pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Ja lubię sobie "powspominać" ostatnio, ale tak uczciwie i brutalnie.
Wszystkie związki w których byłam, to takie anty-związki i jak je sobie przypominam to nie cenzuruję, tylko pozwalam szambu wspomnień wybić (a długo broniłam się przed tym, bo wiadomo, że prawda boli)

Po co to wszystko? Po to, żeby przypomnieć sobie, że jest coś gorszego od bycia samotnym, czyli bycie w beznadziejnym związku.

Czułaś się lepiej będąc z związku.. jednak czy byłaś w dobrym związku?

Lepiej w związku, ale w okresie jak było dobrze. Chyba nikt nie myśli,  że tęsknię do okresu, jak było w nim źle

Piotr Introwertyk  - ale trochę to przerażające,  jakby się już zawsze miało być samemu. Chociaź czasami mam wrażenie,  że mężczyźni łatwiej to znoszą, a może zależy to od osoby.

Pisząc o niedopasowaniu energetycznym miałem na myśli że nie czujemy tej wewnętrznej potrzeby bycia razem, nie uzupełniamy się. Może to wynikać z wielu powodów, próby zdominowania jednej osoby przez drugą w związku, z tego że te osoby nie czują się przy sobie bezpiecznie, nie ufają sobie, nie akceptują swojej inności, bo przecież każdy człowiek jest wyjątkowy, także z innych wyobrażeń o życiu, z innych wyznawanych wartości.

Wspomniałem o wampirach energetycznych. Miałem kiedyś takie wrażenie że źle się czułem przy pewnej osobie. Nie wiem skąd to wynikało, czy ze sposobu patrzenia się na mnie tej osoby, czy zachowania się, czy czegoś jeszcze, szóstego zmysłu?

Wampir energetyczny to to dość szerokie pojęcie. Takiego typowego "wampira" łatwo zidentyfikować jak się z nimi dłużej przebywa. Z definicji "Wampir energetyczny sprawia, że najczęściej po dłuższym przebywaniu w jego obecności czujemy się osłabieni, smutni, bez nadziei na realizację jakichkolwiek planów - przekonani, że nie ma sensu podejmować jakichkolwiek działań, bo i tak są one skazane na niepowodzenie" to musi być ktoś kto ciągle znajduje nowe problemy, z błahostki potrafi stworzyć sprawę najwyższej wagi, nie potrafi się cieszyć tym co ma tylko cały czas się zastanawia kto go chce "załatwić", wszystko zawsze sprawdza po 5 razy, uważa że nikt nie może popełnić błędów oprócz niego, oczywiście jak sam popełni błąd to się do tego nie przyznaje, aby się dowartościować potrafi dołować i negatywnie oceniać innych bez powodu. Hmmm możliwe że trochę przesadziłem, ale wydaje mi się że wystarczy jedna z tych negatywnych cech aby być wampirem energetycznym

Dziękuję. Hmm chyba ten cytat nie za bardzo podobał się Piegowatej

Ja w ten sposób nie myślę. Jestem facetem a inicjatywa należy do facetów . Jak już rozwiążę moje niezałatwione sprawy i podejmę decyzje gdzie się przenieść, to pewnie się zastanowię co zrobić aby nie żyć samemu przez następne 40 lat. Opcji jest dużo, portal randkowy, biuro matrymonialne, "z łapanki" tzn. z ogłoszenia Jednak istnieje bardzo duże ryzyko że zamiast szczęścia będzie piekło na ziemi więc sam nie wiem. Trzeba kogoś bardzo dobrze poznać aby decydować się na coś więcej, w przeciwnym wypadku warto nadal zostać singlem.

Ehh, znowu to pierwsze twierdzenie : czyli "jeszcze nie jest tak źle żeby nie mogło być gorzej"

Eeee, tam, zaraz nie spodobał... po prostu widzę zasadność tego powiedzenia o woli bożej, aczkolwiek bywa nadużywane.
Na pewno nie pochwalam życiowej bierności, ale to jest tak jak u Aureliusza: trzeba mieć mądrość, by odróżnić to, co mogę zmienić, od tego, czego zmienić się nie da. Trzeba to umieć odróżnić i oprócz pracy, aktywności umieć też akceptować i odpuszczać.
Wcale nie mówię, żeby nie poszukiwać partnera, ale sama mam już do tego coraz więcej dystansu. Zbyt męczące były kolejne rozczarowania. Poza tym wiele osób te poszukiwania traktuje bardzo przedmiotowo i instrumentalnie. Ani nikogo nie chcę tak traktowac, ani sama tak byc traktowana.
Naprawdę wolę kontemplować zachodzące słońce niż frustrować się kiepską randką z zupełnie "nietrafionym" facetem. Pół biedy, jeśli randkowicz sympatyczny, można się cieszyć po prostu czasem w miłym towarzystwie, ale bywali faceci, z którymi nie znajdowałam za grosz wspólnego języka.

pomyłka

Dubel

No Piotr.. Jak można o urządzaniu domu tak mówić jak o trumnie.?
To jest właśnie fajna okazja by coś nowego zrobić i dlaczego tych gór już teraz nie zacząć przenosić..
A Pasławek złamał nogę to żonę znalazł ..jakoś tak.

Czyli nigdy nic nie wiadomo, kiedy miłość się zjawi

Rossanko, myślę, że skoro to jest Twoje głębokie pragnienie i marzenie, to naturalnym jest, że czasem będziesz czuć smutek z tego powodu, nie zagłuszysz go, nie uciekniesz, chyba że z czasem samo minie i już nie będzie tak istotne. Choć bardzo mocno Ci życzę, żeby się spełniło…

W tych wszystkich opisywanych tu „metodach” nie chodzi nam (a przynajmniej mi) o to, żeby coś zagłuszać i udawać, że wszystko jedno. Bo nie jest wszystko jedno. Tylko chodzi o to, żeby nie skupiać się na tym jednym brakującym puzzlu układanki życia, skoro jest tyle innych, które składają się na jego kształt. Pomyśl o tych wszystkich dobrych, szczęśliwych chwilach, które kiedykolwiek Ci się przydarzyły – od wczesnego dzieciństwa aż do teraz. Obstawiam, że na pewno się do siebie uśmiechniesz

Już kiedyś wspominałam o mojej "filozofii", czyli że pozwalam sobie na smutek, nostalgię, a nieraz nawet na łzy, ale potem się otrzepuję, nieraz z siebie zaśmieję i idę dalej. No bo co zrobię, nic nie zrobię. Użalanie się niestety niczego nie zmieni, tylko na dodatek wpłynie destrukcyjnie. A po co?
Dziś wróciłam znad morza. Byłam tam sama. Oczywiście byłoby cudownie, gdybym mogła pojechać z NIM. I przyznaję bez bicia, że zamiast rano wcześnie wstawać skoro świt i fruwać, to pozwalałam sobie na długie wałkonienie w łóżku, bo było mi smutno. Po prostu tego potrzebowałam. Potrzebowałam takiego pozwolenia sobie samej na otulenie. Nie zgrywałam przed sobą, że mi wszystko jedno, że nie ma GO tu ze mną. I wiesz co? To mi pomagało. Potem się otrzepywałam, strofowałam samą siebie, że czas ucieka, wstawałam i cieszyłam każdą nadmorską chwilą A czasem na innych wyjazdach wstaję z samego rana, żeby jak najwięcej zobaczyć i doświadczyć, tak mnie ciągnie. Nie ma reguły. Moim zdaniem najważniejsze to wsłuchać się w samego siebie. Tym bardziej, że każdy z nas ma inną osobowość, inną wrażliwość. Mam nadzieję, że też znajdziesz swój "sposób" na radzenie sobie

A tak swoją drogą - podobno nawet uśmiechanie się "na siłę" wytwarza jakieś neuroprzekaźniki czy coś tam i automatycznie robi się weselej U mnie działa

A na poprawę humorku taki kabaret - "W poszukiwaniu żony"
https://www.youtube.com/watch?v=eoc-IUQvytk

Przypomniało mi się, że znajomy poznał swoją żonę w ten sposób, że sprzedawał coś na allegro, a ponieważ dziewczyna, która od niego kupowała, mieszkała w tym samym mieście, to stwierdził, że nie będzie się bawił w wysyłkę pocztową, tylko pojedzie osobiście. I teraz są małżeństwem Bardzo lubię tą historię

Czy ja wiem? Ja lubię, to był mój trzeci raz A w górach to nie zliczę, ile razy Ale to pewnie kwestia charakteru Ostatecznie wychodzę z założenia, że czekając na towarzystwo, to pewnie prawie nigdzie bym nie była, a nie usiedzę ;p Ale wiadomo, że w towarzystwie jest inaczej, weselej Na szczęście tak też się zdarza
A jakie morze to było? I co konkretnie Cię zniechęciło?

Do usług

No, rzeczywiście trochę łatwiej Swoją drogą zauważyłam, że pies nad morzem to bardzo ciekawe zjawisko Niektóre psy, jak wchodziły na plażę, to tak szalały z podekscytowania i uciechy, że się nie dało nie uśmiechnąć na ten widok

Nostalgia jest czasem dobra i potrzebna. Nie da się być cały czas na wysokich obrotach... A jak się dzisiaj masz?

Umajona, dzięki, chyba dobrze, nostalgia minęła pod ciężarem strapień prozaicznych, a w momencie gdy była nie był to stan nieprzyjemny

Też mam za sobą samotne wizyty nad morzem i zawsze było to przyjemne i wzbogacające uczucie W towarzystwie było po prostu inaczej, nie lepiej, nie gorzej. Co innego wynosi się z wypadów z kimś, co innego z samotnego obcowania z naturą.

Cieszę się , że dobrze się bawiłaś

Cudowna wiadomość, nie wiedziałam o takiej akcji. Dzięki!

Dokładnie! Nic dodać, nic ująć

Aaa, to to rozumiem, też by mnie zniechęciło...

Kiedyś mieszkałam w pobliżu szpitala... psychiatrycznego, sąsiadowałam dosłownie przez płot, a szpital otoczony był starym parkiem. Od wiosny do jesieni słychać w nim było puszczyki. Panie puszczykowe popiskiwały, a panowie puszczykowie pohukiwali
Bardzo lubię przyrodę. Kiedyś nad oknem zalęgły mi się jaskółki i chociaż trochę paskudziły po szybach, mogłam na nie patrzeć godzinami.
A wczoraj z synem polowaliśmy na pająka w jego pokoju. Taaaki wielki, istna tarantula. Uciekał nam wciąż i ponownie wychodził ze swojej kryjówki. Złapałam go pod szklankę i wyeksmitowałam za próg mieszkania, bo pająków nie zabijam.

mam tak samo z pająkami

Gołębie nieeee= koszmar Krakowski..

Bydgoski też...
No, paskudzą. Ale to bardzo sympatyczne stwory.

Rossanka, serio?  Zabiliby Cię śmiechem?
Tak bardzo zależy Ci na zdaniu sąsiadek, obcych ludzi?
Co do Piotra masz rację , ma fatalne nastawienie i coś z tym trzeba zrobić.

Ćmy są prześliczne, przyglądam się zawsze wzorom na ich skrzydłach. I też ich nie zabijam.

Jaki miałam dom? Niejednorodny.
Wyniosłam z niego wiele ciepłych wspomnień, miałam cudownego Tatę, ciepłego i pogodnego człowieka o dużym poczuciu humoru, a przy tym inteligencji (więc było o czym pogadać). Mama była okropnym nerwusem, zdarzała jej się niestety, przemoc wobec nas, dzieci. Dziś ośmielam się nazywać to po imieniu i stwierdzić, że odwalała chore akcje. Tacie też się zdarzało wyjść z siebie, ale pewnych granic nie przekraczał. Mama traciła panowanie nad sobą, potrafiła przyłożyć tym, co miała pod ręką, zwłaszcza mnie, bo byłam najbardziej pyskata z rodzeństwa. Do dziś burzy się we mnie krew, gdy prezentuje niektóre swoje poglądy na wychowanie dzieci. Jednak doceniam, że stać ją dziś na przyznanie się do niebycia idealną matką. Trochę ją rozumiem, była mocno zapracowana, co przy jej perfekcjonizmie musiało być trudne, brakowało jej cierpliwości, frustrowało ją, że nie jest tak perfekcyjnie, jakby sobie życzyła.
Tata był bardziej wyluzowany, czułam w nim oparcie i w problemach zawsze do niego się zwracałam, nie do mamy.
W sumie swój  dom oceniam jako pełen ciepła i życia, wciąż coś się w nim działo, bo byliśmy sporą rodziną. Było pogodnie, ale też nieraz burzliwie. Pewne jednak zachowania rodziców, zwłaszcza mamy uważam za chore i bardzo krzywdzące. Przeniosłam wiele urazów w dorosłe życie, a także w małżeństwo.
Może powiem straszną rzecz, ale zdarzało mi się myśleć i czuć, że mama niespecjalnie mnie kocha. Toteż kolosalne wrażenie zrobiło na mnie to, co usłyszałam od niej w dorosłym już wieku. Powiedziała mi, że gdy ciężko chorowałam, byłam operowana, pragnęła się położyć na stole za mnie. Opadła mi szczęka, uwierzcie.
Druga sytuacja: mama pewnego razu powiedziała mi tak całkiem serio, bez cienia protekcji czy kurtuazji: "jesteś bardzo dobrym człowiekiem, wielu ludzi jest ci życzliwych" (to było, gdy próbowałam poradzić sobie z toksycznym  małżeństwem i bałam się ostatecznej decyzji o rozstaniu). To powiedziała kobieta całe życie mnie musztrująca, strofująca, krytykująca i skąpiąca pochwał. Przechowuję te słowa w pamięci jak relikwię.
Dziś wiem, że mamy głaszczącej i przytulającej, zwierzającej się i wysłuchującej zwierzeń nie mam i mieć nie będę. Ale wiem, że swoim "jeneralskim" zachowaniem wyraża miłość do mnie. Jest konkretna, jej pomoc też taka jest. Gdy jej mówię, że 20-ego września mam wizytę u lekarza, mogę być pewna, że 19-ego dostanę od niej wiadomość albo zadzwoni, by mi o tym przypomnieć. Potem zapyta, czy byłam i opieprzy, że np. jeszcze nie wykupiłam leków
Moja charakterna mama... kocham ją z jej brakami i zaletami, z tym, czym mi imponuje (tenże charakter, uczciwość i tzw. kręgosłup) oraz tym, czym mnie irytuje, a nawet czasem doprowadza do łez (rok temu, gdy byłam psychicznie mocno nadwerężona, zdarzało się).
To, czemu daję wyraz w postach, moją życiową filozofię wyniosłam z domu rodzinnego. Mam posag i fundament.

Dokładnie to samo miałam napisać.
Mnie ma być dobrze, a póki nikogo nie krzywdzę, cudze opinie mam w d...
Niech się śmieją na zdrowie.

A propos Piotra, przyszło mi na myśl spostrzeżenie: na "Cudownym..." zauważyłam częstą tendencję, by po rozwodzie gorączkowo udowadniać sobie, że może być... cudownie (no, zresztą naprawdę może). Ludzie rzucają się w wir pracy, zmian w życiu, kupują sobie motory, remontują mieszkania... A po latach okazuje się - przynajmniej takie odnoszę wrażenie - że nie robili tego dla autentycznej frajdy (no, dobra, to też), satysfakcji, tylko żeby czymś wypełnić smutek, pustkę, przed czymś uciec. I potem przestaje to wystarczać, znowu pojawia się pustka i poczucie... trumny.

Hm... po napisaniu powyższego pomyślałam jeszcze inaczej, zastanowiły mnie własne słowa.
A może po prostu się rozwijamy, zmieniamy? Przestaje wystarczać, to co dotychczas nas satysfakcjonowało. Może pora poszukać nowych inspiracji?
Miłość jest zawsze ważna i potrzebna, ale skoro się nie znajduje, trzeba sobie poszukać innej ważnej treści.

Czytałam niedawno bardzo interesujący artykuł w "Wysokich Obcasach Extra".
Według tego artykułu na pewnym etapie życia każdy szuka czegoś, co nie pozwoli nam odejść z tego świata bezsensownie, jakiejś naprawdę istotnej, wartościowej dla nas treści. To ten kryzys wieku średniego.
Przeczytałam coś, co ostatnio mocniej odczuwam: choćby człowiek był najlepiej wyćwiczony w zachwytach nad codziennością, w docenianiu chwil (bardzo ważne dla mnie sprawy), następuje moment pewnego nasycenia tym, przestaje to wystarczać.
Chyba to właśnie mnie ostatnio dopadło: tyle już widziałam rudych liści i zachodów słońca... Choć je kocham, to nie jestem już tak do tego przywiązana, już to tak dobrze znam (chyba)... Chciałabym większego sensu w życiu, jakiegoś kroku naprzód.
Chodzą mi po głowie nowe inspiracje, nowe wyzwania... Boje się tylko własnych ograniczeń, tego że np. zaangażuję się w wolontariat, a potem choroba i obowiązki matki nie pozwolą mi na systematyczne zaangażowanie. I tak, kurde, tkwię w miejscu... Daję sobie jeszcze czas na podjęcie pewnych decyzji, aktywności (wolontariat to tylko przykład, swoje plany, na raczej marzenia zostawię na razie dla siebie). Jakoś brak odwagi, by zacząć - powinnam chyba dostać solidnego kopa w tyłek na rozpęd

Nie, sąsiadek nie, obcy ludzie też nie, ale już rodzina? Z rodziną wiadomo, jest inaczej.
Tak Piotra post zabrzmiał złowieszczo, zupełnie nie wiem dlaczego miałby być już zawsze sam. Przecież jest w dobrym wieku, aby jeszcze ułożyć sobie życie z jakąś miłą kobietką

Jak to czułaś? Jak to dokładnie wygląda? Skąd czułaś, ze nie musisz zasługiwać?

Jakie to były nieporozumienia? Np nie  chciałaś wynościć śmieci, czy też chciałaś iść do koleżanki, a Ci nie pozwalała itp?

A to dziwne. Tzn że tato był bardziej czuły. Jak to jest, jak używa takich drobnych i pieszszotliwych gestów, jak się wtedy czujesz?

Rozumiem, to irytujące, gdy obrywasz za coś, za co w gruncie rzeczy nie powinnaś, a jeszcze człowiek się nie może bronić, bo to przecież rodzic robi.
Jak byłaś pyskata, czego dotyczyły te pyskówki?

A nie czułaś niebezpieczeństwa w dzieciństweie? Nie takiego konkretnego, ale takiego lęku nie wiadomo przed czym?

Rossanko, permanentnego lęku nie czułam, ale dobrze pamiętam, jak cała spięta czekałam na powrót taty z wywiadówki (a prymuską nie byłam), jak spinałam się, gdy ktoś z rodziców wracał do domu, a ja nie umyłam naczyń czy nie ugotowałam ziemniaków, bo jak to dzieciak, zaczytałam się na przykład i zapomniałam o Bożym świecie. Potem jeszcze w małżeństwie miałam ten odruch. Wymagano od nas pomocy w domu i ja to bardzo popieram, uważam za ważny element wychowania, ale sposób egzekwowania przez moich rodziców -dla mnie nie do przyjęcia, nie robię tego synowi. Do dziś mam wielką niechęć do robienia czegokolwiek na przysłowiowe klaśnięcie, do przymusu. Nienawidzę do dzisiaj sprzątania, jest dla mnie traumatyczne, choć jako duża i mądra dziewczynka nie pozwalam, by to mną rządziło. Potrafię się jednak mocno zadręczać, że "nie chcem, ale muszem" - choć zdaję sobie sprawę, że to absurd, wręcz głupota.
A pyskówki dotyczyły wszystkiego. Jak na mnie krzyczano, nie pozostawałam dłużna.
Moim zdaniem w pewnych sytuacjach nie umieliśmy ze sobą rozmawiać. Dziś, gdy sama jestem matką, widzę jak ważna jest spokojna komunikacja, dążenie do wzajemnego zrozumienia się. Też czasami wyłazi ze mnie narwany temperament i naleciałości z domu, ale staram się to kontrolować, wypracowałam sobie inne nawyki i żyje mi się znacznie lepiej, mniej nerwowo, spokojniej niż wtedy, gdy jeszcze nie miałam tych spraw przepracowanych.
Wiele zależy od charakteru rodzica. Ja nie znoszę nadmiernego rygoru, nie chce mi się walczyć z dzieckiem, żeby robił to co każę już, teraz, natychmiast. Daję synowi czas, pytam, do kiedy coś zrobi, uzgadniam i ani myślę się denerwować, że naczynia leżą w zlewie. Najwyżej się zgromadzą i będzie miał dwa razy więcej pracy, bo zawsze oświadczam synowi, że ja palcem w tej sprawie nie kiwnę. I w końcu myje te naczynia. Moja mama tego by nie zniosła, dostałabym w łeb i zmywałabym z płaczem.
Nie uważam swojej postawy za lepszą, ale tak mi lepiej. Nie zamierzam się denerwować o rzeczy tego niewarte.

Rodziny są różne oczywiście, ale moja nigdy nie wnikała w związkowe sprawy moje czy rodzeństwa. Miało się chłopaka to się miało, nie miało, to nie. Zresztą niechby spróbowali... Pyskata jestem...

Rossanko, a jak się żyło w Twoim rodzinnym domu? Pytasz nas, a o sobie nie mówisz.

Dubel

No ja też mówię o najbliższej rodzinie.
Tak mi się zdaje, że ja wiedziałam, co było dla mnie dobre, ale najblizsi wiedzieli ze swojej perspektywy, co jest dla mnie dobre - nie wiem, czy się dobrze wyraziłam.
Jak się z nimi zgadzałam, choć miałam całkiem odmienne zdanie, było dobrze.
W sumie po latach mogę stwierdzić, że nie dobrze jest spełniać oczekiwania innych, bo to się zawsze przekształci przeciwko Tobie.  Nie można robić rzeczy wbrew sobie.
Ale z drugiej strony, jak się nie będzie robiło rzeczy, które chcą najblizsi, jak się będzie postępowało tak jak się samemu chce, robiło co chce, wybierało scieżkę jaką się chce - to nie zasłużysz sobie na uczucie. I jak widać i tak zle i tak nie dobrze.
Będziesz sobą - nie zasłużysz na uczucie. Nie będziesz sobą, będziesz spełniała marzenia innych - na uczucie zasłużysz, ale sama będziesz nieszczęśliwa, będziesz miała lęki i inne nerwicowe atrakcje.
Co więc robić?

Dubel

Jak się pojawia nerwica, to jasny znak, że idziesz złą drogą.
Rodzina ma jakieś swoje wyobrażenia, mniej czy bardziej jawne naciski, ale koniec końców i tak akceptują.

Rodzina i wychowanie mają na nas ogromny wpływ, ale nie zgodzę się, że determinują nasze życie. Sama wiele zmieniłam w swoich schematach. Potrzeba pewnej wiedzy i refleksji, można się uczyć od innych, można pomóc sobie terapią. Da się, choć znam ludzi, którzy niemal nie rokują, tak głębokie są ich urazy z patologicznych domów. Mimo to uważam, że gdyby naprawdę byli zdecydowani zmienić swój los, mieliby więcej odwagi, a mniej oporów, mogliby swoje życie poprawić.

Czytając jednak posty o związkach, a raczej o kłopotach z ich nawiązaniem, mam poczucie, że przywiązujemy do tego zbyt wielką wagę. Człowiek o zdrowej miłości do samego siebie żyje po prostu, a związek mu się przydarza lub nie.
Bardzo mi utkwiło w pamięci zdanie mojej najmłodszej siostry, która zdziwiła się, że tak miłe było dla mnie stwierdzenie jakiegoś mężczyzny, że jestem "fajna babeczka" (to był komentarz zdjęcia). Siostra odparła, że nigdy jej do głowy nie przyszło zastanawiać się, czy jest fajną babeczką. Jest osobą pewną siebie. Ma udane życie osobiste.
Ja kiedyś bardzo nie wierzyłam w siebie jako kobietę, więc choć nie należy uzależniać się od opinii otoczenia, pozytywne komunikaty pomogły mi odbudować, chociaż częściowo poczucie własnej wartości. Nie pękam z zachwytu nad sobą, nie polegam bezkrytycznie na cudzych komplementach i nie załamuje mnie krytyka, ale te dobre przekazy jednak coś mi uświadamiają. Mam zalety, ludzie je widzą i ja dzięki nim też je zauważyłam.

Aha, i jeszcze polemizowałabym z utożsamianiem tych określeń: losy i związki. Związek to jeszcze nie los. Nigdy się nie zgodzę z tym, że mam złe życie, bo nie mam związku, jak to czasami wybrzmiewa z wypowiedzi ludzi samotnych. Po prostu czegoś nie mam, ale mam wiele innych spraw i rzeczy.

Piszę o losie i związku, bo o tym jest ten temat.
Zauważ, że nigdy tu nie piszę o pracy, a zainteresowaniach, koleżankach - problemach i sukcesach na tych polach, bo ten wątek jest o samotności, związkach, relacjach damsko- męskich.
Taki monotematyczny, przez co problem wydaje się być wyolbrzymiony.

Hmmm... Rossanko, to może trochę smutne, ale czytywałam u psychologów, że pewne rzeczy, których nie dostaliśmy od rodziców, już się nam nie zwrócą, nie od innych ludzi. Możemy dawać je samym sobie poprzez kochanie samych siebie, docenianie siebie, sprawianie sobie przyjemności, obdarzanie siebie uwagą i życzliwością. Pomaga, wypróbowałam. Tego nam nie da żaden facet, będzie kochał po swojemu, ale nie zastąpi rodziców.
Co jeszcze... Ci wszyscy "mądrale", których czytałam kładą nacisk na to, że tkwią w nas pragnienia z dzieciństwa, a dziś jesteśmy już dorośli i potrafimy sobie radzić bez tych rzeczy, których brakowało nam kiedyś (nie wiem, czy moja wypowiedź jest wystarczająco jasna).
Oglądałam kiedyś filmik znanego dominikanina, Adama Szustaka, w którym tak powiedział o samotności:

Wychowanie na pewno w sporym stopniu determinuje nasze dalsze zycie. Ja rowniez borykam sie z nerwica i w trakcie psychoterapii  doszlysmy z terapeutka do sedna problemu ktory mial swoje zrodlo w dziecinstwie, wychowaniu w rodzinie z problemem alkoholowym, braniu na siebie roli partnera matki itp. Ok to wszystko sie zgadza ale nie zgadzam sie z tym ze to jest wyrok. Jestem swiadoma problemu i nad tym pracuje. Nie szukam ukojenia w szukaniu winnych (w osobie rodzicow) nie analizuje co przez to stracilam. Ani tym obwinianiem przeszlosci nie zmienie ani mi to w terazniejszosci nie pomoze. Strace za tylko tylko czas, cenny czas w ktorym juz ja sama moge o sobie decydowac i zamiast robic dla siebie cos dobrego nurzam sie w przeszlosci zeby tym usprawiedliwic zla terazniejszosc. Jestesmy kowalami swego losu, zmiana jest mozliwa jesli sie chce. Poza tym gdyby nieudane dziecinstwo mialo byc gwarantem nieudanego zycia to co mieli powiedziec nasi dziadkowie ktorym wojna, bieda, niepewnosc jutra i smierc bliskich zabierala najlepsze lata mlodosci czy dziecinstwa? Jakos nie stoczyli sie zbiorowo na dno, nie zapili, nie zatracili. Pozakladali rodziny ktore starali sie prowadzic najlepiej jak umieli na swoje mozliwosci i to samo robily potem ich dzieci a nasi rodzice.

Jakoś z prezydenta Francji się nie śmieją. Jego żona, Brigitte urodziła się w 1953 roku, a Emmanuel Macron urodził się w 1977 roku, czyli 24 lata różnicy. Macron poznał ją w wieku 15 lat, gdy ona miała 39 i była jego nauczycielką języka francuskiego w liceum jezuickim. Rok później zaczął się ich romans. Od 2017 roku są szczęśliwym małżeństwem Jak naprawdę trafisz na bratnią duszę to różnica wieku nie gra roli.

Niestety smutna prawda. Sam się o tym niedawno przekonałem.

Mało jest ludzi którzy mieli to szczęście w życiu. Teraz wiem że sam tego nie doświadczyłem i mam poważne wątpliwości czy kiedyś doświadczę. W dużej części wynikało to z mojego pecha, ale też z mojej nieśmiałości kiedy byłem u progu życia mając te 18 - 22 lata.

Feniks, zgadzam się z Tobą, że  nie w tym rzecz, aby swoje porażki usprawiedliwiać dzieciństwem czy chorobą na przykład. Jest mnóstwo ludzi, którzy na przekór "przeznaczeniu" zbudowali sobie dobre, udane życie.
Jednak w moim przypadku pomogło zaprzestanie zaprzeczania, udawania, że nie miały na mnie wpływu pewne rzeczy, że ja to jestem taka dzielna i nic mnie nie rusza. O nie, jestem chyba wręcz wrażliwcem. Dziś nie chcę oszukiwać samej siebie.
A przykład z rodzicami jasno mi wskazuje, że warto rozpoznać swoje mechanizmy i np. uświadomić sobie, że to nie mama strofuje mnie za bałagan, że to ja projektuję to na mojego męża i reaguję złością, strachem, agresją. Oraz że nie jestem już małą, bezbronną dziewczynką i mogę asertywnie zakomunikować swoje racje. Nawet w kontaktach z dzisiejszą mamą to mi się przydaje. Nie ma już we mnie tej złości, którą kiedyś do niej czułam, widzę w niej człowieka, który też błądzi, miewa trudności, ale któremu wiele zawdzięczam. Jest dla mnie ważna i kocham ją pomimo wszystko.

Zastanawia mnie tylko, dlaczego niektórym z nas tak trudno "odkręcić" pewne sprawy nawet pomimo pomocy psychologów, pomimo wsparcia życzliwych. Znam ludzi, którzy dekadami kręcą się wokół własnej osi, międlą wciąż te same schematy. Czy pozbawieni są woli, by zmienić swoje życie? Czy tak głęboko uszkodzeni. A może nie mieli tyle szczęścia, a może siły charakteru?
Ja jestem głęboko przekonana, na własnym przykładzie, że można bardzo swoje życie poprawić.

P.S. Znacie historyjkę o słoniu i kornaku (takim hodowcy, poganiaczu tych zwierząt)?
Małego słonika przywiązuje się łańcuchem do drzewa, by nie mógł uciec. Gdy staje się dorosłym silnym słoniem, nie przychodzi mu nawet do głowy, że jednym pociągnięciem mógłby wyrwać wątłe drzewko i uwolnić się z więzów.

Trudne pytania zadajesz Ale skłaniają one do ciekawych refleksji dotyczących spraw, nad którymi nawet się nie zastanawiałam. Może nie będę pisać o wszystkim, ale co nieco spróbuję odpowiedzieć na Twoje pytania.

To najtrudniejsze z Twoich pytań, bo zupełnie nie umiem na nie odpowiedzieć. Po prostu wiedziałam, że jestem kochana, było to dla mnie naturalne i oczywiste. Nie przyszło mi nawet do głowy, że rodzice mogliby mnie nie kochać. Nawet jak się zdarzały jakieś trudne sytuacje, nieporozumienia, konflikty, spięcia itd., to wewnętrznie nie poddawałam w wątpliwość miłości rodziców. A skoro tak było, to nie miałam poczucia, że muszę na tą ich miłość zasłużyć. Nawet mimo że tata w tygodniu wyjeżdżał w trasy i w domu był tylko na weekendy, a jak był, to też się zajmował swoimi sprawami i obowiązkami, jakoś nie pomyślałam, że mnie nie kocha, albo że nie ma dla mnie czasu, czy ma go za mało. Mama nie "bawiła się" w jakieś czułości i przytulania, a od czasów nastoletnich miewałam z nią konflikty i czułam się nierozumiana, a mimo to też wiedziałam, że mnie kocha.
Czyli też nie było tak, że oni musieli coś robić, żeby udowodnić, że nas kochają albo zasłużyć na naszą (swoich dzieci) miłość. Np. nie "kupowali" nas jakimiś prezentami, drogimi rzeczami, czy spełnianiem naszych zachcianek. Więc nie wiem, skąd ta pewność i poczucie kochania. Może stąd, że rzeczywiście kochają i to jakoś emanuje?

Może wydam się nudna, ale jeśli chodzi o domowe obowiązki, to było dla mnie oczywiste, że jak mama albo tata o coś prosi, to to zrobię. Teraz się zastanawiam, z czego to wynikało? Chyba z szacunku do nich. I z tego, że nie dawali mi powodów do buntu, bo czułam się kochana.
Te nieporozumienia, o których wspomniałam, były innej natury. Po prostu ja i mama nie umiałyśmy (i nadal nam trudno) ze sobą rozmawiać, choć ja jako młoda dziewczyna bardzo tych rozmów, takich o życiu, potrzebowałam... W szczegóły może się już nie będę wdawać, bo to długie i skomplikowane

Jak to jest? Cudownie Czuję się wtedy szczęśliwa, otoczona czułością. I czuję też wzruszenie.
Domyślam się, że skoro o to pytasz, to tego nie doświadczyłaś? Szkoda... Ale masz jakieś fajne wspomnienia, prawda? Może nam o nich opowiesz?

Właśnie dlatego jak ktoś jest wychowywany w danej rodzinie czy środowisku, to często nie zdaje sobie sprawy, że może być inaczej. Bo myśli, że dana sytuacja jest normalna. A potem, jak się dowie, że jednak może być inaczej, albo że ma do czegoś prawo, to nagle najpierw takie niedowierzanie, a potem ulga i poczucie uwolnienia z więzów. Miałam w życiu kilka takich sytuacji, że reagowałam na zasadzie: "ale że naprawdę? to ja tak mogę? to tak może być?". Bezcenne

To ważny punkt, ale i bardzo trudny. Osobiście chyba nie potrafię znaleźć zdrowej granicy pomiędzy przesadnym karceniem siebie a przesadnym pobłażaniem sobie (ze szkodą dla siebie).
Mam wrażenie, że robię i jedno i drugie, przy czym nie wiem kiedy faktycznie powinnam wziąć d... w troki, bo przesadzam z mazgajstwem a kiedy właśnie nie jest to mazgajstwo tylko zdrowa akceptacja własnych słabości.

Każdy ma prawo do życia tak aby był szczęśliwy, o ile nie zakłóca to spokoju i szczęścia innych osób. Zastanawiam się tylko co facet zrobi jak dobije powiedzmy 55 lat a ona będzie miała prawie 80. To oczywiście działa w obie strony.

Zazdroszczę.
Chociaż, jeżeli chodzi o mnie, to może powinienem oceniać pewne rzeczy inaczej. Może nie powinno się analizować tego co było z perspektywy czasu jako całość, tylko na podstawie konkretnych wspomnień, tego jak człowiek się kiedyś czuł w danej chwili.

Trudno kochać swoje słabości, pewnych rzeczy człowiek nie chce akceptować ani godzić się z czymś co uważa za wadę. Chyba każdy musi znaleźć jakiś zdrowy punkt poniżej którego nie powinno się schodzić.

Prawdziwy deweloper

Fakt faktem, lepiej być samemu niż w niedopasowanym związku, już nie mówiąc o jakiejkolwiek miłości tych dwóch osób względem siebie.