Samotny czy nie, z chęcią porozmawiam

jakie to na przykład zasady? żeby zacząć trzeba zacząć :-P

Uważasz, że forum to najlepsze miejsce na początek tych zmian?

Chyba wiem do czego "pijesz" więc już odpowiadam.
To nie tak, że nagle sobie uświadamiam i szukam kontaktu... w internecie, że siedzę tam gdzie siedziałem do tej pory.
Nie. Postanowiłem i robię to w świecie rzeczywistym: rozmawiam znacznie znacznie więcej z rodziną, ze znajomymi, odrzucam tematy które dla mnie kiedyś były tabu. W przyszłym tygodniu wybieram się na studencką zabawę otrzęsinową. Pierwszą imprezę od kiedy studiuję, pierwszą nawet od wcześniejszego czasu. Nie wiem jak będzie, ale wiem, że nie idąc niczego na pewno nie zmienię. A przecież jak pójdę, to chyba nikt mnie nie ugryzie, prawda?

Równocześnie napisałem tu, bo nie mam możliwości rozmowy tak często, jak chciałbym to robić.
Niech to będzie wymiana korespondencji przez email, a nawet tradycyjny list.
Dla mnie to dużo.

Ogólnie jestem postrzegany jako nudziarz, bo głównie siedzę przed komputerem "i coś tam dziwnego robię". Robi się to, czego ludzie na ogół nie widzą, czasami bezinteresownie pomaga z różnymi problemami na tym gruncie (tak na forach jak i w realu). Poza tym coś, co jakiś czas temu "odkryłem", o ile to jest dobre słowo. Wielką przyjemność sprawia mi wylewanie swoich wrażeń z używania czegoś na papier, albo raczej ekran. Dużo recenzuję, wpadam na pomysły dziwnych artykułów w najmniej oczekiwanych sytuacjach, takich jak np. smarowanie kanapki masłem... To się może wydawać dziwne, ale tak po prostu jest. Człowiek robi zupełnie coś innego, a nagle do głowy przychodzi mu pomysł na to, o czym mógłby napisać, o czym mógłby podzielić się z innymi. Obecnie powoli kończę inżyniera informatyki i jak miałem w planach magisterkę, tak obecnie zastanawiam się czy nie byłoby dobrym rozwiązaniem dziennikarstwo, bo widzę w tym coś niesamowitego.

Nie mogę powiedzieć, abym poza tym nie miał żadnych zainteresowań. Czasami uważam, że jest ich za wiele, przez co żadne nie jest rozwinięte w stopniu jaki by mi odpowiadał... takie chore ambicje, choć ostatnio pewien znajomy mówił mi, że nie ma się o co obawiać. Trzeba na chwilę zatrzymać się w tym wchodzeniu po drabinie na górę i spojrzeć, zobaczyć jakie już są widoki, jak wysoko już się zaszło. W ostatnich tygodniach wróciłem do fotografii. Kiedyś bardzo mi się to podobało, po prostu pewne sytuacje, w szczególności "małe dziwne żyjątka", nazywane przez wiele osób zwykłym robactwem. Ich obserwowanie, uchwycenie było czymś niesamowitym. Z czasem jakoś przeszło, znudziło się... może dlatego, że wychodziłem z domu z zamiarem, że "na pewno zrobię kilka dobrych zdjęć". A tak nie można przecież. Trafi się, wtedy mogę się cieszyć. Nie ma co jednak wyszukiwać niczego na siłę, trzeba mieć umiar. Teraz gdy mam mam kilka zdjęć zapowiadających się dobrze to niezależnie od tego co się dzieje chowam aparat i go już nie wyjmuję. Cieszę się tym co widzę, nie chcę ponownie zaciągać kredytu. Trochę irytuje mnie to, że nie jestem w stanie obrazem komuś pokazać pełni zdjęcia. Dla osoby oglądającej to statyczny obrazek, dla mnie to wspomnienie danej chwili, tego co w tym momencie czułem, ogólne wrażenie budowane przez otoczenie, a nawet wydarzenia dni poprzednich. W efekcie jest to pewien sposób na utrwalanie własnych wspomnień, dla niektórych zaś po prostu zdjęcie drzewa, listka, biedronki, takie jak wielu innych. Dla mnie każde jest unikalne.

Bez_Nazwy
Zwykle tak jest że jak z chłopców stajemy się mężczyznami odnajdując wybrankę losu i rozładowując przy tym napięcie nazbierane w kawalerskim życiu, to wiesz mi, drzewa przestają być unikalne a i biedronki tak nie podniecają
Także uroczy minimalisto, dobrze by było choćby dla zdrowia ,jak byś swój obiektyw skierował z liści na płeć piękną co by móc wspólnie cieszyć się darem natury a i szybciej na ludzi byś się odblokował..

@Paweł-1979:
Przyznam szczerze, że zawsze miałem opory przed fotografowaniem ludzi, może nie licząc własnej rodziny (a i to niewiele). Jakoś tak uważałem, że może to im przeszkadzać, tym bardziej, że sam nie przepadałem nigdy być fotografowany czy nawet oglądać siebie na zdjęciach.. Teraz sobie zadaję pytanie: czemu? co mam sobie do zarzucenia? Nic takiego?... Nie wiem jak to ująć, ale wręcz w myślach debatuję sam ze sobą o co mi właściwie przez cały długi czas chodziło, co ja sobie takiego ubzdurałem że nie było kontaktu, był lęk przed nim. No i najważniejsze, mówię samemu sobie, że nie ma powodów.
Te zdjęcia, może to i dobry pomysł. Jak ktoś nie będzie chciał lub się zdenerwuje to nie ma problemu, usuwam i nie ma.
Co tu można powiedzieć, że najwyżej dostanę w twarz?

@AKEME
To jakieś chore ambicje, że jak się człowiek za coś weźmie, to musi szlifować, szlifować i dążyć do perfekcji, a chyba czasami trzeba odpuścić i po prostu stwierdzić "jest dobrze, naprawdę więcej nie trzeba".
Problem o którym piszesz chyba u mnie występuje. Nie przepadam za rozmowami o sprawach błahych, o pogodzie, o, za przeproszeniem, pierdołach. Z drugiej strony teraz uważam, to jest zawsze jakiś początek, przecież jeżeli rozmowa się rozwinie, to temat przestaje być problemem, po prostu sam się znajduje. Trzeba "tylko" się przemóc.

Dziwne pytanie... umiem, umiem wbijać gwoździe. Choć nie jestem specjalnie utalentowany manualnie to też nie powiedziałbym o sobie, że mam dwie lewe ręce. Prędzej niechęć do różnych robótek tego typu, bo jakoś nigdy nie czerpałem z tego niczego, po prostu trzeba było coś zrobić to się zrobiło. Jak wychodziło to już zależy od przypadku no i zupełnie inna historia

Aha... no to powiedzmy, że nie załapałem
Odniosłem się do tego bezpośrednio.

w samym rozpoczęciu rozmowy o przysłowiowej pogodzie jeszcze nie ma nic złego, jezeli ta rozmowa sie potem rozwija w jakims kierunku. ok. rok temu byłam na wyjeździe służbowym z moim przełożonym i takich asystentek jak ja było wiele... przy stole rozmawiały jedynie o kotleciku i sosiku. przy nastepnym spotkaniu przy stole siedziałam z kierownikami i zaraz rozwinął sie ciekawszy temat. mam wrażenie, ze kobiety nie mają pasji, zamykają sie w rolach partnerek, żon, matek, etc więc ich horyzonty sa naturalnie węższe. sama teraz pewnie popadnę w taki 'wąskohoryzontyzm', bo zmiana roli życiowej wymaga ode mnie pewnych poświeceń.

czyli wychodzi mi, że niechętnie rozmawiasz o fotografii, bo robi się zbyt intymnie. A ludzie niekoniecznie to rozumieją i boisz się wyjść na osobę romantyczną/uduchowioną/wrażliwą etc, zwłaszcza, że takie cechy u faceta nie są w cenie. Nawet niewinny żart, który tutaj padł 'umiesz wbić gwoździa' wydaje się o tym świadczyć.... A przecież to nie tak!

psychologiem nie jestem, ale takie zamykanie się zawsze ma jakieś drugie dno. Coś powoduje tłumienie emocji, które kipią Ci pod pokrywką i wylewają się gdy coś oglądasz/fotografujesz. Warto przystanąć wtedy na chwilę i zastanowić się, dlaczego akurat taki kadr/film/opis w książce wywołuje to kipienie. Bo to jest tak, że nie płacze się z powodu romantycznej sceny w filmie, tylko płacze się, bo ta scena nam przypomina coś, co przeżyliśmy, tylko może nie bardzo wiemy co to było. A uświadomienie sobie powodów swojej wrażliwości niejako stanowi punkt wyjścia do zaakceptowania siebie takim jakim się jest, nawet nieprzystającym do dyktowanego przez świat modelu. Wiesz, tak trochę na zasadzie: 'OK, wiem już dlaczego beczę gdy ci kochankowie się całują', podczas gdy brak tej wiedzy rodzi raczej pytanie 'jasna cholera, co ja jestem taki mientki wafel?!'. Bynajmniej nie uwżam Cibie za 'mientkiego wafla', to był tylko przykłądowy monolog wewnętrzny.

N4VV masz rację, podejrzewam, że w przypadku bez-nazwy to może być dwustronna sprawa. On sam mówił, że jest/był uważany za nudną osobę, jednocześnie ma dość rozbudowane zainteresowania. Poziom społeczeństwa raczej jest średni, więc zarówno społeczeństwo może tu być 'winne', nie umiejąc rozmawiać o czymś więcej niż wczorajsza impreza. pozostaje wieksza elastycznosc, lub 'dobieranie' rozmówców. Bez-nazwy skłania sie chyba ku tej pierwszej strategii.

A mnie np bardzo by ciekawiło, gdyby mi rozmówca opowiadał właśnie o tych emocjach, które przeżywał, gdy robił te zdjęcia, a nie o samych zdjęciach.

Nie no, chcesz żebym opluł monitor?!
Naprawdę, nie jest tak, że wszystko i zawsze biorę w 100% poważnie, bez obaw, nie pomyślałem nawet o tym, aby coś tam brać od strony ścisłej... to, że nie załapałem poprzedniego żartu (i nadal nie łapię ) to nie znaczy, że jest beton nie do ruszenia.

Ja się łatwo nie zniechęcam, tyle tylko, że sam w sobie zbudowałem takie poczucie inności, obcości i nieświadomie je latami pielęgnowałem. Trochę jest w nim prawdy, bo wiele osób prowadziło bardzo imprezowy styl życia, mnie to nigdy nie pociągało. Na pewnym etapie, gdy ja mówiłem "nie", byłem uważany za tchórza, za ciamajdę itd. nie było mi z tym wtedy dobrze. O ile nie sprawia mi problemu to, że ktoś coś robi, bo to jego sprawa i nie chcę oceniać, o tyle nigdy nie było zgody, aby sobie dać coś narzucić, bo uważałem, że to uderza w moją godność (tak uległość jak i np. upicie się do nieprzytomności, "dla zabawy"). Jak napisałem, nigdy nie oceniałem na podstawie takich czy innych zachowań ludzi i nie chcę, aby ktoś mnie tutaj w taki sposób postrzegał. Takie coś miało miejsce tylko wtedy, gdy osoby te przekraczały pewne granice wolności. Nadal samego imprezowania, nawet "ostrego" nie uważam za złe - masz potrzebę, podoba Ci się ok... Mi się nie podoba, więc tego nie robię, po prostu zrozum to i nie zmuszaj mnie, bo wtedy stajesz się moim wrogiem. Czy ciężko załapać, że np. nie każdemu musi smakować, sprawiać przyjemność picie chociażby piwa, że woli w tej samej chwili pić wodę lub sok? Niektórym tak, ale to są parapety a nie ludzie.
Chyba właśnie wtedy, gdzieś okolice gimnazjum, postanowiłem się odciąć, ograniczyć grono znajomych do minimum, iść własną drogą, a niech inni mają swoją, beze mnie...

Chciałbym, aby to przeminęło za pstryknięciem palca, tak łatwo się nie da. Teraz staram się łapać jak najwięcej kontaktu z ludźmi, w szczególności zupełnie mi nieznajomymi. Aby utwierdzać samego siebie, że przekonanie o tym, że każdy jest zły, było błędne, nie miało podstaw. To, w jakim znajdę się otoczeniu zależy teraz w dużej mierze ode mnie.

trochę jesteś do mnie [sprzed paru lat] podobny pod tym względem... tez stroniłam od typowych spędów których celem było upicie sie, tez byłam taką troche outsiderką, troche zbyt wrażliwa, etc. miksowałam sie nieźle, ale jednak nie ze wszystkimi.  a teraz juz jestem stara :-P Przez 5 lat byłam związana z facetem [potem mężem], który bardzo stronił od ludzi, dobrze się czuł jedynie w bardzo sktrupulatnie wyselekcjonowanym towarzystwie i bardzo 'skromnym' ilościowo. I troche zatraciłam kontakt z ludźmi. Teraz, gdy mąż odszedł, mam chyba szansę, a nawet obowiązek, trochę odbudowac dawne życie towarzyskie.

bez_nazwy

A co studiujesz/ czy może już pracujesz ?

No i super! zajmij się tym, wyjdź do ludzi (łatwo powiedzieć) a więcej nie będziesz musiał pisać w tym dziale. Ja dziś siedzę w domu (sobota wieczór, sic!) i jakiegoś doła złapałam. Ale wierze,  że jest to chwilowe Informatyka - świetna sprawa! moja wiedza na ten temat ogranicza się do włączenia i wyłączenia kompa

1. szukasz dziury w całym i narzekasz
2. przeczytaj ksiązkę albo gazetę i pogadaj z ludzmi o dupie marynie, a nie o informatyce. zobacz ja zagadałam, że nie znam się na kompach. wiec możesz prorozmawaić zkimś i pożartować na temat niewiedzy
3. nie wierzę że ludzie w małych miastach nie imprezują/ nie robią domówek/ nie chodzą na spacery/ nie poznają się - genralnie że wszędzie ciemno i głucho

Nieco tak, bo narzekam. Nieco nie, bo nie szukam wcale dziury.
Po co?

Ale ja nigdzie nie napisałem, że jak rozmawiam z kimś, to tylko o informatyce. Było tak przez jakiś czas, ale sam się z tego wyleczyłem widząc totalny brak zainteresowania. Póki nikt nie pyta o to lub jakiś konkretny problem, to nie wiadomo że jestem informatykiem. Nie jest tak, że nie ma tematów do dyskusji.. ale o pogodzie czy wspomnianej dupie maryny też dyskutować nie mam zamiaru, bo to istna strata czasu. Nie lubię tego, czcza gadanina dla samego gadania. Oczywiście nie tak, że zawsze trzeba rozmawiać o czymś wielkim, zawsze "planować jak zdobyć świat", no ale najczęściej takie coś dla samego bycia do niczego nie prowadzi, nie rozwija rozmowy. Może źle tu ująłem bo we wcześniejszym poście pisałem inaczej. Po prostu, zależy od rozmówców, zależy od tego czy chcą rozmawiać i czy są w stanie wyrażać to, co ich interesuje.

Wszystko co wspomniałaś robią. Niemniej okazji jest o wiele mniej, a już na pewno że multum osób podobnych wiekiem wyjechało...
Spacery? To uwielbiam, bo okolice są wspaniałe. Tyle, że spotkać kogoś to jest cud... nie przesadzam, jest jak jest.

Nie.
Bo dopiero teraz uświadomiłem sobie istnienie problemu.
Źle... bardzo źle. Ale z drugiej strony dobrze, że w końcu dotarło o do mnie.