pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Ehh, muszę cytować samego siebie bo już późno i głupoty piszę
Oczywiście chodziło o "zaakceptować, ale jednak nadal stanowczo działać w kierunku zmian stanu którego się nie akceptowało".

To prawda i to chyba w każdym wieku. Trochę zabawne, że obecnie dzieje się dokładnie to samo co 20 lat temu

Z podkreśleniem i pogrubieniem części mieć na nią pomysł

Mam tak samo. Jak jest jeszcze ciepło to czuję się jak na wiosnę, ale jak już się robi zimno, szaro, ciemno, to dramat. Poza tym potwornie boję się nadchodzącej zimy. W zeszłym roku w zimie zaliczyłam ogromnego doła od stycznia do marca i boję się powtórki a czułam się naprawdę bardzo, bardzo źle.

Ja właśnie mam odwrotnie. Nie znoszę mojego mieszkania, choćbym nie wiem jak się starała, nie czuję się w nim dobrze, więc uciekam poza dom. Do rodziców, do pracy, na spacery, ale też ile można. Jak muszę wrócić do dusznego, małego mieszkania to czasami mam łzy w oczach.
Mam możliwość pracy zdalnej z domu, a i tak jeżdżę do pracy. To już samo pokazuje moje podejście

W sumie zawarłaś wiele ciekawych opcji w swoim wpisie, z którymi sie zgadzam. Bo też mam wielki lęk przed śmiercią jak Twoja mama i też panicznie boję się raka, rak to wyrok, agonia, cierpienie a na końcu śmierć na którą się już paradoksalnie czeka jako na koniec cierpienia. Jeszcze do końca nie rozgryzłam tego tematu. Czasami jednak wydaje mi się, ze tak, a czasami, ze nie. 
Mam w sobie taką dwojakość:
Czasami wydaje mi się, ze śmierć jest tuż tuż. Niektórzy myślą, ze śmierć jest czymś dalekim, co spotka ich za kilkadziesiąt lat, jak już będą starzy i zniedołężniali. Mają niby świadomość, że mogą zginąć znacznie wcześniej (i nastolatki giną w wypadkach, chorują i tak dalej), ale na ogół śmierć jest dla nich ale daleko.  Właśnie w gorszych chwilach w życiu, jakoś tak mi się zdawało, ze śmierć jest tuż tuż. Nie ważne, czy wracałam z lekcji w 7 klasie - mogłam po drodze wpaść pod samochód - i już koniec - tak wtedy myślałam. Potem jako nastolatka miałam fazę, ze pójdę wieczorem spać, a rano się nie obudzę. Szaleństwo, inne nastolatki szaleją, malują się, latają na imprezy - ja bałam się zasnąć, ze strachu przed śmiercią. Ile mogłam mieć lat? Może 15? To było jakoś na początku liceum. Później doszedł strach o bliskich, ze umierają w wyniku chorób, wypadków, albo ze starości. Wkurzało mnie wtedy,. że nie mam na to wpływu i nie mogę temu zapobiec. Do dziś nie wiem, skąd u 10 lub 15 latki takie myśli?
Moja dwojakość teraz polega na tym, ze czasem właśnie mam okresy, gdzie boję się śmierci, a wtedy czuję się tak, jakbym nie żyła. Bo bojąc się śmierci już właściwie jesteś martwy, nie żyjesz - bo nie korzystasz z życia. Owszem śpisz, jesz, chodzisz do pracy, nawet rozmawiasz z ludźmi - ale Ty naprawdę wtedy nie żyjesz.
Drugi stan - to wtedy, gdy ten lęk mnie opuszcza. Myślę wtedy, ze i tak kiedyś każdy umrze, więc na jedno wychodzi, czy boi się śmierci, boi się zrobić różnych rzeczy i żyje jak w psychicznej celi, czy też przeciwnie, nie boi się śmierci, więc wolny robi w życiu to, na co ma ochotę. Wie, ze to się kiedyś skończy, więc co mu szkodzi spróbować będą c jeszcze na Ziemi tego, tego i tamtego. Różnych nowych relacji międzyludzkich, nowych aktywności, albo zachowań, których się wcześniej nie praktykowało. Ten drugi stan jest o wiele lepszy/ Ciekawe, że w drugim stanie maleją mi moje nerwicowe lęki. Co mnie cieszy.
Okultyzm nie bardzo mnie interesuje- to znaczy czytała kiedyś o tym, ale nie wierzę w te nadprzyrodzone rzeczy. Co jest dosyć dziwne, bo zdarzały mi się w życiu takie nadprzyrodzone rzeczy, ale nie będę ich opisywać bo w sumie w nie nie wierzę, może był to zwykły zbieg okoliczności, no i nie chcę Was tu straszyć.

Jesień też lubie (zmieniając temat). Moja pierwsza"miłość" zaczęła się właśnie we wrześniu. Oczywiście jak się okazało była tylko z mojej strony, bo chłopak miał inną dziewczynę, co się okazało potem. W zasadzie od tamtej pory całe życie przeżywałam ten sam wzór. Ale i tak został mi sentyment do tamtego czasu.
Aha, tamtego chłopaka z... ile? 20 parę lat temu??? Znalazłam ostatnio na FB Ząb czasu go nadgryzł, ma już 46-47 lat, żonę, syna, ciekawe, czy mnie pamięta, ale zakład, że nie

Dokładnie. Nawet nie szłabym w ten 2119 rok. Dla ludzi z sąsiedniego osiedla Ty nie istniejesz, nie wiedzą, ze żyjesz, kim jesteś, co robisz. Dla ludzi za 100lat będziemy tyle co nic, tak jak dla nas ludzie ze starych fotografii. Oni też mieli swoje problemy, przemyślenia, prowadzili pewien styl życia - teraz nie ma to zupełnie znaczenia, znaczenie miało dla nich wtedy.

Oglądałam tamte dokumenty, ale mam mieszane uczucia. Jaki sens miałaby reinkarnacja? Żeby naprawić coś w przyszłym życiu? A jak ktoś już wszystko naprawi to przestaje się reinkarnować? A co ze złodziejami, mordercami, ogólnie złymi ludźmi, mają mieć kolejne nagrody w postaci kolejnych wcieleń? Chyba, ze ktoś odrodzi się jako np bezdomny kot - jako kara. O ile reinkarnacja obejmuje połączenie - ludzie-zwierzęta.

Myśle, ze to zdanie jest kluczowe i dla zdrowia psychicznego i dla własnego samopoczucia.

Kiedyś oglądałem stare zdjęcia z lat 1850-1920 i zastanawiałem się jak ci ludzie żyli, co robili. To takie dziwne uczucie że wszyscy ludzie na tych zdjęciach już dawno nie żyją. Gdzie oni teraz są? W niebie? W piekle? W czyśćcu? Na szczęście te rozważania mi przeszły. Piszę o tym bo był taki okres że miałem dokładnie te same lęki dotyczące śmieci jak opisujesz w poprzedniej wypowiedzi.

Przyznam że czasami się zastanawiałem dlaczego mi się życie tak skopało. Czy przypadkiem sobie czymś na to nie zasłużyłem w poprzednich wcieleniach

Nie ma żadnych dowodów na to że reinkarnacja istnieje, bo być nie może. Dlatego ja też w taką reinkarnację w czystej postaci nie wierzę, a już na pewno nie w połączenia ludzie-zwierzęta Jedyne dowody to wspomnienia przeszłych żyć jakiejś osoby wywoływane przez hipnozę. Co dziwne, w większości przypadków te wspomnienia zostały potwierdzone. Jednak wierzę że świadomość może istnieć poza ciałem, jest od niego niezależna.

Zależy. Od predyspozycji. Słyszałam od znajomego o jego koledze, który po roku pracy zdalnej zaczął się bać wychodzić do ludzi w ogóle.

Dla mnie praca zdalna to błogosławieństwo, ale nie chciałabym pracować zdalnie 100 % czasu. Niemniej, pracując w domu chyba lepiej się koncentruję zazwyczaj. Dochodzi oszczędność czasu oraz kosztów i energii, jakie pochłania dojazd. Psychicznie też mi to służy, widzę się z kimś jeśli mam ochotę, a nie dlatego, że muszę.

Jeżeli ktoś jest podatny na negatywne skutki, wynikające z izolacji, będzie go praca zdalna ciągnąć w dół. Jeżeli komuś to sprzyja - atuty są ogromne.

Odpowiedź dotarła, oczywiście, dziękuję. Nie odpisałam na razie, ponieważ nie mam wesołych rzeczy do opowiadania, a nie chcę Ci smęcić. Ludzi to odpycha i denerwuje, więc lepiej przemilczać takie nastroje.

Próbowałam polubić jesień, nawet kilka lat wstecz robiłam ludziki z kasztanów, zbierałam kolorowe liście i nic to nie dało. Wraz z zimą przychodzą święta, a to dla mnie też smutny czas. No, trzeba jakoś przespać do tej wiosny

Manzanita to roślina, która pojawiała się w jednym z moich ulubionych kryminałów Chandlera - "Kobieta w jeziorze"

Życie nie dokopuje po to by ukarać, ale by się czegoś uczyć, doskonalić.

Nie mam pojęcia.  Ale od dziecka bym je miała? Z drugiej strony, myślałam kiedyś,  że to dosyć powszechne myśli wśród ludzi w każdym wieku.

Dobry wieczór Paniom i Panom
Dziś już trochę chłodniej, ale wciąż jeszcze pięknie. Jestem bardzo z siebie i dnia zadowolona, bo odwaliłam kawał zaległej domowo-garażowo-ogródkowej roboty.
Piszecie o róznych sprawach ; po kolei się odniosę.
Z pór roku lubię właściwie każdą, nawet deszcz ma urok, ale na dłuższą metę brak słońca działa na mnie przygnębiająco. Mam różne sposoby, na niepoddawanie się temu - generalnie chodzi o to, żeby robić to, co nam dobrze robi i nastrój podnosi. Zimę, taką prawdziwą, białą i śnieżną kocham, ale ostatnimi laty o taką niełatwo. Czytając Wasze wpisy zamarzyłam o zmrożonym listopadowym powietrzu wdychanym głęboooko po wyjściu rano z domu I o szronie.

Lady Loka, rozumiem, że wynajem to nowa dla Ciebie i trudna sytuacja, ale może też "Twojemu" mieszkaniu brakuje duszy, nie współgra z Tobą, nie czujesz go? Może warto poszukać innego? Raz mi się zdarzyło, gdy oglądałam dość korzystną ofertę, że wszystko we mnie zakrzyczało: "Nie chcę tu mieszkać!". Szukałam dalej, aż znalazłam.
Ja generalnie mam takie podejście do życia, że szukam plusów i uroków. Każde z wynajętych mieszkań jakiś urok miało. W ostatnim podziwiałam z okna kuchni zachody słońca nad miastem i dzieci na podwórku pobliskiego przedszkola. Blisko miałam do parku, a pod osiedlowym sklepem "zakumplowałam" z Panem Jankiem (imię zmieniam), który specjalnie dla mnie grał mi kiedyś w sklepie kolędy na organkach
Wcześniej mieszkałam w mieszkaniu jednopokojowym. Mieściło się przy jednej z głównych ulic - smog i hałas, latem wściekła duchota, bo okna wychodziły tylko na jedną stronę. Ale za to gdy wieczorem stawało się ciszej słuchałam nocnej fontanny z pobliskiego skweru, w okna zaglądały mi stare, przedwojenne kamienice, w których przed wojną zamieszkiwała np. pewna nasza lokalna bohaterka, harcerka, uczestniczka ruchu oporu. Fajnie było wyobrażać sobie, że chodzę jej ścieżkami. W tym mieszkaniu mogłam godzinami gapić się przez okno, bo wciąż przesuwał się korowód przechodniów. A do ilu znajomych wykrzykiwałam z balkonu "cześć" albo "dzień dobry" . I blisko było wszędzie: na rynek, do sklepów, do szewca.
Teraz mam podwórze, sąsiedzką integrację, ogródek i Księżyc Żniwiarzy
Trochę stuknięta romantyczka jestem, ale codzienność zaczarować to mój sposób na życie
W każdym mieszkaniu odkrywałam coś niepowtarzalnego. Uwielbiam ten etqap wydeptywania nowych ścieżek, odkrywania "swoich" miejsc i spacerowych szlaków.
A wygody? Nie szukam. Byle nie marznąć i byle na głowę się nie lało. Zawsze sobie można jakąś ładną chustę na brzydki stolik rzucić

Winter, to piękne o tych świetlikach i kotach. Chyba podobnie patrzymy na świat.
Jestem raczej racjonalna, choć szurnięta romantyczka, a jednak wierzę w rózne sygnały i znaki, szukam w nich wsparcia i siły. Czasem porzucony kapsel z napisem: "Dasz radę" potrafi mnie podnieść na duchu. To kwestia wyboru. Życie natomiast - powtarzam i powtarzać to będę z uporem - to przede wszystkim nasze interpretacje, nasze podejście do spraw.

Rossanko, Peterze zgadzam się całym sercem z tym, że jeśli ktoś nie akceptuje naszych słabości, chorób itp. to nie ma kogo żałować. Ale z doświadczenia wiem, że jest druga strona medalu: to bardzo zawęża grono naszych potencjalnych partnerów. Kiedyś świetnie rozmawiało mi się z facetem, dopóki nie palnęłam z rozpędu, że moja mama jest w psychiatryku (leczyła depresję po śmierci mojego ojca) - to był koniec znajomości i zabolało mnie to ewidentnie. Wiem też, że obciążona dwiema przewlekłymi chorobami, mam ograniczone tzw. szanse.
Ale znam przykłady osób chorych, nawet i psychicznie, którym związek się przydarzył. Pewna koleżanka, schizofreniczka jest już prawie 10 lat z mężczyzną, choć związek do łatwych nie należy. Ale trwają. Urzekła go szalenie atrakcyjną aparycją, przy tym to bardzo inteligenta dziewczyna, której zdolności i umiejętności (takie praktyczne, życiowe) zawsze podziwiałam - umie pięknie ozdobić dom, zna się na gotowaniu, pracach okołodomowych, a przy tym jest oczytana i można z nią pogadać na wiele, wiele tematów. Szczerze mówiąc, zaskakujący był dla mnie fakt, że z prostym, nazywając rzeczy po imieniu, człowiekiem zbudowała coś wspólnego. Druga osoba to zmarła niedawno, mocno chorująca kobieta. Śliczna, mądra, ale schorowana okrutnie. On bał się tego związku, przyszłości, ale przyciągnęła go serdecznością i pogodą ducha. Przeżyli razem 13 lat, aż do jej śmierci.
A więc da się Da się, choć ja wolę być przygotowana na różne życiowe scenariusze. I zdrowi zostają czasem sami.

Na pewno umiejętność głębszego spojrzenia na drugiego człowieka świadczy o nim jak najlepiej, a nasze "usterki" to niezły test.

Niestety w Polsce panuje takie przekonanie, że jak ktoś był u psychiatry to trzeba zwiewać od niego jak najszybciej bo pewnie bardzo trudno będzie z nim wytrzymać, może jest niebezpieczny, może zboczeniec Jednak mnie by żadne wizyty kobiety lub jej rodziny u psychiatry nie wystraszyły. Z prostego powodu. Lekarze zbyt pochopnie kierują wszystkich do psychiatry gdy ich ograniczona wiedza okazuje się za mała aby poprawnie zdiagnozować pacjenta. Kiedyś miałem bardzo poważne problemy ze zdrowiem, na szczęście nie psychicznym więc wiem do czego ci lekarze są zdolni.

Nikt przy zdrowych zmysłach nie wchodzi w związki od razu. Najpierw się dość długo poznaje daną osobę, więc samemu można ocenić jakie ma zaburzenia i czy te zaburzenia będą w przyszłości stanowiły problem. Jak ktoś znika gdy dowie się o tego typu problemach, nawet nie oceniając samemu jaki wpływ mogłyby one mieć na potencjalny związek, to znaczy że ma bardzo ograniczone myślenie i dobrze że zniknął

EDIT : zabawne, wydawało mi się że rano było 55 stron wątku, a teraz widzę 48. Ciekawe które to strony znikają.

Ano nie, bo ludziom dzisiaj nie chce się czekać, są niecierpliwi i nie rozumieją, że proces poznawania drugiego człowieka wymaga czasu. Ciekawe, jaki procent tych "podejmujących szybkie decyzje"odnośnie skreślenia drugiej osoby biadoli potem, że nie może nikogo poznać, że są samotni, itp.?

Związki na odległość to żadne związki tylko wmawianie sobie że jest się w związku. Nawet jeżeli to Polska i dzieli ich załóżmy 250km, to razem 500km w obie strony, łącznie jakieś 6 godzin jazdy samochodem, już nie licząc kosztów paliwa. Wypadałoby się pokazać tak raz na tydzień, hmmm no sorry nie widzę tego

Do alkoholu dodałbym jeszcze papierosy, trawkę, już nie pisząc o innych używkach Niektóre uzależnienia można jeszcze zrozumieć, np. kobiety bardzo lubią chodzić po sklepach, do fryzjera, itp

Zapewne bardzo duży

Psycholog tak, psychiatra według mnie raczej nadaje się do ciężkich zaburzeń.

W sumie już o tym pisałem na forum więc mogę wspomnieć jeszcze raz. Lekarze nie byli na tyle kompetentni aby poprawnie mnie zdiagnozować (prawdopodobnie po ugryzieniu kleszcza) i zapłaciłem za to bardzo wysoką cenę. Jak nie wiedzą co to wiadomo gdzie odsyłają. Całe szczęście że nie skorzystałem

Nerwice mialam praktycznie od zawsze tez. Teraz wiem jak ta nerwica sie zaczela wiec nie moge powiedziec, ze mialam ja wiecznie, ale takie wrazenie sie ma.
I tak, myslalam o tym nie raz, ze nie da sie jej przejsc bo mam ja zawsze wiec juz taka jestem w pewnym sensie.
Raz jednak, przez okres kilku miesiecy ta nerwica zniknela calkowicie.
Nie bardzo wiedzialam jak tego dokonalam, wtedy.
Po tym czasie znow wrocilam do swego dawnego stanu, ale duzo rysowalam rysunkow w jakims dziwnym stanie, zaczelam swoje sny interpretowac i tak dalej.
To mnie prowadzilo w rozne rejony samej siebie.
Pozniej jednak, co moze brzmiec w szalony sposob, wzielam LSD. I to zmienilo moje zycie. To dopiero byla roznica, bo nie tylko na LSD moj umysl byl inny i bardziej zdolny do myslenia, bardziej wolny. Wiec zrozumialam z czego skladaja sie moje problemy, ale takze zrozumialam cos bardzo waznego:
Nigdy, ale to nigdy nie czulam beztroskiej radosci, nawet jako dziecko. Wiec oczywiscie, ze nie moglam sie wyleczyc bo jak? Nie mialam zadnego porownania, zadnego uczucia do ktorego moglabym wrocic. Zawsze bylam zmartwiona, zestresowana. Zawsze, nawet jako 5 latka.
Pamietam jak szlam przez park na tym LSD i zobaczylam domek na drzewie i powiedzialam do mojego meza 'przepraszam, ze ci przerywam, ale zobacz! jak to mozliwe, ze cos takiego istnieje? Taka fajna opcja do siedzenia?' i zaczelam sie smiac bo na LSD mimo tego nowego myslenia nadal zachowuje sie wlasny umysl. Nie jest sie zacmionym jak po wodce. Ma sie swiadomosc, ze jest sie w innym stanie niz zwykle i mozna to wykorzystac. Ogolnie, duzo by opowiadac, ale to popchnelo duzo do przodu moja cala droge z ta nerwica. Kiedy pojelam z czego ta nerwica jest zbudowana i jak to jest czuc sie radosnie i lekko.
Po tym juz bylam w stanie to odtworzyc.
Oczywiscie wzielam LSD w tym celu, terapeutycznym i tez wczesniej juz mialam duzo wiedzy na temat swojej podswiadomosci i doswiadczen.
Inaczej to by moglo wcale nie zadzialac, albo widzialabym ladne kolory tylko i tyle.

Co do zwiazkow to musze powiedziec, ze nigdy nie przyszlo mi to do glowy. Nigdy nie przyszlo mi do glowy, ze moja nerwica powinna byc jakas przeszkoda.
Zawsze bylam rozchwytywana, popularna, ludzie chcieli ze mna slub brac zawsze i raczej myslalam, ze maja szczescie, ze sa ze mna. I ja tak myslalam i oni.
Nie widac bylo tej mojej nerwicy, nie wiedzieli o niej po prostu. Bo raczej myslami sie nie dziele, a jak mam atak paniki to nadal moge normalnie rozmawiac.
Wydaje mi sie, ze ludzie maja tyle problemow, ze nie widzieliby tego w Tobie jako ciezaru. Nie sadze, ze zachowujesz sie jakos dziko czy bijesz kogos miotla po glowie bo sie czegos boisz.

Hah, ja akurat czekam na moją wizytęu psychiatry, bo jak dostanę leki to może wreszcie zacznę w miarę funkcjonować

Nerwica lękowa jest straszna. Ja nie wiem jak sobie radzi z tym mój partner, skupiam się bardziej na tym, żeby codziennie wstawać z łóżka. Ale nie dziwię się, że ludzie nie chcą wchodzić w związki z ludźmi z zaburzeniami psychicznymi. Najpierw powinno się wyleczyć zaburzenie a potem wchodzić w związek.

To jest wlasnie bardzo wzgledne. Nie chcialabym byc z osoba zaburzona w zwiazku. Nie zeby moj maz nie mial jazd sam, moj maz mial duzo problemow do ogarniecia jako, ze kiedy mial 10 lat jego ojciec zostal zamordowany przez nianie, a matka poszla wraz z ta niania siedziec. Rodzina klamala, wymyslala jak ukryc brzydka prawde, ze to sie stalo i dlaczego sie stalo (ojciec zgwalcil ta nianie). Takze to, ze przeskakiwal po dwa lata w szkole,matka mowila , ze jest 'komputerem' co strasznie go jako malego dzieciaka bolalo, bo chcial byc widziany jako taki sam jak inni i tak dalej. Wiec i maz moj jakies jazdy ma, ale nie zaburzenie psychiczne w typie borderline, bo to za duzo.

Zalezy jak ktos sobie radzi z problemami. W malzenstwie moich rodzicow i w moim dzienstwie rzadzi choroba mojej matki. Terapia i leki wcale nie ulepszyly tego, taka zwykla mainstreamowa terapia jeszcze pogorszyla jej zachowanie.
Z kolei moja nerwica nie byla widoczna. Tak, mialam ataki paniki. Tak, mialam rozne dziwne strachy i koszmary,. Tak, mialam obsesyjne mysli i chore zmartwienia. I tak dalej i tak dalej. Ale cala nerwica zaczela sie od idealnego trzymania wszystkiego w sobie i bardzo dalece idacej samokontroli.
Poza moim mezem zaden inny nawet nie zauwazyl tego wiec teoretycznie nie byla problemem w zwiazkach.

Też tak myślałam, nawet założyłam tu taki wątek, sądziłąm, ze najpierw uporządkuje swoją psychikę, wyleczę się a potem sobie poszukam kogoś na "poważnie". To miało sens - najpierw wyleczenie, potem związek z inną osobą. Nie przewidziałam tylko jednego, a co jeśli się jednak nie wyleczę? Bo nie wyleczyłam się. Psycholog i psychiatra mówią, że w moim przypadku, jest to raczej niemozliwe takie całkowite wyleczenie. Te swoje lęki i napady paniki pamiętam miałam już jako 3- 4 latka?
Co dalej robić, jak dalej żyć?
Dla mnie jedynym wyjściem jest spotkać osobę, dla której to nie będzie problemem i tyle.

Z reszta ta nerwica hamuje mnie od kąd pamiętam, to znaczy, od kąd się dowiedziałąm, że ją mam. Miałam wtedy 22 lata. Od tamtej pory, co napotykałam faceta, który mi się podobał i z którym chciałabym spróbować, gdzieś z tyłu głowy miałam myśl, że - "ee nie możliwe aby chciał z Tobą być. Jesteś tak brzydka i nieciekawa z charakteru, a jeśli nawet by tak nie było, to ma sz nerwicę. Zobacz jak się zachowujesz, jakie masz napady - każdy facet ucieknie od Ciebie, od takiej nienormalnej. Normalni ludzie się tak nie zachowują." Mniej więcej tak myślałam.

Coś w tym stylu. Nie dostałam jej jako 18 latka czy 30 latka, ale pamiętam, że miałam te zaburzenia od zawsze. Pamiętam to dobrze z przedszkola, czy miałam je jako 1 czy 2 letnie dziecko - tego już nie pamiętam. Psycholog mówiła, ze nerwica nie jest wrodzona, ze to się nabywa w ciągu życia, jeśli masz kombinację predyspozycje psychiczne plus wpływ sytuacji jakie zdarzają się w życiu.
Psychiatra mówi to samo. I raczej, ze jak ktoś to ma "od zawsze" to całkowicie się tego nie pozbędzie, zawsze coś będzie.

Miewałam takie okresy, ale były krótkie, najwyżej bo ja wiem , 2 letnie?Może 3. Ale To zawsze wraca. Szczególnie po bardzo stresujących wydarzeniach.

Tu jest sedno problemu. Tak naprawdę nie wiem do jakiego stanu dążyć, bo zawsze to miałam, nie wiem co powinnam czuć nie mając Tego. Miewałam lepsze okresy, ale nawet wtedy pamiętałam, jak było, jak było żle.  I też zawsze byłam zestresowana i zmartwiona, nawet jak miałam 5 lat. Nie miałam takiej radości, jak się nieraz mówi, ze dzieci mają dziecięcą radość, albo, ze by się chciało wrócić do lat dziecięcych , beztroskich. Jakby mi ktoś teraz zaproponował bycie dzieckiem, to uciekłabym z krzykiem. Jedno wielkie uczucie lęku, strachu i niepewności. Dziękuję bardzo za takie coś.

Mojej nerwicy i ataków paniki taż nie widać, z resztą nie przebywam stale z ludxmi, więc dosyć łatwo jest to ukryć. Będąc w związku mieszkasz z kimś, a wtedy nie tak łatwo się schować i udawać ciągle , że jest dobrze. Ze nic Ci nie jest.

Może i to był jakiś podświadomy wybór.
Utkwiła mi w głowie taka sytuacja, miałam może 23 lata, to była końcówka studiów, wiedziałam już, ze mam nerwice. Był u mnie w grupie jeden chłopak, który bardzo, ale to bardzo mi się podobał. Myślę, po latach, że może i ja jemu, ale to po latach do tego doszłam. I pamiętam taki jeden dzień, siedzieliśmy przed wykładami w auli, wszyscy się śmieję, gadają, żartują, a mnie naszedł atak lękowy. Ale umiałam go ukryć, ktoś z zewnątrz mógł najwyżej powiedzieć, że trochę się wyciszyłam, bo tak spokojnie siedzę, wtrącam tylko czasem jakieś zdania do rozmowy z koleżankami. Tamten chłopak też tam był, żartował z kolegami, śmiali się, a ja myślalam wtedy - pamiętam dobrze - ty idiotko, zobacz jak się zachowujesz, nienormalne jest to, co się z Tobą dzieje, i Ty myślisz, ze się ktoś Tobą na poważnie zainteresuje? Przecież Ty nigdy nie będziesz w związku, bo masz nerwicę. Coś w tym stylu myślałam, pamiętam, ze ogarnął mnie wtedy taki smutek.

Cóż poradzić, czasu już nie cofnę. Myślałam włąśnie zupełnie odwrotnie, że To mnie chamije, a potem, jak już byłam po 30stce, że muszę najpierw wyleczyć nerwicę, a potem brać się za związki.
Ale nerwica nigdy może nie przejść i co wtedy?

Z nerwicą zmaga się tak dużo ludzi, że naprawdę nie ma sensu od "wyleczenia" jej uzależniać wchodzenia w związki czy podejmowania innych aktywności. Ciężko by było dziś znaleźć osobę, która nie ma żadnych objawów nerwicy. Co więcej, czucie się normalnie w warunkach, które nie są normalne, nie dowodzi zdrowia ; )
Jeśli leczyć nerwicę, to równolegle do zajmowania się całą resztą życia, przecież nie można sie z niego wyłączyć i skupiać na samych zaburzeniach.

Czułam, że muszę Wam odpisać na te posty, choć trochę nowych komentarzy od mojego offtopu przybyło i wątek wraca na właściwe tory

Piegowata - mnie nie tyle ponoszą emocje na forum, co jakoś przesiąkam myśleniem, które jest tu często spotykane, chodzi o takie przemyślenia "jak to wszystko działa" w ludzkich relacjach, a w związku z tym czego można się spodziewać, i jest to przygnębiające. Przy czym niekoniecznie tak to faktycznie działa, to są szkodliwe schematy, ale np. takie toksyczne myślenie jest powszechne i wiem, że się z tym u innych nie wygra, i jeśli tutaj tyle tego, to pewnie wszędzie, tylko ludzie nie mówią o tym otwarcie. Obecność toksycznego myślenia kojarzy mi się znów z brakiem poczucia bezpieczeństwa w prawdziwych kontaktach, bo dla mnie ono jest pewnością czystego w pewien sposób widzenia świata przez kogoś. Jestem w końcu elementem tego świata. Nie umiem tak na szybko tego wytłumaczyć.
Prezykrości specjalnych, takich osobistych, na forum nie doznaję, raczej przychodzi mi na myśl ten cytat o patrzeniu zbyt długo w ciemność, która wlewa się powoli do głowy : ) Niby nie powinno to nic zmieniać, bo jestem dość depresyjna z natury, ale wychodzi na to, że wtedy trzeba unikać wzmacniania tej ciemnej przestrzeni.

Wtórność, schematy - tak. Czyta się wciąż to samo, i sami też się stajemy wtórni i przewidywalni w swoich reakcjach.

Fajna historia z tym banem na życzenie Ale to tylko pokazuje, jak łatwo wpaść w uzależnienie, nawet od forum. Rozumiem, bo też mam tak, że jak w czymś ugrzęznę, to wołami trudno wyciągnąć

Peter - ja też lubię twoje posty i fajnie, że piszesz o tym żartowaniu, bo ja się czasem droczę, a może to wyglądać na poważne wypowiedzi Ale poważnie też da się pogadać i w takich tematach często się z Tobą zgadzam. Nie wiem, jak będzie z tym znikaniem, pewnie na jakiś czas odpuszczę sobie forum, a potem będę zaglądać, ale rzadziej. No chyba, że coś mnie na tyle zajmie, że się zupełnie "odkleję".

Ja lubię jesień. Jedyne, co mi w niej przeszkadza, ale to już tą późniejszą porą, to krótkie dni. Lubię jesienne chmury, mgły i spadające liście.
Ale jesień to czas idealny na nowe początki, na jakieś zmiany w życiu. Jeśli nic się nie zaczyna, ani nie zmienia, przychodzi po prostu poczucie kolejnego roku, który upłynął nie wiadomo jak i kiedy, kolejny przyczynek do ogólnego poczucia straty.

trx Bywają takie dni, kiedy się myśli, co jeszcze może się sypnąć Kumulacja, wszystko źle.
Czy dobrze rozumiem, że źle na Ciebie działa pisanie o osobistych "konkretach" - wydarzeniach, sytuacjach - a nie o osobistych uczuciach? Ale to się jakoś z sobą wiąże. Czym jest "przeżywanie poza sobą"?
Werbalizacja swoich stanów porządkuje je, nawet na własny użytek i daje nad nimi jakąś kontrolę, o ile umie się to zrobić adekwatnie - ja często nie umiem.
Rozumiem taki dyskomfort, kiedy pójdzie się za daleko w uzewnętrznianiu się; nie mam na forum tego problemu, bo po prostu nie przekraczam pewnych granic w pisaniu o sobie - można powiedzieć, że piszę prawdę, ale nie całą prawdę ; ) Nie odkrywam się nadmiernie.

Miło mi, że uważasz, że moje posty coś wnoszą, ja też chętnie Cię czytam.

Piszesz, że nie jesteś zwolennikiem "typowej reinkarnacji", ale w ogóle dopuszczasz istnienie reinkarnacji?
Jestem szczerze zaciekawiona, jak to się daje pogodzić z chrześcijaństwem, które jasno mówi, że mamy tylko jedno życie w ciele i że nikt nie może przejść "stamtąd" "tutaj"
Gdybyśmy mieli więcej niż jedno życie, to którego dotyczyłby sąd?

Z ostatnim zdaniem bardzo się zgadzam. Warto sobie to uświadamiać przy okazji różnych wątpliwości, czy przyjmując pewne normy coś "tracimy". I zapytać, kiedy tracimy więcej.

Hmmm, chyba już jestem w stanie przewidzieć co napiszesz na większość tematów, więc droczenie się też wyczuję

U mnie na szczęście coś się trochę zmienia więc jest dla mnie jakaś nadzieja, bo teraz nie stoję w miejscu. Przede mną jeszcze decyzja czy zostać w tym kraju czy wyjechać na stałe. Zobaczę co mi zaserwuje los w następnym roku, może następnych 2 latach.

Też się do tego odniosę, bo chyba powinienem "pisać mniej o sobie" a bardziej ogólnie bo jeszcze jakiś lub jakaś znajoma mnie skojarzy i już przestanę być anonimowy. Wtedy nie będę mógł pisać tak prosto od serca, co myślę, bez jakichkolwiek ograniczeń.

Sąd dotyczyłby ich wszystkich. Skoro kolejne życie miałoby być "czyśćcem" odpokutowaniem za poprzednie grzechy. Jednak napisałem że nie jestem zwolennikiem reinkarnacji w czystej postaci.  Po części dlatego że raczej nie jest zgodna z chrześcijaństwem, po części dlatego że uważam że czyściec to inna forma odpokutowania za grzechy, po części dlatego że wspomnienia przywoływane podczas hipnozy wcale nie muszą być wspomnieniami osób teraz żyjących. Nikt nie jest jednak w stanie udowodnić że reinkarnacja to prawda lub fałsz. Dodatkowo, tak jak Albert Einstein uważam że „życie po śmierci istnieje, po prostu dlatego, że energia nie może umrzeć, płynie, przekształca się i nigdy nie zatrzymuje”.

Wydaje mi się że najgorszym co mogło być w Twoim wcześniejszym podejściu do związków był ten brak przekonania że ktoś mnie zechce, że komuś mogłabym się podobać. Pewnie teraz jest już inaczej, ale jeżeli nie to musisz nabrać takiego przekonania że "ten który zechce ze mną być, dać mi szansę będzie naprawdę szczęściarzem, bo ja jestem wiele warta, wiele mogę ofiarować, miłości, dobroci, czułości. Ten facet będzie naprawdę szczęśliwy jeżeli mnie zdobędzie". Można by to nazwać dumą. Chyba brakowało Ci wcześniej wysokiej oceny samej siebie. Nie myślenia że "on nie może się mną zainteresować bo mam problemy" tylko mylenia typu "czy on jest mnie godzien". Wtedy od razu znikają wszystkie stresy i nerwy związane z kontaktami damsko-męskimi. Jak jakiś facet Ci się podoba to po prostu idziesz z przekonaniem "on do mnie należy", oczywiście uprzednio upewniając się że nie jest już zajęty

Ja mam takie przekonanie że nerwicę i stany lękowe można wyleczyć przez odpowiednią suplementację witamin, mikroelementów i odpowiednią dietę. Niektóre z nich to kompleks witamin B + kwas foliowy w odpowiedniej formie i B12 jako methylcobalamina do ssania pod język, jakaś dobrze przyswajalna forma magnezu - cytrynian magnezu, witamina D3+K oczywiście w otoczce żelatynowej, odpowiedni probiotyk np. narine, coś lekkiego na detoks typu chlorella, herbata z czystka, itd.

Ja nie mam nic przeciwko ludziom którzy chodzą do psychiatry, jednak sam na pewno nigdy się do takiego lekarza w Polsce nie zgłoszę chociażbym konał z depresji i rozpaczy

Uu, to chyba niedobrze, że jestem taka przewidywalna?

A czemu byś nigdy nie poszedł? Bo kojarzy Ci się to z etykietką "wariata", czy z innego powodu?

Chodzenie do psychiatry to nie jest wstyd. Tylko powinno się wiedzieć, że w nerwicy czy depresji leki nie są czymś, co rozwiąże podstawowy problem.

Gdzieś tu się przewinął wątek, godzenia różnych elementów religii.
Bardzo się to kłóci z moim pojmowaniem wiary. Buntuję się przeciw szablonom i ściśle wyznaczonym ramkom. Bliskie są mi uniwersalne wartości, po prostu etyczne i duchowe. Natomiast cała ta otoczka, nazewnictwo są mi najzupełniej obojętne. Mogę i w meczecie zasłyszeć coś mądrego i pięknego, i w synagodze. Bliski mi jest Anthony de Mello, jezuita garściami czerpiący z buddyzmu, cenię takiego zdeklarowanego katolika jak Kaczkowski, bo miał otwarty umysł i nie byle intelekt, a przy tym był z niego kawał życiowego faceta.
Wcale mi to nie przeszkadza, że ktoś wierzy w reinkarnację, ktoś w niebo, ktoś w niebyt, bo jak jest naprawdę wie tylko Bóg. I nie upieram się przy nazwie "Bóg". Wiela razy o tym pisałam.
No, właśnie... ta wtorność, to powielanie się!
Szukanie faceta jakoś coraz bardziej abstrakcyjne mi się wydaje, przesuwa się chyba na margines mojego życia, nie zaprząta mnie. Czerpię kupę radości z życia takiego, jakie mam.
Dziś pięknie zakończyłam urlop miejskim piknikiem z Ulubioną Sąsiadką i Meczowym. Były występy lokalnych artystów. Piękna pogoda i mnóstwo znajomych. Miasteczko wyległo nad rzekę na peryferiach miasta. Oj, fajnie było i wesoło, jestem tak zrelaksowana, że już chyba bardziej nie można
A gdy wróciłam do domu straszliwie zmarznięta po jeździe na rowerze w cienkim swetrze, mój większy o głowe syn zapytał z własnej nieprzymuszonej woli, czy zrobić mi herbatę. Okazało się, że propozycja nie była bezinteresowna, ale doceniam wdzięk i inicjatywę. A herbatka dobra, miętowa I jeszcze na barana młody ponosił mnie po mieszkaniu
Czuję, że wypoczęłam na tym domowym urlopie jak na żadnych wczasach. Po prostu reset.
Jestem szczęśliwa!

Co do różnych strasznych sekretów, ja mam inną taktykę. Życie pokazuje, że ludzie i tak wiedzą więcej o mnie niż ja sama, więc chociaż się nie chwalę na prawo i lewo, nie ukrywam zazdrośnie swojego życia. Nie po to przyszłam na ten świat, żeby kanałami po nim chodzić. Nie interesuje mnie, co tam o mnie gadają za plecami, a jeśli wprost zadają mi wścibskie pytania, to w zależności od sytuacji i nastroju, otrzymują grzeczną lub... niezbyt grzeczną odpowiedź, że nie chcę o sprawie rozmawiać.

P.S. Też zauważyłam nowy awatar... w porównaniu do poprzedniego... niepodobny

Pieroństwo ta borelioza. Przyjaciółka przechodziła wiele, wiele lat z nierozpoznaną, aż w końcu choroba zaatakowała układ nerwowy. Po tym co przeszła, pisze, że nie boi się już śmierci, bo to koniec cierpień fizycznych i psychicznych.

Nigdy nie powiem, że nie wierzę w Boga, ale nie mam ciśnień, by upierać się przy jedynej, jedynie słusznej Jego wersji. Choć nie lubię ramek i szablonów, klasyfikowania i dookreślania, podzielam stanowisko agnostyków. My nic nie wiemy, więc wyrazem pokory jest niczego nie twierdzić na pewno. Wiem jednak, że zawierzenie sile wyższej daje siłę i spokój.

Dobranoc wszystkim, bo ja też zmykam w piernaty. Jutro pobudka do pracy
Było mi dobrze jak w niebie na tym zupełnie niewyszukanym urlopie. Eeeech!

Niepodobna, za przeżywanie poza sobą rozumiem akt, kiedy na to co przeżywamy mamy świadków. Dzielimy się tym co przeżywamy z przyjacielem, terapeutą lub tu - czytelnikami forum. Przy czym - nie takie było moje zamierzenie. Chciałam po prostu podzielić się doświadczeniem, punktem widzenia. Okazało się jednak, że po napisaniu o swoich trudniejszych odczuciach właśnie jakoś przeżywałam fakt, że puściłam to do "publicznej wiadomości". Może to już przekroczenie granic otwartości a może właśnie przeżycie na innym poziomie - nie tylko w zaciszu swojego wnętrza.
Fakt, że nikogo tu nie obchodzi co czuję ja jako ja, bo jestem tylko nikiem, nie zmienia u mnie poczucia, że napisanie o swoich skrywanych odczuciach to tak jakby wyjść w tłum bez majtek.
Można dywagować nad tym czy jest to zatem słuszne albo potrzebne, ale mnie chyba coś pokazało - potrafię być otwarta ze swoją słabością sama przed sobą, ale stanowi dla mnie problem przyznawanie się do słabości przed innymi.

Rozumiem tego typu odczucia. Psychiatria to niezwykle interesująca dziedzina, ale i bardzo trudna. Uważam, że trafić na specjalistę z prawdziwego zdarzenia graniczy z cudem i jest to poparte własnymi obserwacjami.

Natomiast co do odczuć o "nieomylności" - ja mam takowe w odniesieniu do psychologów raczej. Też poparte licznymi obserwacjami. Mało wnikliwości, analizy i otwartości, dużo operowania kalkami i powtarzania zaczytanych sloganów. Do tego stopnia, że poglądów psychologów na wiele kwestii w ogóle nie traktuję poważnie.
Co nie umniejsza faktu, że komuś wsparcie tego rodzaju może być potrzebne i może służyć.

Absolutnie nie. Znaczy nie wiem czym będę się zajmować na starość o ile dożyję, może znudzi mi się obecne hobby i poszukam innego. Natomiast przynajmniej kilka razy w życiu byłam przekonana, że właściwie umieram a raz spodziewałam się "skazującej mnie" diagnozy i "nawracanie się" nawet nie przyszło mi do głowy.

Ja też za bardzo czasami nawiązuję do przeszłości pisząc na forum. Muszę się od tego powstrzymać, ale możliwe że pomaga mi to pogodzić się z rzeczywistością. Zresztą nawet jak ktoś kiedyś skojarzy kim jestem to nie będzie w stanie stwierdzić o czym dokładnie pisałem, o jakim okresie mojego życia i kogo to dotyczyło. O tym wiem tylko ja Wszyscy piszą tak ogólnie że skojarzenie jakichkolwiek faktów nawet przez znajomych jest niemożliwe.

Jak się jakiś dłuższy czas, chociażby kilka tygodni, pisze z kimś nawet na takim forum, to nie jest do końca tak że nas nie obchodzi co ta druga osoba czuje, czy jak reaguje w danej chwili. Nie jesteśmy robotami (dzięki Bogu). Masz bardzo fajne porównania, chociażby dzisiejsze "z tymi majtkami" i potrafisz wzbudzić sympatię. Wszyscy chyba piszemy tutaj po to aby od czasu do czasu oczyścić umysł i poczuć się lepiej z samym sobą.

Wiesz, co innego jak człowiek czegoś się boi, oczekuje na jakieś wyniki i obawia się złego rokowania lub diagnozy, a co innego jak musi się z czymś pogodzić i jest pewien że mało czasu mu zostało.

aż się znowu zalogowałam jak to przeczytałam.
Zachowaj się trochę jak "zimna suka"
On jest Ci winien kasę? Wyceń wszystkie męskie roboty co masz do zrobienia wg stawek rynkowych i zapowiedz mu na mailu że albo akceptuje bez przytulania, bo sobie na ten moment nie życzysz, albo niech spada.