sie przyzwyczaic. Młoda jestes to duzo przed Tobą i jeszcze gorszych rzeczy niz te. Wiem, pocieszające. Nie trafiasz na ludzi na swoim poziomie i tyle.
no ale ta ajk juz mowilam rzadko kiedy mowie ze cos mnie boli. Duzo zatrzymuje dla siebie.
Nie wiem moze problem tkwi gdzies indziej, gdzies glebiej, moze w dziecinstwie i rzutuje na moje dzisiejsze zycie. Moze rozwiazaniem bylby psycholog, chociaz w sumie bylam juz kiedys i bylo bez rewelacji.
Zeby psycholog zadziałał, to trzeba czasem wiele miesięcy. To tak jak z tabletkami, od razu nie zadziałają ,trzeba dostosowac dawke, szukac przyczyny, szukac tych ktore wreszcie zadziałają... im dluzej trwa problem, tym gorzej go pozniej wyeliminowac bo sie utrwala.
Samotność po nieudanym związku faktycznie mogłaby dla mnie być czymś świeżym, chwilą wytchnienia i pozytywną rzeczą.
Samotnosć od urodzenia, można się przyzwyczaić.
Ale kiedy już poznałam smak poważnego związku, i to związku z tak wspaniałym chłopakiem, to po stracie takiej jakości, takiej relacji wszystkiego się odechciewa...
Bez cienia nadziei na lepsze jutro?
138 2014-04-17 12:17:02 Ostatnio edytowany przez Anhedonia (2014-04-17 14:15:28)
Samotność po nieudanym związku faktycznie mogłaby dla mnie być czymś świeżym, chwilą wytchnienia i pozytywną rzeczą.
Samotnosć od urodzenia, można się przyzwyczaić.Ale kiedy już poznałam smak poważnego związku, i to związku z tak wspaniałym chłopakiem, to po stracie takiej jakości, takiej relacji wszystkiego się odechciewa...
NA JAKIŚ CZAS na pewno!
Tyle, że życie nie stoi w miejscu... Albo się w nim uczestniczy i stara by było jak najbardziej satysfakcjonujące... ALBO...?
Kiedyś w takiej sytuacji były 2 wyjścia:
1. pójść do klasztoru
2. rzucić się do rzeki.
Minęły wieki - czyż na prawdę NIC w kwestii SAMOTNOŚCI nie uległo zmianie?
A może wystarczy rozejrzeć się po świecie? Popatrzeć na tych, którym SIĘ CHCE ŻYĆ i CIESZYĆ życiem POMIMO???
Osobiście mam JUŻ 4 dowody (poprawiam: 5...) i wciąż znajduję nowe... :
http://www.youtube.com/watch?v=LwEmyE_Qm5Y#t=142,
http://www.youtube.com/watch?v=k3MvN1xnTOQ i http://www.fakt.pl/Bez-nog-i-rak-ale-szczesliwy-Podroz-poslubna-slynnego-kaleki-Nicka-Vujicica,artykuly,146104,1.html oraz moja UKOCHANA piosenka: http://www.youtube.com/watch?v=GuTV7yBxYrU
http://www.youtube.com/watch?v=v0kcwRP2hxo,
wczoraj pokazywana w teleekspresie Paddy Jones http://film.onet.pl/wiadomosci/79-latka-robi-furore-w-brytyjskim-mam-talent/80kg9
oraz jej polska "odpowiedniczka" - najstarsza polska discjokejka ![]()
Niech mi ktoś wytłumaczy "PO CO STRZELAĆ sobie w kolano" i OBRZYDZAĆ egzystencję?
I poprzez wieczne szukanie POWODÓW do niezadowolenia...? I odnajdywanie własnych deficytów (ZAMIAST mocnych stron - przecież ZAWSZE znajdzie się ktoś od nas: ładniejszy, bardziej uroczy, dowcipny, majętny czy mądry)...
NA PRAWDĘ - nie ma WYBORU?
Oczywiście, że można ZREZYGNOWAĆ z życia i trwać...
Tylko PYTAM po co?
Czy ja mówię, że zawsze będę tak się czuć? Nie. Ale na tą chwilę się czuję właśnie tak i tyle ;]
Tak sie dzieje tylko jak sie idealizuje partnera, czyli w stanie zakochania początkowego, bądź uzależnienia.
Raczej wiekszosc porzuconych mowi: stracilem/am cudownego/ą dziewczyne/chłopaka. A tak naprawde wciąż siebie i tylko siebie.
Akurat g... o mnie wiesz, o długości tego związku itd. a już ferujesz wyroki ("tak się dzieje TYLKO"), specjalisto od wrzucania wszystkich do jednego wora i szufladkowania. Nie twierdzę, że ludzie nie wpisują się w jakieś ogólne schematy, ale ty w tym przypadku nie masz żadnych danych, by wrzucić mnie do odpowiedniej szufladki.
Fakt, zawsze mogłaś mieć cudownego chłopaka, tylko sama zniszczyć tę relację.
CzteryPoryRoku - Wiem jak się czujesz, nikt nie dałby mi 20 lat, nikt
Jeden kolega był w szoku, gdy się dowiedział, że jestem od niego 5 lat starsza bo myślał, że jestem w jego wieku
Mam delikatne, dziecięce rysy twarzy i w dodatku jestem drobna więc no dzieciuch ze mnie
Gdybym chociaż była wysoka... Mimo to myślę, że można znaleźć w swoim wyglądzie coś, co się spodoba.
Np. sylwetka, wcięcie w talii, włosy albo część ciała jak usta. Zawsze coś się znajdzie ![]()
Najbardziej wkurza mnie w tym traktowanie jak dziecko, ocenianie na podstawie wyglądu. Nikt nie będzie zainteresowany relacją, bo większość ludzi z góry zakłada, że masz 14 lat gdy naprawdę masz 20. A kto dorosły będzie się pakował w znajomość z nastolatką. Niestety tak to wygląda
ale do wszystkiego można przywyknąć, tak myślę ![]()
CzteryPoryRoku - Wiem jak się czujesz, nikt nie dałby mi 20 lat, nikt
Mimo to myślę, że można znaleźć w swoim wyglądzie coś, co się spodoba.
Np. sylwetka, wcięcie w talii, włosy albo część ciała jak usta. Zawsze coś się znajdzieNajbardziej wkurza mnie w tym traktowanie jak dziecko, ocenianie na podstawie wyglądu. Nikt nie będzie zainteresowany relacją, bo większość ludzi z góry zakłada, że masz 14 lat gdy naprawdę masz 20. A kto dorosły będzie się pakował w znajomość z nastolatką. Niestety tak to wygląda
ale do wszystkiego można przywyknąć, tak myślę
Chyba można
bo... jakby https://www.youtube.com/watch?v=k3MvN1xnTOQ tak myślał jak szanowne panie, to pewnie dawno by już nie żył... a tu ZONK. I się ożenił... i ma dziecko... i MA COŚ do powiedzenia. NIE TYLKO o sobie (jak panie są tu łaskawe) i swoich brakach... może warto się temu zjawisku przyjrzeć i przestać być tak strasznie wyczulonym na wyimaginowane problemy...?
Bo to źle wróży
teraz się wygląda "za młodo", czyż pociechą będzie fakt, że za lat 35 będzie się wyglądać "za staro"...? NIGDY nie dogodzi?
Myślę, że dobrze byłoby mi z kimś, kto ma podejście do życia podobne do mojego, zbliżone zainteresowania, zbliżone doświadczenia z przeszłości (czy to kolega, przyjaciel, czy koleżanka, partnerka, żona). Ale tacy istnieją tylko w wyobraźni. A samotność jest znacznie przyjemniejsza niż znajomości "na siłę" z ludźmi, do których się nie pasuje.