pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

foggy napisał/a:

A gdzie mieszkasz rossanko, tj. miasto, ew. wojewodztwo?

Oj foggy, usłyszałeś, że rossanka taka drobniutka, tak młodziutko wyglądająca i już

rossanka napisał/a:

Ela210 napisał/a:

jak ona wykaże zainteresowanie to ja odwrót. Panna ma podobnie więc stworzenie z tego pary jest niemożliwe.
.

To zdanie nie ma sensu. Albo urwało wypowiedz.

Rozumiem to tak, że jak ona wykaże zainteresowanie to on się wycofuje a ona ma podobnie

trx napisał/a:

rossanka napisał/a:

To zdanie nie ma sensu. Albo urwało wypowiedz.

Rozumiem to tak, że jak ona wykaże zainteresowanie to on się wycofuje a ona ma podobnie

W znaczeniu, że jak ona się interesuje i daje to poznac to on się wycofuje, albo na odwrót, jak on wykazuje inicjatywę to ona się wycofuje?

Luxie napisał/a:

Nawet jeśli będzie to kawaler bez dzieci, to i tak będzie to człowiek z bagażem doświadczeń, własnych przyzwyczajeń, stylu życia itp. Mężczyzna 40+ jest nie do urobienia. Poza tym zobowiązania może mieć wobec rodziny typu rodzice, rodzeństwo. To za dużo lat życia żeby być wolnym jak ptak i do swobodnego ulepienia przez kogoś.

Bierzesz, albo nie bierzesz, tu nie ma nic do ulepienia ani wychowania, przecież to oczywiste
A rodzice i rodzeństwo nie są nieletni a to różnica.

tak. bardzo często to jest matka..

Ale potrafią być jeszcze większym zobowiązaniem i uwikłaniem rodzinnym/życiowym niż niejedna była żona i dzieci. Nie ma ludzi całkowicie bez zobowiązań.
Poza tym byłe żony również nieletnie nie są, a więc? Czemu miałby stanowić dla Ciebie aż taki problem? Czy to może zazdrość o przeszłość. Nie odetniesz człowieka od jego przeszłości, niezależnie od tego jaka by ona nie była. A człowiek 40+ ma zazwyczaj bogatą przeszłość, ukształtowany charakter i poukładane życie i wchodzenie w związek z takim mężczyzną wymaga kompromisów, na które Ty, wydaje mi się, nie masz zbytnio ochoty.

Nawet jeśli będzie to kawaler bez dzieci, to i tak będzie to człowiek z bagażem doświadczeń, własnych przyzwyczajeń, stylu życia itp. Mężczyzna 40+ jest nie do urobienia. Poza tym zobowiązania może mieć wobec rodziny typu rodzice, rodzeństwo. To za dużo lat życia żeby być wolnym jak ptak i do swobodnego ulepienia przez kogoś.

rossanka napisał/a:

trx napisał/a:

Rozumiem to tak, że jak ona wykaże zainteresowanie to on się wycofuje a ona ma podobnie

W znaczeniu, że jak ona się interesuje i daje to poznac to on się wycofuje, albo na odwrót, jak on wykazuje inicjatywę to ona się wycofuje?

Tak Tak myślę...

trx napisał/a:

rossanka napisał/a:

W znaczeniu, że jak ona się interesuje i daje to poznac to on się wycofuje, albo na odwrót, jak on wykazuje inicjatywę to ona się wycofuje?

Tak Tak myślę...

Tak, to się często zdarza, w sumie, jeśli chodzi o moją sytuację,  przez cale życie.  Jest to frustrujace, bo ile razy można.

Co do frustracji, osobiście mam ją za sobą, ale ma to, obiektywnie patrząc, chyba negatywny, nie pozytywny wydźwięk. Założyłam po prostu, że rozmijam się z zainteresowaniem, wybieram nie tych, którzy wybierają mnie (a jestem słaba w kompromisach, więc opcja "spróbujemy" odpada). Trochę to jak wyuczona bezradność - małpka, która zakłada, że nawet nie ma sensu próbować wyjść z klatki. Siedzę zatem w klatce, gdzie z góry zakładam, że jeżeli ktoś odpowiada mi nie ma opcji, by zobaczył wartościowego partnera we mnie.  I olewam temat z góry.

Peter, mam całkiem serio pytanie: jak się daje facetom to wyraźne zielone światło? Czy nie wystarczy, że jestem po prostu sympatyczna, uśmiechnięta i kontaktowa? Naprawdę nie mam ochoty mizdrzyć się do gościa, odstawiać jakieś głupie zabawy włosami czy trzepotanie rzęsami. Jakieś to dla mnie upokarzające i okropnie teatralne. Bez obrazy, ale kretyńskie po prostu.

Piegowata, daje się im zielonym światłem centralnie po oczach, a potem chwilę na dojście do siebie

Wcześniej pisałem właśnie w tym temacie o "wyraźnym zielonym świetle", jak facet go nie zobaczy z Twojej strony to wycofa się od razu. Faceci to też ludzie i boją się kompromitacji

czasami wrecz mnie irytuje to wszechobecne odsądzanie singielstwa od czci i wiary. Ludzie, czy bycie w parze to jedyna wartość w życiu?

Ela210 napisał/a:

Piegowata, daje się im zielonym światłem centralnie po oczach, a potem chwilę na dojście do siebie

Hahaha Takiego rozwiązania mogę się trzymać

Oboje macie Peter i Piegowata rację. To co piszecie tylko pozornie stoi w opozycji. Można czuć się spełnionym żyjąc "bez pary", ale nie zatrzaskiwać się tak totalnie na inne możliwości (co np. ja na ten moment robię, 'na małpkę' ).
Lada moment na szczęście w ogóle nie będę mieć ani krzty wolnego czasu i moja postawa będzie miała wreszcie inne usprawiedliwienie

Peter4x napisał/a:

Wcześniej pisałem właśnie w tym temacie o "wyraźnym zielonym świetle", jak facet go nie zobaczy z Twojej strony to wycofa się od razu. Faceci to też ludzie i boją się kompromitacji

rossanka napisał/a:

trx napisał/a:

Hahaha Takiego rozwiązania mogę się trzymać

Oboje macie Peter i Piegowata rację. To co piszecie tylko pozornie stoi w opozycji. Można czuć się spełnionym żyjąc "bez pary", ale nie zatrzaskiwać się tak totalnie na inne możliwości (co np. ja na ten moment robię, 'na małpkę' ).
Lada moment na szczęście w ogóle nie będę mieć ani krzty wolnego czasu i moja postawa będzie miała wreszcie inne usprawiedliwienie

A jak facet zbliża się coraz bardziej, zagaduje, dąży do kontaktu, widać, ze cieszy się na widok kobiety, ale nic ponad to nie robi, nie ma propozycji spotkania typowo "randkowej" typu restauracja, kino, koncert itp? Jak to rozumieć , czas mija i mija i mimo zielonego światła On nic nie robi, jak to rozumieć? Czy może robot o dla "sportu", niektórym pochlebia kobiece zainteresowanie.

Zielone światło: od powiedzenia na głos przy takim Panu: grają w kinie to i to, poszłabym - do wysłania listu/maila z wyrazami uwielbienia  

wszystko inne to żadne światło zielone- żółte co najwyżej- Panowie inaczej widzą kolory

jak ktoś wymawia się brakiem czasu- to jednak nic z tego nie będzie. Jak na kimś komuś zależy, to czas zawsze się znajdzie dla niego. Niekoniecznie dla sportu. Mógł Cię polubić, ale nie zamierza pogłębiać tej znajomości- albo teraz, albo nigdy.

rossanka napisał/a:

Ela210 napisał/a:

jak ktoś wymawia się brakiem czasu- to jednak nic z tego nie będzie. Jak na kimś komuś zależy, to czas zawsze się znajdzie dla niego. Niekoniecznie dla sportu. Mógł Cię polubić, ale nie zamierza pogłębiać tej znajomości- albo teraz, albo nigdy.

No więc właśnie.  Tylko kolejny raz to samo, to się można zdenerwowac.

niekoniecznie bym się denerwowała. Masz jakąś fajną znajomość, z kimś miło spędza Ci się czas. Nie widzisz w tym żadnej wartości?
Ktos ma jakieś tam swoje powody by zostało jak jest. Nie zamykałabym tej furtki, chyba że ta znajomość, człowiek nic do Twojego życia nie wnosi.
Wasze dotychczasowe kontakty na tym poziomie dają szansę na bliższe dalsze poznawanie się?- zrób to. Nie traktuj ludzi tak zadaniowo.

Zielone światło: od powiedzenia na głos przy takim Panu: grają w kinie to i to, poszłabym - do wysłania listu/maila z wyrazami uwielbienia  

wszystko inne to żadne światło zielone- żółte co najwyżej- Panowie inaczej widzą kolory

No dla niektórych jedyna
I nie dadzą Ci cieszyć się w spokoju, bo "ty nie wiesz". Jeszcze wprost tego nie mówią, ale zaocznie są pewni, że człowiek żyjący samotnie nic nie robi tylko obgryza z frustracji paznokcie i płacze po nocach To ostanie na własne uszy me usłyszałam

No więc właśnie.  Tylko kolejny raz to samo, to się można zdenerwowac.

Ela210 napisał/a:

Zielone światło: od powiedzenia na głos przy takim Panu: grają w kinie to i to, poszłabym - do wysłania listu/maila z wyrazami uwielbienia  
wszystko inne to żadne światło zielone- żółte co najwyżej- Panowie inaczej widzą kolory

Ale mi odkrycie mężczyźni, którzy przez naturę nie są obarczeni wychowywaniem niemowlaków, nie mają tak dużo empatii/zdolności do czytania mowy ciała jak kobiety.  Co ciekawe, przyswojenie tego faktu przerasta przeciętna kobietę .

No i potem mamy takie obrazki

trx napisał/a:

No dla niektórych jedyna
I nie dadzą Ci cieszyć się w spokoju, bo "ty nie wiesz". Jeszcze wprost tego nie mówią, ale zaocznie są pewni, że człowiek żyjący samotnie nic nie robi tylko obgryza z frustracji paznokcie i płacze po nocach To ostanie na własne uszy me usłyszałam

Hmm no wiesz, prędzej czy później może do tego dojść. Czego szczerze Ci nie życzę

Peter4x napisał/a:

trx napisał/a:

No dla niektórych jedyna
I nie dadzą Ci cieszyć się w spokoju, bo "ty nie wiesz". Jeszcze wprost tego nie mówią, ale zaocznie są pewni, że człowiek żyjący samotnie nic nie robi tylko obgryza z frustracji paznokcie i płacze po nocach To ostanie na własne uszy me usłyszałam

Hmm no wiesz, prędzej czy później może do tego dojść. Czego szczerze Ci nie życzę

Moim zdaniem jeśli człowiek sobie przepracuje ten problem, ułoży się ze swoją "samotnością", zaprzyjaźni się z życiem i sobą, obgryzanie i płacze po nocach raczej mu nie grożą.
Ja tam nie płaczę, a jestem sama już sporo lat.

trx napisał/a:

To jest właśnie jakiś rodzaj przyklejania na siłę łatki strasznego nieszczęścia dla wszystkich osób nie żyjących w związku. Nie mam pojęcia z czego to wynika i jaka potrzeba za tym stoi.

To chyba wynika z podporządkowania się schematowi, według którego przebiega zazwyczaj życie większości ludzi.

MagdaLena1111 napisał/a:

JMY7 napisał/a:

To chyba wynika z podporządkowania się schematowi, według którego przebiega zazwyczaj życie większości ludzi.

To nie żaden schemat, tylko natura tak wymyśliła, że ludzie dobierają się w pary i z tego powodu normą jest, że żyją w „stadle”.
Dlatego jak ktoś WYBIERA.życie w pojedynkę (a nie dlatego, że tak mu się układa w życiu), to wydaje się to nienaturalne.

Nie zgadzam się z takim podejściem. Natura wymyśliła jedynie to, że dobranie sobie kogoś do "pary" potrzebne jest do przedłużenia gatunku. Poza tym życie życie w pojedynkę jest tak samo normalne i naturalne jak życie w parze.

Mało tego, nie każdy człowiek odczuwa w ogóle lub w równym stopniu potrzebę bliskości z drugim człowiek.

Nie jesteśmy bezrozumnymi zwierzętami, żeby ślepo parzyć się, bo tak nas natura zaprogramowała. A ten kogo, kto nie odczuwa czy to takiej potrzeby w ogóle czy też jedynie dyskomfortu z tego powodu, że nie ma pary, jest.... nienormalny, bo wbrew naturze.
Nie, tak to nie działa.

MagdaLena1111 napisał/a:

Oczywiście, że możesz się nie zgadzać. Tym bardziej, że nie pisałam powyższego jako prawdy absolutnej, ale że „jak ktoś WYBIERA.życie w pojedynkę (a nie dlatego, że tak mu się układa w życiu), to wydaje się to nienaturalne”.
Pisałam, jak to może wyglądać z perspektywy ludzi OBOK. Podając konkretne przykłady, które pominęłaś w cytowaniu, a szkoda.

Człowiek sobie zracjonalizuje wszystko, a to, źe wiele osób próbuje tutaj na wszelakie sposoby wyjaśnić i wytłumaczyć stan singielstwa, pokazuje tylko, jak bardzo on uwiera niektórych ;-)

Czasami człowiek SAM WYBIERA, a konsekwencje tego wyboru rozłożone są w czasie, czasami wybiera za niego ŻYCIE. To jest kwestia tego, że nie na wszystko mamy w życiu wpływ, zarówno w jednym jak i w drugim przypadku. W tym wątku przewinął się też problem związku nieudanego, nieszczęśliwego, jako przykładu, że sam fakt "sparowania" z kimś nie jest szczęśliwością samą w sobie.

Zgadzam się z tym, że człowiek odczuwa  naturalną potrzebę bliskości drugiego człowieka i w tym sensie nie jest z natury samotnikiem, lecz istotną stadną. Niemniej jednak nie każdy człowiek realizuję tę potrzebę w ten sam sposób - i tu w tym kontekście pisałam o społecznym schemacie pary jako stałego, trwałego związku.

tórzy przez naturę nie są obarczeni wychowywaniem niemowlaków, nie mają tak dużo empatii/zdolności do czytania mowy ciała jak kobiety.  Co ciekawe, przyswojenie tego faktu przerasta przeciętna kobietę .

Natomiast trochę odebrałam Peter Twoją odpowiedź, może na wyrost, właśnie jako reprezentację tego, o czym pisałam. Jeśli osoba samotna nie jojczy publicznie to pewnie przeżywa permanentną frustrację w skrytości. Jeśli jeszcze nie dziś to pewnie jutro. To jest właśnie jakiś rodzaj przyklejania na siłę łatki strasznego nieszczęścia dla wszystkich osób nie żyjących w związku. Nie mam pojęcia z czego to wynika i jaka potrzeba za tym stoi. Abstrahując od wymiany spostrzeżeń tutaj a w odniesieniu do tego z czym się spotykałam w realu, dla ludzi jest chyba niepojęte, że ktoś żyje inaczej niż oni sobie wyobrażają szczęście i może czerpać z tego satysfakcję.

Problem @rossanki nie leży w jej pragnieniu bycia w związku, nie w niej samej, lecz w jej podejściu do kwestii realizacji tego pragnienia.

U mężczyzn to chyba tak działa, że jak kobieta fizycznie im się podoba, to nadają jej efekt aureoli, a sami też mniej się odkrywają w pierwszym kontakcie.
Kobiety chyba mimo wszystko od pewnego wieku patrzą bardziej na osobowość i pięknym ciałem trudno olśnić.-chyba że nastolatki.

JMY7 napisał/a:

Problem @rossanki nie leży w jej pragnieniu bycia w związku, nie w niej samej, lecz w jej podejściu do kwestii realizacji tego pragnienia.

@rossanka pewnie zaraz zapyta jak to podejście ma zmienić aby jej się w końcu udało

Problem @rossanki nie leży w jej pragnieniu bycia w związku, nie w niej samej, lecz w jej podejściu do kwestii realizacji tego pragnienia.

Wepcham trochę kij w mrowisko:)

Tak naprawdę nie ważne z kim każda kobieta i mężczyzna która nie ma problemów psychicznych jest wstanę zaoferować to samo co inni drugiej osobie

JMY7 napisał/a:

trx napisał/a:

To jest właśnie jakiś rodzaj przyklejania na siłę łatki strasznego nieszczęścia dla wszystkich osób nie żyjących w związku. Nie mam pojęcia z czego to wynika i jaka potrzeba za tym stoi.

To chyba wynika z podporządkowania się schematowi, według którego przebiega zazwyczaj życie większości ludzi.

To nie żaden schemat, tylko natura tak wymyśliła, że ludzie dobierają się w pary i z tego powodu normą jest, że żyją w „stadle”.
Dlatego jak ktoś WYBIERA.życie w pojedynkę (a nie dlatego, że tak mu się układa w życiu), to wydaje się to nienaturalne.

Mimo wszystko, natura tak to wymyśliła, że ludzie dobierają się w pary i mimo wszystkich argumentów, bardziej instynktownym, przez co naturalnym wyborem, jest bycie w związku.

Inna sprawa, gdy ktoś z braku laku lub innych indywidualnych powodów zdecydował się wcześniej na związek byle jaki z kimś, kto się trafił itp i później po latach życia w rodzaju stłamszenie własnych potrzeb, życie jako singiel zyskuje dla niego urok (1). A co innego jak dla kogoś samotność, rozumiana jako brak pary jest stanem niechcianym, ale akceptowanym (2) lub nieakceptowanym (3). A jeszcze inaczej jak ktoś ZASTĘPUJE sobie pożądane motywy i prawdziwe dążenia do bycia związku przez motywy i dążenia „mile widziane”, czyli racjonalizuje sobie swój stan (4).
Tak samo ludzie z zewnątrz mogą patrzeć na singla, czyli, że odżył po słabym związku (1), nie chce być samotnym, ale to akceptuje (2) lub nie akceptuje i rozpacza (3), albo sobie racjonalizuje i na siłę upiększa samotność zachwytem nad stanem singielstwa (4)

Człowiek sobie zracjonalizuje wszystko, a to, źe wiele osób próbuje tutaj na wszelakie sposoby wyjaśnić i wytłumaczyć stan singielstwa, pokazuje tylko, jak bardzo on uwiera niektórych ;-)

Osobiście, mnie odpowiada i do mnie przemawia to, jak swoją samotność postrzega rossanka, która ten stan uważa za niechciany, bo w głębi duszy chciałaby być w związku (ale nie byle jakim i nie z byle kim), ale to akceptuje. Akceptuje wciąż bardziej dlatego, że innego wyjścia nie ma niż się z tym ułożyła, ale przynajmniej tego nie ukrywa i nie racjonalizuje sobie swojej samotności jako „miłe widzianej” :-)

Ja nikogo do nieczego nie namawiam ani nic nikomu nie wmawiam Twoja poprzednia wypowiedź bardzo mi poprawiła humor. Właściwie dlatego czytam od czasu do czasu to forum, aby sobie go poprawić bo ostatnio z tym kiepsko. Ja tylko żartowałem że czasami ludzie potrzebują zmian. Każdy człowiek próbuje żyć tak aby być szczęśliwym. Jeżeli dla Ciebie szczęście to życie w pojedynkę to też dobrze.