pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Muszę chyba sobie zrobić z tego motto, bo niestety przez całe życie się o tym przekonuję.

Nie zawsze. Powiedziałabym, że wartości nie ma to, co wybieramy kierując się kryterium łatwości. Bo mogą też istnieć rzeczy łatwo przychodzące, bo dobre i naturalne dla nas. Albo wybierane z innych powodów niż łatwość, ale jednocześnie proste.

Tak, to prawda, Niepodobna, autor dedykacji posłużył się pewnym myślowym skrótem. Jednak rozumiem, co miał na myśli.
Rzeczywiście czasem wartościowe niespodzianki przychodzą nadspodziewanie łatwo. Wręcz podobno po tym można rozpoznać tego właściwego partnera - że nie trzeba za wiele kombinować, by się dogadywać, że po prostu dobrze nam razem.

No tak, ale już trafić na takiego wcale nie jest łatwo

Nooo... Chyba że trafi się ślepej kurze ziarno

Nie, to nie ma nic do rzeczy. Cenię to, co według mnie jest warte docenienia, nieważne, czy przyszło łatwo, czy musiałam się o to starać.

To między innymi kwestia świadomości. A jeśli np. po serii trudności nagle trafia się coś łatwego?
Ale wtedy też po drodze były trudności - te wszystkie wcześniejsze.
Czasami mam takie myśli,że "za łatwo" przyszło mi moje własne wreszcie mieszkanie. Mamusia pomogła... Byłabym szczęśliwsza ze świadomością zawdzięczania tego sobie, swojej pracy i wyrzeczeniom, nie mając skrupułów, że ktoś dla mnie pracował, może z czegoś rezygnował, że małe mam szansę na spłacenie w pełni długu wdzięczności.
A z drugiej strony - trudności nie brakowało, całe lata tułałam się po cudzych mieszkaniach. Trudne było też przyjęcie maminej pomocy, długo się przed tym broniłam.
Więc ta łatwość i trudność to bardzo względna sprawa.
Tak czy siak ogromnie sobie cenię i mieszkanie i pomoc mojej Mamuśki.

P.S. Niepodobna, w sedno! Cenię to, co dla mnie wartościowe, niezależnie w jaki sposób się stało. Jakoś nie przyszło mi do głowy ująć tego tak trafnie i prosto.

Co do stroju, mój wniosek jest taki, że to wszystko bardzo względne. To prawda, że niektóre kobiety nawet w worku pokutnym wyglądałyby pięknie.
A uśmiech Martyny W. jest chyba jej największą ozdobą.
Zawsze mówię, że o atrakcyjności osoby, tu akurat kobiety decyduje całokształt wrażenia, jakie wywiera.

Oj, różnie bywa. Różnie.
Zresztą w przypadku niektórych związków, tych toksycznych ani trwałość, ani wkładany w nie wysiłek nie są dla mnie wartością.

Wciągnęłam się w pisanie, a tu już późno.
W tym, co piszesz, Peter, coś zapewne jest, choć znane mi są opisy takich związków, które trwały motywowane trudnościami, a po ich pokonaniu, gdy już robiło się łatwiej i spokojniej - okazywało się, że brakuje "paliwa".
Ale nie mam pojęcia, jak liczne to przypadki.

No ja tyle szczęścia w życiu nie miałem aby istotne rzeczy do mnie przyszły same, albo ludzie mi je ofiarowali. Nie licząc oczywiście rodziców. "Life is brutal and full of zasadzkas"

Oczywiście, czasami piękna przyjaźń może szczęśliwie przyjść sama, czy też można szczęśliwie spotkać odpowiedniego partnera. Takie rzeczy trzeba docenić. Jednak nie przyjdzie to do nas gdy będziemy siedzieć w domu i czekać. Też trzeba włożyć w to jakiś wysiłek, spotykać się z ludźmi, czasami zrobić coś dla innych bezinteresownie.

To też zależy z jakich powodów te dwie osoby walczą o to żeby być ze sobą. Jeżeli to nie jest miłość, tylko zauroczenie albo jakaś chora fascynacja jednej ze stron, to fakt, duża szansa że taki związek się rozpadnie.

Po prostu jesteś typem kobiety którą nie zadowalają byle jakie związki oparte na seksie. Czekasz na coś większego, prawdziwą miłość, zaufanie, kogoś komu naprawdę będzie na Tobie zależało.

No właśnie ja już chyba doszedłem do wniosku że nade mną ciąży jakieś złe fatum. Dostałem 2 takie ciosy w życiu że sam się dziwię że to przetrwałem. Jakoś los nie chce mi pomagać, stąd moje nastawienie Właściwie to dopiero niedawno nauczyłem się myśleć pozytywnie.

Na dodatek wygląda na to że niedługo po pracę będę musiał jechać przynajmniej na drugi koniec Polski, a może i świata

O widzisz, musisz myśleć pozytywnie to może nie pieprzenie

To stąd gorszy humor, jak wspominałeś?

Nie wiem czy jest jakiś sposób aby uniknąć tych ciosów. Może to faktycznie fatum. Czasami wyraźnie los komuś nie sprzyja. Czy to zależy od myślenia tej osoby, może tak, może nie. Ja chcę wierzyć że tak

Tak, między innymi. Chociaż nie tylko. Jedna rzecz nie jest w stanie mi zepsuć humoru

"...wspomoże w nierozwalaniu związku" jeżeli dobrze rozumiem. Jeśli tak to zgadzam się w zupełności.

Nie wiem, czemu sprowadziłeś to tylko do związków

Miałam na uwadze bardziej  inne sprawy pisząc o tych kopach, które niespecjalnie zależały od mojego myślenia w danej chwili czy okresie.

Na przykład sytuacje w pracy, wokół pracy, Peter też o tym wspominał.

Jakoś tak sprowadzając do konkretnego przykładu jest wygodniej i łatwiej uniknąć nie porozumień:)

Ale można to do wszystkiego podciągnąć np.
Zakładając firmę i będąc negatywnie nastawiona masz większą szansę na niepowodzenie, z drugiej strony będąc nadmiernie optymistyczna łatwo o kopa w D...

Najlepiej to być umiarkowanym optymista widzieć wady i zalety ale jednak mieć nadzieję, że się uda.

Dzięki

Może jednak tak do końca nie wierzysz? Ale wiem o co chodzi, bo ja też nie jestem w stanie tak do końca w coś uwierzyć i być pewnym że się sprawdzi... i wolę żeby tak było bo rozczarowania mogą być bolesne

Właśnie taką postawę stosuję w tej chwili. Mam nadzieję że w końcu skuteczną.

Przypadek czy nie przypadek - mam wrażenie,  że o tym to się nigdy nie dowiemy, co rządzi. Faktem jednak jest to całe pozytywne myślenie,  czy nastawienie,  to zmienia wiele i naprawdę działa,  tylko trzeba mieć do tego wewnetrzne przekonanie, a nie wmawiać sobie: Teraz będę pozytywnie myśleć na taki i taki temat, że mi się uda, co z tego, jak wewnetrznie się w to nie wierzy. Wtedy nie zadziała. Bo to będą puste słowa wypowiadane na zewnątrz,  podczas gdy wewnetrznie nie będzie się tego czulo, więc cała robota na nic.

Co do tematu babochłopa,  znam przypadek, że kobieta nosiła się jak facet. Krótko obcięta,  nigdy nie umalowana,  paznokcie jak u faceta, ubranie to były ciągle spodnie, jakieś bluzy, koszule,  niski głos,  na dodatek sposób bycia męski,  głośny,  ostry, toporny  -  wyglądała na samotną od zawsze, dopóki człowiek się nie przekonał,  że pani ma już od lat męża i dwoje dzieci w wieku szkolnym.
To tyle o babochlopach.
Po prostu trzeba trafić na odpowiednią osobę.  Jedni znajdują ja we wczesnej młodości,  inni w wieku starszym, a jeszcze inni nigdy.

U mnie słabo z intuicją, to jestem skazana raczej na racjonalną ocenę sytuacji, albo irracjonalną wiarę, że jednak pokonam trudności, które w danej chwili są - lub wydają się - nie do ruszenia, i ryzykowanie w ciemno Czasem działa, czasem nie.

Moim zdaniem intuicja to żadna czarna magia. To umiejętność wychwytywania pewnych sygnałów, znaków, jak to ja je nazywam. Rodzaj wrażliwości. Czasem znajduję podpowiedzi choćby w graffiti na murze, w kazaniu księdza w kościele, w calkiem głupiej odzywce pijaka, albo w czasie obserwowania zwierząt. Wszędzie, wszędzie są znaki. Oczywiście ja decyduję, które z nich wybieram, ale to właśnie ta intuicja, podświadomość, która przytakuje, mówi: TAK, właśnie tak!
Na przykład poszlam kiedys na grób byłego męża i tam po raz pierwszy przeczytałam napis u dołu tablicy nagrobnej, zwykle przysłonięty jakimiś kwiatami: "Bóg sam wybrał czas". Bardzo mi się ten napis wrył w pamięć i mogę śmiało właśnie nim skomentować temat wiodący tego tutaj wątku. Aczkolwiek nie tylko, ta maksyma ma bardzo wszechstronne zastosowanie.
Innym razem forumowiczka napisala mi: "Piegus, inną drogą po sól" i to mnie jakos tak podświadomie otworzyło, sprawiając, że odważyłam się i zgodziłam przyjąć pomoc mojej mamy, by wreszcie doczekać się wymarzonego mieszkania. Są takie momenty gotowości...
Przekonałam się i ja, że bardzo warto słuchać siebie. Choćby inni stukali się w głowę.
I jeszcze dodam, że intuicja racjonalizmu wcale nie musi wykluczać, obie te rzeczy powinny współpracować i uzupełniać się.

Owszem, maksyma ma wszechstronne zastosowanie. Jednak nie przypisywałbym jej do tematu wątku, bo można by się obrazić na Boga.

Z ostatnim zdaniem się zgadzam, ale nie jestem pewny czy łączyłbym intuicję z tym co ktoś akurat powie czy zrobi. Możliwe że to są tylko znaki które pomagają dotrzeć do pokładów podświadomości i na podstawie tego wpływać na nasze decyzje.

No zazdroszczę. Foki to bardzo przyjazne ssaki. Od razu mi się przypomniał artykuł o zabijaniu fok w Bałtyku, chyba z zeszłego roku

No to mamy coś wspólnego bo ja też. Chociaż w sumie to moim małym marzeniem jest popływać z delfinami

Tak, właśnie o to mi chodziło. Chociaż niezbyt daleko od brzegu Może kiedyś....

Ludzie wierzący (ja jestem wierząca po swojemu) zakładają, że Bóg jest dobry i nieomylny, a ja za księdzem Kaczkowskim powtórzę, że należy przyjąć matematyczne założenie, że jest po naszej stronie. Więc niech wybiera mój czas, co nie znaczy, że nie mogę Mu trochę pomóc
Jeśli ktoś się na Boga obraża, to moim zdaniem jest małej wiary.

Tak właśnie pojmuję intuicję: jako otwartość na te znaki. A znaki są różne. Kiedyś pisała w jakiejś gazecie kobieta, że w czasie okupacji była poważnie chora i wahała się, czy poddać się ryzykownej operacji. Powiedziała sobie, w środku zimy, że jeśli teraz zobaczy czerwone róże, na operację nie pójdzie. Traf chciał, że właśnie przejechała dorożka, a w niej - wysoki, przystojny Niemiec w towarzystwie kobiety i... bukietu czerwonych róż.
Moim zdaniem intuicja mówiła jej, że nie chce tej operacji, a ona szukała potwierdzenia. Potwierdzenie było tak spektakularne, że pierzchły wątpliwości.
To jest intuicja - wyczulenie na zbiegi okoliczności, sygnały, znaki. Na to, co ktoś zrobił, powiedział, na jakieś uparte myśli, które nie dają nam spokoju, na jakiś przypadek, który kiedy indziej umknąłby uwadze.
Gdy zobaczyłam moje obecne mieszkanie, od razu poczułam, że chcę w nim zamieszkać. Bez wahania, choć oczywiście rozważyłam sprawę zdroworozsądkowo.

Umajona, tę fokę widziałaś na wolności czy w fokarium?
Mnie kiedyś niesłychanie ubawił mąż, który zdziwił się, że foki są takie duże. Oglądając je w telewizji miał zawsze wrażenie, że są wielkości może średniego psa
Małżeństwo miałam nieudane, ale takie lepsze chwile wspominam z przyjemnością i sentymentem. Fajnie jest dzielić życie z bliską osobą.

P.S. Ja to koty uwielbiam
P.S. 2 Umajona i to właśnie miałam na myśli trąbiąc tyle razy o niefiksowaniu się na braku faceta i cieszeniu się życiem. Warto je tak wypełnić, żeby radości były większe od trosk. Po prostu zapomniałaś o tym, co Cię smuciło. Oczywiście nie chodzi mi o zagłuszanie tęsknot i uczuć, ale warto się otworzyć na radość, poszukać jej. Tak właśnie teraz żyję, szukam pozytywów i gdy znajduję, braki stają się znacznie mniej dojmujące, po prostu się wtedy o nich nie pamięta.

Czy dobrze? Styl pozostawia sporo do życzenia, ale jestem bardzo wytrzymała w wodzie.

I też robiłam takie numery w młodości. Potrafiłam się założyć, że przepłynę jezioro w obie strony i to zrobić... Raz popłynęłam sama. Innym razem na wakacjach pod namiotem płynęliśmy w kilkoro, w tym jedna osoba na materacu, tak w razie czego, a w tym czasie zaczęła się burza... Mieliśmy niezłego stracha wtedy.

No to szkoda że się nie znaliśmy te 20 lat temu bo moglibyśmy się zmierzyć kto szybciej dopłynie
Teraz to w życiu bym tak nie ryzykował. Jednak człowiek mądrzeje w miarę upływu lat.

No właśnie. ja człowiek jest młody to mu się wydaje że zawsze będzie młody i do tego nieśmiertelny

Współczuję. Faktycznie, podczas burzy trzeba niesamowicie uważać.

EDIT : trochę się rozpisałem. dobranoc

Dobranoc, Peter i cała reszta.
Obiecywałam sobie dzisiaj pójść spać jak normalni ludzie, i znowu nic z tego. Jestem rasowym nocnym markiem, a kiedy jeszcze urlop się ma... 

To o czym mowisz, to dla mnie jest jednak w dalszym ciągu chyba bardziej operowanie świadomym umysłem. Niemniej to piękne co piszesz
Jako intuicję rozumiem, gdy mamy do czegoś przekonanie, ale nie wiemy dlaczego. Ale wynika ono z sumy doświadczeń zgromadzonych w nieświadomości i stanowi jakiś rodzaj naszej mądrości.

Ja nie umiem słuchać intuicji. Zagłuszają ją często strach i nadzieja. Myślę, że mam złe przeczucie a to to pierwsze, albo 'czuję', że jakaś droga jest dobra albo coś się spełni, a to to drugie.

Intuicja jednak zadziałała kilka razy w moim życiu w inny sposób. Gdy tkwiłam w złych dla mnie związkach a tak bardzo ich chciałam,  że patrzyłam  przez to tylko na pozytywne strony, wypierając złe. Jednak podczas wspólnego spędzania czasu często czułam silny lęk, który zwalałam na nerwicę po prostu. Myślę, że to ciało wysyłało mi sygnały, że robię sobie krzywdę, że tłamszę swoje prawdziwe potrzeby, na coś się godzę wbrew sobie i spycham w tył głowy pewne rzeczy. Taki sygnał ostrzegawczy.Śmieszne to było w sumie, niby dobrze się bawić, szczerze śmiać się i cieszyć a równocześnie dostawać sprzeczne sygnały ze strony ciała.

Myślę, że otrzymuję te 'ostrzeżenia' nadal i że dotyczą też działań i decyzji w innych sferach życia. Zawsze gdy mam okres nawracających lęków myślę, że gdzieś, na jakimś polu błądzę i/lub coś wypieram.

Super Ja mam trochę łatwiej niż Ty z foką, na ogół po prostu chcę zobaczyć psa

Może zarażamy się stanami uczuciowymi, bo mnie ostatnio ogarnia nostalgia Czasami

Żartuję, to właśnie naturalne. Są chwile gdy chce się coś z kimś dzielić a są takie, że.. można obejść się bez tego

Wiecie, sporo czytam o samorozwoju, psychologii, trochę o filozofii - zawsze ciekawiło mnie życie wewnętrzne, lubię te zagadnienia.
Teraz (i chyba dawniej też, ale inaczej) wiele się pisze o uważności, karierę robi termin "mindfulness". Każdy psycholog podkreśli rolę uważności - na siebie, na drugiego człowieka, na świat.
Więc oprócz czarnych stron samotności warto zwrócić uwagę na fokę, na gwiazdy, źdźbło trawy czy mruczenie kota. Niektórzy bardzo ten mój pogląd kwestionują, może nie jest to postawa dla wszystkich (ja uważam, że jest, ale to kwestia wyboru). Życie jest cholernie fascynujące nawet bez tego faceta u boku!
Intuicja to też sprawa uważności. My nie jesteśmy uważności uczeni, nie jesteśmy przyzwyczajeni. Nie zdajemy sobie sprawy, że intuicja to w sumie całkiem racjonalnie wytłumaczalna sprawa. To uważność na te sygnały, które jakże często ignorujemy, bagatelizujemy, albo zwyczajnie nie zauważamy ich w codziennym pędzie.
Też kiedyś byłam skłonna tłumaczyć intuicję nieco "baśniowo", ale przeczytałam wypowiedź pewnej psycholog, która właśnie mówiąc o intuicji przytoczyła przykład ze swojego życia.
Otóż wahała się nad zmianą pracy. Wahała się mocno, aż w końcu przypadkiem przy przejściu dla pieszych zobaczyła ogromny bilboard z jakimś napisem, którego treść ją olśniła, zagrała z tym, co sama przeczuwała, myślała. To zdecydowało: zmieniła pracę, bo w gruncie rzeczy tego właśnie chciała i potrzebowała.
Bardzo do mnie trafia takie rozumienie intuicji.

Trx, ja też w związku z moim byłym od początku czułam silne wahania, ale będąc zupełnie związkowo niedoświadczoną, bardzo pragnąc tych doświadczeń, uznałam, że to ja przesadzam, że to ja szukam dziury w całym i wymyślam sobie problemy. A jednak trzeba było siebie słuchać i w tę relację nie brnąć. Mam poczucie, że bardzo męża skrzywdziłam, abstrahując od tego, że i on krzywdził mnie, że to on parł do związku. A jednak ulegając mu, wyrządziłam krzywdę - ot, paradoks.
O krzywdzie swojej i dziecka już nie wspomnę, bo to oczywiste. Ze swoją krzywdą sobie poradzę, bo jestem dużą i mądrą dziewczynką, ale po co mieć innych na sumieniu?

Peter, przecież wiele w życiu zależy od nas samych, ale twierdzić że wszystko, rościć sobie do tego pretensje - to straszna pycha.

No, czasami może bywam ostra - ktoś mi to już kiedyś zarzucił Ja bym to nazwała raczej zdecydowaniem.
Jeśli masz wpływ na sytuację, to super, cieszę się szczerze i trzymam za Ciebie kciuki.
Niezgoda na stan obecny bywa cennym motorem zmian. Ale są takie sprawy, że brak akceptacji powoduje wyłącznie zbędną szarpaninę i ból. Jak ze śmiercią, czy np. utratą sprawności albo nieodwzajemnioną miłością, skoro już w obszarze związków się poruszamy.
Nie bierz tych moich mocnych słów do siebie, stosuję je dla wzmocnienia wypowiedzi.