pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Być może coś w tym jest,  że wszystko jest takie, jak ma być.  Jeśli chodzi o moje relacje, to dosłownie każda,  ale to każda była tym samym schematem,  zwykle podobał się ktoś,  kto jak się okazało też ma oko, ale na inną albo okazywał się być zajęty.. Ostatnia, świeża znajomość,  postanowiłam trochę przełamać schemat i postępować inaczej niż zwykle. Spytacie jaki efekt? Ano taki jak zawsze, mężczyzna nie zainteresowany. Tak się wszystko dzieje, jakbym miała być Na zawsze sama. Co nie bardzo mi pasuje bo akurat nigdy nie chciałam takiego życia.  Rozumiem, że i tak bywa, ale pogodzić się z tym to się nie pogodze.

Piegowata, zastanawiam się, czy nie jest to kwestia niepewności, bo pewność siebie i niepewność to coś, co emanuje na zewnątrz, osoby które wydają się być niepewne, wycofane (wiem, że z rónych powodów, ale to może się kojarzyć z brakiem asertywności, jakąś słabością) - mogą przyciągać dziwne typy, ponieważ wydają się podatne, na hm, manipulacje? Ponieważ wydają się bardziej tolerancyjne niż są? Ponieważ ich zachowanie sugeruje niską samoocenę, a wtedy każda pokraka przeciwnej płci widzi dla siebie szansę?

Marto, ja decyzję podjęłam już dawno: będę sama, jeśli nie spotkam kogoś, kogo naprawdę chcę. Ale widzisz, pojawia się ktoś, kto cieplej się uśmiechnie, przytuli, nie daj Boże, jakiś tam urok osobisty pokaże - i głupieje człowiek. Nie do końca, ale jednak głupieje. Mimo że mam tę siłę by żyć w pojedynkę.
I tak się zastanawiam, co to do licha jest, że takie a nie inne zbiegi okoliczności mi się przydarzają.

Byłam w jednym powaznym związku, dwa lata temu przeżyłam krótki epizod z Meczowym, teraz PP.
Zastanawiam się, co łączy te trzy historie. Jedno na pewno: mój brak pewności co do własnych odczuć i granie na zwłokę, potrzeba przekonania się, czy na pewno czuję to, co czuję, czy się nie mylę.

Ale jakie "czary" sprawiają, że nie pojawi się nikt normalny, tylko same cudaki??? Jak to możliwe spotykać wciąż cudaków, skoro przecież ludzie są tak różni? Skoro przecież wcale "złych chłopców" nie chcę i nie szukam?

Pół biedy nie spotkać faceta, którego się chce, bo wtedy człowiek nie jest nikim zauroczony, więc to aż tak nie boli
Gorzej jeśli się takowego spotka, a to on nie chce. Albo jeszcze gorzej - gdy udaje zainteresowanego czymś poważniejszym, a szybko wychodzi szydło z wora, że było się tylko czasoumilaczem lub kołem ratunkowym numer 5. Dla mnie to jest najgorsze, gdy facet wyczuje zauroczenie u kobiety, więc czemu by jej trochę nie pobajerować i nie spróbować wykorzystać, może łatwo pójdzie. I choć nigdy nie zdarzyło mi się pójść z kimś takim do łóżka (bo do seksu potrzebuję uczucia i zaangażowania, bycia w związku), to i tak kilka razy cierpiałam, gdy dotarło do mnie, że byłam tylko plasterkiem po byłej, zapychaczem czasu czy "ewentualną panną na numerek, jeśli się uda".

Takie sytuacje bardzo niszczą samoocenę, gdy zawsze jest się niewystarczającą i nie wartą zaangażowania. Nie czuję się już fajną kobietą, bo faceci na każdym kroku mi udowadniają, że nic dla nich nie znaczę.

Tu nawet nie chodzi o kochanie samego siebie, ale ogólnie o AKCEPTACJĘ samego siebie, akceptację faktu, że można żyć samemu, bo człowiek NIC nie traci ze swojej wartośći, będąc singlem, w stosunku do tego, kto akurat jest w związku.

To też nie jest prawdą. Wierz lub nie, ale lubiłam siebie i nie miałam problemów z trzymaniem się swoich wartości i przekonań, nawet w wieku nastoletnim, gdzie jednak "bycie sobą" jest o wiele trudniejsze, bo bardziej pragnie się akceptacji, boi się wykluczenia, itd. Ja się nie bałam i nie robiłam nic wbrew sobie, wręcz lubiłam swoją inność, czułam się bardziej dojrzała i odpowiedzialna od swoich rówieśników i takie zresztą komunikaty często dostawałam od różnych starszych osób (np nauczycieli, sąsiadów). Nie byłam typem buntownika, nie piłam, nie paliłam, nie było ze mną żadnych problemów, lubiłam się uczyć i czytać. Jak się łatwo domyślić - już wtedy byłam przez to trochę na uboczu, nie byłam popularna. Ale wąskie grono bliskich ludzi wokół siebie miałam i to mi wystarczało. Wówczas to były takie głębsze relacje, mogłam być sobą, czułam się dobrze. Ale mężczyzn jakoś nie przyciągałam, nie licząc takich, którzy chcieli się zabawić i zależało im głównie na seksie. Jakieś tam związki były na przełomie gimnazjum i początku technikum, ale takie bardzo krótkie i się rozpadało, bo znaleźli sobie bardziej przebojowe dziewczyny. Ale paradoksalnie, jak już wspominałam, lubiłam siebie i nie szukałam na siłę ani faceta, ani aprobaty. I też bezskutecznie jak widać.
Dopiero gdzieś od 2 lat zaczęłam się czuć coraz gorzej, bo zostałam całkiem sama, 0 znajomych, nawet płytkich. Z messengera już chyba kilka miesięcy nie korzystałam, nawet nie mam do kogo wirtualnie napisać, do mnie też już nikt nie pisze dlatego to całe "pokochaj siebie, a kogoś znajdziesz" to jedna wielka bujda! bo 25 lat robiłam swoje, nie szukałam, byłam zdania, że odpowiednia osoba się znajdzie w taki naturalny sposób, ale dotarło do mnie, że nic z tego, więc zaczęłam trochę bardziej szukać (przez portale), ale też dno, bo ciągle widzę tylko facetów "lepkie ręce" lub mega zdesperowanych i dziwnych (zwykle dużo starsi i z problemami).

Ciężko być szczęśliwym, gdy jest się aż tak samotnym. Pod każdym względem, nawet koleżeńskim. I dobija mnie, że lata lecą i nic się nie zmienia, wręcz jest coraz trudniej żeby w ogóle jakiegokolwiek nowego człowieka poznać, też nie mam gdzie.

Rossanka - ja na aż takim etapie jeszcze nie jestem, aczkolwiek przez badoo też spotkałam się z facetem, z którym np jeszcze 3 lata temu bym się na pewno nie spotkała i nie chciałoby mi się z nim pisać nawet (robił straszne byki ortograficzne, co mnie zawsze odrzuca). Zrobiłam wyjątek, bo wydawał się być takim ciepłym człowiekiem, uznałam, że może na żywo pójdzie nam lepiej rozmowa, ale nic z tego, kompletnie nie mój typ (zarówno fizycznie jak i charakterologicznie, dopiero na żywo wyszła np jego ogromna autorytarność i kilka nieciekawych rzeczy z przeszłości).

A co sądzicie o inicjatywie z kobiecej strony w stosunku do nieznajomego mężczyzny, którego się kojarzy co najwyżej z widzenia? Bo w niedzielę coś mi się przydarzyło na spacerze i trochę sobie pluję w brodę z jednej strony, że mogłam spróbować coś zadziałać, a z drugiej przekonania mi mówią, że kobieta nie powinna przesadnie nadskakiwać i że gdyby facet chciał, to by konkretniej zadziałał i zrobił ruch.

Może po prostu miewałaś gorsze momenty, gdzie zdarzały Ci się zjazdy? To raczej normalne, też miewałam takie okresy dużego doła, że dlaczego ja kogoś nie mam lub dlaczego facet porzucił mnie dla mojej najlepszej przyjaciółki. Zawsze najgorzej czułam się w tych świątecznych okresach, gdzie pary robią sobie małe prezenciki, spędzają wspólnie czas (Walentynki, Boże Narodzenie, Dzień Kobiet/Mężczyzn, urodziny), ale później się to normowało. Też popełniałam błędy młodości, typu zbytnie angażowanie się w relację, która niezbyt rokowała, ale zrzucam to głównie na karb młodzieńczej naiwności i różowych okularów. Im byłam starsza, tym szybciej wyłapywałam takie sygnały i ucinałam tego typu relacje, uczyłam się na błędach.

Nie bądź dla siebie zbyt surowa! Zauważyłaś przecież niepokojące sygnały i spokojnie gościa obserwowałaś (w końcu mogłaś się mylić, nie zawsze ma się pewność, a przeczucia bywają błędne), no i co najważniejsze - w ostateczności w związek z nim nie weszłaś, czyli nie byłaś wcale zdesperowana! Nawet koleżanki Cię nie przekonały, rozum zwyciężył i brawo Ty! Osoba zdesperowana przymykałaby oczy w nieskończoność lub liczyła na to, że facet się zmieni. Ty zachowałaś zdrowy rozsądek.

Tutaj trudno mi ocenić sytuację, zwłaszcza po tym jak surowo oceniłaś się powyżej. Jeżeli spotykałaś się z facetami, którzy na starcie Cię jakoś odrzucali, no to błąd. Ale jeśli byli dla Ciebie "neutralni" (bez efektu wow, ale wydawali się w porządku), to według mnie nie ma tu desperacji, bo ludzie są różni i nie każdy zakochuje się od pierwszego wejrzenia, uczucia lubią się pojawić z czasem. No i jakoś tych facetów też trzeba poznawać - właśnie metodą randek i prób i błędów człowiek się przekonuje tak naprawdę jakie cechy w drugim człowieku mu przeszkadzają, a jakie imponują. To cenne lekcje według mnie, więc znów uważam, że możesz oceniać się zbyt surowo.

Ale widzisz, spójrz na to z innej strony - jednak udało Ci się stworzyć dłuższy związek z kimś, kogo kochałaś, no i było to wzajemne. Krótko mówiąc: Ty kochałaś i Ciebie również ktoś kochał. Czyli nie jesteś taka beznadziejna jak np. ja, bo mnie nigdy żaden mężczyzna nie kochał. Także uważam, że dla Ciebie jest jeszcze nadzieja i to spora.

W wakacje wpadł mi w oko pewien policjant z patrolówki, ma taki uroczy błysk w oku i tak słodki uśmiech, że omal się nie roztopiłam kiedyś, gdy mi go posłał Z wyglądu jest taki zwyczajny, przeciętny i bardzo drobny, ma taki chłopięcy urok, nie jest w typie maczo czy playboy'a. Sama się dziwię, że tak mnie coś wzięło, bo stawiam stówę, że będzie ze 4 lata młodszy ode mnie, jak nie 5 (ja mam 27, ale ludzie dają mi mniej) W sobotę go widziałam, wymieniliśmy lekkie uśmiechy, zobaczyłam go drugi raz jak wracałam do domu wieczorem i skinęłam mu głową z uśmiechem, on tak samo. I w niedzielę bum - wyszłam z domu niemalże wprost na niego, znowu jechał i z tym samym drugim policjantem. Tyle że tym razem to była spokojna uliczka (akurat zero ludzi wokół i innych aut, oni tak powolutku jechali) i mieli spuszczone całkowicie szyby w aucie, bo było ciepło. Przejechali zaraz obok mnie i on siedział od tej strony co ja szłam, także gdybym wyciągnęła prawą rękę w prawo, to mogłabym wręcz dotknąć jego radiowóz Znowu spojrzeliśmy na siebie (gdy byłam tuż obok) i powiedział mi z uśmiechem "dzień dobry", ja zaskoczona, ale oczywiście odpowiedziałam posyłając najładniejszy uśmiech na jaki mnie stać i... stres mnie zżarł i spuściłam od razu głowę w dół i poszłam dalej (oni jechali w przeciwnym kierunku). Oczywiście kilka minut później PO FAKCIE przyszło mi na myśl, że mogłam powiedzieć coś w stylu "oj widzę, że nie poszczęściło się panom z grafikiem w tym tygodniu, bo cały weekend na służbie, w dodatku jeszcze na drugiej zmianie"... Ale oczywiście po fakcie, bo gdy byłam blisko niego i wszystko wydało się takie realne, że może pogadamy choć chwilę, to stres mnie zeżarł, poczułam się skrępowana i zawstydzona. BOŻE, JAK JA TEGO NIENAWIDZĘ. Nie raz już w życiu miałam tego typu sytuacje, że przez niepewność odwróciłam głowę, udawałam brak zainteresowania (choć przecież byłam!), bo strach, że wyjdę na zdesperowaną i natrętną był silniejszy. Z drugiej strony tak sobie myślę, że pewnie powiedział to z grzeczności, skoro ja mu skinęłam głową dzień wcześniej, zwłaszcza że jako policjant to jednak powinien być bardziej otwarty do ludzi, tak czysto życzliwie i bez podtekstu. Do tego jeszcze na bank jest młodszy, mega młodo wygląda, do szkoły średniej mógłby chodzić Także z jednej strony żałuję, że nie podjęłam ryzyka, z drugiej może trochę ulga, bo pewnie bym się tylko wygłupiła i dostała łatkę samotnej i zdesperowanej baby, która pewnie już zagaduje do każdego, bo dobija do 30. Także i tak źle, i tak niedobrze, nie potrafię znaleźć złotego środka jeśli chodzi o okazywanie zainteresowania facetowi, bo boję się wyjść na nachalną, czy nie daj boże łatwą, że pewnie do łóżka każdemu wskakuję itd, bo jednak ludzie potrafią oceniać stereotypowo i dosyć okrutnie... ;/

Rozumiem Cię.
Nie chcę tutaj wyrokować, że lepiej coś takiego bym zniósł, bo jestem facetem..Absolutnie nie..

Ale na przestrzeni czasu widzę w sobie jakąs taką zmianę: wszystkie pozytywne aspekty bycia w zwiazku, pragnienia i potrzeby, jakoś odeszły u mnie na któryś tam daleki plan. Przestałem zwyczajnie się starać, zeby to wszystko spełnić, nie odczuam w ogóle tego braku drugiej osoby. Może to kwestia podejscia do życia a może tego, że zawsze moge liczyć na wsparcie przyjaciół, mam sporo znajomych, z którymi łączy mnie wspólna pasja, sam staram się rozwijać i jest mi z tym zadziwiająco dobrze. Czasami sam sie sobie dziwię, że zupełnie mi to nie przeszkadza. Powiem więcej: przyszło mi to dopiero niedawno, jakieś 2 - 3 lata temu. Cieszę się każdym innym aspektem życia i niejako teraz wydaje mi się, że wchodząc w związek rozwaliłbym sobie to wszystko w drobny mak. Staram się rozwijać zawodowo i towarzysko, akceptując całkowicie bieżący stan singielstwa.

Dla mnie dużo łatwiejsze jest niezobowiązujące zagadanie niż zaglądanie w oczy i uśmiechy.
Zagadałabym jakoś tak zupełnie neutralnie.

I jak się skończyło? Było warto?

Bo ten mój "w teorii" zrobił pierwszy ruch, bo powiedział mi dzień dobry, więc niby mogłam to pociągnąć dalej, ale tchórz mnie obleciał, no i zaskoczenie trochę

Na ulicy bym raczej nie zagadała. Chyba, że to by był np. sąsiad, z którym nie rozmawiam, ale często widuję.
Ale... ostatnio czaiłam się, żeby zagadać do pewnego sympatycznego z wyglądu pana na siłowni, którego widywałam tam dość regularnie. No i wczoraj on zagadał do mnie, pod pretekstem (?) puszki na zbiórkę na rzecz organizacji dla zwierząt, która jest wystawiona w recepcji. Bo ja wchodziłam i wrzuciłam, on wychodził akurat i widział. Zaczął coś opowiadać o psie, którego ma z innej fundacji. No to ja o akcji Otwartych Klatek, w której brałam udział, bo jestem wolontariuszką. Chwilę pogadaliśmy, mówię, że idę się przebierać, bo gorąco. Uśmiechnął się fajnie i stwierdził, że na pewno jeszcze się tu spotkamy. Taka sytuacja..

Przypomniało mi się coś zabawnego

Wprawdzie to dość odległe czasy i szczeniacki wiek, ale miejsce i okoliczności dośc ciekawe: II klasa liceum, wycieczka szkolna na łyżwy. Mój drugi raz chyba, kiedy miałem łyżwy na nogach Zatem moja jazda niewiele prawdziwą jazdę przypominała. Kiedy dramatycznie próbowałem zachować równowagę, podjechała do mnie całkiem urodiwa dziewczyna, uśmiechnęła się i najzwyczajniej w świecie wzięła mnie za rękę:) Zapewniając oczywiście, że łatwo się nauczyć jeździć, tylko trzeba chcieć a ona chętnie mnie nauczy Stwierdzenie, ze byłem zaskoczony, to delikatne stwierdzenie Zrobiliśmy parę kołek wokół lodowiska a raczej ona zrobiła a ja próbowałem, bo mi to średnio wychodziło.. Znajomośc być może by przetrwała, gdybym miał wtedy komórkę.. Do dzisiaj nbie wkładam już łyżew na nogi, wolę biegówki do chodzenia po lesie

Taka historia..:)

Wydaje mi sie, ze zagadac wprost mozna. Tak zaczela sie relacja z moim mezem.
Ze trzy razy byla jakas krotka rozmowa w przelocie (bo mieszkalismy razem), a pozniej powiedzialam 'hej, moge przyjsc do twojego pokoju poogladac jakies filmy?' i jeszcze pozniej 'chcesz isc na spacer do parku ze mna?'. Zwiazku nie szukalam z nim, szukalam przyjazni. On dalej mial jakas nieskonczona relacje ze swoja byla (ktora z nami tez mieszkala) i ja bylam wtedy w zwiazku.
Jednak tak czy inaczej, tak zaczela sie ta relacja bo ja szukalam przyjazni i wprost to komunikowalam.

W liceum miłostek nie miałam, z resztą wiecznie się wtedy odchudzałam, bo myślałam, że jak schudnę, to możliwe , ze sobie kogoś znajdę. Ech,  jakie nastolatki są niemądre.

Może pokazał, że coś potrafi zrobić, tak zupełnie neutranie, żeby od razu nie wyjeżdżać z grubej rury. A potem uznał, że skoro go nie wyrzuciłaś, fajnie się gadało to jedziemy dalej..

Ciągnąć ciągnie, ale jakby gość nie zadzwonił, to wątpliwości byłyby zapewne mniejsze..

dubel

Rossanko, na razie jeszcze jest jeszcze kilka drobnych napraw w domu, więc skorzystam z tego, że mi się złota rączka nadarzyła, ale czy wchodzić w ten związek? Raczej nie, choć trochę żal.
Fajnie byłoby tak się na całego "puścić" (w sensie: nie uważać, nie kontrolować się, nie zastanawiać się, czy warto), ale na to się nie odważę.
Zanim zaufam, pewnie samo "piźnie". Ale przynajmniej kran mam naprawiony i węgiel porządnie złożony w garażu (rok temu nie miałam siły przerzucać, sterta leżała na środku blokując przejście), a na swoją kolej oczekują półki, którym brak wsporników.
Wredna jestem, wiem, ale kurde, coś mi się należy za ten zeszłoroczny dług.
Zresztą już mu w emocjach kilka razy powiedziałam, żeby mnie zostawił, a ten... nic, olimpijski spokój

Wiesz Piegowata, myślę, że gdyby on Cie traktował poważnie, to przede wszystkim oddałby kasę, zanim coś zacznie "kombinować" - nie dlatego, że to było dużo, tylko dlatego, że po pierwsze prawie się nie znacie, więc nie wypada zwlekać, po drugie, faceci traktują takie rzeczy ambicjonalnie, kiedy dopiero zaczynają poznawać kobietę. Jeśli jemu to "wisi" to znaczy że nie dba o twoją ocenę, a co to z kolei znaczy, to sama wiesz.
Chciałabym bardzo nie mieć racji, i żeby okazał się w rzeczywistości gościem, któremu możesz zaufać, ale to tak nie wygląda.

Też tak myślę. Mi by było po prostu wstyd przychodzić nawet nie mówiąc kiedy zamierzam oddać pożyczone pieniądze. No i oczywiście starałbym się to zrobić jak najszybciej nawet kosztem przejściowych problemów finansowych.

Po okresie wahań dojrzałam do decyzji o zakończeniu tej znajomości. Decyzja jest ostateczna.
Za dużo we mnie obaw, nieufności, czuję, że zamykam się na niego. Z tej mąki chleba nie będzie. Czuję narastające zmęczenie i irytację. Nie do końca temu wierzyłam, jeszcze mnie kusiło sprawdzić to, ale widzę, że nie ma sensu dalej  brnąć w ten układ.
No, trudno.

Na pociechę spełniam swoje marzenie i jadę w sobotę w Bieszczady. Sama, a raczej z PTTK-owską bracią.
A mój synek zbiera piękne oceny w szkole. Zależy mu...
I tego trzymać się trzeba
Pitolić PP i toksyczne związki!

Umajona, oby pogoda dopisała tak pięknie jak dzisiaj w moich stronach. Cudnie jest!

Twoja sygnaturka jest dziś jak dla mnie dedykowana, wiesz?
Moje dzieci (syn i siostrzenica) bawiły się kiedyś w lekarza. Siostrzenica w roli pani doktor powiedziała mojemu synowi-pacjentowi: "Musi boleć".
Taka błaha sytuacja, a tak prawdziwa.

Peter, masz rację, facet z klasą zachowałby się inaczej. Nic dodać, nic ująć. Ale niech mi jeszcze te cholerne płytki położy (popękały pod piecem i on sam zaproponował wymianę), dzisiaj ma to skończyć., przynajmniej będę miała naprawy z głowy.

Dzięki, Umajona, to miłe.
Aczkolwiek nie czuję się załamana czy zrozpaczona. Raczej doświadczam ulgi, że już wiem, czego chcę (a raczej nie chcę). I trochę strachu, że gdy usłyszy o mojej decyzji, zostanę z rozbabraną robotą w domu.
A, kurrde, najwyżej mu czteropak piwa dam za dokończenie naprawy. On piwko lubi

Rossanko, nie poczuwam się do żadnej zapłaty, ale gdyby mu przyszło do głowy zostawić mnie z niedokończoną robota, to czteropak taniej wyjdzie niż zatrudnienie fachowca, prawda? Jednak wyrywać się z tą propozycją nie będę, to ostateczność.
I kończę tę dziwną historię.

Peter, już się poprzyglądałam i jemu, i samej sobie.
On, poza wszystkim innym, za bardzo też lubi alkohol. Nie ma dnia bez kilku piw.
A ja? Chodzę spięta i zestresowana, a bliskość przestała mi sprawiać przyjemność. Zniknęła radość, przepadły resztki zaufania. Po prostu się na niego zamknęłam. Myślałam, że dam szansę, że może to chwilowe, że może mi "się odmieni", a on się w moich oczach zrehabilituje. Tymczasem podpadł mi jeszcze kilka razy, ale nie chcę już nad szczegółami się rozwodzić.
Nie ma sensu...
Denerwuję się przed dzisiejszą rozmową, którą zamierzam przeprowadzić.

Wiesz, zdaje mi się, że jeśli ktoś od początku nie postępuje z klasa, to nagle przełącznik mu nie przeskoczy A gdy pozornie przeskoczy, to tylko w jakimś celu.
Jeżeli na początku znajomości  nie obchodzi go to, jak zostanie odebrane jego zachowanie, to raczej trzeba się spodziewać, że nie traktuje drugiej osoby poważnie. Przecież wtedy szczególnie zwraca się na takie rzeczy uwagę, jeśli ta znajomość jest czymś ważnym.
A podejrzenia Piegowatej nie są podyktowane tylko tym nie spłaconym długiem. Od dłuższego czasu zastanawia się i czuje, że coś jest nie tak. Do tego te pieniądze. Oczywiście to jej decyzja, czy zostawi mu ten "czas do namysłu". Mi moje wyczucie podpowiada, że facet czas wykorzysta w kierunku "jak sprawniej kombinować".

Klasę się ma albo ni ma

Oczywiście jakieś wyskoki moga się każdemu przydarzyć, ale gdy to jest tylko incydent, to raczej zaraz skutki są naprawiane.

Taka refleksja mnie naszła... że sama jestem z wiekiem coraz mniej tolerancyjna wobec zachowań, które budzą wątpliwości - a nie coraz bardziej.
Różnych rzeczy, ktróe kiedyś potrafiłam sobie tłumaczyć, dziś bym za nic nie zaakceptowała.

A ja, choć mi na forum zarzucano czarno-białe widzenia świata, widzę coraz więcej względności i wieloznaczności, a także rozwiązań niestandardowych.
Nie żebym chciała zaraz je stosować czy powielać, ale znam na przykład związek satysfakcjonujący obie strony, wieloletni już (ponad 20 lat), gdzie on jest (niestety) alkoholikiem, a ona to toleruje z olimpijskim spokojem. On nie robi awantur, szanuje ją, a ona się nie wścieka o picie, tylko robi spokojnie swoje. On jest z tych, co po pijaku idą spać.
Nie twierdzę, że to wzór do naśladowania, ale przykład, jak różnie bywa w życiu.
Inna znowu, po związku również z alkoholikiem, związała się z innym (innym mężczyzną, nie innym alkoholikiem ) i zapowiedziała mu: żadnego mieszkania razem. I tak fukcjonują ku obopólnej aprobacie.
Wczoraj wygarnęłam PP, co o tym wszystkim myślę (nie w sensie awantury). Wcale się, cholera nie zraził, więc nadal przyglądam się sytuacji. Ba więcej: zgłosiłam parę zastrzeżeń ogólnych i on je... zarespektował (tak to się mówi?).
Hmmm...
Wrzucam na spokój. Jeśli coś ma się zepsuć, to się zepsuje, a nerwy na zapas nic mi nie dadzą. Po prostu nie będę udawać głuchej i ślepej ani też go oszczędzać i ukrywać, co mi się nie podoba.

Uasertywnienie Piegowatej jest godne podziwu

No, staram się...
Asertywność się opłaca.

Moja znajoma na "eleganckie" powiedzonko: co komu przeznaczone, to na drodze rozkraczone.
Pogadałam otwarcie z nim. Pogadałam ze sobą i "spytałam siebie, czego pragnę". Pragnę spróbować ze świadomością... nie chcę pisać "przegranej", bo stwierdziłam, że wygram, cokolwiek się stanie: parę pozytywnych przeżyć i wspomnień.
Dużo lepiej się poczułam po tych rozmowach i przemyśleniach.

To, że decyduję się spróbować, nie znaczy, że nie czuję obaw.
Oprócz tego wszystkiego, co tu napisałam, tkwią we mnie zadry z przeszłości. Pomaga mi, że mam ich świadomość.
To są czasami zupełnie drobne sprawy: na przykład były mąż wyśmiewał to, co mówiłam, moje słownictwo (on był raczej prostym człowiekiem, ja się naczytałam "ksiązków", mówiliśmy różnymi językami), odpychał mnie, gdy przychodziłam się przytulić.
Jest we mnie teraz dużo rezerwy i ostrożności. I ogólnie lęku przed bliskością, mimo iż jej chcę i potrzebuję.