pozbawcie mnie zludzen, mam 36 lat - Netkobiety.pl

Mnie takie pytania zadawano nieraz, ale tylko przez internet. Tu ludziom się wydaje, że im wszystko wolno. Dobre wychowanie każe nie zadawać osobistych pytań osobom prawie obcym.
A żeby nie wiedzieć, jak sobie radzą ludzie z brakiem seksu, trzeba być chyba, za przeproszeniem, ćwierćinteligentnym. Jest kilka zadziwiająco prostych sposobów, ale nikomu nic do mojego czy Rossankowego, czy czyjekokolwiek życia intymnego.

Gdzieś mi się tu przewinęła wypowiedź o małżeństwie z tego forum, więc wiesz...

U mnie nie ma tematów tabu. Zresztą pytanie nie było do ciebie więc daruj sobie te aluzje do ćwierćinteligenta.
Doskonale wiem, że jest wiele sposobów na rozładowanie libido ale ciebie się o to nie pytałem. Dlatego z łaski swojej nie staraj robić ze mnie jakiegoś głupka.

Tyle że to życie wirtualne nie zawsze ma przełożenie na rzeczywistość - ktoś może być elokwentny i zgrywać inteligenta w internecie, a w prawdziwym życiu będzie się jąkał i nie wiedział co powiedzieć.

Prawde mówiąc,  w miarę upływu lat przychylam się coraz bardziej do zdania,  że to właśnie jest proste.  A człowiek sam sobie to komplikuje.

A ross znowu unika, że ja też daję się złapać i tu wchodzę próbując pomóc .

Poza tym znów skupienie się na zajętych, widzicie to zafiksowanie? A ci co zapewne pisali, to jest "nikt".

Chce Ci się tak, że ja sprzed monitora czuję to napięcie niemal. Tylko powiedz mi po kiego Ci ten temat, skoro oczekujesz NIE próby pomocy wyjścia z sytuacji, a jedynie ZAOPIEKOWANIA się Tobą w NIEKORZYSTNEJ dla Ciebie sytuacji. I to najlepiej jeszcze od kobiet w Twoim wieku. Jesteś anonimowa więc wykładaj karty na stół i daj sobie pomóc w końcu.

No to problem rozwiązany i możemy odtrąbić sukces?

Albo odwrotnie ;P

Ross, jeżeli faktycznie tylko tyle przyswoiłaś z mojego posta to:
- jesteś tego dowodem, że nie warto się wysilać i pisać na tym forum;
- wróciliśmy do punktu wyjścia, czyli jesteś Rossanką, którą kojarzę z początku mojej bytności tutaj na forum. A nie wiem czy pamiętasz, ale i tutaj na forum, i prywatnie Ci pisałam, że się zmieniłaś na plus w ciągu tych lat. Cofam te słowa;
- przepraszam, że to piszę, ale tak, masz racje, nie będziesz w związku, ponieważ:
- nikt nie chcę być w związku z osobą, która widzi same pesymistyczne scenariusze;
- zmienia się tylko i wyłącznie, żeby być z kimś, nie dla siebie.
- chce być w związku, tylko, żeby nie być samemu.

W czym mam rację?

A czy Ty się umawiasz i spotykasz z kobietami z forum?
Jeżeli tak, to jak to wygląda?

Rossanko, z wypowiedzi Krejzolki, mam wrażenie, wzięłaś tylko to, co "gra" z Twoim myśleniem. Osobiście stuprocentowo zgadzam się z jej wypowiedzią. Jej wcale nie chodziło o to, że nie będziesz w związku, tylko że zatrzymałaś się na pewnego rodzaju myśleniu i uparcie się go trzymasz. A to utrudnia sprawę.
Nawet jeśli wszystkie nasze cechy sprzyjają wchodzeniu w związki i budowaniu ich, coś jeszcze zależy od zbiegu okoliczności, przypadku, trafu. Niestety, nie każda kula trafia i osobiście przygotowałam się na możliwość bezzwiązkowego życia. Nie uznam je za nieudane tylko dlatego, że zabrakło u mojego boku mężczyzny. I tak jestem zakochana... w życiu

Dzizas ross, jednocześnie mi źle jak w Ciebie ciskam gromami zamiast klepać Cie po plecach jak inni, ale z drugiej mam wrażenie, ze rozwiązanie Twoich problemów wcale nie jest takie trudne, ale wiedzie przez zmierzenie się z prawdą i rzeczywistością, która może być niefajna. Ja bym próbował maksymalizowac możliwości na Twoim miejscu.

forum ma to do siebie że jest wielu uczestników dyskusji;)

Ja podobnie. I otworzyć się na relacje, które nie wydają się łatwe (ktoś z bagażem życiowym, większa odległość, różnica wieku itd.) Ten KTOŚ po drugiej stronie też szuka i tęskni.

Rossanka, może to właśnie jest dobre, a poznasz kogoś może przy okazji innych aktywności? Moja kuzynka spotkała drugiego męża w wieku 42 lata, teraz ma 51 i dalej są razem szczęśliwi. Poznali się w pracy, ale okoliczności mogą być różne.

Nie, nie będzie źadnego związku,  nie przewiduje niczego takiego.

A ja przewiduję ross, ze będzie. I mamy 1 do 1, co teraz ?

Teraz to nie wiem. Wszystko mi jedno.

Chyba jednak można przewidywać. Szczególnie jak się ma więcej niż 20 lat.
Myślisz, że tak nagle można poznać "miłość życia" w kolejce do kasy. Nie za dużo komedii romantycznych?

To akurat prawda, chociaż kobietom się to jeszcze przytrafia. Generalnie jednak trzeba szczęściu przynajmniej dopomóc. Moja mama kiedyś mówiła mi, ze samo wszystko przyjdzie... a niestety tak nie jest.

A czemu uważasz, że to jest głos rozsądku?
Dla mnie osobiście jest to po prostu głoszenie swojego zdania.

Nie da się tak naprawdę niczego przewidzieć (moim zdaniem).
Życie lubi zaskakiwać.
Nie mam pojęcia czy będziesz w związku czy nie.
Aczkolwiek utrzymuję to co napisałam wcześniej z takim nastawieniem, jakie teraz reprezentujesz na bank w tym związku nie będziesz.
I to na dobre Ci wyjdzie.
Bo z takim nastawieniem to lepiej być samemu.

Ross, tak szczerze, to jak Ciebie teraz czytam to po prostu przypominasz mi co poniektórych Facetów z forum, tylko w wersji w spódnicy.

Dam swój przykład:
Jadąc na spotkanie z Naprędce nie przewidziałam tego, że będziemy parą. Ot tak spotkanie.
Jadąc na spotkanie z Dziewczyną z forum, nie przewidziałam, że to będzie pierwsze i ostatnie spotkanie, chociaż na forum się super dogadywałyśmy.
Dwa lata temu byłam pewna, że przewidziałam swoje życie. Miałam plany, wiedziałam po co tam jestem.
Byłam pewna, że wreszcie zakotwiczyłam w jednym miejscu, nawet mówiłam, że znalazłam swoje miejsce na Ziemi i co?
I pstro

Jak nie byłam w związku to nie fiksowałam z tego powodu.
Po prostu żyłam.
Nie skupiałam się na swoim nieszczęściu z braku partnera, ponieważ nie czułam tego nieszczęścia.
Jasne, że lepiej być w związku niż nie być, aczkolwiek to też zależy od tego, czy związek jest fajny.

Ross Ty popadasz ze skrajności w skrajność.
Albo skupiasz swoje całe jestestwo na byciu w związku (zmieniasz się tylko i wyłącznie, aby być w związku), albo całe Twoje jestestwo jest na "nie", jeżeli chodzi o związki(teraz masz taki okres).

Ne potrafisz żyć ot tak.

Kolejna moja rada, banalna, ale prawdziwa:
Naprawdę polub siebie i doceniaj to co masz.
Nawet, jeżeli nie będziesz w związku to, jak posłuchasz mojej rady, będzie Ci się o wiele lepiej żyło.
Byłam/jestem tego przykładem.

Nie chce mi się już szukać (wiem, wiem, powtarzam się). Na dobrą sprawę, obecnie facet nie jest mi do niczego potrzebny.
Mam gdzie mieszkać, zarabiam sama na siebie, od lat już radzę sobie sama, czy to w czasie jak leżę z gorączką w łóżku, czy to gdy trzeba pojechać z autem do mechanika,
albo jak trzeba wymienić okna, ugotować obiad, sprzątnąć, załatwić kablówkę, zmodernizować komputer. Gdy mam chęć iść do kina czy na inne wydarzenie towarzysko- kulturalne, to po prostu idę . Sama. Czasem z koleżanką. Nie siedzę w domu  "bo nie mam z kim iść do Multikina" - co to to nie. Może ktoś zapytać o seks - dziś to nie problem, wystarczy internet i zawsze się ktoś znajdzie. Jak będę chciała oczywiście.
Jedynie czego mi brak to bliskości także emocjonalnej, wiecie, tych rozmów, drugiej osoby, tego poczucia, ze jest ktoś obok - fakt tego nic nie zastąpi, ani koleżanka, ani kino. Ani nawet kolejny kosmetyk czy perfumy. Chociaż zakupy na jakiś czas pomagają. Ale jak wiadomo bywa tak, że nie wszystko ma się w życiu, więc pomyślałam sobie nie to nie, to nie będę nikogo miała i już.
I nic to nikomu nie będzie szkodziło, krzywdy tym nikomu nie robię.
Może mam złe myślenie i dlatego nigdy nie będę w związku - co z tego. To moje myślenie i w końcu, po latach zmian, nie mam chęci, potrzeby ani ochoty niczego już w sobie zmieniać.
Byłoby miło być z kimś ale jak nie ma Go to nie ma. I nie będzie.
I nie chcę już słyszeć, że nigdy nie będę w związku, bo sama to wiem i nie trzeba mi przypominać.
Na obecną rzeczywistość nie narzekam, jestem zadowolona z ogółu.

Podpisuję się pod tym wszystkimi kończynami!!!

Wczoraj czytałam, że Cię zbanowali i żałowałam, że nie zadałam Ci jednego pytania, to teraz to nadrobię, Rumunski_Zolnierzu czy Ty na początku swojej bytności miałeś inny nick?

W sumie coś w tym jest. Pamiętam jak jeszcze będąc niewiele po 30, w związku, byłam niemal pewna, że to jest to, że warto było czekać i takie tam inne  "bzdety" myślałam.
W wieku 40 lat - byłam pewna, że już będziemy mieli dawno 2je dzieci (jakoś tak od zawsze miałam mieć 2je dzieci), będziemy po ślubie, kupimy większe mieszkanie, abyśmy się wszycy pomieścili. Dalej miało być zwyczajne życie, praca, dom, dzieci do przedszkola potem szkoły, pies, kot, zamiast ogródka skrzynki na balkonie. Takie tam zwyczajne marzenie, nic specjalnego.
Ale jak mówisz, nic nie zaplanujesz, bo plany planami, a życie życiem.
To sobie poplanowałam
A faceta mi już nie trzeba, same z tego kłopoty. Najpierw się zaangażujesz, a potem nic z tego nie ma bo on albo się angażuje ale z kim innym, albo stwierdza, że to nie to, albo zapada się pod ziemię, albo zostajesz koleżanką i takie tam historię. Dziękuję bardzo, kolejnych dramatów mi nie trzeba.
Będę sobie żyła sama i co to komu będzie szkodziło.

Slaba to pociecha    ale majac  duzy problem z kolanem po nartach, dowiaduje sie wczoraj ze moj kumpel ze szkolnej lawki w stanie terminalnym umierze na raka w kilka dni.  I takie rzeczy ustawiaja hierarchie wartosci co w zyciu naprawde sie liczy.

Ale o jakiej bucie my tu mowiny?
Nikt nie chce miec auta za 200tys ani rezydencji w Malibu. A z reszta jakby nawet ktos chcial to nie ma w tym nic zlego.
A chorob nie przewidzisz , spotykają i milionerow i bezrobotnych. Tak samo wypadki.
Ogolnie wiem o co Wam chodzi ale unikam takiego podejscia, ze inni maja gorzej. Zawsze ktos bedzie mial gorzej, co nie sprawi, ze poczuje sie nagle lepiej. Bez tego nie ma rozwoju, zmiany.
Doceniac to co sie ma-doceniac.
Ale nie przestawac na tym. To przynajmniej moja dewiza.
Z biur nie korzystalam, jakos nogdy nie wierzylam w meza na zamowienie. To nie sklep. Poprosze pana w wieku 40-50lat, wzrost 172-283cm, kolor oczu piwny, wlosy ciemne, wada wzroku 2-6dioptrii, prawo jazdy zrobione w 1998roku, aby lubil kanapki z pomodorem i ogladal Monty Phytona

Wlasnie napisalam, ze plany planami, jak mialam 30 lat za 10 lat juz mialbyc przyslowiowy dom z ogrodkiem i mąż w kapciach i pomidorowa w sobote, a jest jak jest.
Ale nie narzekam nie narzekam. Po prostu tamta sfera nie wyszla i tylko tyle. Ale jak mowie, nic nie dzieje sie bez przyczyny.

Cholera mam -1,5 dptr i w 1994 prawko - byłem o włos!