pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

hehe ) Peter.. To jest szansa, że jednocześnie odniechce się im seksu ..
Jak dozyjemy, to zobaczymy

A pierwsze zdanie to że powinno się też oceniać chwile a nie całość, po to żeby mieć choć trochę dobrych wspomnień?

Jeżeli jesteśmy na przykład w totalnej rozsypce i depresji to raczej nie powinniśmy kochać takiego siebie. Owszem można zaakceptować chwilę słabości, bo to rzecz ludzka, ale totalnego ciągłego przygnębienia już nie. Chodzi o znalezienie granicy do której zaakceptujemy i będziemy kochać samego siebie bez potrzeby zmiany czegokolwiek.

To chyba byłby jedyny plus takiego związku

Sporo tu "wykwitło" ciekawych postów, a ja znowu bez porządnego sprzętu ; popołudniami komputer anektuje syn, wieczorami śpi, a komp w jego pokoju za obopólną zgodą domowników a ja śmigam na telewizorze, gdzie pewne opcje nie działają). Spróbuję jakoś zbiorczo się odnieść do tych Waszych "kwiatków"
Niepodobna, wydaje mi się, że trzeba zachować jakiś rozsądek, nawet i się pomazgaić, ale nie w nieskończoność i czasami jednak brać siebie w cugle - tylko bez tzw. dopieprzania sobie.

Piotrze, ja też wybredna i ponoć księżniczka na ziarnku grochu Ale olśniła mnie kiedyś myśl genialna, że przecież dokonuję wyborów, a skoro dokonuję, to o co kaman? Któż mi bronił postąpić inaczej?
Lubię tak sobie samej różne rzeczy tłumaczyć i układać. To mi pomaga.
Co do mieszkania i różnych życiowych celów, zawsze powtarzam, że bardziej niż cel, fascynuje mnie droga, ale stałości spragniona byłam bardzo, bardzo, bardzo. Nie mogę się tym moim mieszkaniem nacieszyć, choć do wypieszczonego gniazdka jeszcze mu daleko.

Mnie chyba nigdy tak poważnie nie "siekło", bo dawniej byłam niepewna siebie i w relacje nie wchodziłam, co najwyżej biło mi serce na czyjś widok. Potem zrobiłam się już starszawa i nie tak podatna na te romantyczne emocje, na zaangażowanie potrzebuję czasu i poznania delikwenta, a jeszcze nie było mi z nikim dane dojść to tego etapu.

Peter, my mamy być swoimi własnymi, pierwszym przyjaciółmi. Czy przyjacielowi w rozsypce powiesz, że go takiego rozmamłanego nie kochasz? Tym bardziej trzeba o niego zadbać,np. próbujac wyciagnac go z doła, poszukać gdzieś pomocy - a czasem przytulić, po ramieniu poklepać i dać mu prawo do chwilowej rozsypki.
Natomiast akceptacja siebie nie oznacza, że mam całkowicie siebie olać i nad sobą nie pracować, nie dbać o siebie, nie rozwijać się itp.

Niepodobna, zauważam też, że ludzie czują diabelny opór przed zmianą, wydaje im się to jakimś złożeniem broni, rezygnacją jak np. w przypadku zaprzestania rozpaczliwych działań w poszukiwaniu miłości czy to, o czym pisał Peter: że nie wolno mi być słabszym. Boją się utraty kontroli, tego że gdy się np. rozpłaczą, nigdy nie przestaną.
Pisała kiedyś forumowiczka, której imienia nie  wymienię, bo może sobie nie życzy, że przez pierwsze dni terapii niemal bez przerwy wyła. Na to trzeba odwagi. Wielu z nas woli przyklepać, uciec, zagłuszyć własne wewnętrzne głosy. A to nieskuteczne, to zawsze wylezie, prędzej czy później.

Bardzo cenię te swoje sześć lat samotności, bo zyskałam czas na wgląd w samą siebie, na czytanie mądrych ludzi, na przemyślenia, wnioski i wreszcie "poczucie" tego wszystkiego, o czym piszę.

Oczekuj, ale się nad sobą nie znęcaj
Zdarza mi się czasem opierdzielić zdrowo moją przyjaciółkę i jasne jest, że to w dobrej wierze.

Ciekawe podejście. Może kiedyś jak będę w totalnej rozsypce i rozpaczy spróbuję. Chociaż z drugiej strony boję się takiego mechanizmu, że można dojść do przekonania, że skoro coś się akceptuje to po co to zmieniać. Stąd już prosta droga to tego aby popaść w depresję. Rozumiem że świadomość potrzeby zmiany złego stanu musi być, jednak ten zły stan powinienem akceptować do czasu zajścia tej pozytywnej zmiany. Jakoś ciężko mi to przetrawić Może dlatego że jestem o wiele bardziej surowy i wymagający wobec siebie niż wobec innych. Może dlatego że po prostu jestem facetem

Rossanko, a może Tobie się tylko wydawało, że nie jesteś kochana, a tak naprawdę to rodzice Cię mocno kochali, tak, jak umieli...?

Jak już wspominałam, z mamą miałam raczej trudną relację. Brak czułości z jej strony to jedno, ale ważniejsze było dla mnie poczucie braku zrozumienia i akceptacji. Przez lata, te najważniejsze, gdy jako nastolatka i 20-kilkuletnia dziewczyna mocno jej potrzebowałam, bardzo się nie rozumiałyśmy i nie dogadywałyśmy. Czułam się odtrącana, nie akceptowana, nawet przeszkadzająca. Nie rozumiałam, dlaczego tak się dzieje między nami. Bardzo mnie to bolało. Ale mimo wszystko gdzieś głęboko wiedziałam, że jestem kochana... Co do tego nie miałam wątpliwości. Teraz nasza relacja jest nieco lepsza, ale to może dlatego, że nie mieszkamy razem i nie spędzamy ze sobą każdego dnia ;p W między czasie sporo zrozumiałam o mamie. I o sobie. Po prostu źle interpretowałam różne jej zachowania i słowa. Za bardzo skupiałam się na swoich emocjach, brałam wszystko do siebie. Czyli musiałam przepracować swoją własną emocjonalność... I zrozumiałam też, że mama już taka jest - chłodna, nieco szorstka, trochę zamknięta w sobie. Poza tym też na pewno ma jakieś trudne doświadczenia za sobą, smutki, zmartwienia, czego świadomość pozwala mi inaczej na nią spojrzeć, z taką większą czułością. Uświadomiłam sobie teraz, po latach, że tylko mi się wydawało, że nie jestem akceptowana taka, jaka jestem, że ją sobą rozczarowuję lub że nie chce jej się ze mną rozmawiać. I że to, że na amerykańskich filmach relacje mam z córkami są całkowicie inne, niż nasze, nie świadczy o czymś niewłaściwym u nas. Wiem, że nawet jeśli ja tej czułości z jej strony nie dostrzegałam, to ona ją okazywała na swój własny sposób, tak, jak potrafiła... I tak z perspektywy czasu widzę, że dała mi najlepsze wychowanie, jakie mogła mi dać.

Właśnie mam wrażenie, że na tym to polega. Na tym, ze akceptuje się całego siebie, nawet swoje wady i słabości, nie robiąc sobie wyrzutów z tego powodu, że czegoś się nie potrafi, albo w czymś ponosi się porażki, ale jednocześnie zmienia się w sobie to, co się chce zmienić. Np ktoś notorycznie się spóźnia. Głupotą by było powiedzieć, a co mi tam, ja się zawsze spóźniam, niech inni czekają, trudno, taki jestem i nic z tym nie zrobię.  Dobrze jest zmienić w sobie ten nawyk, bo ja wiem, nastawić sobie budzik rano 20 minut wcześniej, albo przypomnienie w telefonie, aby nie robić wszystkiego na ostatnią chwilę, pilnować siebie i czasu.
Ale w drugą stronę zawsze będzie się miało wady, będzie się miało czasem lenia, albo bałagan w mieszkaniu, albo wyda pieniądze na głupoty, albo coś jeszcze innego -pewne wady są więc do zaakceptowania, nie ma sensu robić sobie wyrzutów: matko, po co mi maskara za 150 zł, jak mogłam kupić za 30, albo, jestem beznadziejna, zamiast sprzątnąć kuchnię pół  dnia gapiłam się w TV i teraz mam bajzel.

Ja właśnie coraz częściej zauważam, że przyjaźnie, znajomości się rozluźniają. Im starszy jestem tym mniej tych prawdziwych znajomych..
Z jednej strony rozumiem, że każdy ma swoje życie ,a z drugiej wiem, że sam potrafię dbać (jeśli chce) i pielęgnować coś fajnego.
W drugą stronę nie zawsze jest tak samo; bo niektórym wystarczy zdawkowa konwersacja na FB a ja wymagam więcej.
Też tak masz?

A jeszcze podpytam Rossanko - Jakie wnioski nasuwają Ci się po tej długiej dyskusji?

Dokladnie. Moj ojciec w ocenie wielu osob i mojej samej wlozyl niewielki trud w wychowawczy w me wychowanie a mimo to wierze ze robil to najlepiej jak potrafil. Byc moze wychowanie rozumial jako zapewnienie srodkow finansowych poprzez prace bo do tego sie to w sumie sprowadzalo. Nie wiedzial ze wazny jest tez przyklad dawany swoja postawa, zywe zainteresowanie zyciem, zdrowiem, problemami  dziecka. A moze jako ze sam wychowal sie w rodzinie gdzie ojciec (czyli moj dziadek) pracowal i pil to uznal ze tak wyglada rola ojca w rodzinie czyli pracowac i pic. Sadze ze gdyby mial inny przyklad z domu i inna swiadomosc to pewnie dalby z siebie wiecej...a tak dal tyle ile potrafil i myslal ze nalezy. Nikt normalny, kto zostaje rodzicem nie zaklada przeciez z gory ze chce byc zlym ojcem i matka tylko wrecz przeciwnie.

Rozumiem. Akceptacja zamiast walki. Jednak próba poprawy tego złego stanu na lepszy też musi być. Do ideału nigdy nie dążyłem , raczej zawsze dążę do równowagi. Mógłbym napisać to samo co Rossanka cytując Twoją wypowiedź. Pewne rzeczy trzeba zmieniać a nie akceptować, aby żyło nam się lepiej z innymi ludźmi

Tak samo jak mój ojciec do pewnego czasu. Jednak może dlatego teraz masz (z tego co wcześniej wyczytałem) pracę, z której jesteś zadowolona i która Ci odpowiada.

U mnie to wynika trochę z tego że mam wieloletnie "zaległości" nie z mojej winy, które muszę nadrobić. Wolałbym nie pisać dlaczego. No cóż, chcę jeszcze coś w tym życiu osiągnąć i ten czas teraz to jest właściwie da mnie ostatni dzwonek aby to zrobić. Jak już osiągnę to co zamierzyłem to rzeczywiście mogę przejść w stan, w którym będę akceptował swoje słabości, upadki i niepowodzenia. Jeszcze też, trzeba jakoś przestać żałować złych decyzji podjętych w przeszłości, zapomnieć o pewnych rzeczach, bo jednak mam takie etapy, że stare sprawy w dużej mierze wpływają na chwilowe pogorszenia nastroju i przygnębienie.

Też tak mam Czasem drobny impuls działa jak machina czasu. To pokazuje tylko jak złożonymi istotami jesteśmy.

Paradoksalnie... niezbyt. Nie twierdzę, że nie doceniam wielu wartości mi wpajanych, że one nie procentują. Doceniam je, bardzo dużo wyniosłam z domu, na każdej płaszczyźnie.
Ale akurat to antagonizowanie się z matką, nieumiejętność oswajania swoich słabości... może gdzieś to zaowocowało jeszcze większym uporem, może. Na drodze ścieżki zawodowej było jednak w dużej mierze kulą u nogi (de facto, kulą w umyśle).
Co do pracy... Chyba wiem, po której mojej wypowiedzi to wnosisz Moja obecna praca, co przyznaję otwarcie każdemu, jest po części wynikiem dzieła przypadku i szczęśliwych splotów okoliczności. Doceniam wszystko, co mi daje i to, czego się w niej uczę. Ale nie zaspokaja w 100% mojego apetytu. Gdy pisałam, że będę na łożu śmierci żałować, że nie "tyrałam" więcej, nie znaczy to, że jaram się tym co obecnie robię do granic możliwości, tylko że :

Chyba teraz bardziej rozumiem, co masz tutaj na myśli. W Twojej wcześniejszej wypowiedzi widziałam raczej deklarację tego, że trzeba sztywno trzymać się pewnej normy nie schodząc poniżej w ogóle.
Nie widziałam filmu "Nie czas na łzy", ale z samym mottem zawartym w tytule nieraz się identyfikowałam. Są "momenty próby". Uważam, że gdy czegoś bardzo chcemy warto ponad wszystko zacisnąć zęby, nie zważać na nic i robić swoje.

Ale widzisz, z drugiej strony to co piszesz

to jest właśnie to dawanie sobie czasu na słabość właśnie. Nie tłamś tego. Może momenty zastoju przysłużą Ci się bardziej w dążeniu do celu niż tłumienie ich ponad siłę

No i .. trzymam kciuki za nadrabiane zaległości

To jest - sądzę - całkowicie normalne, że czasami robi człowiek dwa kroki w tył, że coś "starego" wraca. Nie trzeba się za to karcić, karać. Przeżyć i dalej do przodu. Jak się tłumi, to idzie w to masa energii, która mogłaby się przydać w lepszych celach.

Chyba w każdej sferze życia tak jest. Bardzo wyraźnie widziałam to i po rozstaniu z byłym, i po jego śmierci rok temu. Emocje uderzały i wyciszały się na przemian. Weszcie - mam wrażenie - wyciszyły się. Od pewnego czasu czuję spokój i jest to bardzo komfortowe poczucie. Odpoczywam, a życie jakoś przestało rozłazić się w szwach.

Szkoda, a propos wypoczynku, że mój absolutnie bezpretensjonalny, domowy urlop nie może potrwać dłużej, bo jest mi nieziemsko dobrze, tak się przed południem pokręcić w domu i koło domu, a wieczorem wiedzieć, że nie muszę się z niczym spieszyć, bo co miałam zrobić, zrobiłam, gdy syn był w szkole, a czego nie zrobiłam - jutro też jest dzień... wolny
Żartowałam dzisiaj z sąsiadami, że wczasy pod gruszą zwykle przewidują jedną gruszę, a ja mam na podwórzu dwie wierzby - no, full wypas!
A sąsiadów mieć to piękna rzecz. Właśnie wróciłam sprzed domu, gdzie przy mocno popołudniowej kawie pogawędziłam sobie z pewnym młodym człowiekiem i jego matką. Nie zamieniłabym naszych sfatygowanych i niedopieszczonych "czworaków" (a raczej trojaków ) na żadne luksusowe osiedle.

Pozdro

P.S. Rossanko, pojawił się Twój nowy post.
Wiesz, ja myślę, że to, o czym napisałaś, to najlepsza taktyka. Jeśli nawiedzi Cię tęsknotaa za marzeniami, to sobie potęsknij po prostu i nie kombinuj, jak to w sobie zagłuszyć. Przecież nie będziesz wiecznie o tym rozmyślasz, bo za chwilę pojawi się coś innego przykuwającego uwagę.

Bardzo znamienne są dla mnie Twoje słowa, że chcesz być sobą. Nasze myśli i słowa czasami bardzo dużo o nas mówią. Bywałam zaskoczona myślami, które wypowiadałam na głos, zatrzymywałam je i przyglądałam się im. Przykład, który już kiedyś podawałam: zastanawiałam się nad tzw. luźnymi spotkaniami z całkiem fajnym facetem. A że mam zwyczaj rozmyślać na głos (gdy jestem sama - taki dziwny nawyk), powiedziałam: "no, kurde, złapać to, co jest, czy poczekać na to, czego naprawdę chcę". I olśniło mnie: babo, przecież sama sobie odpowiedziałaś!!! Wiedziałam już, jak postąpić.
Bądź sobą, Rossanko, szczerze zachęcam, a wydaje mi się swoją drogą, że fajna z Ciebie i wartościowa dziewczyna.
Nad detalami i "techniką" zawsze warto popracować, czemu nie. Ja też to robię i zauważam jakieś drobne sukcesy.

Łza mnie się w oku zakręciła. Bezpretensjonalnego opier_______ się w domu - nigdy dość

Czyli krok do przodu (mam na myśli te zaległości?). A co do złych decyzji z przeszłości - zawsze to jakieś doświadczenie, jeśli nawet decyzje były błędne.

Takie właśnie relacje miałam na myśli, gdy pisałam, ze z paru to ja zrezygnowałam. Normalnie już miałam dosyć tego zciągania w dół, jak ja to nazywam "bo Tobie się udało, bo Tobie to łatwo przyszło, bo Ty to masz szczęście" i tak jak mówisz, wszyscy naokoło winni, wszyscy inni mieli szczęście, znajomości, udało im się znaleźć dobrą pracę, mieli wieksze zdolności do matematyki albo polskiego i tak bez końca można wyliczać

Albo umniejszanie tego, co ktoś inny osiągnął. Mam taką koleżankę. Jeśli komuś coś wyszło, to tak naprawdę musiała być kiepska możliwość. Kiedyś wypaliła, że do pracy (z której jestem zadowolona) pewnie nie było kandydatów i dlatego mi się "udało".

Jak bardzo rozumiem o czym mówisz, zupełnie jakbyś przelała moje myśli, rozgoryczenie i frustrację... Czuję się identycznie jak Ty.

Dawniej wierzyłam, że uczucie powinno przyjść samo, że nic na siłę, że nie ma co stwarzać sztucznej presji. Widziałam koleżanki, które pakowały się w dziwne i źle rokujące już na starcie (według mnie) związki i nie rozumiałam ich, wydawały mi się strasznie zdesperowane. Nie rozumiałam po co im taki facet, który się nie stara, nie angażuje, ma duże wady, które przekreślają zdrowy i szczęśliwy związek już na pierwszy rzut oka. Nie rozumiałam dlaczego nie potrafią skupić się na sobie, swoich pasjach, że na siłę szukają kogokolwiek, bo nie potrafią same zorganizować sobie czasu wolnego. A dziś, z perspektywy lat... wydaje mi się, że jednak to ja byłam tą głupią i naiwną, bo czekałam biernie przez swoje "najlepsze lata" i nie nabrałam przez to doświadczeń damsko-męskich. A teraz czuję się taka stara i przegrana, choć niby mam 27 lat, więc wydawać by się mogło, że to jeszcze nie tragedia... A jednak tragedia, bo patrząc na facetów koło 30, to wszyscy już dawno pozajmowani, większość pcha wózek z dzieckiem przed sobą. Żyję w bardzo małym miasteczku i mam wrażenie, że sensowni i chcący się ożenić faceci już dawno to zrobili, a zostali tylko tacy, którzy chcą się wiecznie bawić i nie angażować w nic dłuższego i poważniejszego lub osobniki skrajnie zdziwaczałe i zdesperowane, które związałyby się choćby z nogą od stołu, gdyby tylko miała waginę i nie stawiała oporu. No i panowie z dużymi problemami (np z alkoholem, hazardem), mizogini, "skrzywdzeni misie przez swoją byłą", itp. A te portale randkowe to jakiś dramat, przynajmniej w mojej okolicy znaleźć jakiegoś mężczyznę, który na pierwszy rzut oka HARDKOROWO nie straszy wyglądem, to jakiś cud. Nawet moja dużo starsza siostra stwierdziła, że na początku nie wierzyła w moje słowa, że nie może być aż tak źle, ale faktycznie większość tych panów wygląda jak z programu "Chłopaki do wzięcia" i pod względem intelektualnym również prezentują podobny poziom. A jeśli facet jest w miarę przeciętny i nie ma agresywnego spojrzenia na zdjęciu rodem z kartoteki kryminalnej, to z kolei w opisie coś mocno odstrasza, że nie da się tego przeskoczyć. Tych kilka okazów na krzyż, w miarę przeciętnych z wyglądu i jednocześnie potrafiących sklecić kilka zdań poprawną polszczyzną, ma z kolei takie wymagania, żeeee... Szukają typowej "instagirl", przebierają jak w sklepie z cukierkami i wiszą na tych portalach latami. Masę takich stałych twarzy rozpoznaję, nawet im się nie chciało zaaktualizować zdjęcia. Usuwałam konto, wracałam, znów usuwałam i ponownie próbowałam... Ale widzę, że to ślepa uliczka i w moim przypadku to się nie sprawdza, nie ma tam nikogo dla mnie. Nie wspominając o tym, że większość jest ewidentnie nastawiona na szybki sex.

Czuję się sfrustrowana, bo nie wiem gdzie i w jaki sposób mogłabym kogoś poznać. U mnie są też dodatkowe problemy, które nie ułatwiają mi życia i nawiązywania relacji. Nie mam obecnie już żadnej koleżanki, z którą mogłabym gdziekolwiek wyjść. Żadnej. Nigdy nie byłam duszą towarzystwa, a te pojedyncze osoby, z którymi się kiedyś przyjaźniłam przepadły, z różnych powodów. Zdarzało mi się niestety ładować w toksyczne relacje koleżeńskie, które jeszcze bardziej deptały mi samoocenę, już i tak niską, bo wyniosłam to z domu. Gdy zebrałam się na siły, by się odciąć i powiedzieć DOSYĆ takiego traktowania mnie, to zostałam sama jak palec. Z perspektywy czasu sądzę, że często CHCIAŁAM ZA BARDZO i ludzie mnie wykorzystywali, bo mogli na mnie polegać, bo nie odmawiałam, bo dla tej garstki ludzi byłabym gotowa zrobić wiele. Miałam problemy z asertywnością i stawianiem granic i źle się to dla mnie skończyło.

Aktualnie jestem na etapie żałosnego i rozpaczliwego "kopania" się z losem, byle tylko wreszcie kogoś poznać, by w końcu coś w moim życiu ruszyło, bym nie czuła się tak potwornie samotna... Ale bezskutecznie. Na ulicy raczej mężczyzny nie poznam, a to jedyna "możliwość" jaką mam. Wychodzę z domu na długie spacery po okolicy, ale czuję przez to jeszcze bardziej tę samotność, bo wokół widzę pary lub grupki, a ja wiecznie samotnie, jak jakieś dziwadło i odrzutek społeczny... Tak się czuję od kilku lat. Próbowałam włączyć pozytywne myślenie, uśmiech na twarz, ubierać się kobieco w sukienki, kręcić się w różnych miejscach, gdzie są ludzie, ale nic z tego nie wynika. Nierealne się wkręcić w jakieś towarzystwo "ot tak", ludzie tutaj są tacy zamknięci mam wrażenie, nikt się nie odezwie. Nie wiem za co mnie to spotkało, bo uważam się za dobrego człowieka, angażowałam się w relacje i dużo z siebie dawałam, z nikim nie pogrywałam, nie bawiłam się uczuciami, nie wykorzystywałam, zawsze starałam się postępować zgodnie z sumieniem i na zasadzie "nie rób drugiemu, co tobie niemiłe", a jednak zostałam odrzutkiem. I coraz bardziej mi to doskwiera, bo nie mogę znaleźć jakiegokolwiek światełka w tunelu, by coś mogło się zmienić, choć chyba już desperacko tego światełka szukam. Dziś boleśnie do mnie dotarło, że całą wiosnę i lato wychodziłam ze swojej strefy komfortu (czyli z pokoju, z domu), mimo że nie miałam żadnego celu i motywu, ale próbowałam, starałam się szukać jakichkolwiek okazji do poznawania ludzi, ale bezskutecznie. Raz 2 gdz gadałam z fajną dziewczyną pod sklepem (złapała nas ulewa i schowałyśmy się pod dachem), wydawało mi się, że nadajemy na tych samych falach, że ona też mnie polubiła i będzie zainteresowana kontynuowaniem tej znajomości, ale też pudło. Zaproponowałam wymianę FB, mówiłam jej, że fajnie spędziłam ten czas i cieszę się, że ją poznałam, że chętnie bym się z nią wybrała kiedyś na spacer (mówiła mi, że często sama spaceruje z psem), ona że fajnie fajnie, odprowadziła mnie nawet pod blok, co wydawało mi się dobrą wróżbą, bo ona mieszka w przeciwnym kierunku... No ale nie odezwała się. Mimo że jej podkreśliłam, że jak coś, to czekam na kontakt z jej strony, bo ja bardzo chętnie. Ja nie pisałam, bo byłoby to już raczej zbyt natarczywe - zagadałam do niej pierwsza, o FB też ja zapytałam, nie będę się ciągle narzucać.

Jak żyć? Jak zaakceptować samotność? Chyba nie potrafię, właściwie to nie chcę, bo bez sensu się oszukiwać, jaka to niby jestem szczęśliwa będąc wieczną singielką, która nigdy nie była kochana i która nigdy nawet jeszcze seksu nie uprawiała, do czego wręcz wstyd się przyznać. Mimo że nigdy nie miałam szczęścia do ludzi i dość często byłam wyrzucana na ubocze, to również nie sądziłam, że w życiu dorosłym będzie aż tak strasznie źle.

Przepraszam, że tak Ci się podpięłam pod temat, ale wyczułam między nami pewne podobieństwo i dziś mam taki dzień, że chyba musiałam wyrzucić z siebie ten żal. Czuć już jesień, niedługo pogoda zepsuje się do reszty i znowu zacznie się głównie siedzenie w czterech ścianach w kiepskiej atmosferze w domu rodzinnym. Nie wiem jak długo to wszystko wytrzymam, tracę siły i wiarę w sens takiej wegetacji, gdzie nie wychodzi mi kompletnie nic, w każdej dziedzinie życia dno. O notorycznym braku pracy i braku jakichkolwiek perspektyw na nią bądź na edukację nawet nie będę wspominać, bo to ponad moje siły.

Ściskam Cię mocno. Tak samo wszystkich samotnych nieszczęśników.

Mhm, czy dobrze widzę, że to wątek dla samotników?
Nie mam co prawda jeszcze 30 lat, ale sama (nie w związku) jestem od zawsze. I w sumie wiem, że to moja wina, bo nie za bardzo mam czas, mam dość specyficzne oczekiwania co do związku (ale nie chcę ich zmieniać i unieszczęśliwiać siebie), ciężko mi się nawiązuje bliskie znajomości inne niż typowo przyjacielskie, a z facetów robię głównie kumpli.
Poza związkowo mam mamę, z którą się przyjaźnię, jedną przyjaciółkę z nastoletnich lat, z którą się niestety oddalamy i przekochanego kumpla, który jest dla mnie jak brat.
Ale czasem mnie sieknie, żem sama i do dupy jest.

Rumuński, a kto Ci każe brać w przekopywaniu udział?
Ech, miałam dla Ciebie więcej sympatii, wiesz?
Szanuję uczucia Marty, ale z powiewem świeżości niewiele jej post ma dla mnie wspólnego. To raczej wtórne - z całym szacunkiem, bo ma do tego prawo.

Gdzie widzisz to przesypywanie? W ostatniej bardzo interesującej dyskusji o miłości własnej i samoakceptacji czy w ciekawej wymianie zdań o domu rodzinnym?

Spadam, bo zaczynam się niepotrzebnie uruchamiać.

Dziewczyny, słyszę puszczyka za oknem

Sorki, że to powiem, nie chciałabym być posądzona o atak, ale - jeśli ktoś chce być w życiu nieszczęśliwy, to będzie.

P.S. Chcenie rozumiem jako koncentrację na nieszczęściu. Pewnie, że i to trzeba przeżyć, ale... No, wiecie, co się będę powtarzać.

Wskakuję do łózka z ciekawą książką

Ja nie wiem czy związek byłby tutaj rozwiązaniem Waszych problemów. Banalnie to zabrzmi, ale żeby docenić bycie w związku trzeba umieć być szczęśliwym samym ze sobą.
Ja nie umiem, przyznaję i pomimo bycia w związku to pod wieloma rzeczami z postu Marty mogę się podpisać. Związek wcale nie sprawia, że nagle się jest szczęśliwym. Wręcz odwrotnie, u mnie czasami sprawia, że jestem bardziej nieszczęśliwa.

Dorias, sąsiedzi zagadują albo ja do nich zagaduję.
Mieszkam w niewielkim, choć nie całkiem maleńkim mieście, wielu ludzi się tu zna, a nawet jeśli nie, to zwykle znają kogoś, kogo znam też ja
Od roku mieszkam prawie ja dawniej w PGR-ze, a więc jest wspólne podwórko, ogródki działkowe i mnóstwo okazji, żeby się mijać na podwórzu i do siebie zagadywać.
Wczoraj pod wieczór przysiadł się do mnie przed domem sąsiad, 28-letni chłopak, potem jego matka. Zapraszaliśmy na pogaduchy jeszcze inną sąsiadkę, ale była zajęta, latała z jakimiś motyczkami
Uwielbiam takie klimaty, dzięki temu wcale nie czuję się samotna.

Były czasy, że odczuwałam samotność, ale mając do wyboru: cierpieć, być może do końca życia, czy coś z tym zrobić, wybrałam to drugie. Z czasem poczucie osamotnienia mi przeszło. To tak jak z opisywaną żałobą: wycisza się, wraca ze zdwojoną siłą, ale stopniowo rozkręcone koło zwalnia swój bieg. Nie doskwiera mi dzisiaj poczucie samotności, naprawdę nie pamiętam, kiedy ostatni raz go doświadczyłam.
Zawsze są jacyś ludzie, znajomi, a jeśli już zostaję sama, bo np. wszyscy zajęci, to sobie coś organizuję, by dobrze ten czas wykorzystać. Jest dom do ogarnięcia, książka do przeczytania, wzywają szlaki rowerowe. No, kurczę...
Życie mi po prostu sprawia przyjemność niezależnie od związkowego statusuq. Mogłabym nawijać o tym godzinami.

Winter, niby tak, niby w większym mieście są większe możliwości, ale z tego co czytywałam na forum, to wcale nie oznacza, że nie doświadcza się samotności. Bywa ona jeszcze dotkliwsza niż w małym środowisku, gdzie nie jesteś anonimowa, gdzie sąsiedzi wiedzą o Tobie i nie jesteś im obojętna (czasem aż za bardzo, ale ja jednak uwielbiam te swojskie klimaty, a granice umiem postawić). W jednej klatce schodowej w takim wielkim mieście podobno ludzie sobie nie mówią nawet "dzień dobry", a co dopiero wspomnieć o niezobowiązujących pogawędkach, które mogą być wstępem do większej zażyłości.
We mnie nie ma przekonania, że związek to szczęście "z urzędu". Byłam w takim, że o wiele szczęśliwsza czuję się jako singiel.

Tak, jest to druga strona. Wychowalam sie w malym miasteczku w Polsce i oczywiscie znalo sie sasiadow, mozna bylo sobie pogadac i tak dalej.
Mieszkajac pozniej juz tylko w duzych miastach... nie mam pojecia kto mieszka dwa pietra nade mna.
Oczywiscie i w duzych miastach sa takie okolice gdzie sa spokojne miejsca i takie przyjazne osiedla gdzie sasiedzi spedzaja wspolnie czas.

Jezeli jest problem w postaci braku kandydata to moze to naprawic duze miasto. Jezeli jest problem w osobie, nosi samotnosc w sobie to wtedy duze miasto problem pogorszy. Tak mi sie wydaje, ale moge byc w bledzie.

Marta bardzo ładnie to opisałaś, dobrze się Ciebie czyta, chociaż mogę i ja się podpisać po każdym słowem. Jestem 30+, mam męża i dzieci, ale czułam się tak samo jeszcze 10 lat temu. Męża poznałam zupełnie przypadkiem, na wakacjach i na początku to była tylko przyjaźń. Muszę przyznać, że miałam wielkie szczęście i wierzę, że i Ciebie nie ominie. Wiem, że to slogany, ale teraz postaw na siebie, na swój rozwój, byś dobrze się czuła po prostu.

Co do mnie, to jestem coraz bliższa rozwikłania zagadki, dlaczego mi nie wychodzi. Trudność mi sprawia zmiana funkcjonowania, ale powoli sytuacja się poprawia i może zdążę przed siedemdziesiątką

Mam w sobie bardzo wiele rezerwy wobec mężczyzn, nie jestem swobodna, dystansuję się. Z biegiem lat sytuacja się poprawia, dostaję sygnały zainteresowania i sympatii, ale bariery we mnie są, niektórych zresztą nie zamierzam obalać, choćbym miała żyć już do końca sama. Szkopuł w tym, że niektórych może wbrew sobie nie dopuszczam bliżej, może coś mylnie interpretuję, może źle się komunikuję.
Wiem jednak, że mam ogromną potrzebę, by bliskość budować powoli i spokojnie, a nie spotykam "kompatybilnych" panów, albo jakoś źle ich rozpoznaję. Coś jest nie tak, i chętnie bym to rozpracowała.
A może jednak wszystko "tak", tylko po prostu jeszcze się nie przydarzyło?
Oscyluję między tymi dwiema opcjami. Obie są do przyjęcia, bo z pierwszą coś można zrobić, a drugą zaakceptować i już.

Moze to problem z otworzeniem siebie?
Ze mna bardzo trudno zbudowac bliskosc jezeli ma byc prawdziwa, a nie pozorna. Ludzie czesto czuja sie zwiazani ze mna bardziej niz ja z nimi. Faceci tak lubili jak sprawialam, ze sie czuja, ze nie zauwazyli, ze tak naprawde nie wiedza nigdy jak ja sie czuje.
Stad takie awantury z mezem. On szukal bliskosci i chcial ze mna o wszystkim rozmawiac, a ja nie chcialam. Moze dlatego niektorzy wola powoli bliskosc budowac?

Jeśli jest tak, jak opisujesz, to ani trochę się nie dziwię, że jesteś przygnębiona. Młoda dziewczyna, która mieszka z rodzicami "w kiepskiej atmosferze", nie ma znajomych i nie ma pracy, po prostu więdnie... A co rozumiesz poprzez brak perspektyw na pracę i na edukację?

Przez kilka lat po studiach mieszkałam w domu rodzinnym, bo to wydawało się rozsądne. Cieszyłam się, że mam pracę w swoim wyuczonym zawodzie i którą na dodatek lubiłam, nie musiałam płacić za wynajmowanie mieszkania, w około miałam góry i w ogóle git. Tylko że było mi jednak źle... Mimo że miałam pracę, czyli wychodziłam do ludzi i obracałam się w ich towarzystwie, no i przez te kilka godzin była to jakaś "rozrywka", oderwanie się od samotno-domowej rutyny. A Ty nawet tego nie masz, więc rozumiem, że tym bardziej musi Ci być źle...
Ostatecznie podjęłam decyzję o przeprowadzeniu się do miasta. Najpierw poszukałam pracy, potem wyjechałam. Wynajmuję mieszkanie z trójką innych młodych osób i od razu jest inaczej, weselej, coś się dzieje, odżyłam. Chodzę na kurs tańca, który uwielbiam, a przy okazji też spędzam czas z innymi. I jest tyle innych opcji. Już nie czuję takiego osamotnienia, jak w domu, mimo że zawsze byłam kochana przez rodziców. Ale towarzystwo rodziców to nie jest najlepsza opcja dla młodej dziewczyny w kwiecie życia Więc jeśli masz taką możliwość, rodzice nie wymagają opieki, to może poszukaj pracy w dużym mieście?

Anna Jantar śpiewała:
"To co mam, to radość najpiękniejszych lat,
to co mam, to serce, które jeszcze na wszystko stać,
to co mam, to młodość której nie potrafię kryć,
to wiara, że naprawdę umiem żyć, umiem żyć"

Aż smutno, że tego nie czujesz... Od razu powiem, że też nie jestem i jeszcze nigdy nie byłam w związku, i też mi smutno z tego powodu, i też chciałabym kogoś poznać, ale to nie znaczy, że nie można czerpać radości z "najpiękniejszych lat"...

Oczywiście ta opcja z przeprowadzką to tylko propozycja, sugestia. Opisałam, jak to wygląda z mojej strony. Może Ty masz inne potrzeby, więc nie czuj się do czegoś przymuszana. Ale przemyśleć warto Może jakieś inne, swoje własne, bardziej Ci pasujące rozwiązania wymyślisz. Jedno jest pewne - jest Ci źle z tą 'wegetacją", więc warto znaleźć sposób, żeby to się zmieniło.

Usłyszałam kiedyś podobnie: "bo tobie się udało z lepszą pracą od mojej, bo skończyłaś lepszy kierunek".

Ja skończyłam tamtą znajomość, bo już miałam dosyć wysłuchiwania, że udało mi się dostać taką a taką pracę, że miałam lepszy kierunek studiów, że łatwo mi przychodzi nauka języków (przy czym ja się uczyłam tych języków, a koleżanka nie, ale chciała umieć) i ze ogólnie mi to wszystko łatwo i lekko przychodzi 

Lady loka zachowanie twojej mamy wygląda jakby nie szukała partnera na życie a takiego do spędzania wspólnie czasu w miłej atmosferze .

Ogólnie jedno co mogę wam doradzić to zastanówcie się po co wam mężczyzna w życiu i jaką rolę miał by spełniać, czy ma kochać pocieszać być przy was i dbać albo prowadzić z wami dysputy na różne tematy czy też jeszcze coś innego
Ale z doświadczenia wiem, że znalezienie drugiej osoby która by spełniała wszystkie połączone kryteria to prawie jak wygrana w lotka

Dorias, jeśli mam być z mężczyzną, to po to, żeby pójść przez życie w dobrym, radującym serce towarzystwie, żeby cieszyć się więzią, która jest specjalnym, dość wyjątkowym rodzajem więzi. Żeby wzbogacić swoje życie. Ale w cuda, że związek zapewni mi raj na ziemi, nie wierzę. Raj jest w nas (albo/i piekło).
I tyle.

Mnie nie zaiskrzy z kimś, kogo nie znam. Owszem jakoś tam może wpaść w oko, ale to stanowczo za mało. Zbyt jestem racjonalna przy całej emocjonalności. Rozumiem, że nie każda miłość jest wielka i ognista, że czasem ludziom wystarczy coś o znacznie mniejszym kalibrze, ale poczucie obcości jest dla mnie zdecydowanie przeszkodą.
To identycznie jak np. nie będę zwierzać się przechodniowi z ulicy ze swoich osobistych spraw. Po prostu obcy to obcy. I taki facet, którego pierwszy raz widzę, nie jest dla mnie nikim innym, dopiero ma szansę stać się kimś ważniejszym.
Najbardziej komfortowe byłoby dla mnie związanie się z kimś, kogo już znam, z kim czuję się swobodnie, mam jakaś wspólną przestrzeń i język.
Czasem szybciej czasem wolniej, czasem na bardziej zaawansowanym etapie, czasem na mniej (bo tak po prostu wyszło) otwieramy kolejne drzwi, ale muszę stopniowo wejść w relację, zbudować zaufanie i komfort.
Zawsze myślałam, że to oczywiste, i dziś, choć tyle mam już lat, wciąż zadziwia mnie, że to wcale oczywiste nie jest.
Jak napisałam, czasem po prostu tak czy inaczej "wychodzi", ale nie chcę, żeby mi wszystko w życiu jedynie wychodziło, samo, bez udziału mojej woli.