pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

niepodobna napisał/a:

Rossanko, coś w tym jest, nastawienie i przewidywania wpływają na zachowanie, to jest jakiś rodzaj "energii", która przejawia się na zewnątrz, a zachowanie w dużej mierze warunkuje co nas może spotkać, a co nie, nie tylko w kontekście związkowym, truizm w sumie.

"Boisz się więc będzie tak", jak z tej piosenki, skądinąd głupiej

Coś jak podobne przyciąga podobne, myślisz źle,  to to się stanie. Myślisz dobrze, to "przyciagasz" dobre rzeczy. To prawda.

To nie jest tak, że samo myślenie coś przyciąga. Kiedyś tu z Peterem o tym pisaliśmy. Raczej osoba, które ma złe przekonania o sobie albo nie wierzy, że coś się uda, jest skupiona na negatywnych stronach życia, nie podejmuje działań albo działa mało skutecznie, z małym zaangażowaniem, i też zwyczajnie trudno się na tym działaniu skupić, gdy się myśli o sprawach dołujących. Tworzy też wokół siebie pewną ciemną aurę, co w kontaktach może mieć znaczenie, a szczególnie damsko-męskich, no i raczej nie emanuje pewnością siebie, a zdaje mi się, że ta pewność siebie w pewnym wieku ma znaczenie bardzo duże. Można być przydołowanym dwudziestolatkiem i to jakoś uchodzi, ale osobie starszej "nie wypada", tak to jest postrzegane.

niepodobna napisał/a:

To nie jest tak, że samo myślenie coś przyciąga. Kiedyś tu z Peterem o tym pisaliśmy. Raczej osoba, które ma złe przekonania o sobie albo nie wierzy, że coś się uda, jest skupiona na negatywnych stronach życia, nie podejmuje działań albo działa mało skutecznie, z małym zaangażowaniem, i też zwyczajnie trudno się na tym działaniu skupić, gdy się myśli o sprawach dołujących. Tworzy też wokół siebie pewną ciemną aurę, co w kontaktach może mieć znaczenie, a szczególnie damsko-męskich, no i raczej nie emanuje pewnością siebie, a zdaje mi się, że ta pewność siebie w pewnym wieku ma znaczenie bardzo duże. Można być przydołowanym dwudziestolatkiem i to jakoś uchodzi, ale osobie starszej "nie wypada", tak to jest postrzegane.

Jednak masz tą zdolność opisywania nawet lepiej ode mnie tego o co mi chodzi i o co mi wtedy chodziło

Cześć, czołem
Za miłe słowa dzięki.
Ja dzisiaj nie mam humoru. PP uparł się na mnie, w dodatku w taki sposób, że nie mogę nawet się wku...ć i posłać do wszystkich diabłów, bo jest cierpliwy i opanowany. A ja - nie mówcie, proszę, że jestem kretynka, bo sama o tym wiem - żyję w ambiwalencji i stresie. Dzisiaj mu powiedzialam, że wsyzstko we mnie wyje: "uciekaj!". Myślicie, że on się tym przejął? A skąd. "Kazał" się nie martwić i zaufać wreszcie.
Poszedł sobie przed chwilą grzecznie do swojego domu, na odchodne kazał uważać na siebie, niemal po ojcowsku mnie pocałował i obiecał, że jutro z rana zadzwoni.
Czekam tylko, kiedy to samo "piźnie", boję się pomimo wszystkich ciepłych gestów. A z drugiej strony - tak bardzo mi ich potrzeba, szkoda, że nie mam zaufania.
Dziś mi też zaoferował pomoc w pewnej sprawie, a jutro obiecał dopilnować ze mną zwózki opału na zimę.
Stoję w przysłowiowym rozkroku. Miotam się. Myślałam, że będzie łatwiej.

rossanka napisał/a:

Co do tego myślenia, pozytywnego i negatywnego, to teraz jak mam być (niestety) szczera, sprawdza się mój gorszy wariant B (mówię jedynie o związkach), w których lata mijają, a ja nadal sama, bo albo kogos poznaje i zajęty, albo nie zainteresowany. Czyli standard, czyli wciąż ten sam wzór.
Ale jest jeszcze gorzej, ostatnio sobie uświadomiłam, że zdziwiłabym się jakby było inaczej i gdyby zdarzyła się sytuacja, że mężczyzna , którym jestem zainteresowana zainteresował się mną, to nie umiałabym się w tym odnaleźć. To by było takie przełamanie schematu, że szok. A tak to cierpię, ale wiem co robić: najpierw kogoś poznaję, za jakiś czas wydaje mi się, że widzę i jego zainteresowanie, więc zaczynam się wkręcać, potem wszystko idzie do przodu (wg mnie), ale nic się nie dzieje konkretnego, po czym okazuje się, że była to zwykła uprzejmość czy coś podobnego, a pan zaczyna się spotykać z inną (ewentualnie okazuje się, że od jakiegoś czasu spotykał się już z inna). Potem ja przeżywam i przeżywam, potem mi przechodzi, aż do następnego razu za parę lat, gdzy znowu kogoś poznaję, a dalej schemat się powtarza. Aż do następnego razu i następnego.
Dzień Świstaka taki.

Fajny scenariusz na film sci-fi Niestety ja też jak byłem o wiele młodszy miałem czasami podobny schemat obaw, lub wręcz negatywnych fantazji. Jakiś taki brak przekonania że coś związanego z uczuciami może dobrze się skończyć. Nie wiem skąd to się wzięło. Może doświadczenia z przeszłości tak mnie zaprogramowały, może coś innego. W każdym razie teraz już potrafię takie negatywne myśli kontrolować. Trzeba z tym walczyć.

Takie błędne koło trzeba jakoś przerwać. Nie wiem czy wmawianie sobie czegokolwiek coś tu da. Najgorsze jest to że im dłużej coś takiego trwa tym bardziej człowiek traci chęci i nadzieję że coś można zmienić. Może pozytywna wizualizacja, wyobrażanie sobie pozytywnego zakończenia, ale to na pewno nie będzie proste przy takich doświadczeniach. Trzeba znaleźć jakiś sposób na zmianę nastawienia. Jakoś odzyskać przekonanie że teraz już zakończenie będzie pozytywne. Ja sobie "wbijam" do głowy że teraz wszystkie realne plany muszą się spełniać i już Na razie działa, ale droga do spełnieniach ich wszystkich jeszcze daleka Może inni coś zasugerują.

rossanka napisał/a:

Peter4x napisał/a:

Fajny scenariusz na film sci-fi Niestety ja też jak byłem o wiele młodszy miałem czasami podobny schemat obaw, lub wręcz negatywnych fantazji. Jakiś taki brak przekonania że coś związanego z uczuciami może dobrze się skończyć. Nie wiem skąd to się wzięło. Może doświadczenia z przeszłości tak mnie zaprogramowały, może coś innego. W każdym razie teraz już potrafię takie negatywne myśli kontrolować. Trzeba z tym walczyć.

To nie żaden sci-fi, ale czarna komedia
Myślę, że te myśli, ze coś związanego z uczuciami może się dobrze skończyć - ma ścisły związek z doświadczeniami. Raz się żle kończy - myślisz, nastepnym razem będzie inaczej. Następnym razem się kończy tak samo - myślisz - hm, może kolejnym razem będzie inaczej. Kolejny raz jest taki sam i jego następca też - i tworzy się takie błędne koło, samo napędzające się. I w końcu przychodzi jakiś punkt, ze człowiek spodziewa się kolejnego scenariusza identycznego jak poprzednie - i w sumie przestaje się dziwić. Coś jak ja mam. Dzień świstaka normalnie.

Rossanko, ale zawsze coś udanego dzieje się nieoczekiwanie. Co do poznawania się, to jednego z moich byłych spotkałam w sieci, na czacie, nie wiem, czy wspominałam, że tak to było. I to była ta najlepsza i najważniejsza relacja. Pamiętam jak się zaczęła nasza rozmowa. Było bardzo późno, chciało mi się już spać i byłam zmęczona i zniecierpliwiona, już mi łapka szła do przycisku "wyloguj", tym bardziej, że miałam wcześniej kilka bezensownych bądź idiotycznych rozmów, jedna z nich nawet trwała jeszcze. Patrzę, następne okienko priva i myślę, następny rozgarnięty inaczej, nie, już mi się nie chce.
Ale jakoś odklikałam w tym okienku, cześć - cześć, żadnych głupot typu "skąd klikasz i co porabiasz" "kogo tutaj szukasz" ani seksualnych zaczepek i propozycji, a za chwilę padło pytanie, jakiego nikt mi nigdy nie zadał, ani w necie, ani realnie nie zadał mi tak niesamowitego i glębokiego pytania. A tu tak ni z gruszki, ni z pietruszki, obcy człowiek. Było to coś tak innego, że postanowiłam pogadać, mimo, że spadałam już z krzesła, a ten dzień już sam w sobie na pewno nie należał do takich, kiedy bym myślała, że kogoś poznam i to właśnie tam, i w ogóle byłam do życia nastawiona na nie - taki klimat. No ale tak, to był on. Tak się zaczęło. Może parę sekund by sprawiło, że nigdy byśmy się nie poznali, to są takie właśnie przypadki.

rossanka napisał/a:

niepodobna napisał/a:

Rossanko, ale zawsze coś udanego dzieje się nieoczekiwanie. Co do poznawania się, to jednego z moich byłych spotkałam w sieci, na czacie, nie wiem, czy wspominałam, że tak to było. I to była ta najlepsza i najważniejsza relacja. Pamiętam jak się zaczęła nasza rozmowa. Było bardzo późno, chciało mi się już spać i byłam zmęczona i zniecierpliwiona, już mi łapka szła do przycisku "wyloguj", tym bardziej, że miałam wcześniej kilka bezensownych bądź idiotycznych rozmów, jedna z nich nawet trwała jeszcze. Patrzę, następne okienko priva i myślę, następny rozgarnięty inaczej, nie, już mi się nie chce.
Ale jakoś odklikałam w tym okienku, cześć - cześć, żadnych głupot typu "skąd klikasz i co porabiasz" "kogo tutaj szukasz" ani seksualnych zaczepek i propozycji, a za chwilę padło pytanie, jakiego nikt mi nigdy nie zadał, ani w necie, ani realnie nie zadał mi tak niesamowitego i glębokiego pytania. A tu tak ni z gruszki, ni z pietruszki, obcy człowiek. Było to coś tak innego, że postanowiłam pogadać, mimo, że spadałam już z krzesła, a ten dzień już sam w sobie na pewno nie należał do takich, kiedy bym myślała, że kogoś poznam i to właśnie tam, i w ogóle byłam do życia nastawiona na nie - taki klimat. No ale tak, to był on. Tak się zaczęło. Może parę sekund by sprawiło, że nigdy byśmy się nie poznali, to są takie właśnie przypadki.

Niestety w życiu mi sie nic tak "przypadkowego" nie przydarzyło. Wszystkie moje niedoszłe relacje bez hapiendu, zaczynały się powoli, gdzie spotykałam daną osobę przez jakiś czas w danym miejscu (np kurs prawa jazdy, grupa na uczelni itd). Słyszałam, że tak się zdarza, takie nagłe znajomości, ale nie mi. Innym. Ja takiego czegoś nie przeżyłam.

Ależ nasza też się rozkręcała powoli. Po prostu to spotkanie było całkiem nieoczekiwane.

Winter.Kween napisał/a:

niepodobna napisał/a:

Ależ nasza też się rozkręcała powoli. Po prostu to spotkanie było całkiem nieoczekiwane.

Jak sie pomysli o wszystkim tym co musialo sie stac wczesniej, zeby dwie osoby sie spotkaly naprawde to naprawde wiekszosc spotkan to niesamowite przypadki i cos co wyglada na przeznaczenie.

Nie wiem, czy jest przeznaczenie, szczerze mówiąc bronię się przed taką możliwością, wolę jednak mieć wpływ na życie.

Winter.Kween napisał/a:

Moim zdaniem rzeczy sa takie jak musza byc, w moim zyciu. Wszystko bylo konieczne, ale nie wszystko bylo zaplanowane bo po prostu nie wie sie do czego pewne rzeczy prowadza. Chociaz, oczywiscie, ze ma sie wplyw na swoje zycie tez.
Jak pomysle o tym, jak bardzo malo brakowalo bym nigdy nie spotkala mojego meza. Bylo wiele wiele szans by do spotkania nigdy nie doszlo... W tym czasie mialam byc w trzech innych krajach.

I pewnie miałbyś teraz innego męża, życie byłoby inne, a ty "nie wyobrażałabyś sobie, że mogłabyś wziąć ślub z kimś innym niż z aktualnym".
Przecież to tylko racjonalizacja/czy jak to nazwać.

Do każdego "pasuje" dużo osób.

niepodobna napisał/a:

Nie wiem, czy jest przeznaczenie, szczerze mówiąc bronię się przed taką możliwością, wolę jednak mieć wpływ na życie.

Hmmm... Z góry przepraszam za mocne sformułowania i zaznaczam, że nikogo nie chcę urazić - ale się wypowiem
Uważam, że pragnienie kontroli nad wszystkim to pewne zadufanie, brak pokory. Czasami też brak odwagi, by zaufać życiu i sobie.
Uznałam w miarę doświadczenia i przemyśleń, że nie muszę za wszelką cenę wszystkiego rozumieć ani przewidywać. Że co się ma stać, niech się dzieje, a ja - zareaguję, odniosę się, dostosuję i wybiorę. Oczywiście nie zwalniając się z odpowiedzialności za swoje poczynania i nie rezygnując z obszarów, na które faktycznie ma się wpływ.
Ale że wszystko zależy od nas to mit nad mitami.

Winter.Kween napisał/a:

Nie da sie przeżyż życia calkowicie swiadomie, bo za duzo mamy rzeczy w podswiadomosci.
Moim zdaniem rzeczy sa takie jak musza byc, w moim zyciu. Wszystko bylo konieczne, ale nie wszystko bylo zaplanowane bo po prostu nie wie sie do czego pewne rzeczy prowadza. Chociaż, oczywiscie, ze ma sie wplyw na swoje zycie tez.

Po trzykroć TAK

P.S. Wczorajsze emocje uspokoiłam i po raz kolejny postanowiłam stawiać na szczerość ze sobą i z PP.

Winter, miałam bardzo przykre spięcie z koleżanką, która mocno tę moją znajomość krytykuje. Jest pedagogiem i to pedagogiczne podejście z niej często wyłazi. Potraktowała mnie jak jedno ze "swoich" dzieci, co bardzo mnie zabolało. Ją samą niedawno wspierałam w związkowych problemach, a dokładnie po rozstaniu. Nigdy nie śmiałabym jej narzucać: "Rób to, nie rób tego", wiem, że to rozsądna kobieta. Po prostu byłam i jestem z nią. A ona mi: "Piegus, nie będę z tobą o tym rozmawiać, myślałam, że jesteś mądrzejsza". A przecież nie ja tę rozmowę zaczęłam, tylko właśnie ona. Było mi mocno przykro.
Czasami ludzie mnie nie rozumieją. Ja po prostu muszę pewne sprawy osobiście rozkminić, nawet jeśli czasem potrzebuję te wątpliwości skonsultować. Takie konsultacje to proces dochodzenia do własnych wniosków, a także radzenia sobie z emocjami, a nie potrzeba, by mi ktokolwiek cokolwiek dyktował i miał pretensje, że nie robię tak, jak dyktuje.
Owszem, biorę pod uwagę cudze opinie, czasem sama o nie proszę, . Bywa, że dobrze wiem, czego chcę, ale czasami czuję zagubienie i wtedy pytam, rozmawiam, poznaję punkty widzenia, ale ostateczna decyzja należy do mnie.

Dzisiaj mam więcej dystansu (dzień jest mądrzejszy od nocy, jak mówi przysłowie).
Stwierdziłam, że skoro ciągle jeszcze nie wiem, co robić, daję sobie czas, nie zachłystując się tą znajomością i nie dając sobie mydlić oczu.
Czas jest najlepszym lekarzem [, ale nieczęsto ma dobrych uczniów] (Francois Mauriac)

Winter.Kween napisał/a:

Nie da sie przezyc zycia calkowicie swiadomie, bo za duzo mamy rzeczy w podswiadomosci.
Moim zdaniem rzeczy sa takie jak musza byc, w moim zyciu. Wszystko bylo konieczne, ale nie wszystko bylo zaplanowane bo po prostu nie wie sie do czego pewne rzeczy prowadza. Chociaz, oczywiscie, ze ma sie wplyw na swoje zycie tez.
Jak pomysle o tym, jak bardzo malo brakowalo bym nigdy nie spotkala mojego meza. Bylo wiele wiele szans by do spotkania nigdy nie doszlo... W tym czasie mialam byc w trzech innych krajach.

Wezmy JK Rowling, ktora napisala Pottera. Miala beznadziejne malzenstwo, zostala samotna matka, bez kasy i perspektyw. Wszystko zawiodlo i byla taka zalosna porazka kolo 30 roku zycia i tak jak powiedziala, bylo jej to potrzebne. Bo jak stracila wszystko to wtedy dopiero nabrala motywacji by robic cos na czym naprawde jej zalezalo. W innym razie zyla by bezpiecznie i tyle.
Gdyby tak calkiem miala wplyw na wszystko to by nie pozwolila sobie na taka porazke i wtedy nie doszlaby do sukcesu w pisaniu tych powiesci.
Bylo jej to potrzebne.

J K Rownling cierpiała także na depresję, z tego co wyczytałam. I kasy na życie też nie miała, ogólnie sytuacja zrobiła się w pewnym momencie nieprzyjemna.

Winter - Ty spotkałaś swojego męża o włos, a może ja właśnie tak tego swojego męża nie spotkałam, też o włos, nawet o tym nie wiem?
Czasem też się zastanawiam, po co mi niektóre  rzeczy jakie przeszłam w życiu. Większosć z nich uważam za całkowicie niepotrzebne, a z przeszłośći to żałuję miliona rzeczy, jakbym mogła, to dużo bym zmieniła, ale nie mogę, więc żyję jak żyję. W zasadzie dla świata nie ma znaczenia, czy żyję czy nie, to jest całkiem bez znaczenia. Wielcy tego świata odchodzili i świat istnieje dalej.
Pani z PZU chce mi co roku wcisnąć polisę, na wypadek czegoś, aby moja rodzina miała zabezpieczenie, moje dzieci. Głupio mi wtedy, zawsze mówię, że nie potrzebuję dodatkowych opcji polisy, bo nie mam rodziny, więc to nie ma znaczenia. Z resztą ogólnie to nie ma znaczenia, jakbym się nigdy nie urodziła, świat nawet by tego nie zauważył, niczego by to nie zmieniło. Jakbym miała dzieci, to ktoś mógłby powiedzieć, ze nie było by tych dzieci teraz na świecie. A tak to sprawa jasna. Męża  czy partnera też nie mam. Nikt na mnie nie czeka jak wracam do domu, a jak chce sobie ponarzekać to pisze na forum i to wystarczy.
Tak się rozpisałam, w zasadzie nie wiem dlaczego, może jesień już idzie i robi się nostalgicznie.
Kurczę, ale z drugiej strony nie powinnam mieć takich smutnych myśli.

Ross, właśnie!
W tym wszystkim czuję dużo niepokoju. Nie darmo o tym piszę. A życie mnie bardzo nauczyło nie lekceważyć niepokojów.
Dojrzewam sobie do ostatecznych wniosków.

Jak nie spotkalas to nie mialas spotkac.
Tez mialam takie myslenie jak Ty, ze duze rzeczy jest bez potrzeby, czesto rozmyslalam o tym co zrobilabym inaczej...
Jednak zmienilam zdanie pozniej, zmienilam zdanie chwile przed tym jak zaczelam wychodzic z nerwicy.
Wczesniej moje podejscie bylo jak w tekstach takich dwoch piosenek, ktore bardzo lubie:
Marina and the Diamons 'Numb' i 'Forget'
'One track mind, like a goldfish
Stuck inside my petri dish
I can't breathe, and I can't smile
This better be worth my while
I feel numb most of the time
Lower I get the higher'
  i
''I have lived my life in debt
I've spent my days in deep regret
Yeah, I've been living in the red
Oh, 'cause I can't forgive and I can't forget'

Relacja z moim mezem jest stworzona z moich strasznych 'bledow'. Jednen z tych bledow skonczyl sie nawet smiercia.
Kiedy doszlo w koncu do tej relacji to byl to najgorszy czas w moim zyciu. Ta relacja i wszystko w okolo wydawalo mi sie przeklete i gdybym miala jeszcze raz przezywac te poczatki to wolalabym umrzec w tej chwili.  To bylo jednak konieczne, bo zadne drzewo nie siega do nieba jezeli jego korzenie nie siegaja do piekla.
To nauczylo mnie nie zalowac rzeczy, bo nigdy bym nie byla tutaj w takim stanie teraz.
Latwo mi tak teraz mowic bo z nerwica zylam cale zycie, wychodzenie z tego stanu bylo droga przez pieklo i  bylo o wiele gorsze niz samo zycie z ta nerwica.
Powiedzialabym, ze zycie z nerwica (bo trwala od dziecka) bylo jak zycie z ciaglym bolem glowy i szumem w uszach. Jednak kiedy zaczelam z tego wszystkiego wylazic, zobaczylam ta cala gore lodowa to bylo to jak chodzenie w plomieniach.
Strasznie to bylo meczace i czulam sie jak Voldemort, ktory mialby te wszystkie horkruksy laczyc w jedna dusze znowu.
Bo tak bardzo bylam podzielona na czesci. Strasznie to bylo meczace, ale teraz widze, ze tak jak moje zycie wygladalo i to co sie dzialo to musialo takie byc. Bez tego bym nie doszla nigdzie, dalej bym sobie taka byla odcieta.
Niektore rzeczy to bylo podstawianie sobie nogi, byc moze jakas podswiadoma chec zranienia siebie zeby cos poczuc, zeby soba wstrzasnac.
Zawsze kazdemu mowie by nie zalowali porazek.

Moja przyjaciolka ostatnio sie na siebie zloscila i miala zale do siebie, ze byla w takim dosc dlugim, a beznadziejnym zwiazku. Jednak gdyby nie byla w tym zwiazku nie mialaby wiele rzeczy, ktore teraz ma. Kiedy i ona to dostrzegla to zrobilo jej sie lepiej.

Osobiście nigdy nie uważałam, że nie zasługuję na bycie kochaną, byłam zresztą, ale ludzie nie są idealni i poza budowaniem potrafią także psuć.

.

niepodobna napisał/a:

Osobiście nigdy nie uważałam, że nie zasługuję na bycie kochaną, byłam zresztą, ale ludzie nie są idealni i poza budowaniem potrafią także psuć.

.

Czyli masz jakieś cechy, które sprawiają,  że zasługujesz na uczucie. Jakie to cechy? Jak je nabyłaś?

@Piegowata,  z tym dzieciństwem,  na pewno ono ma wpływ na dalsze życie, ale też nie do końca.  Ludzie z patologicznych domów wychodzą na prostą,  zakładają zdrowe rodziny a ludzie  z dobrych domów staczają  się na dno, albo odwrotnie.
Tu więc sytuacja nie jest czarno biała.

niepodobna napisał/a:

rossanka napisał/a:

Czyli masz jakieś cechy, które sprawiają,  że zasługujesz na uczucie. Jakie to cechy? Jak je nabyłaś?

@Piegowata,  z tym dzieciństwem,  na pewno ono ma wpływ na dalsze życie, ale też nie do końca.  Ludzie z patologicznych domów wychodzą na prostą,  zakładają zdrowe rodziny a ludzie  z dobrych domów staczają  się na dno, albo odwrotnie.
Tu więc sytuacja nie jest czarno biała.

Ja tego tak nie rozpatruję  - co mam, czego nie mam. Owszem, wiem, że potrafię dużo od siebie dać, kiedy mi na kimś zależy, ale też wiem że nie za to się kocha. Po prostu ktoś widzi w Tobie coś, czego nie widzi w innych, nie ma to wiele wspólnego ani z zasługami, ani z obiektywizmem.

Czyli co np widzi? Jakie cechy?

niepodobna napisał/a:

rossanka napisał/a:

Czyli co np widzi? Jakie cechy?

Ale kto i w kim? Bo tu się nie da ogólnie..

Chodzi mi o to, że jakie cechy sprawiają,  że dana osoba zasługuje na uczucie?

niepodobna napisał/a:

rossanka napisał/a:

Chodzi mi o to, że jakie cechy sprawiają,  że dana osoba zasługuje na uczucie?

Czy nie taki banał, że dla każdego inne?
To jest wypadkowa fizyczności i psychiki, umysłu, dla niektórych też duchowości.

Nawet ci moi ex nie zwracali uwagi zupełnie na to samo, aczkolwiek była część wspólna
Nie będę  przecież pisać, co im się we mnie, bo to trochę zbyt osobiste, a i jakieś niepoważne na forum, czułabym się głupio.

Ale poza tymi konkretami, które się nie pokrywały w 100%,  to jedną rzecz słyszałam od każdego z nich: że jestem 'idealnym połączeniem siły i delikatności', to chyba nie mógł być przypadek

Czy przy ex musiałaś się bardzo starać,  aby Cię zaakceptowali? Czy to wychodziło samo, naturalnie?

niepodobna napisał/a:

rossanka napisał/a:

Czy przy ex musiałaś się bardzo starać,  aby Cię zaakceptowali? Czy to wychodziło samo, naturalnie?

Naturalnie wychodziło. Z jednym wyjątkiem, kiedy to przez chwilę wychodziło, a potem czułam, że coś jest nie tak i zaczynałam kombinować, i nie być sobą, potem już wiedziałam, że to nie to i dla niego też jestem nie taka, ale emocji raz puszczonych w ruch nie da się wyłączyć z dnia na dzień i trochę to trwało.. Jeden toksyk mi się trafił, na nieszczęście w młodym i jeszcze przewrażliwionym wieku. Błąd, który wiele uczy.

To ja kombinowałam tak za każdym razem, aby nie być sobą.  Żadna z tych relacji nie wyszła.  A nawet  sie nie zaczęła.