pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Faceci oceniają kobiety przez pryzmat urody i kobiety postepują podobnie. Wokół przystojniaka jest wianuszek wielbicielek na tej samej zasadzie jak wokół slicznej dziewczyny/kobiety. Lecz związki z takimi osobami są cięzkie. Związek to kompromis, ustępstwo, ale jesli zycie nas nauczyło że to inni ida nam (alfom) na kompromis to my nie musimy. A jak nam nie bedzie pasować to kolejka chetnych jest duża. Oczywisciem, że oparłem sie na stereotypach, tylko jakos te stereotypy jakos mają potwierdzenie w życiu. Oczywiscie jakis % alf to świetni ludzie, tylko że chyb jest to mniejszość.

Dodam jeszcze, po przeczytaniu kolejnego postu Foggy'ego, że znaczenie kompromisu bywa zupełnie wypaczone.
Nie jest kompromisem jednostronne ustępstwo. Kompromis to takie porozumienie, gdzie owszem, z czegoś się rezygnuje, ale dążąc do rozwiązania, które zaakceptują obie strony, które obu przyniosą jakieś korzyści większe niż poniesione na ich rzecz ustępstwa.
Co do alfa, mam wrażenie, że Rossanka określiła tak "osobników" obdarzonych cechami, które ceni i niekoniecznie chodziło jej o cechy dominacji czy przywództwa.

P.S. Blichtr pociąga wiele osób, bo to, co powierzchowne, łatwiej dostrzec. Nie wszystkim chce się patrzeć głębiej i szerzej.

Mnie się osobiście w ogóle pojęcie alfy nie kojarzy z tymi wszystkimi atrybutami typu wypachniony strojniś kolekcjonujacy panienki, jako alfa rozumiem pewien zespół cech osobowości powodujący, że osobnik taki ma cechy pewnego przywództwa społecznego, jakiejś dominacji charakterologicznej w swoim otoczeniu. Widzę w nim też tzw. człowieka sukcesu. Ale to taka prywatna definicja.
Może i często osoby takie mają też duże zaplecze w postaci wielbicieli i wielbicielek i mogą z tego korzystać, ale nie uważam że ktoś z osobowościowym rysem alfy musi z automatu być narcystycznym, pustym kolecjonerem kochanek. Choć tak, pewnie osoby wyczuwajace swoją 'lepszość' często mogą iść taką drogą.

Personalnie wcale nie mam pociągu, przynajmniej w teorii, do czegoś co się określa alfą. Mówię w teorii, bo patrząc na mężczyzn wokół wcale nie wiem, którego można by już podciągnąć pod pojęcie alfy, a którego nie.
A pociągu nie mam bo.. Alfa kojarzy mi się z chęcią silnej dominacji, wręcz apodyktyczności, wyobrażam sobie zaraz że taki typek na każdym kroku mówiłby mi co mam robić i jak mam robić, co mam myśleć. Nie mam chęci dominowania nad kimkolwiek ale też nie lubię gdy ktoś próbuje dominować nade mną.
Swoją drogą zdarzało mi się w relacjach, że chłop próbował dominować wcale alfą w szerszym ujęciu nie będąc, więc takie uprzedzenia że alfa to na pewno będzie taki a beta to na pewno będzie taki są złudne.

P. S. O wiem, dla mnie typowy samiec alfa to np. Putin

Podaj konkretny cytat,  w którym miejscu  źle oceniam facetów.

Podpisuję się pod tym wszystkim.
Jeszcze alfa kojarzy mi się z przekonaniem, że wszystko mu się należy. A zbyt duża pewność siebie faceta w kontakcie z kobietą, zadufanie w sobie, absolutnie nie jest pociągające. Wyłącznie zraża.

Rossanka- nie odbierz tego żle- ale to cudowny przykład odbierania wszystkiego ze swojej perspektywy-  nigdy nikt Ci o tym nie mówił?

Z jakiej chcesz- ale jak tylko ze swojej, to trudniej o nawiązywanie głębszych relacji.

Czyli z tym Alfa, chodzi tu niektórym o dominację i prestiż pieniężny? Jeśli tak, to jak dla mnie nie każdy, który chce dominować będzie alfa (np agresywny, podpity facet, który chce narzucić swoją wolę - jemu daleko do osoby typu alfa). Prestiż pieniężny - tu zależy, jak ktoś szuka tylko faceta z pieniędzmi, dla niego będzie on alfa. Ale nie każdy bogaty facet jest alfa, może np odziedziczył fortunę i wtedy bogactwo to nie jego zasługa - więc do alfy mu daleko. Albo odziedziczył fortunę, ale przez swoją pracowitość i zaangażowanie ją podwoił - bo tak też może być.

Jakoś w życiu nigdy nie rozpatrywałam, czy ktoś jest alfa czy nie. Patrzyłam tylko, czy mnie interesuje, jak się czuję w jego towarzystwie i jakim jest człowiekiem oraz jak na mnie działa. Nie zastanawiałam się, czy on jest alfa czy gamma czy cokolwiek. Z resztą z przyjażniami tak samo. Nie zastanawiasz się, czy ta kobieta ma takie cechy i takie i dlatego ją lubisz, tylko albo ją lubisz i się przyjaźnicie, albo jej nie lubisz, albo jest ci zupełnie obojętna, chociaż się nie pokłóciłyście, ale między wami nie iskrzy i z koleżeństwa nici.

Zgadzam się. Cechy przywódcze, status materialny, pewne warunki fizyczne (ogólnie dobra kondycja zdrowotna, a nie że np koniecznie metr osimdziesiunt i klata jak szafa trzydrzwiowa) itd. to trochę jakby warunki konieczne lecz niewystarczające Choć można drążyć dalej czy np ktoś mający silną pozycję w swojej grupie społecznej, dominujący i władczy, ale biedny, będzie alfą czy nie będzie - moim zdaniem będzie, bo będzie najważniejszy w 'swoim stadzie' czyli w sumie atrybut zamożności jest względny. To są już takie semantyczne dywagacje - co ja właściwie poprzez alfę w świecie współczesnym  rozumiem. Tylko, że to wszystko umowne i... nieistotne, bo na codzień, w relacjach - jak piszesz - człowiek w ogóle nie zastanawia się nad tym. 
No chyba, że ktoś ma jakieś bardzo modelowe preferencje

Oj, dla Rossanki alfa to taki, który jej się podoba i który nie pije

Przepraszam Rossanko, to nie było złośliwe, bardzo cenię Twoje posty a momentami są one dla mnie rozbrarajaco urocze, jak np trochę przewrotowa (w stosunku do potocznego użycia)  definicja samca alfa

Bo chodzi o jednostkę. Ważne, by z kims było dobrze w życiu i aby byc z tym kimś sobą.
Ja się domyślam o co chodzi w tym Alfa. Tu chodzi o to, że alfa, to bogaty, biznesmen, kasiasty, właściciel firmy, wysoki, minimum metr 80t, przystojny, z klatą i kaloryferem na brzuchu, zabierający kobietę na Bora Bora albo rafę koralową do Australii - ta dyskusja zmierza do tego, że kobiety lecą na status i wygląd. A co jeśli ten Alfa z przykładu, jest dodatkowo inteligentny, czuły, wierny itd? Ludzie są różni.  I ten bogaty Adonis alfa może być naprawdę swietnym partnerem jak i zwykłym chamem i bucem. Tak samo jak mężczyzna z drugiegop krańca szali finansoeo-wyglądowej - niski i gruby, z pensją 3tys, moze być świetnym człowiekiem i partnerem, jak również może też być chamem i bucem - tylko wtedy brak powidzenia wytłumaczy sobie brakiem pieniędzy i modelowego wyglądu.
Poza tym tak tu piszecie o tych alfa, wysokich, zamożnych - z jachtami i wypadami odrzutowcem. Ja osobiście żadnego takiego nie znam. Jedynie z telewizji. Ale jeżeli jakaś kobieta faktycznie poleci jedynie na wygląd i jedynie na kasę i pozycję społeczną, to taki mężczyzna nie jest przecież bezwolnym żuczkiem, może ją odrzucić. Przecież jako pan Alfa może wybierać i przbierać w kobietach.

Dla mnie wszyscy Ci z przeszłości (tych powiedzmy 8miu), to byli właśnie mężczyźni alfa. Ale dla innych kobiet, mogli oni być całkiem nieinteresujący i przeciętni. Tylko, ze mnie moje zdanie interesuje, bo ja mam z tym człowiekiem żyć, a nie koleżanki. NIestety ja dla niech nie byłam jak widać Alfą

Poza tym, szczerze, to znacie właśnie takich bardzo bogatych,ale nie, ze ktoś zarabia 15 tys miesięcznie, ale naprawdę bardzo bogatych, właścicieli dużych firm, właścicieli kilku willi, jachtów, naprawdę obrzydliwie bogatych, a na dodatek super przystojnych, wysokich, wyrzeźbionych mężczyzn? Bo ja osobiście żadnego. Jedynie widuję takich w tV albo w filmach

Ale to zupełnie nie o to chodzi. To swoją drogą.
Według Twojego kryterium, to ja też tylko alfa chcę
Ale obiektywnie on może wcale alfą nie być.

Kiedyś była sytuacja, że koleżanka mamy miała córkę- nauczycielka 37 lat i ta koleżanka przyjechała się spytać, czy u nas w rodzinie nie ma do wyswatania jakiegoś kawalera, na co moja mama "to już po ptakach, te 37 lat"
Ja natomiast tak nie uważam, bo moja mama ma specyficzne poglądy na świat
Moja korepetytorka od francuskiego wyszła za mąż w wieku lat 39 albo 40. Mama mojej koleżanki brała ślub w wieku lat 49 albo 50. Co prawda w obu przypadkach były to drugie małżeństwa, no ale co za różnica, chodzi o wiek. Można w tym wieku jeszcze poznać mężczyzn jak widać. Na dodatek obie ww kobiety miały dzieci, więc były w gorszej sytuacji niż Ty
Może zapisz się do jakiegoś klubu sportowego na lekcje sportu? Może tam kogoś poznasz? Sport to dużo facetów z tego co widzę

Dla Ciebie będzie on Alfa.  A co Cię obchodzi zdanie innych, dla nich on może być Gamma i co z tego?

Niepodobna-  jeśli też to tak rozumiesz, to ok. Najważniejsze nie wiązać się z kimś na siłę,  że strachu przed samotnością albo że strachu bycia gorszym.

Bo jedno to to, że ja kogoś widzę jako super hiper, a drugie - jakie on ma cechy obiektywnie.
Rossanka mówi o pierwszym a część z nas, w tym ja, bardziej o drugim.

Wydaje mi się, że jesteś Rossanko mocno totalna w swoich upodobaniach i wyborach i stąd piszesz to, co piszesz. Albo ktoś Ci się podoba w pełnym wymiarze i widzisz tam swoją 'alfę', albo ktoś nie jest wg Ciebie tak stuprocentowo porywający i wtedy bez względu na ewentualne pozytywne cechy nie ma szans na związek. A może tylko tak odczytuję Twoje słowa, bo ja tak mam.
Zastanawiam się nad tym nieraz i wydaje mi się, że czasem ludzie jednak dobierają się nieco inaczej. Nawet mi o tym opowiadają. Patrzą może bardziej na to czego potrzebują, czy dana osoba może im to dać i są w stanie zaakceptować taki związek, nie widząc w partnerze, przynajmniej z początku, żadnej  Alfy.

Nie miałam na myśli nie widzenia wad, tylko pewną....nieelastyczność w byciu na tak lub na nie.

Wiem, mam analogicznie
I tak bardzo jak chcę tych, którzy nie chcą tak bardzo nie chcę tych, którzy chcą

Tak w zachodniej Europie było od dawna. Tylko w Polsce jakoś tak panie nauczone żeby czekać aż jakiś królewicz zapuka do wrót zamku i poprosi księżniczkę o możliwość poznania jej.

Witaj w klubie zatem
Ale to frustrujące na dłuższą metę.

Ale popatrz, podświadomie się często wie, czy się podoba czy nie, prawda?

Nie lubię takiego schematycznego, sztywnego podejścia. Nie widzę nic złego w przejęciu inicjatywy przez kobietę, byle z wyczuciem, kulturalnie - czego oczekuję również od mężczyzn. Granicą jest tu dla mnie komfort psychiczny, zgoda z samą sobą. Nie mam zwyczaju pchać się tam, gdzie mnie nie chcą, więc jeśli nie widzę zainteresowania, odpuszczam.
Zdarzało mi się np. proponować Sąsiaduniowi wyjście na jakąś imprezę w mieście czy w bibliotece na przykład (nasza biblioteka organizuje ciekawe imprezy i spotkania), ale że Sąsiadunio konsekwentnie odmawiał (zresztą zawsze kulturalnie), dałam sobie spokój. Nie mam o to do niego pretensji ani nie czuję się upokorzona. Nikt nie ma obowiązku ochoczo aprobować moich propozycji.

Jednakże oczekiwania niektórych mężczyzn, że oni będą łaskawie przyjmować zaloty i adorację tańczących wokół nich kobiet, mocno mnie zniesmaczają. Nie zamierzam tego robić, aż tak zdesperowana nie jestem.

Najfajniej by było, gdybyśmy byli ludźmi po prostu. Bez tych wszystkich gierek i kalkulacji.
Szkoda, że w praktyce to nie takie łatwe.

Właściwie dlaczegho Wam nie wyszło (przyznam, ze jakoś nie doczytałam, a chyba nie ma już tamtego wątku). Bo był jeszcze pan Pomocnik i Pan Meczowy? Czy pan Meczowy to Sąsiadunio?

Nie Rossanko, ja nie umiałam ocenić ani nawet przeczuć podskórnie. Zgadzam się jednak z tym, że jeśli chłop nie czyni podrygów by znajomość rozwijać, to znaczy że zainteresowany nie jest i nie będzie i nie ma co się szpagacić.

Piegowata, ja się zgadzam, że kobieta ostatecznie też człowiek i jak ma ochotę kogoś zaprosić na kawę czy imprezę to fajnie jeśli to zrobi. Jak ktoś nie przyjdzie to nie jest to faktycznie sromotne upokorzenie. Jedynie bazując na własnych doświadczeniach, dość dawnych wprawdzie, nie mam już na to obecnie ochoty. Może jeszcze zmienię zdanie, obecnie nawet nie patrzę w stronę tych, którzy mogliby mnie potencjalnie interesować

Dla niektórych dyrdymały a dla innych klucz do sukcesu.

Szczególnie ta delikatna zabawa z włosami kiedy rozmawiacie jak przyjaciele. Zapewniam że to na facetów działa. Chociaż z tego co wyczytałem w necie (bo sam kiedyś szukałem) oznacza to że kobieta czuje się swobodnie w towarzystwie takiego faceta i niekoniecznie coś więcej.

Dla mnie to jakiś cyrk - to trzepotanie rzęsami i włosami przed facetem Strasznie sztuczne.
A zresztą znam wiele kobiet, które mają nawyk bawienia się włosami niezależnie od okoliczności. Pewnej koleżance zawsze dawałam za to po łapach, bo wiecznie narzekała na przetłuszczanie się włosów, a wciąż je maltretowała niekoniecznie czystymi rękami.

Mam tego świadomość

Generalnie te sygnały jakie opisałeś mogą znaczyć tyle co nic. Dlatego osobiście ja lubię 0 albo 1. Ale nie wygrywam na tym

Swoją drogą nie mogę pojąć jak zabawa włosami może wpływać na postrzeganie czyjejś  atrakcyjności  ale od jakiś 15 lat o tych włosach słyszę

(jak spotkacie jutro na ulicy jakąś osobę kompulsywnie grzebiącą we włosach to to będę ja )

Jakich odrzucam ?

Tych nie według Twojego pojęcia "alfa". Między innymi niepewnych siebie, z kompleksami.

No pewnie.
Wiesz ile razy ja byłam odrzucana? Jakbym sobie za każdym razem robiła tatuaż, po każdym nieudanym o niedoszłym związku, to bym już chyba wyglądała jak Chylińska.

No właśnie. Aż się zmęczyłam.

A ja bym chciała.
Nie miałam chłopaka jako nastolatka.
Nie miałam na studiach i jako 20 latka.
Po 30 miałam przez pewien czas, cud jakiś.
A potem trafiłam już tu na forum.
Nie wydaje mi się, by moje pragnienie było jakoś wygórowane, większość jak nie prawie wszyscy (wyjąwszy duchownych, bardzo pokrzywdzonych, może owdowiałych i nieliczne jednostki samowystarczalne), pragną mieć towarzysza życia, jak to się szumnie mówi,

edit:
Teraz po 40, nie wiem, czy to się jeszcze uda. Nie mówiąc o 50 tce. A potem to już będę stara. O! I tyle miałam w życiu z tego życia uczuciowego

Pisali do mnie ostatnio jacyś panowie przez gg, więc dzisiaj sprawdziłam wiadomości. Jakiś Janek z sąsiedniego miasta... Zaczął nawet sympatycznie, ale wystarczyło, że wspomniałam o zmęczeniu i położeni się spać, a od razu było pytanie, z kim śpię. Pożartować mogę, odparłam, że z kotem. I ruszyła lawina, że chętnie by pomruczał przy mnie i co ja na takiego dużego kota... Och, jak mnie takie gadki nudzą i męczą! Żeby choć jeden mile mnie zaskoczył i zagadnął o... pogodzie?