Mężczyzna z dzieckiem i ja

Kreujesz sobie rzeczywistość w taki sposób, żeby się dołować. Nie piszesz w ogóle jakie to dziecko, ile ma lat, jaką relację ma ten facet, z matką dziecka. Nic. Tylko płacz, że "będę na drugim planie". No litości. Ty też masz mentalność dziecka ? Relacja między facetem, a kobietą, to nie jest to co łączy rodzica z dzieckiem. To nie jest tak, że jedziecie na jednym torze i na nim to dziecko zawsze będzie przed Tobą. To są dwa osobne "tory". A co jeśli Wasz związek rozwinie się tak, że będziecie mieli własne dziecko, też wtedy będziesz płakać, że "będę na drugim planie" ?

Dziecko jest niego co drugi tydzień na pięć dni i ma pięć lat. Zapewne chodzi do przedszkola.
Jeśli zamieszkasz z tym facetem czeka Was poranne wstawanie i prowadzenie dziecka do przedszkola. Oczywiście może robić to ojciec, a Ty możesz pozostać w łóżku, jednak średnio wyobrażam sobie, żebyś mogła tak się zachowywać.
Patrząc więc realnie będziesz wstawała i pomagała przygotować dziecko do wyjścia z domu. Do tego doliczyc trzeba nakarmienie dziecka oraz pokonywanie jego uporu albo kaprysów, bo liczyć na to, że dziecko samo z siebie zachowa się idealnie byłoby głupota.
Takie poranki, a będzie ich piec co tydzień będą czasem jednym wielkim piekłem. Zanim wszyscy wyjdziecie będziecie umordowani i często zwyczajnie będziecie na siebie wściekli.
Takie dziecko w domu to nie manekin, że gdzie je postawisz tam będzie stało.
Po domu będą walały się zabawki - pisze o tym, bo mieszkam z dwójką małych dzieci, a jestem uczulona na zabawki walające się wszędzie. Są w we wszystkich pokojach, w łazienkach, w ubikacjach, są po prostu wszędzie, a zbieranie ich to syzyfowa praca.
Oddzielna kwestią jest też gotowanie. Non stop stoisz przy garach bez gwarancji czy dziecko cokolwiek zje. Cały wysiłek bywa więc na darmo.
O praniu nawet nie wspomnę i jeszcze trzeba trzymać nerwy na wodzy, żeby czegoś w nerwach nie palnac albo nie przestraszyć dziecka, które oczywiście będzie darlo się wniebogłosy i natychmiast poleci do ojca na skargę.
Jeśli widzisz siebie w czymś takim, to ciągnij dalej te znajomość.
Jeśli jednak nie, to odzaluj faceta i po prostu się wycofaj.

ulle napisał/a:

Dziecko jest niego co drugi tydzień na pięć dni i ma pięć lat. Zapewne chodzi do przedszkola.
Jeśli zamieszkasz z tym facetem czeka Was poranne wstawanie i prowadzenie dziecka do przedszkola. Oczywiście może robić to ojciec, a Ty możesz pozostać w łóżku, jednak średnio wyobrażam sobie, żebyś mogła tak się zachowywać.
Patrząc więc realnie będziesz wstawała i pomagała przygotować dziecko do wyjścia z domu. Do tego doliczyc trzeba nakarmienie dziecka oraz pokonywanie jego uporu albo kaprysów, bo liczyć na to, że dziecko samo z siebie zachowa się idealnie byłoby głupota.
Takie poranki, a będzie ich piec co tydzień będą czasem jednym wielkim piekłem. Zanim wszyscy wyjdziecie będziecie umordowani i często zwyczajnie będziecie na siebie wściekli.
Takie dziecko w domu to nie manekin, że gdzie je postawisz tam będzie stało.
Po domu będą walały się zabawki - pisze o tym, bo mieszkam z dwójką małych dzieci, a jestem uczulona na zabawki walające się wszędzie. Są w we wszystkich pokojach, w łazienkach, w ubikacjach, są po prostu wszędzie, a zbieranie ich to syzyfowa praca.
Oddzielna kwestią jest też gotowanie. Non stop stoisz przy garach bez gwarancji czy dziecko cokolwiek zje. Cały wysiłek bywa więc na darmo.
O praniu nawet nie wspomnę i jeszcze trzeba trzymać nerwy na wodzy, żeby czegoś w nerwach nie palnac albo nie przestraszyć dziecka, które oczywiście będzie darlo się wniebogłosy i natychmiast poleci do ojca na skargę.
Jeśli widzisz siebie w czymś takim, to ciągnij dalej te znajomość.
Jeśli jednak nie, to odzaluj faceta i po prostu się wycofaj.

Kolejna fatalistka Zróbcie sobie klub we dwie.

Szeptuch napisał/a:

Ciekawie  sie ułożył temat.
Misinx poznał byłą żonę gdy syn miał 5 lat.
Ja też poznałem swoja  żonę gdy syn miał 5lat, tez go przysposobiłem.
I autorka spotyka faceta z 5 letnim dzieckiem

Więc powiem Ci jak to ja widzę.
Masz nieprzepracowane traumy.
Podejrzewam, że juz w domu rodzinnym nie dawano ci poczucia akceptacji i miłości.
Potem jak sama piszesz usilnie szukałaś tego w relacjach z facetami.
Jakieś problemy z zbyt surowym ojcem?
I teraz boisz sie, że z racji posiadania dziecka przez tego faceta, ty nigdy tak naprawdę nie będziesz kochana, zawsze będziesz gdzieś na bocznym torze.
Tak usilnie sie skupiłaś na tym aspekcie, że zapomniałaś o prozie życia.
I nie, nie jest "bardziej emocjonalna" masz problemy z emocionami

Wiadomo, miłość fajna rzecz.
A pomyślałaś ty w ogóle jak by miała wyglądać wasza sytuacja mieszkaniowa?
Czy chciałabyś dziecko z nim?
Czy w przypadku pojawienia sie waszego dziecka, nie byłabyś zazdrosna o jego pierworodnego?
Rozumiesz,ze nawet w przypadku opieki naprzemiennej, to to dziecko spędza z wami cały tydzień, wiec ty musisz wejść w buty matki, nie macochy która po prostu toleruje że "obce" dziecko chodzi po jej domu.
Tylko matki, która postrzega tego chłopca jako członka rodziny, o którego tez należy dbać,troszczyć sie, i dac mu poczucie miłości.

Bo czytając to co piszesz, to widze że z tego dziecka uczyniłaś sobie rywala, o ile nie wroga.

Dobre spostrzeżenie - dziecko występuje tu jako rywal, a nie jako członek rodziny.
Autorka nie ma zielonego pojęcia jak wygląda związek z człowiekiem, który posiada dziecko z poprzedniego związku.

independent_01 napisał/a:

ulle napisał/a:

Dobre spostrzeżenie - dziecko występuje tu jako rywal, a nie jako członek rodziny.
Autorka nie ma zielonego pojęcia jak wygląda związek z człowiekiem, który posiada dziecko z poprzedniego związku.

Gdybym rozumiała nie prosiłabym o opinie czyli „pomoc”……….

To nie jest wbrew pozorom fizyka kwantowa. Ja nie miałem żadnego doświadczenia z dziećmi. Działałem instynktownie. Po prostu wiedziałem, że wchodząc w relację z kobietą nie mogę dziecka traktować jak niewidzialnego. Przy spotkaniach zawsze o nim pamiętałem. Starałem się zapamiętać co lubi, o czym marzy. I to wszystko. Naprawdę poza przypadkami skrajnymi to 5 letnie dziecko jest proste w "obsłudze". To nie dziecko Ci może sprawiać problem tylko jego matka. I na relację faceta z jego matką był zwrócił większą uwagę. A nie na dziecko.

Jeśli nie widzisz się w takim związku to zrezygnuj, nie każdy ma predyspozycje do takiej relacji.
I tu najmniej ważne jest miejsce w szeregu  czego się obawiasz, bo nie ma porównania, ale życie na co dzień z tym dzieckiem, umiejętność porozumienia, wyrozumiałość, a musiałabyś pokochać to dziecko, żeby móc dobrze się czuć mieszkając wspólnie, nie mówiąc, że mogły by Cię wkurzać jego metody wychowawcze.
Z Twoim nastawienie nie widzę tego...

Zakochałam w kimś dla kogo zawsze będę na „drugim planie”.

M!ri napisał/a:

Wbrew temu co tu niektóre próbują Ci wmówić będzie właśnie tak jak piszesz. Własne dziecko zawsze będzie ważniejsze niż obca baba. Przeczytaj sobie wątki panów rozwodników z dziećmi. Wprost to piszą. I jeszcze, że z nową kobietą nie zamierzają brać jakichkolwiek ślubów, bo cały majątek mają odziedziczyć dzieci. Serio chcesz się w coś takiego pakować? Nie chcesz mieć swojej rodziny?

Właśnie napisałaś, dlaczego mężczyźni nie chcą samotnych matek.

Właśnie napisałaś, dlaczego mężczyźni nie chcą samotnych matek.

Farmer napisał/a:

M!ri napisał/a:

Wbrew temu co tu niektóre próbują Ci wmówić będzie właśnie tak jak piszesz. Własne dziecko zawsze będzie ważniejsze niż obca baba. Przeczytaj sobie wątki panów rozwodników z dziećmi. Wprost to piszą. I jeszcze, że z nową kobietą nie zamierzają brać jakichkolwiek ślubów, bo cały majątek mają odziedziczyć dzieci. Serio chcesz się w coś takiego pakować? Nie chcesz mieć swojej rodziny?

Właśnie napisałaś, dlaczego mężczyźni nie chcą samotnych matek.

Bo to działa w obie strony. A nawet to kobiety są bardziej terytorialne i mniej skłonne zaakceptować nawet najmniejszą konieczność dzielenia się samcem i jego zasobami.

Dlatego wymieniłam tylko samotnych ojców i naprzemiennych, a nie weekendowych. To zupełnie inny styl relacji - z dzieckiem non stop a dzieckiem od święta. No i inaczej z nastolatkami, a inaczej z drobiazgiem. Mój ex miał maluszki przedszkolno-wczesnoszkolne, one uczestniczyły w naszym życiu od pierwszych chwil po poznaniu się, bo po prostu nie było innej opcji. Takie małe to ani w domu samo nie zostanie, bo tata/mama ma randkę, ani na weekend nie wyjedziesz, jeśli babcie daleko. A wy mieliście dzieci 4 dni w miesiącu + sporadycznie pojedyncze dni. To inne życie.

twojeslowo napisał/a:

Noooo, w innej konfiguracji nie dałabym rady . W pierwszych latach życia dzieci, to na rodzicach spoczywa obowiązek opieki i wychowania dzieci, nie na ich nowych partnerach.

Tak, ale tacy rodzice tez szukają miłości i wtedy partner albo się przekształci w takiego para-rodzica bez praw, ale z obowiązkami, albo związek się sypnie. Mówi się, że to wymaga dojrzałości i pewnie tak jest, ale ja jestem zdania, że przede wszystkim trzeba chcieć się dla drugiej osoby i jej dzieci poświęcić. Nie każdy dojrzały człowiek musi się poświęcać dla innych, dojrzałość to też umiejętność postawienia swoich potrzeb na pierwszym miejscu i kierowania swoim życiem w taki sposób, żeby była w nim równowaga. Moim zdaniem w związku z samotnym rodzicem maluchów równowagi być nie może, dojrzały człowiek nawet nie powinien jej oczekiwać i dlatego czasami lepiej odpuścić i się wycofać.

Ja również. Ale czy to całkiem co innego, tylko z powodu braku drugiego rodzica, to bym nie powiedziała. To nadal dzieci obce, niebiologiczne. Absolutnie nie każdy człowiek nadaje się na rodzica adopcyjnego i to tez nie jest kwestia dojrzałości lub jej braku. Po prostu jesteśmy różni, różne są nasze modele przywiązania. No i dzieci są różne - jestem pewna, że mogłabym w życiu trafić zarówno na partnera z dzieckiem, w którym zakochałabym się już na starcie, jak i z takim, którego nie byłabym w stanie zaakceptować. Zwłaszcza, gdyby miało już parę lat i było wychowane w sposób nieakceptowalny dla mnie. Owszem, odpada problem ex, ale zostaje wszystko inne - czas, który spędza się nie we dwoje tylko tróje czy czworo, seks od święta, bo zawsze maluchy gdzieś za ścianą lub we własnym łóżku, spotkania orgaznizowane pod dzieci (pamiętam pierwszą randkę Kaszpira w kulkowni ), wyjazdy wakacyjne pod dzieci. No po prostu nie każdy tego chce i tyle.

@Kasssja - Ty weź tam dorwij jakiegoś weekendowego tatusia, a nie będziesz się bawić w pieluchy i nasłuchiwanie czy dzieci nie są zbyt blisko sypialni . Inteligentna z Ciebie babka, swoje masz odchowane, potrzebujesz jakiegoś witalnego chłopa, z poczuciem humoru, abyście razem te ściany w nowym domu rozwalali .

Będę śledził ten wątek, ale jako ojciec dwójki maluchów w opiece naprzemiennej wskażę tylko, że dzieci są dla rodzica na pierwszym miejscu, ale to miejsce jest na tyle duże, że partner/partnerka l na tym samym pierwszym miejscu spokojnie się zmieści:)
Taki związek na pewno będzie bardziej wymagający dla Autorki (ktora chyba nie jest na to gotowa), ale... nadal co drugi tydzień byłby tylko Wasz. Ja mam dużo więcej wolnego czasu mając dzieci 14 dni w miesiącu niż przed rozstaniem i gdybym chciał się z kimś na poważnie wiązać, to byłoby to do ogarnięcia.

Independent - nie odzywa się do ciebie przez 5 dni gdy ma dziecko? Tłumaczy to jakoś? Do mnie ten mój dzieciaty ex nie tylko pisał i dzwonił, równiez przy dzieciach i to od naszych pierwszych wspólnych tygodni, ale też zasypywał mnie zdjęciami co robią, gdzie są, jak się bawią. Nie prosiłam o to rzecz jasna, ale czuł potrzebę włączania mnie powolutku, choćby w taki sposób. Całkowity brak kontaktu przez 5 dni uznałabym za niepokojący. Tak jakby był dla ciebie jako singiel, gdy dziecko jest u matki, ale już nie jako ojciec. Co innego trzymać początkowy dystans i nie spieszyć się z poznawaniem partnerki i dziecka (słusznie) a co innego całkowicie ją odseparowywać, bo dziecko i tylko dziecko przez 5 dni jest ważne. Zły znak moim zdaniem. Ale może wynikać z jakiegoś strachu, trzeba o tym porozmawiać z facetem.

twojeslowo napisał/a:

Co innego jak drugi partner jest nieobecny. Wtedy myślę, że spokojnie można postawić pełną rodzinę na nowo, tak jak to opisują w tym wątku panowie @Szeptuch i @Misinx - swoją drogą muszą to być naprawdę w porządku goście i życzę im wspaniałego życia rodzinnego .

Ja również. Ale czy to całkiem co innego, tylko z powodu braku drugiego rodzica, to bym nie powiedziała. To nadal dzieci obce, niebiologiczne. Absolutnie nie każdy człowiek nadaje się na rodzica adopcyjnego i to tez nie jest kwestia dojrzałości lub jej braku. Po prostu jesteśmy różni, różne są nasze modele przywiązania. No i dzieci są różne - jestem pewna, że mogłabym w życiu trafić zarówno na partnera z dzieckiem, w którym zakochałabym się już na starcie, jak i z takim, którego nie byłabym w stanie zaakceptować. Zwłaszcza, gdyby miało już parę lat i było wychowane w sposób nieakceptowalny dla mnie. Owszem, odpada problem ex, ale zostaje wszystko inne - czas, który spędza się nie we dwoje tylko tróje czy czworo, seks od święta, bo zawsze maluchy gdzieś za ścianą lub we własnym łóżku, spotkania orgaznizowane pod dzieci (pamiętam pierwszą randkę Kaszpira w kulkowni ), wyjazdy wakacyjne pod dzieci. No po prostu nie każdy tego chce i tyle.

@Kasssja - z Twoich wypowiedzi w tym wątku wynika, że widzisz świat zero-jedynkowo. Jeśli Twoje myślenie jest takie, że na pierwszym miejscu jest dziecko, to tutaj nie ma miejsca na partnera i każdy mężczyzna, z dziećmi czy bez to wyczuje. Trochę nie rozumiem też co próbujesz w tym wątku udowodnić, sama masz przecież dziecko. Czy chodzi Ci o to, że mówisz każdemu nowemu mężczyźnie: hej kolego, ja tu mam dziecko i jeśli zajdzie taka potrzeba, to ono jest numerem 1? Albo drugi komunikat: nie moje biologiczne, więc spadaj, ja za matkę zastępczą nie będę robiła? O to Ci chodzi? Jeśli z tej pozycji i nastawienia wychodzisz, to zawsze będzie Ci ciężko zbudować z kimś głębszą relację, a tym bardziej z dziećmi swoimi czy partnera, no i nie oszukujemy się, jeśli jesteś ok. 40 to prędzej dogadasz się z rozwodnikiem z dzieckiem/dziećmi, niż z bezdzietnym kawalerem, który współcześnie może pomyśli dopiero o założeniu rodziny w wieku 40 lat. Panowie tu już pisali, że dzieci to nie jest problem, i ja też taką rodzinę tworzę i raczej nikt sobie nie robi dramy o to, że ktoś jest mniej ważny lub ktoś zmienia plany, bo coś wypadło z dziećmi.

wieka napisał/a:

Zgoda, nikt nie mówi, żeby nie zajmował się dzieckiem, ale jeśli poświęca mu 100% wolnego czasu, to gdzie jest u niego miejsce na miłość/partnerkę, która miałaby z nim dzielić życie /mieszkanie.

Przecież to dziecko będzie zazdrosne o ojca, bo przyzwyczajone mieć ojca na wyłączność, a jak jeszcze trzy grosze dołoży matka... Nie do pozazdroszczenia.

Wychowywać dziecko też trzeba z głową, żeby nie weszło na głowę, a ojcowie w podobnych przypadkach chcą zrekompensować rozpad rodziny, ale to ma odwrotny skutek od zamierzonego.

Też uważam, że to się nie uda.

Wieka, ja bardzo lubię Twoje wpisy, ale kurka, tu sprawa jest jasna. NIE UDA SIĘ TO . Abstrahując już od tego faceta, jak ma się udać też z taką primabaleriną, jej nawet bezdzietny nie zadowoli. Ona nawet nie widząc tego dziecka jeszcze na oczy, płacze, nie śpi, chodzi struta, to można sobie wyobrazić, jaki to rodzaj partnerki i jak ona podchodzi do rozwiązywania problemów w ogóle .

twojeslowo napisał/a:

wieka napisał/a:

Zgoda, nikt nie mówi, żeby nie zajmował się dzieckiem, ale jeśli poświęca mu 100% wolnego czasu, to gdzie jest u niego miejsce na miłość/partnerkę, która miałaby z nim dzielić życie /mieszkanie.

Przecież to dziecko będzie zazdrosne o ojca, bo przyzwyczajone mieć ojca na wyłączność, a jak jeszcze trzy grosze dołoży matka... Nie do pozazdroszczenia.

Wychowywać dziecko też trzeba z głową, żeby nie weszło na głowę, a ojcowie w podobnych przypadkach chcą zrekompensować rozpad rodziny, ale to ma odwrotny skutek od zamierzonego.

Też uważam, że to się nie uda.

Wieka, ja bardzo lubię Twoje wpisy, ale kurka, tu sprawa jest jasna. NIE UDA SIĘ TO . Abstrahując już od tego faceta, jak ma się udać też z taką primabaleriną, jej nawet bezdzietny nie zadowoli. Ona nawet nie widząc tego dziecka jeszcze na oczy, płacze, nie śpi, chodzi struta, to można sobie wyobrazić, jaki to rodzaj partnerki i jak ona podchodzi do rozwiązywania problemów w ogóle .

Chyba za mało mnie znasz, zeby aż tak szeroko sięgać, ale po takim komentarzu właśnie widać dojrzałość i umiejetność prowadzenia konstruktywnego dialogu bez próby umniejszania komuś, ale coz-zawsze znajdzie sie czarna owca korzystająca z wolności słowa w miejscu gdzie może sie pomadrowac 

independent_01 napisał/a:

twojeslowo napisał/a:

Wieka, ja bardzo lubię Twoje wpisy, ale kurka, tu sprawa jest jasna. NIE UDA SIĘ TO . Abstrahując już od tego faceta, jak ma się udać też z taką primabaleriną, jej nawet bezdzietny nie zadowoli. Ona nawet nie widząc tego dziecka jeszcze na oczy, płacze, nie śpi, chodzi struta, to można sobie wyobrazić, jaki to rodzaj partnerki i jak ona podchodzi do rozwiązywania problemów w ogóle .

Chyba za mało mnie znasz, zeby aż tak szeroko sięgać, ale po takim komentarzu właśnie widać dojrzałość i umiejetność prowadzenia konstruktywnego dialogu bez próby umniejszania komuś, ale coz-zawsze znajdzie sie czarna owca korzystająca z wolności słowa w miejscu gdzie może sie pomadrowac 

Strasznie przewrażliwiona na swoim punkcie jesteś.

Mam nadzieję, że dziecko na 1 miejscu nie tylko u mnie, ale u każdego rodzica. I tak, póki co nie planuję z nikim mieszkać, ale mam za to masę czasu na spotkania, wjazdy z partnerem i generalnie jestem kontaktowa mocno, bo dziecko odchowane i praca zdalna, bez limitów czasowych. Kaszpir narzeka głównie na panie nieangażujące się, ale chyba chodzi o brak zainteresowania jego szanowną osobą i brak czasu. No i tak, nie przeniosłabym się na wioskę do Kaszpira ani do siebie bym go nie przygarnęła

wieka napisał/a:

Zgoda, nikt nie mówi, żeby nie zajmował się dzieckiem, ale jeśli poświęca mu 100% wolnego czasu, to gdzie jest u niego miejsce na miłość/partnerkę, która miałaby z nim dzielić życie /mieszkanie.

Przecież to dziecko będzie zazdrosne o ojca, bo przyzwyczajone mieć ojca na wyłączność, a jak jeszcze trzy grosze dołoży matka... Nie do pozazdroszczenia.

Wychowywać dziecko też trzeba z głową, żeby nie weszło na głowę, a ojcowie w podobnych przypadkach chcą zrekompensować rozpad rodziny, ale to ma odwrotny skutek od zamierzonego.

Też uważam, że to się nie uda.

Wieka, ja bardzo lubię Twoje wpisy, ale kurka, tu sprawa jest jasna. NIE UDA SIĘ TO . Abstrahując już od tego faceta, jak ma się udać też z taką primabaleriną, jej nawet bezdzietny nie zadowoli. Ona nawet nie widząc tego dziecka jeszcze na oczy, płacze, nie śpi, chodzi struta, to można sobie wyobrazić, jaki to rodzaj partnerki i jak ona podchodzi do rozwiązywania problemów w ogóle .

Pracowałam kilka lat z pewnym chłopakiem. Oboje wtedy byliśmy w związkach, wiec po prostu się przyjaźniliśmy. Później nasze drogi się rozeszły, a teraz po x latach znowu się spotkaliśmy. Niestety w kiepskiej dla mnie konfiguracji. On po rozwodzie z dzieckiem, ja nie. Początkowo, jak wcześniej po prostu dużo pisaliśmy, później zaczęliśmy się spotykać, jednak bardzo rzadko. Na starcie powiedziałam ze nie jestem gotową na głębszą relację (byłam wtedy strasznie pogubiona emocjonalnie). Do tego on i jego 2 etaty, dziecko co tydzień na 5 dni i totalny brak czasu. Był idealny do rozmowy w samotne wieczory gdy nie szłam z koleżankami na miasto. Dla mnie facet z dzieckiem zawsze był skreślony.
I  nagle, nie wiedzieć kiedy zaczęłam zauważać ze to wartościowy człowiek. Mimo wielu obowiązków potrafił poświęcać mi czas i mogłam na niego liczyć w wielu sytuacjach. Nie naciskał, był ciągle gdzieś obok.

I wtedy zrozumiałam, że zakochałam się. Zakochałam w kimś dla kogo zawsze będę na „drugim planie”.  Ze za wszelką cenę chciałam uciec od związków, w których czułam się niewystarczająca  i nie dostawałam miłości i nie czułam się kochana, a tymczasem kocham się w facecie, dla którego moje potrzeby nigdy nie będą najważniejsze. Ba! To ja muszę być tą, która będzie kochała na tyle mocno, żeby zaakceptować to wszystko i nie oszaleć.

Codziennie czytam miliony artykułów jak wygląda takie życie… „Nie matkuj temu dziecku, nie stawiaj ultimatum, pamiętaj, że on chce być ojcem i być odpowiedzialny, a dziecko nie jest niczemu winne i ma prawo Cię nienawidzić”. Mam wrażenie, że zapamiętuje to wszystko niczym notatki na studia, żeby w razie potrzeby umieć zastosować, żeby mu zaimponować, że jednak jestem dojrzała, że potrafię, że dam radę, że nie będę histeryczką i zaakceptuje ten cały stan rzeczy…

Jednak to tylko teoria. Nie poznałam tego dziecka, spotykamy się wtedy kiedy go nie ma. Ale od kilku dni chodzę strasznie struta, ciągle płaczę, nie potrafię zadecydować czego chcę, co czuję. Z jednej strony nie chcę  rezygnować  z niego, uważam, że to świetny facet, ale z drugiej nieubłagalnie nadchodzi moment zderzenia się z prawdziwą rzeczywistością i nie wiem czy podołam.
Nie wiem czym się kierować, z jednej strony pragnę uwagi i miłości, z drugiej on jest człowiekiem, z którym chcę być. Z nim, nie wiem czy z jego dzieckiem, a to niestety nieoderwalne ogniwo. Wiem, że jemu także na mnie zależy, czuje to i widzę. Ale czy to wystarczy?
Jeśli ktoś ma podobne doświadczenia z chęcią przeczytam takie historie. Może pomogą mi ukierunkować myśli, niestety nie mam już innego pomysłu, żeby sobie pomóc…

WindyBoy napisał/a:

Będę śledził ten wątek, ale jako ojciec dwójki maluchów w opiece naprzemiennej wskażę tylko, że dzieci są dla rodzica na pierwszym miejscu, ale to miejsce jest na tyle duże, że partner/partnerka l na tym samym pierwszym miejscu spokojnie się zmieści:)
Taki związek na pewno będzie bardziej wymagający dla Autorki (ktora chyba nie jest na to gotowa), ale... nadal co drugi tydzień byłby tylko Wasz. Ja mam dużo więcej wolnego czasu mając dzieci 14 dni w miesiącu niż przed rozstaniem i gdybym chciał się z kimś na poważnie wiązać, to byłoby to do ogarnięcia.

Ślicznie idealistyczne podejście, ale jeśli będziesz musiał wybierać między ważną potrzebą dzieci a partnerki, zawsze wygrają dzieci. I dobrze, moje podejście jest takie samo, ale ja nie piszę bajek, że jakiś dorosły chłop mógłby być dla mnie równie ważny jak własny dzieciak. Łatwo się mówi, że pierwsze miejsce pojemne, że zmieści się i dziecko, i partnerka, a może też jej dziecko, pies i rodzice, ale fakty są takie, że czasem trzeba wybrać zerojedynkowo i wtedy osobiste dziecko jest nr 1. Oczywiście dla dwojga rodziców biologicznych własne dzieci też zazwyczaj stoją w hierarchii wyżej od partnera/ki i są pierwszym wyborem, ale akceptacja tego stanu rzeczy przychodzi nam naturalnie, bo czujemy tak samo. Przy cudzym dzieciaku to już naturalne nie jest, bo siły są rozłożone 2+1, ale te dwa to nie rodzice tylko rodzic z dzieckiem, a jeden to samotny partner.