pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Nie będę zaprzeczał obserwowanemu zjawisku, szczególnie wniosków z nich wypływających, bo jakoś wydaje mi się sprzeczne z naturą przyrodnika

Mimo wszystko podchodze do tego z dużym dystansem. Obserwuję wśród znajomych znaczną zmienność pod kątem tego, jak ludzie podchodzą do związków. Przecież czysto indywidualna ocena, nasze charaktery odczucia, sprawiają, że jedni wytrzymują sami dłuzęj inni krócej. Nie wydaje mi się, żeby spośród kręgu moich znajomych, byli tacy, którzy stawiają niejako związek, na pierwszym miejscu, jako nadrzędną wartość samą w sobie. Miałem okazję widzieć ludzi młodych( bedącyh na studiach), rozpaczliwie poszukujących partnera, widać było, że bardzo źle znoszą samotność. W codziennbym zachowaniu,w gestach, w sposobie mówienia, widać było że pragną cały czas kogoś obok siebie mieć. Miało się wrażenie, że ciągle pragną być karmieni tą bliskością, uwagą, poczuciem bycia wyjątkowym. Ale to raczej zdecydowana mniejszość. Widywałem również osoby, bedące przez lugi czas same, lecz emanujace pozytywną energią. Ciężko wyrokować za innych.
Mogę jedynie wypowiedzieć się w swoim własnym imieniu Nie przeczę, że bardzo wiele rzeczy można wspólnie wykonywać, zarówno razem jak i będąc samotnym, choćby ów samorozwój. Myślę ,że patrząc na całokształt związku "od kuchni" nie miałbym problemu ze pewnymi aspektami o charakterze powiedzmy "technicznym": wspieranie się, wspólne podejmowanie decyzji, wspólne plany czy działania na wielu polach, ozwój nie byłyby problemem. Większym stałby się aspekt "uczuciowy". Nie jestem po prostu typem człowieka zbyt wylewnego, okazywanie uczuć, zarówno porzez gesty czy słowa, jakoś mnie zniesmacza, nie czuję się komfortowo w takich sytuacjach. Można to nazwać lękiem przed bliskością, ja bardziej powiedziałbym o NIECHĘCI. Dla mnie liczą się CZYNY i prędzej komuś pomogę czy coś załatwię, niż będę oczekiwał od kogoś czułych słówek czy przytulania. Może jestem introwertykiem, ale z ludźmi się jakoś dogaduję Może ktoś mnei nazwać emocjonalnym głazem, ale o dziwo nie mam takiej opinii wśród znajomych. Wybiegam myślami w przyszłość i ostatnią rzeczą o jakiej myślę jest związek. Nie wiem, być może niektóre przymioty kobiecej natury byłyby zbyt denerwujace dl amnie na dłuższą metę..ciężko powiedzieć to tylko gdybanie (oczywiście z całym szacunkiem dla wszystkich  Pań)

Podsumowując, abslotnie nie jest to dla mnie horrror, wręcz przeciwnie: wygoda, spokój i pewien porzadek. Jeśli ktoś nie czuje się z tym dobrze, to powinien starać się to zmienić. Ja mimo ponad 32 lat takiej potrzeby nie odczuwam. Dodatkowo od zawsze unikałem nikektórych miejsc , gdzie potencjalnie można kogoś spotkać. Problem w tym, że absolutnie nie odstrasza mnie perspektywa poznawania czy rozmowy z ludźmi sama w sobie, lecz często panujacy w  takich miejscach przenikliwy hałas i ścisk tłumu. Dlatego mam awersję do wszelakich imprez masowym, głośnych miejsc i gwaru.
Patrząc na kręgi znajomych czy przyjaciół: jeśli już patrzymy od tej strony, to chyba każdy będący w związku ma w nim jakieś swoje własne życie , swoją przestrzeń w postaci choćby przyjaciół. Z kolei kiedy ktoś bedąc w związku zamyka się prawie całkowicie na innych, jest to poważny powód do zaniepokojenia. Dla mnie sami ci właśnie Przyjaciele wystarczają, żebym poczuł się spelniony i w pełni akceptowalny w gronie bliskich mi ludzi.
Ot i cała historia:)

Jednak nigdy nie wiem czy chce byc w zwiazku czy nie. Od samego poczatku nie wiedzialam i do dzis nie wiem.
Tak samo im jestem starsza tym bardziej nie wyobrazam sobie jak mozna chciec miec dzieci.

edit: Moje kolezanki, wcale nie tak urodziwe i wcale nie mlode (kolo 50) chlopow sobie znajduja jednak. Nie w Polsce co prawda, ale mozna zawsze sie z Polski wyniesc jezeli tak doskwiera samotnosc. Zwiazek mozna znalezc nawet w starszym wieku.

Pewnie już o tym było ale dopiszę tą oczywistość jeszcze raz.

To prawda że związek można znaleźć w każdym wieku, ale trzeba sobie stworzyć możliwości poznawania potencjalnych partnerów w realu. Jeżeli człowiek tylko jeździ praca - dom i ciągle spotyka te same osoby to szanse na związek są zerowe.

Tak, aktywny tryb życia i bycie w miejscach, gdzie można spotkać nowych ludzi są podstawą.

Cuda to rzadko się dzieją nawet w młodym wieku, co dopiero w starszym, gdy niesparowanych osób jest coraz mniej.

Bagienniku, ja bym chciała kogoś poznać, ale nie podporządkuję temu całego życia, przy i tak mocno niepewnym rezultacie

Bo "kogoś mieć", to można za chwilę.

Kogoś właściwego - niekoniecznie.

Haha, mógłbym napisać dokładnie to samo

To jest prawda. Wszystkie te kolezanki wychodza zawsze, chodza na lekcje tanca, na zajecia ze sztuki, na proby spiewania, udzielaja sie charytatywnie, chodza na koncerty, do restauracji i tak dalej i tak dalej.
Teraz jak tak pomysle to one wszystkie sa w podobnym typie. Duzo, duzo sie smieja, duzo gadaja, wszystkie sa blondynkami, wszystkie sa troche przy sobie i wszystkie maja szalony styl. A to jedna  nosi martensy swiecace na obcasie, druga wianki z kwiatow na glowie.
No i adoratorow wcale nie brakuje i to nawet mlodszych od nich.
Ta z wiankami na glowie teraz od ostatnich trzech lat sobie znalazla takiego juz partnera co go chce na stale. Mieszkaja w domku z widokiem na morze w Szkocji i jezdza na wycieczki.

Tu  akurat zgoda, bo ma tak samo. Zawsze wychodże,  a to takie zajęcia,  a to siakie  a to kursy takie i takie i tak od lat. A już na pewno od  czasu jak się rozeszlismy.

No, tak...
Było mi kiedyś źle samej, więc zrobiłam bardzo wiele, żeby przemeblować moją głowę, przewartościować to i owo. Żeby samej odpowiadać za swoje szczęście, a nie czekać, aż mi to "załatwi" jakiś facet.
Nie lubię i nie chcę być nieszczęśliwa, nie chcę cierpieć więcej niż to nieuniknione. Co innego oczywiście przejściowe emocje, cierpienie też jest potrzebne, bo czyni nas ludźmi, ale całokształtu swojego samopoczucia nigdy nie uzależnię od związkowej sytuacji.
"Horror" kojarzy mi się z wiecznym poczuciem nieszczęścia, żalem, depresją, czymś skrajnie negatywnym. O, nie, stanowcze veto!

Rossanko, zlituj się, to nie tak. Nikt się tu przed związkiem nie broni rękami i nogami. Sama cieszę się fajnymi chwilami z PP, ale nie demonizujmy singielstwa. Sama piszesz, że pomimo braku związku masz wiele radości - więc gdzie tu horror? Jaki horror???

Nie wiem, który fragment tej wypowiedzi byłby najlpeszy, ale chyba ten pasuje osobiście do mnie NAJBARDZIEJ: "Żeby samEMU odpowiadać za swoje szczęście, a nie czekać, aż mi to "załatwi" jakaś kobieta.
"Horror" kojarzy mi się z wiecznym poczuciem nieszczęścia, żalem, depresją, czymś skrajnie negatywnym - wisienka na torcie

Ekm, z tym bronieniem się rękami i nogami, to wydaje mi sie, że jestem już bardzo blisko tego stanu. A ludzie wchodzą w związki, bo na dłuższą metę nie potrafią być sami lub czują presję ze strony znajomych, otoczenia albo co najgorsze rodziny..

Dlaczego jak ktoś napisze, że chciałby w końcu poznać kogoś,  to zaraz wciska mu się słowa,  że na pewno chce aby drugi człowiek uczynił go szczęśliwym i rozwiązał jego problemy. Nigdy tego nie zrozumiem.
Bo na pewno jak ktoś sobie szuka pary, to na pewno chce się na nim  uwiesic  , na pewno chce,  aby ktoś go uszczęśliwil i na pewno oczekuje,  że znikną  wtedy jego problemy.  To jest jakis kosmos.
Wokoło pełno par,  pełno małżeństw,  ludzie poznają się,  rozchodzą,  wchodzą w nowe związki i tak dalej, ale ty masz być sama bo na pewno szukasz kogoś,  kto ci uszczęśliwi. Tobie nie wolno chcieć. Bo na pewno tylko czekasz aby się na kimś uwiesic.

Przyznaje, miałam takie myślenie,  ale jak miałam 16 lat i może na początku lat 20.
Potem z tego wyrosłam.

Dlaczego  mi nie wolno?
Nawet tu aaa forum, ile było kobiet,  które cardzo źle znosiły samotnosc, nie miały poczucia wartości,  miały kompleksy. A kogoś znalazły i teraz są w udanych relacjach. Mogły być też super poukładane wewnetrznie i dosyć zadowolone z samotnego życia,  i też kogoś poznać.  Tu nie ma reguły,  że jak nauczysz się żyć sam, samotność bedziesz szczęśliwy pod względem nie bycia w związku,  to dopiero kogs poznasz.
Bzdura, poznają i osoby niepozbiersne, nieszczęśliwe,  chore, z problemami.
Nie musisz być super człowiekiem, super poukładanym i rpzwinietym aby się ktoś tobą zainteresował na poważnie.
To jest czyta ruletka.

Właśnie coś w tym stylu.
Na codzień nie chodzę i nie rozpowiadam o tym w pracy, w sklepie, na kursie, czy nawet kolezankom.  Tylko tu na forum, internetowo.
Takie pragnienie - te nie uważam,  aby to było coś złego.
Jak piszesz, takie pocieszanie osób po rozstaniu jet jak najbardziej ok, w pierwszym okresie.  Lepiej pozbyć wtedy samemu, wyciszyć się,  albo zdobyć nowe umiejętności,  nowe hobby, a potem ma się ktoś pojawic. Koleżanka,  pamiętam mówiła,  rossanka, na razie nie szukaj, przeboleć,  znajdz sobie zajecie,  uspokoj się,  a facet sam się znajdzie,  nawet nie wiesz kiedy.
Ja jej wtedy mówiłam, że bo je się,  że jestem już stara, mam 36 lat, a chcialabym mieć swoją rodzinę jeszcze. Ona mi na to, że 36 lat to jeszcze mogę spokojnie zdążyć i mieć męża i 2 dzieci nawet. Bo mloda jestem.  To ja jejestem na to, że boję się,  że już nikogo nie spotkam,  a dzieci, mogę już nie zdążyć mieć,  nawet jakby partne chciał, że dla mnie może być za późno.
Pamiętam 1 szy rok, było ciężko,  bo wracałam myślami do ex, ale czas zrobił swoje. W międzyczasie bardzo się rozwinęłam,  nowe , stare znajomości,  jakieś kursy, wychodzenia z domu, latem wyjazdy. Potem tęsknota za ex faktycznie całkiem mi wywietrzala  z głowy,  pozostały kursy, które bardzo polubiłam,  uczyłam się coraz to nowych rzeczy,  sprawiały mi one przyjemność i sprawiają do teraz. Nie ma roku, abym czegoś nie robiła poza pracą.  Tu na forum tego nie pisze, bo nie o to chodzi, z resztą nie mam takiej potrzeby. Była też terapia dotyczyła nerwicy, ale i też innych obszarów mojego życia,  które jak się okazało nie do końca były poukładane.
Rok minął,  drugi, trzeci. Po czwartym czas przyspieszył i zrobiło się ich 6 z dobrym okładem.
Już nie mam pomysłu,  co dalej zrobić.

A pewnego dnia pojawi się Pani Bagienna  i polecisz  w 5 min po pierścionek.
Stara już się robię i dużo rzeczy widziałam.  Zatwqrdziqli kawalerowie  jak tylko pojawiła się odpowiednia pani, zmieniali stan cywilny.

Nie jest to scenariusz niemożliwy, ale mało prawdopodobny...Ale widzisz, choćby klękanie przed kimś na kolanach połączone z błagalnym wzrokiem wywołuje u mnie( przynajmniej obecnie) odczucie, którego wolałbym tutaj na forum nie opisywać...Ekmm..
Do tego dochodzi to "pojawianie". Nikt nie siedzi i nie czeka z założonymi rękami, tylko działa, jeśli czegoś bardzo pragnie..Jesli nie, pozostaje w miarę bierny.W objawienia dawno przestałem wierzyć

Ja już jestem tak przyzwyczajona do bycia samą, że nawet sobie nie umiem wyobrazić, czy bym się odnalazła w związku z kimś
Mam współlokatora, który od kilku tygodni spotyka się z pewną dziewczyną i po prostu przepadł, nie ma go Ja nie wiem, co oni robią, spędzając ze sobą caaały swój wolny czas Może ktoś mnie oświeci, na czym polega randkowanie?

Z reguły ludzie poznają się przez przypadek. Nie wiem, na czym miałoby polegać to działanie. Wychodzenie gdzieś w celu poznania kogoś jest bez sensu (chyba że ktoś chce związku z byle kim, byle był) i może być frustrujące, gdy się nie uda. Natomiast chodzenie tam, gdzie się lubi i robienie tego, co się lubi, i przy okazji poznanie kogoś - to chyba tak to właśnie działa. I wg mnie to jest bierna postawa. Albo mój kolega poznał swoją żonę w pociągu. Nie sądzę, żeby jechał wtedy tym pociągiem po to, żeby znaleźć sobie dziewczynę A inny kolega poznał swoją żonę na Allegro - nie wysyłał sprzedawanej rzeczy pocztą, tylko zawiózł osobiście, bo to samo miasto było. Też nie sądzę, żeby wystawiał coś na aukcję w celu znalezienia żony
Wyobraziłam sobie tą teorię, że jak czegoś chcę, to działam - czyli wychodzę na ulicę i każdego napotkanego chłopaka pytam, czy stworzy ze mną związek ;p Jak się któryś zgodzi, to sprawa załatwiona ;p
Jak już Ci się spodoba konkretna dziewczyna, to wtedy rzeczywiście warto wdrożyć działanie, żeby ją lepiej poznać

Edit:
Piegowata, Bieszczady udane? Jak było?

Umajona, to, co opisałaś, to moim zdaniem nie jest bierna postawa. Bierna jest wtedy, gdy NIC się nie robi, by wyjść między ludzi, by ich poznawać i spotykać, a tylko i wyłącznie wyczekiwać.
Jednak jeżeli ktoś uprawia różne aktywności nie dla nich samych, a dla "upolowania" partnera, to serdecznie współczuję. To murowany przepis na rozpacz i frustrację.

O to to to Adam Wajrak też się schował w puszczy i co dopadło go i tam i tak

Bardzo trafne.
Trzeba wychodzić tam, gdzie są ludzie, gdzie można spotkać nowych, ale nie jest za dobrze, gdy jedynym celem jest znalezienie partnera. To powinny być miejsca i aktywności, które nas interesują, wychodzi się tam, gdzie się lubi i nawet, jak nikogo przy tej okazji nie poznamy, to nie będzie to stracony.
Takie mam właśnie założenie.
Ciekawych rozmów w sieci też nie uważam za czas stracony, nawet jeśli bliższych znajomości z tego nie będzie.

Jeszcze jedno pytanie: za co można kochać drugą osobę, wymieńcie cechy fizyczne i cechy charakteru. Może być w punktach. Jakie wg Was partner/partnerka musi spełnić wymogi, aby zasłużyć sobie u Was na uczucie?

Zgadza się, nie ma takiej listy cech. Elle88 napisała tutaj kiedyś, że zakochujemy się w tych osobach, przy których czujemy się najlepiej. U każdego powód tego "najlepiej" będzie inny.

Wiadomo, że nie może istnieć jakaś uniwersalna lista. Raczej pewne wspólne ramy, które każdy może inaczej rozpatrywać. Możemy tutaj wypisać pewne cechy według których staramy się dobierać.

Jeśli chodzi o mnie to nie ukrywam, że nawet wśród przyjaciól czy znajomych najlepiej człowiek dogaduje się z kimś, kto podziela wspólne pasje, realizuję się w podobnym zawodzie czy też zbliżony jest charakterologicznie i światopoglądowo. Wydaje mi się( choć mogę się mylić), że z czasem pozostałe potrzeby w innych aspektach wspólnej relacji byłyby zaspokojone Oczywiście każdy może teraz powiedzieć, że jeśli nie zaiskrzy  i nie będzie mi ktoś odpowiadał z wyglądu, to i tak odpuszczę...Wygląd ma to do siebie że przyciąga i jest pierwszym sygnałem który odbieramy. Jak się miało konto na potralu randkowym, to ciężko mi jest sobie przypomnieć kobiety, które mnie z wyglądu od razu odrzucały. Zawsze trzeba było otworzyć profil i spróbować ocenić CAŁOŚCIOWO. W realu sytuacja jest jeszcze bardziej złożona. Jednak nawet po przeglkądniećiu dobrych kilkuset profilów, liczba kobiet które nie odpowidały mi z wyglądu tak, żeby w ogóle się znimi nie umówić czy nie napisać, to może z 10 %. Tak jak kiedyś wspominałem w innym wątku, mam swoiste podejśćie do wyglądu, gdzie ciężko znaleźć coś co mnie definitywnie odrzuca. Dlatego staram sie znaleźć jakieś inne cechy, stanowiące potencjalną płaszczyznę porozumienia.

Dla mnie, najważniejszą cechą kobiety jest jej dobroć, opiekuńczość, czułość.  Nie wymagam od kobiety nadmiernej inteligencji, przebojowości i innych cech - facet musi czuć się kochany, i widzieć że partnerce na nim zależy, to wszystko.

Miałam taką sytuację w rodzinie, ona też zawsze była blisko, ponad 10 lat to trwało, czekała, kręciła się, trzymała kontakt. Po czym mężczyzna poznał inną, z którą za dwa lata byli już po ślubie i czekali na swoje pierwsze dziecko. Podobno tamta kobieta, która tak się kręciła i miała nadzieję, załamała się potem całkiem, nie wiem, jakie jej były dalsze losy.

Hm, to ja się w przeszłości zmieniałam na siłę. W sumie dzięki temu tak długo zdołałam utzrymać związek inaczej wcześniej byśmy się rozeszli, takie mam wrażenie po latach. Inna sprawa, ze to było trudne,
starałam się, zmieniałam, starałam się by lubić spędzać czas jak on itd, ale to było mu ciągle za mało.

Naprawdę tak chciałaś się do niego dostosowywać? Nie chciałaś, żeby kochał Ciebie taką, jaka jesteś...?

Pewnie, że chciałam, ale taka jaką byłam to on mnie chyba nie bardzo kochał Ale jak byłam grzeczna, to związek trwał.

Ale wiesz, ze to za mało? Możecie spędzać czas razem, ale możecie też wychodzić osobno, a drugiej stronie to też może być za mało.
Dlatego pytam, jakim trzeba być? Co jeszcze trzeba zrobić aby kogoś znaleźć?
Wygląd, charakter, poglądy, postępowanie, wiedza, nawyki itd to wszystko można zmienić , wypracować, ale co, jak to nic kompletnie nie daje? Jak bardzo trzeba się zmienić? Czy to wszystko po prostu kwestia szczęścia? Możesz być garbata, po 8 klasach, nie umieć gotować, być kłótliwa i zazdrosna - a to nie przeeszkadza, byś znalazła swoją "drugą połówkę", jak to się potocznie i skrótowo mówi.
To na czym te wszystkie związki, znajomości polegają?
I brzydcy i ładni są w związkach. I inteligentni i głupi. I zaściankowi i postępowi. Starzy , młodzi. Ekstrawertycy i introwertycy. Ludzie z miast i wsi.
I mądrzy i głupi bywają sami, tak samo starsi, młodsi, brzydsi i ci atrakcyjni itd.
Na czym to polega? Gdzie jest klucz?

Czyli na przykład nauczycielka i kierowca, albo pielęgniarka i programista, albo księgowa i nauczyciel - nie znajdą wspólnego jezyka i nie połaczy ich uczucie?
Dwóch pedagogów, albo dwóch urzędników połączy zaś uczucie? Nie sądzę.

Właśnie wypowiedź jest spójna. No bo zobacz, i te atrakcyjne i nieatrakcyjne i stare i młode itd osoby, są same albo są w związkach. To znaczy, że i ta osoba po 8klasach i po doktoracie i ta 25 latka i 45 latka, i gruba i chuda i introweetyczka i ekstrawertyczka - one mają coś, co sprawia, że kogoś w końcu poznają. I jest uczucie z wzajemnościa. Tylko co?
Miałam z tym zawsze problem, nie ważne, czy miałam 20 lat czy 40, czy byłam grubsza, czy chudsza. Czy byłam blondynką, czy miałam włosy jak noc. Czy miałam okresy , gdzi enie udzielałam się za bardzo towarzysko, czy przeciwnie, lgnęłam do ludzi. Czy byłam bardziej nieśmiała i wycofana, czy otwarta na znajomości.
To zupełnie nie miało znaczenia. Tak, jakbym nie miała tego "czegoś", ale czego?
Albo to pech.