Gruba mówi, że nie ma kompleksów - kłamie!

Niekoniecznie Są osoby, które obiektywnie lepiej wyglądają, gdy są grubsze.

Zgadzam się.

Ja znam Kilka osobiście, kilka z TV.

Ja mam BMI jeszcze w normie, ale niestety na granicy, trochę mi się przytyło ostatnio Czy mam kompleksy na punkcie wyglądu? Tak, a konkretniej na punkcie mojej wagi. Bo wiem, że wyglądam jak wyglądam tylko i wyłącznie przez swoje lenistwo i zamiłowanie do jedzenia. Bo tak naprawdę jakbym trochę schudła i nabrała mięśni to bym była całkiem niezłą laską. Mam dobre proporcje ciała i niebrzydką twarz. Po prostu jestem zła na siebie, że "marnuję" w pewnym sensie swój potencjał piękna Jasne, że nie wszystko mi się w moim wyglądzie podoba, np. mojego nosa nie lubię, ale wiem, że i tak nic z nim nie zrobię, więc mimo, że go nie lubię to go akceptuję. Wagi nie akceptuje, bo to moja wina, że skopałam sprawę. I wydaje mi się, że wiele kobiet tak ma, że podświadomie wie, że gdyby się za siebie wzięły i zaczęły ćwiczyć to by mogły naprawdę ładnie wyglądać i dlatego źle się same ze sobą czują.

Czy grube osoby mogą czuć się dobrze w swoim ciele? Oczywiście, że tak, chociaż nie generalizowałabym. Osobiście, nie jestem otyła, nie wylewają mi się fałdy tłuszczu z ubrań, ale mam nadwagę. Gdybym była o jakieś 10 centymetrów wyższa, pewnie nie rzucałoby się to w oczy. Tak czy inaczej, nie mam kompleksów z tego powodu. Nie czuję się gorsza od szczupłych i drobnych kobiet. Nie dążę do "idealnej sylwetki" promowanej przez media. Podobam się sobie, mam powodzenie u mężczyzn (raczej nie u rówieśników ), nie doświadczam przykrości z tego powodu. Czasami jedynie łapie mnie mały dołek, gdy nie mogę się wcisnąć w fajne spodnie, ale to tylko chwilowe uczucie. Zakładam legginsy, pończochy, spódniczki, spodnie rurki i nie interesuje mnie, czy moje nogi dobrze w tym wyglądają.

Też jestem tego zdania, że to nie jest akceptacja... Może przy Tobie czuje się dobrze, ale gdyby się całkiem akceptowała, nie miałaby problemu z w/w rzeczami.

Dodam tylko, że drażni mnie strasznie, kiedy jakaś panna większej postury, albo z wiekszą ilością tkanki tłuszczowej na brzuchu czy biodrach, kupuje sobie ZA MAŁE spodnie, w których ledwo się dopina i myśli, że dzięki temu wygląda chudziej... A później widzę takie paszczury na ulicach, z których tłuszcz dosłownie się wylewa nad spodniami, dodajcie sobie do tego krótką, dopasowaną bluzkę, masakra. Ludzie otyli mają ten problem, że obojętnie jak za duże ubrania by ubrali, to i tak widać, że są otyli. Ale po co robić z siebie pośmiewisko nie będąc otyłym, jeśli wystarczy po prostu kupić rozmiar większe spodnie i wyglądać o niebo lepiej...

Ja mam ten mankament (jeden z wielu), że lubię koszulki. Czarne, z nadrukami, obrazkami etc. I najlepiej czarne spodnie do tego. Chodzi tu o mój mhrok wewnętrzny, jak ja to nazywam, ale też pewnie o kompleksy, bo jednak w zielonej bluzce (nie koszulce) fałdy widać dużo bardziej, niż w czarnej w jakiś nadruk. Nie lubię mieć ciuchów o wiele za dużych, ale koszulki jednak powinny być luźniejsze.

A teraz kilka wątków po kolei - oczywiście, że chciałabym być szczupła albo przynajmniej wyglądać jak laska nr 5. W tej chwili wyglądam jak ta otyła mniej więcej. Jednak to nie takie proste... Boję się ludzi, nie lubię wychodzić i to niekoniecznie ze względu na wygląd, po prostu unikam ludzi i koszmarem jest dla mnie wyjście na miasto w godzinach szczytu, gdzie ludzie są wszędzie, dosłownie... Nienawidzę jeść publicznie, jest tak, jak ktoś pisał - gruba zje loda, to pojawią się komentarze, że nie dość, że gruba, to jeszcze wpier*ala. Jestem z koleżanką i nie kupię, bo się wstydzę - nie je, bo pewnie udaje, że się odchudza albo się wstydzi!

Takie przykłady można by mnożyć. No i nie ukrywajmy - jeśli chciałabym, powiedzmy, pobiegać - choć z moją wagą mogę sobie uszkodzić stawy, więc nie, ale hipotetycznie - co powiedzą ludzie widzący hipopotama w parku, do tego zasapanego, spoconego i robiącego przerwy co 5 kroków? Będą się nabijać, zwłaszcza młodzież, bo starsi dopiero kiedy będę kawałek dalej. Że jak można do czegoś takiego dopuścić, że wyglądam ohydnie etc. Na basenie - jak taki wieloryb w ogóle może się rozebrać? Fuj! Na siłowni - że wykonuję ćwiczenia nieco mozolnie i wybieram lżejsze rzeczy niż ci wprawieni z zajebistą kondycją. To duże utrudnienie, bo najchętniej zamontowałabym sobie w mieszkaniu własną siłownię, basen, kort tenisowy i nie wiadomo co jeszcze, ze wstępem tylko dla grubasów, którzy wiedzą o czym mówię. Wtedy może i bym coś zrzuciła... Często takie osoby po prostu boją się uprawiać jakikolwiek sport, bo wszędzie są ludzie, ludzie wredni, złośliwi, nie stroniący od epitetów. Biega - źle, nie biega - jeszcze gorzej, na basenie - fuj, porzygam się zaraz. Więc co robię? Siedzę w domu i marzę o szczupłej sylwetce.
O! Ciekawe, czemu filmy z aerobicem, joggingiem, czy jakimkolwiek sportem, filmy mające zachęcić do zrzucenia wagi, są prowadzone przez SZCZUPŁE prowadzące? Bo przecież wygląda to o niebo lepiej niż skaczący tłuszcz... A te wszystkie szczupłe lalunie uprawiające aerobic wyglądają megaseksownie, ponętnie, to oczywiste, że nie damy na wizję grubaski...

Względy estetyczno-zdrowotne... Nie chcę sapać po każdym schodku, nie chcę unikać wchodzenia pod górkę na spacerze z koleżanką, nie chcę mieć zadyszki i nie potrafić mówić przy wchodzeniu na ową górkę... Do tego jak już ktoś napisał, dochodzą odparzenia, przecieranie się spodni, problemy sercowe czasem... Wiele nieprzyjemnych rzeczy. Nie mówiąc już o zakupie fajnych ubrań, bo te w sklepach dla XXL po pierwsze są 2 razy droższe, po 2. nieco krępujące jest wchodzić do takiego sklepu dla 'innych', a po trzecie u mnie w mieście te ubrania są robione dla pań po 50.roku życia, w kolorach łososiowo-seledynowych...

Krępujące są także wizyty u lekarza, wiadomo. Miałam kiedyś operację ważąc 80 kg, to spojrzenie anestezjologa i pytanie lekarza "czemu AŻ tyle???" bezcenne. Ciekawe, co powiedzieliby teraz. Tak samo dochodzi do tego lęk przed wizytą u lekarza, bo często pytają o wagę. Lęk przed siadaniem na zbyt lichych krzesłach, zbyt wąskich siedzeniach w autobusach... Wiele tego.

Przez nieakceptację ze strony otoczenia wzięła się moja 'dzikość'. Kiedyś od świń wyzywał mnie ojciec, w tym samym czasie męska część rówieśników w szkole, począwszy od podstawówki, a teraz wcale nie jest lepiej, kiedy widzę grupę młodych plemników najchętniej wykopałabym sobie tunel albo założyła pelerynę-niewidkę, mam dość słuchania wyzwisk i schizów, że skoro przejdę obok osób, które rozmawiają, a nagle rozmowy ucichną albo zaczną się śmiechy, to NA PEWNO chodzi o mnie.

Ja siebie nie akceptuję - ja właśnie się poddałam. Jak już ktoś napisał, w pewnym momencie to już nie akceptacja, a poddanie się temu, co nieuchronne i zbyt trudne do zmiany.

Ponadto lubię jeść, ale u siebie. Nie chcę się chować po kiblach, ale zjem coś publicznie - będzie źle, siedzę w barze i nic nie zamówię - też źle... Zawsze źle. Zakupy to koszmar, ew.kupno butów zniosę, bo tu znajdzie się rozmiar. W sklepie patrzą jak na idiotkę, kiedy pytam, czy byłaby taka bluzka na mnie, a o spodniach to mogę pomarzyć! Choć na szczęście w Vogelu albo Kiku są duże rozmiary, gdyby kogoś interesowało Tam chodzę po spodnie, no albo allegro.

Może i częściowo się usprawiedliwiam, ale chyba przede wszystkim mam żal do świata, że taki jest. Gdyby ludzie byli życzliwi, mili, żyłoby się inaczej... Łatwiej byłoby robić rzeczy obecnie dozwolone głównie dla 'normalnych'. Miło byłoby usłyszeć "O! Biega pani, powodzenia!" zamiast "Jezu, jak można tak wyglądać..."

Nie miałabym nic przeciwko gettu dla grubasów ;P Jeśli ktoś by chciał, to by tam wszedł i próbował wśród 'swoich'. zawsze raźniej, a wielu niemiłych sytuacji można by uniknąć.

Ja również nie zakładam tego, w czym źle wyglądam (według mnie). Miałam na myśli opinie innych ludzi. Wiadomo, nie każdy przepada za widokiem okrąglejszej dziewczyny np. w legginsach. Jeżeli jednak czuję się dobrze w takich ubraniach, to czemu miałabym sobie tego odmawiać? Bo komuś może się to nie spodobać i mnie skrytykuje lub wyśmieje? Są różne gusta, ludziom nie dogodzisz.

Mam podać imię i nazwisko, czy wystarczy fotka ?

Bo do rzadkości (i koszmarnie wysokiej ceny ) należą dwuczęściowe kostiumy kąpielowe pasujące na biust 85H . Nawet nie wiesz jak trudno (i za ile ) kupić zwykły, wygodny stanik .

Ja tam nie znam kobiety, która po zapytaniu o wagę, nie miałaby odruchu przywalenia mi w twarz , i chyba całkiem słusznie .

A po co ma tym mówić ? Żeby wychudzony harpagon zaczął się z tego nabijać?

I tu Cię mam , zazdrośnico .

Ja spotykam zdecydowanie więcej więcej kobiet szczupłych, budzących moją odrazę , ale to jest oczywiście moje, subiektywne zdanie .

Podam konkretny przykład: 160cm/110kg. Zero poodparzanej skóry pod piersiami, zero obtarć na wewnętrznej stronie ud i delikatne stópki , bez zrogowaceń i odcisków (aha i rozstępy na brzusiu prawie niewidoczne ). To chyba zależy od tego, jak ktoś o siebie dba .
Sapania (poza łóżkiem ) nie zauważyłem, a i pocenie nie różniło się zbytnio od takowego, u dziewczyny szczupłej .
A jeśli chodzi o niezdarność ruchów, to "moje" 85H tańczyło w dzieciństwie w balecie, a zawsze była słodziutką kuleczką .
Nie życzyłbym Ci też spotkania z dziewczyną, z którą trenowałem kiedyś judo . Rosłego faceta, który podwożąc ją do domu, wjechał w las i usiłował skłonić do "współpracy" , powiesiła za koszulę na wysokim drzewie , potem odjechała jego samochodem i oddała żonie . Dopiero szwagrowie zdjęli go z tej gałęzi i to oni (a nie moja grzeczna koleżanka ) zapewnili mu dłuższy pobyt w szpitalu .

W zeszłym roku miałem wątpliwą przyjemność, poznania otyłej kobiety mojego przyjaciela. Sama wpakowała mu się w dość nachalny sposób do łóżka, a potem zabraniała nawet rozmowy z jakąkolwiek inną, pulchną dziewczyną .
Uzasadniała to tym, że: "Wszystkie otyłe kobiety, to głupie, zapasione ku.wy, które zrobią wszystko, dla każdego faceta, za okazanie minimum zainteresowania. Takie tłuste baby nie mają żadnych zasad i za seks z przystojnym facetem, gotowe byłyby zabić."
Żeby było ciekawiej, to jest to znana moderatorka z największego w Polsce portalu dla pań puszystych .
Jeżeli taka osoba, wyraża się w taki sposób, o swoich koleżankach, to nie dziw się, że tłuste matoły w kolejce, czepiały się Twoich chipsów .

Ps. Gdyby ktoś z tamtego portalu zarzucił mi, albo mojemu przyjacielowi kłamstwo, to w jego komórce są nadal SMS-y tej "pani" z takimi właśnie słowami (że o nazywaniu samego portalu dla puszystych ......nym ku.widołkiem wspominać przez grzeczność nie będę ).

Chodzi mi o to, że na takie gadanie chyba trzeba się uodpornić bo zawsze znajdzie się ktoś kto będzie komentował. Czy jesteś szczupły, czy gruby, czy masz rude włosy czy krzywego palca. Nie ma ludzi idealnych i każdy może natrafić na jakiegoś debila, który lubi naśmiewać się z innych.
Ale jeśli mamy w sobie coś co nam się nie podoba, co nas dołuje to niekoniecznie wszystko musimy na siłę akceptować. Zwłaszcza jeśli jest w miarę nieinwazyjne jak gubienie wagi.

Ale zadziwiasz mnie mówiąc, że znasz mnóstwo kobiet z nadwagą/otyłością bez kompleksów. Ale fajnie, że i takie są. No i fajnie, że są pożądane
Choć mnie i tak niestety kojarzy się to trochę z problemami zdrowotnymi. Może to i krzywdzące myślenie ale trudno mi uwierzyć, że osoba mająca pół życia otyłość nie wyrządziła sobie jakiś tam szkód w organizmie.
Trudno mi się przestawić na inne myślenie bo mi wystarczyło zbliżenie się do granicy nadwagi żebym czuła się ze sobą źle. Jednak (żeby nie było) NIGDY nie komentuję, NIGDY się nie naśmiewam.

Dlaczego uważasz, że duży biust i pupa zawsze muszą się nie podobać?

Nie twierdzę, że nie mają żadnych kompleksów. Twierdzę tylko, że ich kompleksy nie wynikają z ich samooceny.

I to dużo częściej, niż mąż odchudzającej się ciągle żony gotów jest publicznie przyznać .

Wszystko zależy od tego, jak ktoś o siebie dba i co zjada. Z własnego doświadczenia wiem, że istnieją przynajmniej dwie formy tłuszczu. Jedna z naturalnych "surowców" (w tym np. prawdziwej czekolady) i druga z "chemi" np. nutelli itp. "specyfików", z którymi nasz organizm nie ma zielonego pojęcia, co zrobić .
Tłuszcz jest dla organizmu naturalną rezerwą surowców, a śmietnik, który wchłaniamy pożerając nutello-podobne wynalazki, jest dla organizmu ciałem obcym. i to właśnie taki "zły" tłuszcz jest powodem wszelkich chorób (w tym cywilizacyjnych).

Nie zrozumiałeś. Jeśli nam - w sensie temu komuś z nadwagą - nie podoba się waga to powinien ją zmienić. Nie ze względu na otoczenie ale na to jak się z tym czuje. Oczywiście często otoczenie odgrywa znaczącą rolę ale jeśli ktoś się męczy z tą wagą, wstydzi się wychodzić, narzuca sobie ograniczenia to niechże schudnie to aż takie trudne nie jest a wiem po sobie niektórym naprawdę tylko tyle do szczęścia trzeba.
Zresztą o ile rozumiem, że mężczyźni lubią biusty i pupy to uważam, że we wszystkim (także w rozmiarze) trzeba mieć umiar

Takiej logiki nie rozumiem. Czy jeśli ktoś jest szczupły to znaczy, że całe życie się odchudza? Ja byłam szczupła, potem z pewnych przyczyn przytyłam. Wzięłam się za siebie (raz!) i nie gadając o tym schudłam. Dalej jestem szczupła, jem normalnie raczej zdrowo. Do tego ćwiczę bo lubię. Zawsze lubiłam.

Śmiem twierdzić, że za dużo tłuszczu i za duża waga obciążają niestety kościec. Oczywiście kościec jest też obciążany przez ludzi nadmiernie uprawiających sporty.
Nie jestem znawcą ale szczerze trudno mi uwierzyć, że ktoś odżywiając się zdrowo jest w stanie aż tak przytyć żeby mieć sporą nadwagę.
Tym bardziej, że nawet ta "zdrowa" czekolada może mieć pozytywny wpływ na organizm jeśli zjemy czasem pasek a nie całą tabliczkę Żyjemy w wysoko rozwiniętym społeczeństwie, w umiarkowanym klimacie aż takich rezerw nikomu nie potrzeba

Melancholy idiotów nie brakuje, ale nie przejmuj się! Sama ważyłam 86 kg - 170 cm, teraz 65 kg- 170 cm, u mnie najwięcej co zrzuciłam to dietą i cieszę się moją sylwetką, bo jest dużo fajniejsza A wiesz, głupie uwagi to olewałam. No bo też słyszałam.. osoby, które niby mnie widziały czasami spekulowały, że pewnie w ciąży jestem, bo dużo przytyłam.. to było przykre.. wtedy nawet sam wujek mi to mówił jak inni mówią, czym mnie też zranił, że przejmuje się tym co mówią idioci.. tak jakby wstyd- mojej siostry córka dużo waży. Tak się poczułam. No, ale nie ma co się przejmować! Tacy ludzie sami mają kompleksy. A jak zrzucałam kg to już dla siebie.

A jak widzę kogoś z nadwagą czy otyłego jedzącego ciastko/loda itp to nic nie myślę. No bo to nie jest moja sprawa. A może też być tak, że ta osoba po prostu zrobiła sobie odstępstwo od diety, a na co dzień jest zdrowo... Nikt tego nie wie. Po co oceniać obcą osobę? Każdy w przestrzeni publicznej, moim zdaniem, ma prawo jeść co chce, przecież to w nikogo nie godzi, to ile ktoś waży też nikogo nie powinno obchodzić.

Także nie przejmuj się! A jak słyszę, że ktoś mówi o kimś z nadwagą czy otyłym z pogardą, to automatycznie czuję wstręt do tej osoby.. bo najłatwiej tak oceniać.. a czasem naprawdę waga zależy od wielu czynników.. Znałam osoby, które naprawdę się nie obżerały, a ważyły sporo. Ocenianie kogoś czy np wystaje mu tłuszczyk spod bluzki to też dla mnie płytkie, bo każdy z nas na pewno ma jakieś mankamenty, które można wyłapać, to dla mnie takie płytkie spojrzenie. Ja mimo że teraz szczupła, to jak usiądę, to trochę wałeczki małe na brzuchu można zobaczyć, bo najwięcej mi się zbiera na brzuchu i nawet w czasach, gdy ważyłam mniej, to nigdy szczupłego brzucha nie miałam, taka sylwetka. No, ale najprościej kogoś ocenić...

Tak samo na basenie, też nie zwracam uwagi jak to wygląda, A jak ktoś wygląda gorzej to wcale nie razi mojego gustu estetycznego! Basen to przyjemność, miejsce publiczne do którego odwiedzenia każdy ma prawo, ma prawo czuć się przy tym komfortowo. Dlatego nigdy nie pomyślałabym, że po co ktoś przychodzi na basen. Po prostu ja na basenie zajmuję się sobą, inni mnie nie interesują. Jeśli ktoś przychodzi się na basen "wylansować" czy leczyć kompleksy to jego sprawa, ja jestem przeciw temu.

To zależy: czy ze względu na otoczenie, czy własne potrzeby. To, że ktoś wstydzi się wyjść z domu, spowodowane jest zazwyczaj obawą przed reakcją otocznia, a nie prawdziwymi problemami ruchowymi.
Ja przecież nie zabraniam nikomu odchudzania .
Ja tylko uważam, że odchudzanie nie jest remedium na wszystkie problemy człowieka, a niektóre kobiety twierdzą, że po schudnięciu o jeden kilogram, świat wokół nich zmieni się diametralnie. To bzdura, wciskana głupim ludziom przez media.

Ja wolę przerośnięty biust i pupę od ich braku .

To proste: musiałbym być skończonym, nieczułym idiotą, by przy mojej odchudzającej się żonie stwierdzić, że po odchudzaniu patrzę na jej pupę z niesmakiem .

Ale Ty czujesz z tego przyjemność. Kompleksy mają kobiety, które robią coś wbrew sobie, by zdobyć akceptację otoczenia. To nie ma zbyt wiele wspólnego z ich własnymi pragnieniami.

Zgoda, ale sama zauważyłaś, że można uszkodzić kościec w zupełnie bezotyłościowy sposób, wystarczy nie znać sie zupełnie na przepisach BHP i po pół roku pracy w Biedronce wylądować na wózku inwalidzkim .

uwierz mi, ze jest, ale dzięki temu, że ten tłuszcz jest łatwo przez organizm przyswajalny, bez problemu może go "spalić" bez efektu jojo. Sam jestem tego najlepszym przykładem .

Przez dwa lata jadałem solidne obiadokolacje i pożerałem przed snem jedną do trzech tabliczek (po 100g) czekolady. Nie miałem w tym czasie zbyt dużo ruchu. Przez dwa lata przytyłem na takiej diecie o 0 (słownie zero) kg.

Nie mnie, ale musiałem dbać o półkule przednie mojego szczęścia .
Zresztą pod tym względem dbałem tez o półkule jednej pracownicy (z podobnymi problemami), gdy kiedyś w Realu zobaczyłem staniki w jej rozmiarze w śmiesznie niskich cenach.

Wiedziałem . Tylko dlatego tak napisałem .

Tak.

No ja ją obejrzałem sobie barrrrrdzo dokładnie . A włosy na nogach goliła w mojej obecności, gdy ją kąpałem .

Dyskutujesz z facetem, którego waga mieściła się w zakresie: 82...156kg (ta najwyższa nie jest aktualna ), więc wiem doskonale, na czym polegają trudności osoby z nadwagą.
I wiesz co jest najśmieszniejsze ? Że jak ważyłem 156kg, to nie znalazł się nikt, kto odważyłby się powiedzieć, że jestem otyły, albo się ze mnie nabijać. I ta moja waga jakoś kobiet do mnie nie zrażała .

Nie chodzi o jeden kilogram. Chodzi o rozmiary ubrań na przykład. Chodzi o to, że wychodząc na plażę czujesz się dobrze w swoim ciele i nie zastanawiasz się czy nie wyglądasz jak waleń wyrzucony na brzeg. Chodzi wreszcie o to, że idziesz z podniesioną głową i nie martwisz się, że jakiś idiota Ci przysra, że Ci się coś trzęsie. Chodzi o to żeby biec na tramwaj i nie zniszczyć sobie po drodze kolan. Ja wiem - podasz mi przykłady kilku/kilkunastu osób trenujących wyczynowo z wagą mocno powyżej normy i jeszcze lepiej się poruszających niż ludzie z wagą mieszczącą się w normie. Ok. Na pewno tacy są... tylko to są wyjątki
Owszem - można to wszystko olewać. Można chodzić z podniesioną głową. Ale jak ktoś co rano przeżywa koszmar to naprawdę łatwiej schudnąć niż uszczęśliwiać się na siłę samoakceptacją tak jak teraz to promują magazyny

Wybacz ale to akurat jest idiotyczny argument bo ileż jest kobiet z pupą i biustem ale nie ważących dużo za dużo? Ze skrajności w skrajność.

Nie zrozumiałeś. Chodziło o następne zdanie: Czy jeśli ktoś jest szczupły to znaczy, że całe życie się odchudza?
Zresztą to kwestia mocno indywidualna. Ja tam się czuję bardzo adorowana z niższą wagą i przez mojego faceta i przez obcych Owszem na pewno to częściowo jest w głowie... ale jednak
Swoją drogą gdyby Twoja ukochana źle się czuła z nadwagą na siłę byś ją przekonywał, że nadwaga jest super czy w myśl życia w zgodzie ze sobą a nie otoczeniem (otoczeniem jesteś Ty) wspierałbyś ją i motywował?

A myślisz, że to się nie może pokrywać? Można mieć pragnienie bycia szczupłą tylko ta droga do szczupłości przeraża. Godziny wylewania potu na siłowni, zmiana nawyków żywieniowych. I nie znaczy to, że ktoś polubi ćwiczyć ale będzie to robił (poniekąd wbrew sobie, nienawidząc ćwiczeń) DLA SIEBIE.

A jak wyjdziesz z domu może spaść na Ciebie pianino. Chodzi o minimalizowanie ryzyka Ja np biegając niewyczynowo już inwestuję w dobre buty, biegam po określonych powierzchniach. Kolan raczej nikt mi nie wymieni dlatego o nie dbam.
Osoba z dużą otyłością dla zminimalizowania ryzyka powinna nawet jak najmniej chodzić. A to raczej mocno ogranicza.

Uwierzę jak przedstawisz mi rzetelne badania na temat różnic w tłuszczach ludzkich. I tym, że jeden jest super nawet w nadmiarze i nie sieje spustoszenia. No i pokażesz mi choć jedną osobę otyłą, która zdobywa tylko tłuszcz "dobry"

Ale to jest jakiś dowód? Bo dla mnie niestety żaden.
Już nie mówiąc o tym, że na samą myśl o trzech tabliczkach czekolady na raz mnie wzdryga Jak to może być zdrowe? Już pomijam kilogramy ale taka ilość cukru przed snem?
Po raz kolejny poprosiłabym o badania, mówiące o tym, że taka ilość cukru naraz, przed snem (nawet z super zdrowej czekolady) nie szkodzi.

Nie sprzeczam sie - zastanawiam się tylko jakim argumentem przeciwko temu, co napisałam jest przykład twoj, czy twojej znajomej.  Jeżeli zawsze miałeś nadwagel, to trochę nie bardzo wiesz jak to jest być szczupłym - nie masz porównania. Ja mam. Ja pamiętam jak się biega ważąc 55 kg, 70 kg i 90.   To jest kolosalna różnica!

Że nigdy sobie ud nie poobcierałeś? Bo jesteś facetem i nosisz spodnie!  spróbuj założyć sukienkę, albo pobiegać z gołymi udami, to się przekonasz co to naprawdę znaczy być grubym Tak samo twoja znajoma - nie ma odparzeń pod biustem - to niech przestanie inwestować w dobre staniki po 40, niech jej biust "klapnie" i zobaczysz co się będzie dziać - moja matka większość życia ważyła 100-110 kg i dobrze pamiętam jak  pewnego dnia zaczęła mieć z tym problemy - pewnie, ze nie jako młoda kobieta, bo wtedy skóra jest jędrna i gładka, ale kiedy przekroczyła 45 doskonale pamiętam jak musiała sie cała pudrować talkiem pod pachami i pod biustem w lecie bo inaczej wieczorem miała odparzenia.

Nie masz problemów zdrowotnych z powodu nadwagi? Poczekaj...

Matko! nie mówimy o budowie atletycznej i BMI tylko o otyłości spowodowanej tłuszczem! Oczywiście, ze nie zawsze musisz biegać, możesz utyć do 150 i czuć się szczęśliwy spędzając życie na kanapie... nie mam już do ciebie słów...

według ciebie TO jest obraz człowieka szczęśliwego i żyjącego pełnia życia?

No chyba, ze masz 2,20 wzrostu optymisto

Dobra, skoro ty wyjść nie możesz, to ja idę

186cm
Przy mojej budowie na prawdę dodatkowe kg nie rzucają się tak bardzo w oczy.
Wg BMI 186cm/82kg, to nadwaga.

Odpowiem później, bo MUSZĘ wreszcie wyjść .

Dla mnie BMI jest takim orientacyjnym wskaźnikiem (dla mnie - bo mieściłam się już w różnych przedziałach wagowych i wiem, jak ma się moje BMI do wyglądu), ale wiadomo, że mnóstwo zależy od budowy ciała i trybu życia, w końcu mięśnie ważą więcej niż tłuszcz. Ja mam nadwagę i widać to po mnie (choć na szczęście tkanka tłuszczowa odkłada mi się równomiernie i dzięki temu jestem proporcjonalna), natomiast mam koleżankę, która jest zaledwie kilka cm ode mnie wyższa, nadwagi widocznej z pewnością nie ma, a waży 10 kg więcej niż ja i wg BMI ma nadwagę (jej BMI jest wyższe niż moje). Po prostu ma inną budowę - więcej mięśni, większy biust, prawdopodobnie cięższe kości.

Co do kwestii obcierania ud - mężczyznom z pewnością obcierają się mniej, bo męska budowa ciała nie przewiduje raczej nadmiernego odkładania się tkanki tłuszczowej w tych okolicach Mnie niestety każda ilość tłuszczu odłoży się w postaci "bułeczek" po wewnętrznej stronie ud i nawet kiedy ważyłam 60 kg przy wzroście 170 cm (co według żadnych kryteriów nadwagą nie jest), moje uda stykały się podczas chodzenia, nienawidziłam chodzić w sukienkach bo obcierałam sobie nogi. Większość moich spodni po kilku miesiącach nadawała się do wyrzucenia z powodu przetartych dziur od wewnętrznej strony ud. Jestem więc w stanie uwierzyć, że otyłe kobiety muszą mieć z tym naprawdę duży problem

No dobra : mi też się spodnie w kroku trochę przecierały, gdy ważyłem 156kg .

O prosze, tutaj jest.

A co sprawilo ze uwazasz ze ja nie widze roznicy miedzy jednym a drugim?

Czemu nie?
Nie takie juz rzeczy slyszalam i ogladalam

Tak sobie patrze na to zdjecie z postu 101 i mysle ze moga byc dwie strony tego medalu...
Jesli to jest samotny facet, bez rodziny i juz mu sie tluszcz w mozgu zaczal odkladac to i pewnie ze bedzie szczesliwy w swoim ograniczonym malym swiatku.
Ale jesli sobie pomysle ze przypuscmy ten czlowiek ma dwoch synow to musi mu byc cholernie ciezko pobiegac z nimi za pilka, pojsc na mecz czy pograc w WiFi. Ze o utrudnionym zyciu seksualnym juz nie wspomne...czy wanna standardowego rozmiaru mu wystarcza czy musi miec wieksza? Kabina prysznicowa sie domyka?
Slowo daje raj na ziemi z taka otyloscia

słyszałam od znajomej, że w którymś z warszawskich H&Mów na wszystkich metkach 38 wzwyż był dopisek PIG... no nie wiem, jak wy się na to zapatrujecie, ale ciężko nie nabawić się po takim czymś kompleksów.

Na zdjęciu jest facet wybitnie otyły. Z ciekawości sojrzałem na swoje zdjecia z czasów 150kg i nie zauważam takiej dysproporcji pomiędzy wielkością głowy, a szerokością klatki piersiowej. Ja mam osobiście wielką klatę, więc taka dysproporcja powinna być u mnie widoczna bardzo wyraźnie.
Spoglądając na chude rączki tego pana, odnoszę wrażenie, że ktoś pobawił się rozciągając jego ciało w programie graficznym. Widziałem już takie powiększanie tyłków, na zdjęciach krągłych kobiet.
Nie wiem jak ten pan, ale ja w wannie mieściłem się bez problemu (problemem była raczej jej długość) i to nie zawsze sam . W kabinie prysznicowej (w mieszkaniu koleżanki) również się domykałem, a na swoje życie seksualne absolutnie nie narzekałem (moja Pani również ).

A dlaczego nie wspominacie o rozmiarze 48 ?

O, pamietam ,jak tak ze3-4 lata przytyłam po lekach,tez miałam problem z przecierającymi sie spodniami.Nie mówiąc juz o udach w upały ponad 30sto stopniowe,Koszmar.
Bolało.Też stosowałam talk.

Hmm, niskie to są jakie?Tak z ciekawości.

No nie wiem, ale na pewno nie takie, co mają powyżej 175 cm ;p powiedzmy 165 w dół. Tak mi się wydaje, że bez względu na figurę, takie dziewczyny zawsze wcisną się w 36. A nie?

Nie

Nogawki spodni będą za długie/krótkie.

Chodzi o sukienkę/spódnicę JAKĄKOLWIEK Jeśli znalazłby się jakiś miłośnik tej części garderoby. Miałam na myśli to, że do chodzenia na codzień bym nie założyła, ale jeśli jakiś mężczyzn miałby ochotę zedrzeć ze mnie kieckę zamiast męczenia się ze spodniami, czy też nabył specjalną kreację na dany wieczór, to czemu nie. O sukience typowo do celów łóżkowych jeszcze nie słyszałam, ale ludzka wyobraźnia nie zna granic jeśli chodzi o preferencje seksualne

A żeby nie było, że offtopuję - mimo swojej otyłości nie mam problemów ze zmieszczeniem się do kabin prysznicowych czy wanien, choć czasem są problemy ze zmianą pozycji, czy coś. Ale za to jaka oszczędność wody! Naleję sobie do wanny niedużo, ale jak już się w niej znajdę, nagle okazuje się być pełna ) Z drugiej strony czasem zdarza mi się przypadkiem zalać łazienkę