pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Ja wcale nie uważam, że należy się pogodzić, a już zwłaszcza w wieku 42 lat.
I powiem Ci Rossanka, chociaż pewnie masz mnie już dość, że na Twoim miejscu zainwestowałabym  jeszcze  raz w terapię. Tylko w innym nurcie albo grupową. Nie dlatego, że jesteś jakoś bardziej niż inni wybrakowana, tylko żeby poprawić coś w relacjach międzyludzkich. Lub jakieś warsztaty w tej dziedzinie. Warto w życiu stawiać na to, co jest dla nas ważne.

Jeszcze chciałam powiedzieć, że nie zgadzam się z Peterem, że masz sobie dać z tamtym znajomym spokój.
Tzn. mam na myśli, że on oczywiście wygląda na niezainteresowanego pogłębianiem relacji w tej chwili lub w ogóle- ale to nie powinno zmieniać jego obrazu w Twojej głowie. Nie wiem jak to wytłumaczyć..może po prostu skupić się na jedzeniu, a nie zjedzeniu.

Tak, wiem dokładnie o co chodzi.

Wiem, że mu widać nie zależy, więc sama nic już nie zdziałam.  Tylko trochę szkoda, ze to już kolejny raz.

Umajona, nie obraź się, ale mam wrażenie, że jednak bardziej tęsknisz za miłością (absolutnie nie uważam tego za coś złego) niż za tym niezbyt miłym facetem.

Niestety, bardzo często kochamy wyobrażenia i marzenia. Kilka razy dostałam kubeł zimnej wody na głowę i dziś nie jestem zbyt skora do zakochiwania się. Aż mi czasem szkoda, że pewnych słodkich złudzeń nie przeżywam.

Szczerze w to wątpię Ale wierzę że w tej chwili jesteś szczęśliwa będąc singlem.

Kto wie. Może jeszcze przeżyjesz   Gdyby to było takie proste i człowiek mógłby decydować kiedy chce się zakochać a kiedy nie. Ale przynajmniej do 40-tki tak nie jest. Może na starość będzie.

Ela zgodzę się z Tobą z tym, że chodziło mi o coś innego na co chciałem zwrócić uwagę i chciałem zobaczyć czy doprecyzuje ktoś to moje stwierdzenie.

Dokładnie chodziło mi o to, że w sferze bliskości, uczuć,  każdy jest w stanie zaoferować to samo co każda inna osoba i tylko od nas i od drugiej osoby zależy czy będzie to wyjątkowe. W sumie to rozchodzi się o chemię i podejście.

Co do bliźniaków to ten pierwszy ma większe zainteresowanie jak i powodzenie bo łatwość nawiązywania kontaktów jakoś tam imponuje kobietom, drugi za to ma od kilka lat żonę gdzie pierwszy ma problem ze stworzeniem czegoś poważnego i zaangażowaniem się.

Ale fakt wygląd nie jest najważniejszy ale też nie jest nieważny:)

Magdalena te cechy dalej obowiązują tyle, tu mówimy o wchodzeniu w związek A tam rozmawialiśmy o cechach które partner powinien posiadać:)

Rossanka nikt Ci nie pomoże poukładać niektórych spraw do końca jeżeli sama nie będziesz tego chciała:) Z tego co wiem kobietom najlepiej pomaga męski przyjaciel taki z którym można wyjść spotkać się i przebadać to co ją męczy w środku:)

Też jest pewna teoria że podświadomie szukamy partnera który będzie kompensować w związku nasze braki może coś w tym kierunku też warto przemyśleć co mieli wspólnego Ci panowie, że pociągami Cię?

Są też kwestie, których nie da się rozważyć bez poznania osoby i zobaczenia bo czasami jakaś pierdola może sprawić że potencjalny partner rezygnuje

Ja jak podbija do mnie dziewczyna i zaprasza na coś to szczerze jestem sceptyczny i podchodzę do tego jak kolejna która dla sportu chce poflirtowac, jednak jeżeli mi się podoba to nie skreślam.
Po prostu za dużo kobiet lubi flirtowac sportowo więc trochę ostrożności nie zawadzi mieć.

Jest równouprawnienie  podoba Ci się facet to podejdź zagadaj, bo na jakieś spojrzenia śmieszki czy inne formy zwrócenia uwagi to nawet nie chce się reagować:)

Edit:
Bycie miłą, sympatyczną, czy uśmiechnięta nie jest nawet pomarańczowym światłem A do zielonego to odległość jak z ziemi na księżyc. Gdyby to było zielone światło, to zglupiał by człowiek z takich możliwości podbojów ^^

Zielone światło, to coś w rodzaju innego traktowania faceta, bardziej milo niż zazwyczaj, bardziej otwarcie, zachęcająco i przystępnie. Panowie chyba nie wyczuwają takich niuansów. Przynajmniej nie wszyscy

Ludzie demonizują poczucie odrzucenia
Z drugiej stony to prawda co umajona pisze jak ktoś naprawdę zrobi wrażenie a nie jest to szukanie z rozsądku- to takie wątpliwości nie istnieją- Jak śpiewał Jerzy Stuhr- czasami człowiek musi, inaczej się udusi

Czym innym jest odrzucenie przez osobę, którą kochasz i znasz w związku a czym innym przez nieznajomego, nieznajomą

1 to nóż w serce, a 2 to kubeł zimnej wody na głowę- czasem potrzebny .

Zależy też od poziomu zaangażowania. W flirt/znajomość/związek.

To atawizm, ale na głębokim poziomie  może nawet być źródłem egzystencjalnego lęku.
W naszej zamierzchłej przeszłości odrzucenie oznaczało śmierć.

Umajona to o czym piszesz to nic innego jak tchórzostwo i pójście na łatwiznę:)
Umajona A jakie uczucia możesz mieć do nieznajomego faceta, którego powiedzmy widzisz, że 3 raz A jakimś cudem Cię pociąga?

Żeby kobieta zwróciła w głowie to jednak trzeba ja trochę poznać inaczej to nic innego jak ładna buźka czy oczy które się podobają na zwrócenie w głowie jednak trzeba trochę czasu i czegoś więcej niż to co u góry napisałem.

JMY7 ciężko powiedzieć  na ogół da się to wyczuć gdy daje zielone światło jednak są takie przypadki gdzie można się pomylić bo kobieta ma taki kokieteryjny styl życia  jedna druga czy 3 taka i facet przestaje zwracać uwagę na te subtelne sygnały.

Najlepsze zielone światło jakie dostałem to było banalne w pociągu "cześć podobasz mi się, umowił byś się na kawę ?"

Gdy dajecie zielone światło facetowi którego znacie dłużej A on to ucina znaczy tylko tyle, że nie był zainteresowany wami w żaden inny sposób niż koleżenski, natomiast gdy obcy facet nie reaguje na sygnały albo nie jest zainteresowany ewentualnie nie chce mu się reagować z jednego powodu  to ja Ci się spodobałem, więc na co liczysz, że spojrzysz A ja przylece i Cię wyrecze ^^

Ela tu nie chodzi o odrzucenie czy coś innego ja zauważyłem, że kobiety mają bardzo wielkie ego, które jest bardzo delikatne i brak reakcji bardzo skutecznie uderza w nie

Poza tym czemu tylko facet miał by dostawać kosze?

I umówiłeś się czy oniemiałeś?
Zbyt delikatne ego przeszkadza w życiu nie tylko uczuciowym.

Można na to równouprawnienie spojrzeć jak na plus- bo to Ty wybierasz mężczyznę, a to był długo ich przywilej my miałyśmy siedzieć w kącie.
Poza tym dawanie kosza jest bardziej stresujące.

Ale też warto pamiętać, że "nie ma większej furii niż kobieta odrzucona"
O czym niejeden się przekonał, więc dla własnego bezpieczeństwa ...

Tak to jest konkretna propozycja z ktora przewaznie fscet musi wyjsc i znaczy pojdziemy na kawe i zobaczymy czy wyjdzie to poza nią.

Tyle że facet podchodząc do niej i zaczynając już samym tym pokazał co chce więc jak coś to i on też dostaje.

Ela z pierwszą taka propozycja to myślałem że niebo się wali i koniec świata nadchodzi, ale umówiłem się Co prawda nie wyszło poza kawę to ale dobry kontakt do tej pory mamy

Edit: umajona przeczytaj jeszcze raz post Eli jeżeli nie wychodzi to sama pomóż i wybierz faceta dla siebie, pewnym sprawom trzeba pomagać.

No fakt zraniona i odrzucona kobieta zmienia się w dzika bestię ^^

Znajomy twierdzi, że babcia powtarzała mu : nigdy nie odmawiaj kobiecie, która chce się z tobą przespać, bo zrobisz sobie w niej najgorszego wroga.

umajona, porównanie jest zupełnie nieadekwatne pod wieloma kątami, to prawda.

Może po prostu jeszcze się nie wydarza

EDIT :

Tak to właśnie widzę Obawiam się też, czy mimo otrąbionego równouprawnienia i tak często nie uczy się chłopców, by sięgali po to, co chcą a dziewczynki, by czekały na to co im się przydarzy. Szkoda.
Stąd bardzo pozytywnie odbieram to, co Dorias pisze.

Nie napisałam, że szybko się dowiedziałam Późno dość się dowiedziałam Jak się już wkręciłam, bo dobrze się rozmawiało raz, i kolejny, jeden miesiąc, drugi, trzeci, czwarty.... I tylko tyle, ale powiem Wam, że mam wprawę, kiedyś mi przejdzie ta znajomość, tylko trzeba czasu, już to przerabiałam wiele razy.

dorias, może specjalnie nie chodzę i nie szukam, tylko sobie normalnie żyję z nastawieniem, że jak miłość będzie miała się pojawić, to się pojawi. Ale jeśli już jakiś konkretny facet mi się spodoba (i nie mam na myśli jednorazowego zobaczenia go), to nie udaję księżniczki, tylko normalnie okazuje mu zainteresowanie, proponuję jakieś spotkanie/kawę, nawet potrafię powiedzieć wprost, że chciałabym go lepiej poznać. Ale raczej się to dobrze nie kończy I albo mam pecha, że zwracam uwagę na facetów, którzy tego nie odwzajemniaja, albo prawdą jest, że faceci wolą zdobywać i nie lubią być wyręczani przez kobietę, albo wychodzę na desperatke, czego bardzo bym nie chciała, bo się za taką nie uważam. I bądź tu mądry ;p

Edit:
Rossanka, no właśnie, jakby facet chciał, to by okazał zainteresowanie. Można mówić o rownouprawnieniach, ale to nie zmieni natury mężczyzny. Natury kobiety też, bo ja mimo wszystko chciałabym, żeby to mężczyzna okazywał mi, że mu na mnie zależy. Też się sugerowałam tym, że może jest nieśmiały, albo nie wie, czy ma jakieś szanse u mnie, więc czasem robiłam ten pierwszy krok. Ale to bez sensu. Jak facet będzie chciał poznać bliżej kobietę, to zrobi coś w tym kierunku. Więc już sobie daruję te światła... I to nie po to, żeby zgrywac niedostępna.

Rossanka to co napisałaś tyczy się równie dobrze kobiet jak i mężczyzn. A fakt jest taki jak nie spróbujesz to się nie dowiesz i tyle.

Powiedzmy sobie szczerze kobiety w kwestii tej akurat idą na łatwiznę i lubią czasami utrudniać to

Jednak mężczyźni zaczynają poznawać zasady gry z wiekiem i nagle okazuje się, że kobiety nagle zaczynają mieć problemy z poznaniem faceta.
Z czego to wynika?

Umajona, a Ty wierzysz w cuda, że w związku nie będziesz miala powodow do narzekań? Że będziesz permanentnie szczęśliwa? Przecież to nierealne. Tak samo i single nie są nieustannie szczęśliwi, bo takie po prostu jest życie. Liczy się bilans ogólny i mój jako singla zdecydowanie jest na plus. Właściwie nie jestem już wcale pewna, czy związek byłby lepszy. Bardzo fajnie i łatwo jest się przyzwyczaić do drugiego człowieka, ale obiektywnie rzecz biorąc, oba stany niosą troski i radości.
Wierzę, że można czuc brak czegoś ważnego w życiu, ale do mnie należy wybór, czy poddaję się przygnębieniu i zgorzknieniu czy też dbam o swoje dobre samopoczucie pomimo tego braku.
Do mnie przykład niepełnosprawnych przemawia. Może łatwiej przyjąć do wiadomości brak, gdy jest on ode mnie niezależny, ale z drugiej strony - dramatyzm obu sytuacji jest bez porównania. A jednak się żyje i to nierzadko z uśmiechem.
Mam teraz w pracy fajną stażystkę na wózku. Ani faceta, ani władzy w nogach, a jednak coś fajnego się w jej życiu dzieje: podróżuje, gra w w drużynie koszykarskiej.
To nie jest jak za magicznym dotknięciem: pstryk i przestaję czuć braki, smutek... To proces, który wymaga cierpliwości i wiary. I woli, bo opieramy się i buntujemy przeciw zmianie podejścia.

"partner - osoba, która pomaga rozwiązywać ci problemy, których bez niego byś nie miała"

Wcale nie pesymistyczne. Realne. I nie takie znowu straszne.

Z tym proponowaniem ze strony kobiety to tez wydaje mi się że tylko w przypadkach gdy zna się tą drugą osobę i wie że nie jest zajęta. Jak się ma 20 lat to można sobie takie teksty rzucać do rówieśników bo mało prawdopodobne że mają męża czy żonę. Po 30 lub 40 może to być przyjęte trochę z dystansem

Widzę że większość pań tu komentujących miała niezbyt przyjemne doświadczenia związkowe i teraz wolą bycie singlem od ponownej próby

Ja zawsze uważałem że prawda jest gdzieś pośrodku. Nie ma co zachwycać się z tego że jest się singlem, ale nie ma co też zachwycać się tym że jest się w przeciętnym związku, tak z nudy. Trzeba naprawdę dobrze poznać tą drugą osobę aby wchodzić w jakiekolwiek relacje, trzeba spędzić trochę czasu razem, chociażby na wycieczkach. Wtedy od razu widać upodobania, sposób zachowania, przyzwyczajenia. Śmieszy mnie jak ludzie znają się od dwóch tygodni i już decydują się na związek.

rossanka mam takie pytanie do Ciebie.
Chodzi o to, że w swoim życiu poznałem kilka ,,starych pan" bezdzietnych.
I zauważyłem, że większość z nich to są kobiety, które mają w sobie coś ,,z chłopa", tzn., że są chociaż w 1% ,,babochłopem"
Moje pytanie brzmi do Ciebie w ten sposób: czy jesteś przekonana, że nie masz w sobie czegoś z chłopa? że nie jesteś chociażby w 1% ,,babochłopem"?
Każdy powinien wiedzieć o co mi chodzi, chyba każdy z nas raz w życiu spotkał babochłopa, która miałaby np. męski głos, męski wyraz twarzy, męską postawę, męski krok, męskie zachowania itp.

A co to są męskie zachowania?

Tzn. wiadomo, że babochłopy też są w związkach.
Znam kobietę co ma prawie 190 wzrostu, ważyć to nie wiem ile waży ale ponad 100 to na pewno, łapy ma jak niedźwiedź polarny a do tego męski głos jakby cały pluton wojskowy na raz by krzyknął.
Mimo to ma męża i dwójkę dzieci

Ale zauważyłem, że najczęściej ,,starymi bezdzietnymi pannami" zostają właśnie takie ,,babochłopy" - czyli kobiety z mocnym butem, twardą postawą, miną jak u radzieckiego oficera na defiladzie, męskim głosem itp.

Dlatego zastanawiałem się czy być może rossanka zauważyła w sobie jakieś podobne cechy? może to byłoby odpowiedzią na wszystkie pytania?

Dzień miałam dziś kiepskawy,  ale ten post naprawdę mnie rozbawił

Z taką to same zalety : w zimę cieplo , latem cień ...

Pod tym postem podpisuję się z całą odpowiedzialnością. Mnie też śmieszy deklarowanie związku chwilę po pierwszym spotkaniu. Mam potrzebę poznania się lepiej, zbliżenia się do siebie naturalnie i stopniowo, a nie desperacko i na siłę.
Sporo moich znajomości spaliło na panewce z tego powodu. Nie mam o to żalu do losu (choć dawniej zdarzało się mieć - do losu i do siebie), bo to mój świadomy wybór ; panowie bywali chętni, ale mnie ich zbytnia ochoczość bynajmniej nie zachęcała.
Takiego związku "na łeb, na szyję" stanowczo sobie nie życzę. Ja właśnie chciałabym poznawać się na spacerach, wycieczkach, randkach w kawiarni, kinie czy w parku i niech sobie wszystko naturalnie i swobodnie płynie. A co ma wisieć, nie utonie.

Co do kolejnych prób, podejmowałam je, ale... patrz wyżej w niniejszym poście. Zmęczyłam się, znudziłam i już coraz mniej mi się chce. Nie jest to jakaś bolesna rezygnacja, po prostu nie widząc efektów, dałam sobie spokój. Jestem zdania, że wiele od nas zależy, ale jednak nie wszystko i trzeba to uszanować.

Określenie "babochłop" kojarzy mi się bardziej z zachowaniem, niż z wyglądem. Jakiś przerost cech i zachowań typowo męskich u kobiety. Podobnie jak określenie (przepraszam) "ciota" na zniewieściałego mężczyznę. Zasada przypisania łatki - ta sama.

A wiadomo, kiedy kto żartuje na forum?
Ja tam lubię emotikonki. Może mało są literackie, ale wzbogacają przekaz.

Żart z moim rzekomym wyrachowaniem pojęłam w lot
Cóż, czasy teraz twarde...
A tak poważnie, to absolutnie nie jest wystarczający powód do wchodzenia w związki.

Ta broda zdecydowanie psuje cały efekt.

No właśnie, też sobie tak to zawsze wyobrażałam... Czyli mówicie, że jest szansa na takie poznawanie się po 30-stce? Że facet też tak będzie chciał? Ten "mój" zrobił ze mnie nienormalna z tego powodu...

Piegowata, wiem, że związek nie gwarantuje szczęścia. Trochę się naczytalam różnych historii tu na forum... W sumie nawet nie wiem, czy umialabym w ogóle w związku być, bo to dla mnie jak na razie za wysoki level. Na razie marzą mi się spacery za rękę, przytulenia, pocałunki, bo na takim etapie dopiero jestem...