samotny 30-tek z dzieckiem. czy kogoś jeszcze poznam?

Mam 10 lat więcej i dwójkę dzieci. Gdyby się tak złożyło, że zostałbym z nimi sam, to raczej nie szukałbym im nowej "mamusi". Dzieci są dla mnie najważniejsze więc specjalne latanie za jakąś kobietą, z którą można by się związać odpada. Owszem, jeśli złożyłoby się, że jakimś normalnym tokiem życia bym taką spotkał, to czemu nie? Tyle, że i tak oceniałbym na ile wpłynie na moje dzieci, na moje relacje z dziećmi. Jeśli ocena wypadłaby źle, to pa pa nowy związku...

Jakoś - na całą moją pogodę ducha...

Nie uważam, że większość ludzi potrafi wybrać partnerkę / partnera.
Zdrowo wybrać. A znaczy to wiele.

Wręcz uważam, że jeśli w życiu kilka zdarzeń nie spowodowało, że dany człowiek sam "zaczął myśleć" - to absolutnie nie wybierał partnerów pod kątem "zrealizowania potrzeb swojej rodziny, w tym siebie". Owo "zaczął myśleć" powinnam pogrubić, bo to ma zdecydowanie szersze ujęcie, niż to widać

Napewno wiele osób już potrafi i robi to zdrowo i rozsądnie. Ale nie większość. Jak czarnowidztwa Asterki wręcz strawić nie mogę, tak przyświadczam. Ale napewno nie jest tak, że Asterka nie ma racji! Ale skąd się to bierze?

To, że tu na forum, ludzie dochodzą do wielu rozsądnych, zdrowych wniosków, nie oznacza, że w realnym życiu statystyka jest podobna. Wręcz chyba odwrotna.
Bo ludzi, którzy chca mieć szerszy pogląd, niż własne "widzimisię" jest dokładnie taki odsetek, jak procent bywających tu na stałe w stosunku do całej populacji. Plus do tego - ile z tych osób wynosi coś wartościowego...

Nie moją rolą jest naprawianie świata. Jak i Mietek, tak każda inna osoba, może, ma prawo - a jesli chce, to wręcz obowiązek, myśleć. Zauważać i rozumieć. Tylko nie każdy tego chce.

Nie sądzę, by dla jakiegokolwiek człowieka z dzieckiem, jedynym adekwatnym partnerem był ktoś, kto dziecko ma i podobne sytuacje życiowe w dorobku. Tak naprawdę liczy się to, co ktoś wyniósł z dotychczasowych własnych doświadczeń życiowych, jaki ma stosunek do świata i ludzi, poziom empatii, typ osobowości, charakter. I w pierwszym kontakcie - to czy dwie osoby "działają na siebie".

Jestem przeciwna ani wprost mówieniu przy pierwszym kontakcie o dziecku (sorki w kolejce do kasy, bo mi ktoś pomógł wypakować zakupy na taśmę, albo zaczepił w kolejcie po lody?), ani w ogóle ukrywaniu tego faktu - chyba że ktoś liczy na krótkie znajomości w celach pościelowych.

Ale kluczem jest zrozumienie, czego się chce, czego się oczekuje i że... ideałów nie ma.  Ale nigdy nie powinno się godzić na ranienie naszych uczuć.

Jeśli dla Mietka ważne jest, by jego przyszła partnerka była zarówno jego partnerką, jak i kimś bliskim dla jego dziecka - to właśnie ów "całokształt" osobowości potencjalnej partnerki powinien zawsze brać pod uwagę na równi z własnymi upodobaniami fizycznymi. Zdrowe i rozsądne. Śmiem zaprorokować, iż pierwsza ani dziesiąta napotkana mają prawo nie okazać się tą, która będzie najwłasciwsza i najlepsza dla Was Mietku Ale równie dobrze może tak być

Byle by człowiekiem nie powodowały jego niedostatki i deficyty - i tu wchodzi w grę poczucie REALNE własnej wartości. Reszta jest do ogarnięcią Byle być świadomym i "podświadomym"

Zeby było jasne nie szukam nowej mamusi dla swojego dziecka, bo moj syn mame ma!. nie robie nic na siłe aby tylko poznac, Post zadaje pytanie czy potencjalnym partnerkom "przeszkadzają" mężczyzni wychowujący dzieci.
Dobro dziecka stawiam na 1 miejscu i nawet jesli ktos mi sie spodoba do tego stopnia by poznała moje dzicko, ale z jakich powodow go nie zaakceptuje - no to sorry, bede "szukał" dalej partnerki dla siebie.

Dokładnie. Różnica polega tylko na tym, że dziewczyn z dzieckiem jest relatywnie znacznie więcej niż facetów.
Dla mnie osobiście, dziecko u potencjalnej partnerki stanowi wyłącznie problem techniczno-logistyczny, nie krytyczny jak np. siano między uszami.

Kiedy moj obecny partner wprowadzil sie do mnie, corka miala 9 lat a syn 16. Oboje w tzw. "trudnym wieku", oczywiscie na inny sposob trudnym.
Oczywiscie, ze musial minac czas na poznawanie sie obu stron, ale moj partner jest na tyle czlowiekiem ppogodnym, ugodowym i przyjacielskim, ze w mgnieniu oka ich "oswoil". Na pierwsze wakacje, czyli 2 miesiace po tym jak przyjechal do mnie, pojechalismy z cora do Leby na camping i tam naprawde zakochalam sie w nim tak na powaznie. Wlasnie dlatego, ze upal, nie upal, deszcz nie deszcz, zmeczenie czy chec na lenistwo - on cierpliwie bawil sie, gral, wypozyczal cos tam i ujezdal to potem;) z moja corka. Lepiej niz jej biologiczny tata i nieraz lepiej niz ja (nie umiem sie dlugo bawic).
Pomimo zazdrosci o mame i wlasne terytorium, corka nie wyobrazalnie szybko polubila go i calkowicie zaakceptowala. Do tego stopnia, ze wolala zaprosic jego na swoj wystep szkolny niz tate wlasciwego.

Zreszta na wszystkie wakacje jezdzimy razem, wiele weekendow tez spedzamy wspolnie - a z tych wolnych, kiedy syn wyparuje dokads a cora jest u taty mamy podwojna radosc:)).

I znowu sie przechwalam? Nie, opisuje fakty.

Odpowiem najpierw o syunu - w zasadzie od poczatku sie zakolegowali, razem ogladali mecze, jezdzili na hokej, uczyli jazdy samochodem (w odpowiedniej konfiguracji;), milosci synowskiej tu nie ma, bo i dziwne by to bylo ale jest normalne przyjazne zycie pod jednym dachem.

Wiesz, ja 9-latki nie zostawilabym na dluzej niz pare godzin z 16-latkiem. Niby jest odpowiedzialny, ale GDYBY cos sie stalo, ja poszlabym siedziec a conajmniej stracilabym prawa do dzieci. Dopiero jak syn skonczyl 18 zostawilam ich na noc samych.

No i z tym przerywaniem spokojnego snu czy upojnego seksu - wierz mi 9-latka tez potrafi. Ale na ustabilizowanie sie sytuacji potrzeba troszke czasu, cierpliwosci i rozmow z dzieckiem.

Ilu takich mezczyzn? Nie wiem. Ale dla porownania napisze, ze jej biologiczny tata, ktory tez ma dwojke z poprzedniego malzenstwa i z nimi iles tam lat mieszkal, nie potrafil corki nawet na kolana wziac, o zabawie zapomnij.Wiele razy, bedac na wyjazdach sluzbowych, odbieralam telefony od zaplakanej corki, zebym powiedziala tacie, zeby sie z nia pobawil. Na pytanie" a co tata robi" odpowiadala - oglada TV a mnie kazal bawic sie u siebie w pokoju. Jej biologiczny ojciec.

Z obecnym, ktory co prawda dziecko ma, ale nigdy z nim nie mieszkal i doswiadczenia ojcowskiego nie ma, nigdy nie narzekala na nude. Moglam od poczatku wyjechac na 2-3 dni i nie martwic sie o jej posilki, lekcje, zajecia po szkole.

I pomysl teraz Asterko, mlodszy, prawie bezdzietny (w sensie wychowawczym) i obcy - a znalazl sie w roli "ojca" czy opiekuna o 100% lepiej niz biologiczny, z dwojka wczesniejszych dzieci i o sporo starszy.

To tylko pokazuje, ze naprawde nie ma regul w zyciu.

Ach, jest jeszcze jeden plus w wychowywaniu malego dziecka - ono jeszcze nie jest tak awersyjnie nastawione do nowej "mamy" jak dziecko starsze, nastawiane wrogo albo zwyczajnie zazdrosne.  Choc i tu bywa roznie.

Francuski piesek.

Jestem w związku malzenskim z mężczyzną ktory samotnie wychowywał dziecko
To ze ma dziecko wiedzialam od samego początku  zanim jeszcze weszlam z nim w związek partnerski ,znacznie wczesniej przed prawdziwym zakochaniem  (rozwodnikiem nie jest, bo slubu nie bral)
Wzbranialam sie bardzo przed związkiem ze wzgledu na dziecko , staralam sie aby na przyjazni pozostalo,nie chcialam przekraczac granicy, no ale to wszystko wyszlo spoza mojej kontroli, przerodzilo sie w prawdziwy związek a po jakims czasie (nie tak szybko)  formalny (cywilny slub)
Nie planowalam nigdy zycia z samotnym ojcem ,a co za tym idzie zycie pod jednym dachem z jego dzieckiem,lecz milosc wzajemna tak byla silna ,że od tego uciec sie nie dało ,coraz dalej to zachodziło nie panujac nad tym
Na mojego mezczyzne narzekac nie moge,zlego slowa o nim nie mozna napisac ani poużalac się.Dopasowani zyciowo jestesmy ,kochamy sie szczerze,choc to ze wychowywal samotnie dziecko nie bylo dla mnie atutem,a ciezki orzech do zgryzienia, zapewne dlatego ze swiadomie sama dzieci nigdy nie chcialam miec ,stąd mój dystans i obawy- w pewnej mierze sluszne i uzasadnione

Zdaje sobie sprawę z tego że to nie takie hop siup jak Ty to piszesz ale na pewno autor tematu znajdzie sobie kogoś . Życzę mu powodzenia

Da sie, tak natura (czy Bog czy co tam jeszcze) stworzyla czlowieka, ze jest istota elastyczna. Tylko, ze rozwod, to troche tak jak smierc bliskiej osoby, tez potrzebny jest czas na zalobe. Ty pogrzebalas zwiazek i musisz teraz przejsc ten czas godzenia sie ze strata. Tu nie ma co pospieszac zycia tylko na spokojnie zadbaj teraz o swoje poczucie wartosci i o swoj swiat. Na tym etapie, na jakim jestes moglabys albo siebie albo kogos innego skrzywdzic, szukajac powrotu do przeszlosci.
Ale powiem Ci z wlasnego doswiadczenia, a inni pewnie potwierdza, ze czas naprawde leczy rany:) Moze za rok, za dwa albo i kilka ale bedziesz gotowa na nowy zwiazek. Masz to jak w banku. I nie Amber, tylko takim wyplacalnym;).

Łał! Chciałoby się rzec... "Kochać niewyobrażalnie" -- nie wszystkim dane jest to przeżyć, bo wielu idzie przez życie i są w małżeńśtwach, ale tak naprawdę nigdy nie kochali głęboko, myśleli, że taka miłość to tylko w filmie, a w życiu bardziej liczy się partnerstwo.

Wg mnie można drugi raz pokochać... i też "niewyobrażalnie", też tak, że się w nocy nie śpi. Potrzeba czasu, szczęścia.

Kenobi trzymam Cie chłopie za słowo .Mam nadzieję,że kiedys tak będzie

A czemu właśnie takiego szukasz?
Przy okazji poczytałem sobie cały wątek i trochę jestem zażenowany wypowiedziami w stylu jesteś matką/ojcem z dzieckiem, znajdź sobie partnera z dzieckiem. Wyczuwam w tym spychanie samotnych rodziców na jakiś niechciany margines, to ich dziecko jak jakaś zaraza jest i lepiej niech to się na bezdzietnych nie przeniesie. Czy to jest na prawdę najważniejsze kryterium dobierania partnera? Mam wrażenie, że to jest jakaś fobia, w zasadzie niczym nie uzasadniona. Oczywiście, w pierwszym momencie wybieramy partnera najatrakcyjniejszego pod każdym względem. Tylko że takiego nie ma Wybieramy więc takiego, który ma jakieś tam dla nas pozytywne cechy. Ja też nie szukam docelowo matki z dzieckiem - ale jeśli spotkam kobietę, która  mi się spodoba i będzie mi się z nią świetnie rozmawiać, to przecież jej nie skreślę ze względu na dziecko. Jeśli chodzi o dziecko u kobiety, to pojawiają się u mnie dwie wątpliwości - chciałbym z tą kobietą mieć wspólne dziecko - czy ona jeszcze będzie chciała je mieć? I kwestia druga - ja na pewno pokochałbym to pierwsze dziecko i tu byłby problem, jeśli ono miałoby biologicznego ojca, z którym by się widywało, w tym by mi się było trudno odnaleźć.
A powodów, dla których ktoś bezdzietny chce mieć partnera z dzieckiem jest wiele. Np ktoś jest bezpłodny, albo nie chce mieć potomstwa. Albo po prostu uznał, że to wspaniała osoba i dziecko po prostu jest

Przy okazji - ludziom chorym proponuję szukać chorych partnerów. Bezrobotnym bezrobotnych. Łysym łysych. I przede wszystkim głupim głupich

MIETKU !! MYŚLĘ , ŻE JESTEŚ JESZCZE BARDZO MŁODY I DZIECKO NIE STANOWI DLA CIEBIE ŻADNEGO PROBLEMU . SKORO PODJOŁEŚ SIE SAMOTNIE WYCHOWANIA DZIECKA TO TY NIE JESTEŚ JAKIŚ TAM LOVELASEK TYLKO PRAWDZIWY FACET Z J....I TYLKO ZWYCZAJNIE TRAFIŁEŚ NA NIEODPOWIEDNIĄ KOBIETĘ . NIECH ŻAŁUJE !!!
JEŚLI TYLKO O TO CHODZI TO RUSZAJ NA PODBOJE . KOBIETY LUBIĄ ODPOWIEDZIALNYCH FACETÓW .

Wg mnie na pewno jako facet z dzieckiem, masz duzo wieksze szanse poznać kobiete która  to zaakceptuje niż samotna kobieta z dzieckiem, faceta. Bo jednak faceci sa mniej skłonni do zaakceptowania cudzego dziecka i brania za nie odpowiedzialności, wychowywania go. A kobiety sa jednak duzo bardziej empatyczne co bierze się z tego ze mamy silny instynkt macierzyński i w wiekszości wypadków nie jest to dla niej problem zaakceptować cudze dziecko.

Piękny_nick tak młoda kobieta gówniara, nie dojrzała na pewno by nie zaakceptowała. ale dojrzała kobieta , również po przejściach (ale tez nie koniecznie) nie miała by problemu z takim faktem.

Ja powiem szczerze że sama osobiscie uważam że , jesli bym poznała faceta który by był po przejsciach i sam  wychowywał dziecko nie było by to dla mnie problemem.Jesli by by odpowiadał , jako osoba, podzielał moje wartości ,patrzył powaznie na zycie , a nie lekko, miał podobne cele do moich, był odpowiedzialny i dojrzały . to nie było by to dla mnie problemem że juz ma dziecko z poprzedniego związku.