poproszę o mocnego kopa! - tasiemiec

Witaj 'nie wiem' . Czytam sobie dzisiaj Twóje wątki cały dzień , i bardzo Ci współczuję, i równoczesnie rozumiem.
Każdy z nas, a przynajmniej większośc, doświadczyla podobnych zdarzeń i emocji. Ja też. Im bardziej emocjonalna i wrażliwa osoba, tym trudniej i tym dłużej. Jestem starsza od Ciebie (38 lat) i przeszłam to 2 razy. Nie chcę się wdawać w szczegóły, było podobnie bo jestem chyba podobna do Ciebie. Przechodziła również przez to moja bliska koleżanka, której,z  racji doświadczenia własnego, udało mi się dosyć skutecznie pomóc - w tej chwili mija 2 lata od jej 'sytuacji" i zaczęłam pomagac jej w chwili, gdy stała na etapie Twoim: 'mam jeszcze nadzieję'. To też była 1 miłość dla niej.  Nie było łatwo, ale muszę Ci powiedzieć, że , przy mojej pomocy, udąło jej się z tego wyjśc, podobnie, jak mnie udało się wyjść z tej traumy 2 razy. Jak? Wiele osób już ci poradziło, ja moge dodac od siebie 2 najważniejsze, moim zdaniem, rzeczy (pierwsza nie jest łatwa do wykonania) A mianowice - odpuścić myslenie o przyszłości z nim. Uwierz że wiem, że to niełatwe, człowiek potrafi się długo łudzić, ale jednak nadchodzi chwila gdy albo my sami, albo ktoś, uświadamia nam, że to nie ma sensu. Nasza przyszłość...nie zawsze jest taka, jaką sobie wymyślimy. Widzisz, z perspektywy lat widzę, że nie zawsze to, co wydaje się dla nas dobre i najważniejsze, okazuje się tkaim w przyszłości. Jakoś wydaje mi się, że czasem los sam kieruje naszym zyciem tak, aby było takie, a nie inne, i po jakimś czasie okazuje się, że to co się zdarzyło i w naszym mneimaniu było niemal końcem aszego życia, jest, tak naprawdę jego początkiem. (brzmi jak truizm, banał, ale -nie wątpię w to, sama się przekonałam)Zaufaj losowi,. Nie bój się przyszłości. Wiem, ze męczy cię to, że wydaje ci się, ze coś jeszcze możesz zrobic, ze to Ty jesteś panią swojego  (i waszego z twoimm chlopakiem) losu, tym abrdziej w sytuacji gdy macie kontakt, gdy masz jego numer, gdy myslisz, ze jeszcze nie wszystko skończone. Ale jesli wszystko wskazuje na to, że nie macie być razem (moze oprócz Twoich, zrozumiałych w tej chwili, odczuć), to taka właśnie jest rpawda. Jeśli chcialabys poszerzyć ten temat (bo chyba wyrażam się zbyt chaotycznie, ale wiele chcialabym ci przekazać), to prosze o kontakt, moje gg 1573384, adres mailowy na moim proiflu.
A druga rzecz - mnie w takich sytuacjach pomagały, i to BARDZO, pasje. Nawet te tworzone na zawołanie. Wierz mi. Choc kazdy ma swoje sposoby, ale czasem zwykle wychodzenie do ludzi, czy filmy, to za mało. Nie wiem czy to możliwe na etapie, na ktorym jesteś, ale spróbuje wręcić sobie (o ile nie masz jeszce) Jakąs pasję. Powiem ci, jak było ze mną. Wkręciłam sobie naukę hiszpańskiego, z powodu wieloletniej miłości do Hiszpani. Nawet nie wiesz, jak pomogło. Zaczełam rozmawiac z ludzmi w necie po hiszpansku, czytac o hiszpanskiej kutlurze...w Końcu wyjechałam na 3 tyg do Andaluzji, i w tej chwili trudno mi myslec o czymkolwiek innym. Byly złe chwile, nawet TAAM będac, myslalam o nim, ale juz wiedzialam, ze idę do rpzodu, ze może TAM mnie cos spotka, ze nie bez powodu zawsze mialam bzika na punkcie Hiszpani. Uczenie się (samodzielne, co nie było łatwe gdy ma się małe jeszcze dziecko), było trudne, ale przynosiło satysfakcję. Zaczęłam zyc innym życiem, wlasnym, czuc, ze coś robię konstruktywnego. Inna pasja, ktora pomogła w innej ale tej samej sytuacji  -czytanie ksiązek podózniczych, zwlaszcza o wspinaczkach, ale tez podróze po puszczy amazońskiej - bardzo mnie wciągneło, poszerza horyzonty, widzisz jaki wielki jest świat, ile róznych ludzi. Trzecie - mam doświadczenie i wiem, że jednak nie tylko 1 miłośc istnieje - każda jest inna, i niekoneicznie ta pierwsza jest właśnie TĄ, choc zawsze pozostanie pierwszą. Na potwierdzenie 'ułatwiania sobie' tego etapu za pomoca pasji, powiem Ci, ze wsppomniana koleżnka której własciwie na codzień pomagałam, 'odkurzyła' swoje zamiłowanie do  malarstwa, i obecnie świata poza tym nie widzi. Owszem, ma gorsze dni, zwlaszcza gdy osobnik się akurat odezwie (ja mojego zablokowąłam wszędzie gdzie to możliwe więc mam łatwiej), ale widze ogromną zmianę i dystans w niej.
Bardzo chciałabym Ci pomóc, wiem że możesz z teego wyjśc, jestem o tym przekonana, i strasznie mi żal, że tak bardzo się z tym męczysz. Wiem, ze teraz czujesz inaczej, ale musisz uwierzyc , po 1, w to, że istnieją inni ludzi - nie będzie to replika JEGO, ale być może będzie to osoba która właśnie jest dla Ciebie (ale ja tez w to nie wierzyłam, a jednak okazało się inaczej), a po 2 - że poza miłością, która jest najwazniejsza (w tym sie z toba zgadzam, ale to nie jest kwestia swiatopoglądu tylko charakteru), jest ogromna roznorodność innych rzeczy wartych ppoznania - uwierz mi że czytając książki podróznicze nie mogłam się od nich oderwac i zaczęłam dopiero wtedy zdawac sobie sprawę, że świat to nie tne mikroświat , za który bierzemy swój własny świat, ale też ten cąły otaczający nas - który warto poznać. Szczeólnie w chwili, gdy potrzebujemy zając mysli czymś innym. JEST to możliwe.
Bardzo serdecznie Cię pzodrawiam, i czekam na kolejne posty.
Ola

Olu,

Napewno się do Ciebie odezwę, faktycznie jesteśmy podobne. Wiesz, kiedyś uwielbiałam swoją wrażliwość, emocjonalność, czułam, że dzięki niej moje życie jest pełniejsze, więcej przeżywam...Teraz?teraz jest utrapieniem i chciałabym stać się emocjonalnym robotem.

Co do pasji, w zasadzie nigdy ich nie miałam. Cały wolny czas poświęcałam książkom - kupowaniu i czytaniu. Czytałam po 2-3 książki tygodniowy, drugie tyle kupowałam. Filmy, kochałam oglądać filmy. Tylko widzisz teraz to wszystko nie smakuje już tak jak wcześniej. Robiliśmy to razem, razem siadaliśmy pod kocem i czytaliśmy swoje książki, cytując fragmenty którymi chcieliśmy się podzielić. Razem oglądaliśmy filmy. Teraz...to już po prostu nie jest tak przyjemne jak kiedyś. Nie umiem wytłumaczyć tego, ale nic po prostu już nie sprawia takiej przyjemności. Z nim było lepiej.

Paulina,

Co do naszego powrotu, pragnę go najbardziej na świecie, ale nie dążę do tego, nie myślę o nim. Nie wyobrażam sobie, nie układam scenariusza w głowie.
Nie robię nic abyśmy do siebie wrócili - tak jak usaliliśmy to on musiałby chcieć.
Ja tak naprawdę nie mam nadziei, o to chodzi - nie mam nadziei. Nie tylko na nasz powrót, ale jakby już na całą swoją przyszłość. Widzę ją w tak czarnych koorach, dni mi się zlewają, są tak samo wypełnione pustką. Czuję jakby życie straciło sens (wiem to dramatyczne, głupie, momentami sama nie wierzę, że to myślę i czuję itp) ale tak właśnie czuję. Nie chodzi o niego. Chodzi o to, że ja zawsze za sens życia uważałam miłość, związek. A teraz ta miłość i związek są tożsame z nim. Już nie mam tej miłości i związku, to już mnie nie dotyczy. Muszę żyć dla samotności i tęsknoty, więc po co?Muszę wracać do pustego mieszkania i pamiętać, że kiedyś on był - tęsknić i pamiętać, że ja miałam to szczęście. No właśnie miałam. Inaczej by było gdybym go nie zasmakowała. Dostałam na chwilę to o czym marzyłam i teraz tego nie mam.

Wszyscy odebrali moje wypowiedzi jako wielką nadzieję na powrót, zastanawianie się co mam zrobić aby wrócił. Nie. Ja po prostu jestem na etapie, w którym to do mnie nie dociera, jakby to miał być zły sen, z którego ktoś mnie obudzi, jakby to nie było prawdą, jakby to się nie działo. To jest wyparciem a nie nadzieją. Z tego etapu nie mogę wyjść i ruszyć dalej.

Paulina, jeśli chodzi o przyjaciółkę....nie wiedziałam, że ona do niego napisała. Oni przyjaźnią się 10 lat, to ona nas zapoznała. Z pewnych względów nie utrzymywaliśmy z nią kontaktu przez pół roku. Teraz do niego napisała, bo sama jest zdziwiona co sie stało. Też niedowierza. Nie ma zamiaru na niego wpływać, nie ma zamiaru go namawiać, manipulować nim. Ona chce wiedzieć jak jest (ma wątpliwości) tak, aby wiedziała jak ma ze mną rozmawiać, jak mi pomóc.

Hej
Ja dobrze rozumiem, ze te pasje (czytaie też do ich należy, i ja osobiście bardzo to cenię) nie smakują tak jak kiedys, gdy je dzieliliście. Ale pomyśl, ze w erze 'przed nim' tez je miałas, i to jest to, co Ciebie ukształotwało, stworzyło, i mimo, że teraz stracilo to tochę smak, wciąz istnieje w Twojej duszy. Wiem , co masz na myśli, bo gdy 15 lat temu  w wieku 23 lat rozstawałam się z narzeczonym z którym mieszkałam 2 lata, też wszystko kojarzyło mi się z nim, to oczywiste, wslnie kupione rzeczy, telefon (wtedy dopiero telefony komórkowe pojawiały się na rynku), miejsca... Ja może miałam o tyle dużo "szczęscia", że miałąm możliwosc wyprowadzenia się zmijsca gdzie mieszkaliśmy (200 km od rodzinnego miasta), a po 2, pisąłam wtedy dosyć zakeconą prace magisterską która akurat z nim mi się nie kojarzyła (o pewnej poetce) i któa stanowiła dużą część mojego życia, i w sumie nadal na pewien sposób stanowi. Filmy - tez uwielbiałam oglądać, jednak to jest taka rozrywka która wymaga skupienia, a w tym stanie w jakim jesteś, trudno się skoncentrwoac przez dluższy czas.
Jeśli chodzi o emocjonalność i wrażliwość...ja podobnie cenię te cechy, i sama ciesze się ze dzięki mojej wrażlowosci wrodzonej nie musze odwoływac się do róznych np środków typu alkohol czy popularne teraz i kiedys nakotyki, aby mocno odcuwac muzyke (wielka częśc mojego świata), można wtedy pięknie odbierac poezję itp. Emocjonalność - uważam, że należy nad nią panować. łatwo mi pisać po latach, ale taka jest prawda (moja subiektywna). CZsami trzeba się zdac na rozsądek, choc trudno...ale niekiedy nie ma wyjścia. Nie daj się pokonac swojej emocjonalności, bo po przekroczeniu pewnego progu staje się zgubna. Rozumiem ją dobrze, byłam podobna, ale sporo mi życie dąło w kość i stałąm się mocniejsza dzięki temu, że w pewnych chwilach tą emocjonalność jednak okiełznałam. Wrażliwosc to inna rzecz i nie należy jej się wyrzekać.
Muszę teraz kończyc bo pisze z środka lasu...odeezwę się pozniej, pozdrówka

Bags, Żyworódko,

Z jednej strony rozumiem, że możecie to odbierać jako prowokację a z drugiej jest mi...przykro.
Nie znacie mnie, macie prawo do swojej opinii, ale czasem pewne słowa, które nie są już konstruktywną krytyką a obrażaniem chyba nie powinny mieć mieć miejsca. Mówisz, że jestem głupia...nie uważam siebie za głupią a ale owszem cholernie pogubioną w tym wszystkim.

Bags, czy to, że bardzo chciałabym nadal z nim być jest tożsame z tym, że na to liczę ? Czy zawsze jeśli chcielibyśmy coś osiągnąć/mieć znaczy, że mamy nadzieję, że tak się stanie? To tak jak z dużą sumą pieniędzy- chciałabym je mieć ale nie mam nadziei, że wygram w totka. Może mało adekwatne porównanie ale mniej więcej o to mi chodzi.

I czy ja robię coś aby do mnie wrócił?Nie. Nie odzywam się, nie utrzymuję kontaktu, nie czekam na kontakt z jego strony. Ani razu nie prosiłam aby ze mną był, o nic nie prosiłam i nie proszę. Nie robię sobie nadziei na to, że wróci, ale nie oznacza to, że bardzo bym tego chciała.

I tak, chcę wyjść z tego wszystkiego, dlatego dwa razy w tygodniu chodzę na terapię. Ale nie dlatego, żeby do mnie wrócił, a dlatego, żeby przez to przejść.

Napisałam tutaj w innym celu. Z czym mam problem to z tym etapem nazwijmy to "zderzenia się z rzeczywistością". Dlatego trafiłam do szpitala. W momencie kiedy do mnie to dotarło tak jak powinno i pojawiły się te wszystkie emocje i uczucia po prostu...mój mozg się wyłączył. Straciłam świadomość na kilka godzin, nie było ze mną kontaktu. Tak się dzieje za każdym razem jak dopuszczam dosiebie wszystkie uczucia z tym związane. Po konsultacji z psychologiem i psychiatrą uznali, że po prostu moja psychika jeszcze nie jest gotowa na przyjęcie tych wszystkich emocji na raz.A wiem, że to jest potrzebne aby pójść dalej. Na razie nazywają to depersonalizacją, odrealnieniem - podobno mój mechanizm obronny ale jednocześnie nie może trwać za długo.

O to mi chodzi, to były moje pytania. Czy ktoś też miał taki etap, czy on trwał i jak to przejść. Jak dać sobie samemu kopa aby wyjść z tego etapu.

Tyle.

Bags... Nie wiem o co chodzi, ale już od pierwszego posta irytuje mnie to co i w jaki sposób piszesz. (Wierzysz w Hejt od pierwszego wejrzenia? ) Nie chciałabym kruszyć kopii - jesteś tutaj starszy stażem i więcej razy już radziłeś, ale o wiele ulżyłoby wszystkim, gdybyś trochę spuścił z tonu... Jak na razie Twój avatar dokładnie pokrywa mi się z Twoim podejściem do tematu - szybko sobie do wszystkiego wyrabiasz stosunek ? czarny lub biały, oplatasz go w potok agresywnych słów i niekoniecznie trafionych porównań - taka trochę grafomania... Ale dosyć ad personam.

Dziewczyna chce porady, kopniaka ? jasne, że chce. Trudniej jednak jest jej te radykalne kroki podjąć. Nie zmusi się przecież do cholery, żeby nie tęsknić! I co w tym z prowokacji i trollowania ? nie wiem, zaprawdę.

Ty, Bags, jak podejrzewam, jesteś już jakiś czas po rozstaniu, a wiadomo co najlepiej leczy rany. Pani Nie wiem nie stanie się natychmiast silną, doświadczoną kobietą z przeszłością i nie przemilczy tego, co ją boli ? jest na to zbyt wrażliwa ? jest nadwrażliwa, jak sama przyznaje.  Z radą trzeba się zgodzić, żeby wprowadzić ją w życie, a wiadomo, że każdy uważa, że jego rada jest najcelniejsza.

Niie wiem jest też mądra, że w tak spokojny sposób odpowiada na Twoje, nieuzasadnione oczywiście, ataki. Ja bym już na jej miejscu wypisała Ci, co o tym myślę? oj tak. Że sobie jakiś facet obcy rości prawo do nazywania mnie głupią czy kretyńską za to, że nie staję na baczność po jego gromkim ?Zapomnij! Move the fuck on!? i nie przekręcam swojego pogubionego umysłu na mechaniczny tryb ? ?od tej chwili mam go w dupie?. Niektórzy tak nie potrafią, wiesz? Myślę, że sama na to wpadła wcześniej, że najlepiej byłoby już nie czuć miłości do ex - niesamowicie proste, prawda?

A może szuka tutaj kopniaka, który jeszcze nie padł? Takiego wyczekanego kopa, który uderzy w najczulsze miejsce, w punkt? Zdefiniuje wszystko najtrafniej, najbliżej najlepszego rozwiązania? A może kopniakiem dla niej jest samo uzewnętrznianie się tutaj ze swoich rozterek?

Bags,

Nie do końca zrozumiałam Twoją wypowiedź, ale nie to jest najważniejsze. Nie będe Cię oceniać, bo nie wiem jakim jesteś człowiekiem, ale mam wrażenie, że Twoje "rady" są w wielu wątkach kompletnie nie adekwatne. Zazwyczaj po prostu wklejasz fragmenty poradników, artykułów itp, nie mając pojęcia w czym tak naprawdę tkwi problem. Twój związek był toksyczny - więc każdy związek jest tosyczny. Każda osoba, która cierpi po rozstaniu jest uzależniona, kochająca za bardzo i nie umie wyjść z toksycznego związku, ale nie Bags nie zawsze tak jest. Czasem po prostu i po ludzku cierpimy.

Z Twoich wypowiedzi leje się jad, którego nie mylmy z racjonalnym i konstruktywnym komentarzem, zakrapianym ironią.  Nie wiem czy stałeś się taki zgorzkniały i cyniczny właśnie przez swoje rozstanie czy byłeś taki zawsze. Jeśli to drugie to znamy powód Twojego rozwodu.

I jeszcze jedno - uważasz, że ze wszystkiego wyszedłeś, że uwolniłeś się ze swojego TOKSYCZNEGO związku, masz to za sobą. Ale czy na pewno?Dalej jesteś w tym temacie, pluskasz się w nim i odwiedzasz to forum. Jeśli ja uznam swój etap za zamknięty na pewno nie wróce na to forum, bo po prostu się od tego uwolnię i nie będę masochistycznie do tego wracać.

Jeśli wklejam, to zazwyczaj coś, co jest zaprzeczeniem dla poradników - wytworów ludzi pisanych masowo i dla mas. Ciemnych mas, co chłoną tą papkę jak gąbka. Coś uniwersalnego jest do niczego czyli do... 4 liter.
Wiele osób z tego forum odnalazło w moich wklejanych wywodach drugie dno i analogię do swojego życia. Ja też, a że z psychologią jestem od ponad dekady za pan brat, tak w tym - też i Twoim przypadku - widzę to, czego Ty nie widzisz. Nie że nie możesz, po prostu nie chcesz.  U mnie i w moich postach tego nie uświadczysz.
Już niejednokrotnie na tym forum odwoływałem się do książki o przewrotnym tytule "nieporadnik" który torpeduje wszelkiej maści poradniki naskrobane dla ogółu. Napisało go życie i facet, który za wszechmiar ma o tym pojęcia. Jerzy Grzybowski.

Z powodu, że mój związek był taki a nie inny, jestem baaardzo daleki od szeroko pojętej generalizacji i wrzucania wszystkich jak leci do jednego wora z taką etykietą.

W obu tych Twoich trafnych przypadkach - odwracając ich układ nawet - jest pudło vel kula w płocie. Czytasz to, co chcesz przeczytać a nie to, co jest tam napisane. Taka mała a wielka rzecz i różnica.
Jest takie powiedzenie, że "cynik zna cenę wszystkiego, ale nie zna jego wartości". Pomyśl nad znaczeniem słów jakie używasz, bo w odróżnieniu do mnie, to masz bardzo mizerne doświadczenia życiowe i międzyludzkie jak widzę i mniemam.
(Słuchamy optymistów - co to wynaleźli samolot - ale uparcie wierzymy pesymistom- tym od spadochronów.)
Daleko mi niekiedy do nich - w pozytywnym tego słowa znaczeniu - jak widać.

Zdecydowanie tak. Do samego końca jestem free, wykluczając temat rozwodu.
Z mojego toksycznego związku się  uwolniłem, jak najbardziej. Oddycham teraz pełną piersią. Nie uwolniłem się formalnie "na papierze" od niego, choć i to nie omieszkam za jakiś czas uczynić..
Ja tu wracam zdecydowanie raczej z sentymentu do forumowiczów i pomocy jaką od Nich uzyskałem - znając się nawet w realu - i nie uważam tego za jakikolwiek objaw masochizmu, wręcz przeciwnie. Spore grono tutejszych bywalców z pewnością również tak sądzi, czego i Tobie - w przyszłości - życzę.

Nie zeby te slowne potyczki odbiegaly nieco od tematu ...:D

Niewiem jest w tym stanie bo chce w nim być.
W końcu ruszy z miejsca bo obecny stan rzeczy jej sie znudzi nie przynosząc żadnych efektów. Zobaczy że nie ma na co czekać.

Najpierw będzie liczyć dni.
Potem tygodnie, miesiące.
W końcu przestanie liczyć w ogóle.

Pisze - prosi o kopa i rady - ale wcale ich nie potrzebuje bo i tak z nich nie skorzysta.
To podejrzewam bardziej kwestia "wyrzucenia" tego z siebie.
Ona nie szuka porad - ona szuka miejsca gdzie może się bezkarnie poużalać nad sobą. I tego jej właśnie potrzeba, i to w sumie nic karygodnego. Każdy przechodzi przez takie rzeczy po swojemu.

Pisałaś że masz problem z odreagowaniem - zero płaczu, zero emocji - więc emocje znalazły inną formę "wylania się" na zewnątrz. Może dopuść je wreszcie do siebie?

Każdy sam dojrzewa do decyzji o tym kiedy ruszyć z miejsca. I niewiem też dojrzeje

a ja napisze tylko tyle, ze Bags - tak, masz racje, zajmuje jej to jakby dlugo, piszesz ze nie bierze rad do siebie. do samo pewnie mozesz napisac o mnie. otoz biore. biore, staram sie, zrobilam mnostwo rzeczy, ktore poradzili mi ludzie na forum, psycholog, ktore sama zrozumialam. Ale nie kazdy potrafi zrobic to wszystko w jednym momencie, od razu, albo w tydzien czy miesiac. i wtedy zostaje osadzony ze ma gdzies to co sie do niego pisze. nie wiem jak Niewiem, ja naprawde zawsze czytam dokladnie, analizuje co ludzie pisza, czesto wracam iles stron w tyl w swoim watku i czytam jeszcze raz. tylko ze to jest proces. to jest w mojej glowie, to pracuje, to wszystk oco ludzie radza i na pewno z dobrej woli, to co sama 'wiem' ze powinnam robic/nierobic, ale ja np nie potrafie jeszcze zrobic tej jakby najwazniejszej rzeczy - powiedziec dosc tak na 100%, powiedziec: 'nie chce go znac' - bo jak mnie nie ocenicie, ja, gdyby on chcial powrotu pewnie dalabym mu szanse. NIE, nie ze od razu mialby wrocic do mieszkania i spac ze mna w 1 lozku. Ale na pewno, z powodu ile znaczy dla mnie malzenstwo samo w sobie i ze wzgledu na 5 pieknych lat, bylabym gotowa na dialog z nim jakis, na wyjscie na kawe, gdyby teraz tego chcial. I tak, macie racje ze to zalezy od nas samych w sumie. Tak, ja przynaje, ze nie chce go skreslic tak do konca jeszcze, nie chce, bo chcialaby mczegos innego. Dojrzewam, skreslam go na tyle ile moge, kazdego dnia walcze, bo nie pisze i nie dzwonie do niego ,nie ma tematu 'nas' miedzy mna a nim. Ale czy to zonacza ze juz nie moge prosic Was o rady, o pocieszenie, mimo wszystko? No nie wiem, kazdy sam ocenia, nikt nikogo prawda nie zmusza do odpisywania ,radzenia, dla wielu moja hisotria tez jest pewnie juz przynudnawa i wykraczajaca poza jakies bariery czasowe... chodzilo mi tylko o to, ze nie wszystko jest czarne albo biale - ktos moze probowac, sluchac rad, ale nie od razu, nie w tydzien czy miesiac powiedziec: 'dosc, nie chce go znac' i od tej pory pisac tylko  o sukcesach albo o tym jak bardzo go nienawidzi.

to tak w kontekcie moim i niewiem.

Witaj Niewiem 1104,

nie marnuj swego czasu na utarczki słowne z osobnikami typu Bags czy AD. Lepiej zainwestować go w samą siebie. I pamiętaj ? nikt NIE MA PRAWA oceniać Twoich uczuć, więc radziłabym nie dawać się wciągać w takie bezsensowne wymiany, bo tracisz tylko energię, która jest Ci potrzebna do  odzyskania równowagi i spokoju.

Padło tu w Twojej sprawie kilka dobrych rad moim zdaniem, m.in. ze strony Baziuli, Wczesnej, Kjersti, Ziemniaczanej, Wielokropka i Pauliny Z. ? weź z nich dla siebie te, które uznasz za najlepsze.

Bardzo wnikliwie opisujesz swoje emocje związane z rozstaniem i pewnie wiele osób odnajdzie się w Twoich doświadczeniach. Proponuję jednak zadać sobie pytanie, czy wystawianie swoich najboleśniejszych uczuć na pręgierz publiczny, szczególnie gdy czujesz się słaba i rozstrojona, jest rzeczywiście dobrym pomysłem. Ja sama uważam, że na forum ? owszem ? można się ?obnażać?, ale tylko wówczas, gdy człowiek jest na tyle mocny, aby móc stawić czoła tym, co szukają byle okazji, by ?dowalić? innym. Dlatego radziłabym zlewać ataki w stylu Bagsa i AD(HD ) ? odczekaj, nabierz siły i jeśli uznasz za stosowne, dowal im tak, by nie mieli więcej odwagi wchodzić na Twój temat albo całkowicie zlekceważ ? dla takich to często najgorsza potwarz

Trafiłam ostatnio na fajny blog ?uciekamy do przodu?. Sądzę, że mógłby Cię zainteresować. I myśl wyłącznie o sobie. Najlepiej byłoby mieć prawdziwego przyjaciela, któremu mogłabyś zwierzać się ze swoich uczuć i liczyć na pomoc, bo tu prawdziwej pomocy nie otrzymasz.

Trzymaj się dzielnie!

Pominę personalne przepychanki i postaram się przemówić do głównej/głównych zainteresowanych - jej językiem i argumentacją, która byc może dotrze.
Pisząc o torbielach to piszesz o tym co Ci już przeszło czy co leczysz, próbując wmówić komuś swoje uszczerbki na zdrowiu?
Sztuczność, no sorry, ja silikonami nie muszę tego i tamtego podpierać - nawet swojego ego na tym forum - a pomimo przebytych kilku uzasadnionych interwencji chirurgicznych, nadal zachowałem 100% naturalność, czego na podstawie powyższego opisu nijak nie mogę powiedzieć o Tobie.
Czy nie pomyślałaś, że facet po trzydziestce, nie musi być głupi jak Ty to sugerujesz - może być oczytany, dowcipny i błyskotliwy. Tylko zwyczajnie - nie mierzy miarą takich "targetów" jak Wasze persony? Albo zwyczajnie - chce się rozluźnić, pożartować i podyskutować z nutą ironii i nie potrzebuje do tego aktywnego słuchacza, który puszy się na wszelkie docinki pod jego adresem.

Twoim chamstwem i niedouctwem chcesz mnie sprowadzić na ziemię i szukając popleczników usadzić? Strzał w dziesiątkę Faktycznie Rozumiem, że to że siedziałaś kiedyś obok osoby mającej inne zdanie niż Twoje - czyni Cię ekspertem od tych tematów. A to że siedziałaś godzinę obok zgwałconej i porzuconej kobiety - czyni cię ekspertem od jej odczuć, tak? Mistrzu w spódnicy!
Porozmawiajmy więc otwarcie, co Cię boli i swędzi w kroku odnośnie moich wywodów. Tylko życzyłbym sobie uzasadnione i życiowe fakty a nie populistyczną papkę medialną z pierwszego lepszego, masowego tłoczenia. Skoro masz tę wiedzę - TO MÓW! Jak to przeszłaś? Było ciężko? Jak przez Twój maciupki procesorek, wylazła ta wielka, napuszona głowa gryzipiórka płci odmiennej? Co CZUŁAŚ?

A. Nie wiesz, No widzisz. Bo TYLKO siedziałaś obok. I TYLKO słuchałaś. Oglądałaś przekaz w TV. Więc NIE WIESZ CO W RZECZYWISTOŚCI, ODMIENNOŚCI PŁCI I ZDAŃ W TRAWIE PISZCZY. Więc może sama se łyknij melisy czy innego ziela i zajmij się tym co NAPRAWDĘ przeżyłaś. Bo tak - to Twoje wywody są nie tylko przemądrzałe, ale nie masz żadnych realnych i merytorycznych podstaw, żeby o nich gadać. Bo gadasz tylko to, co ZASŁYSZAŁAŚ. Dlatego tak łatwo Ci przyszło nawoływanie babulek z wszelakich kół gospodyń wiejskich, co to Im wszystkim mohery nagle na łbach powyrastały, by facetom łomot spuścić, bo za bardzo spod pantofla podskakuje co drugi. .Pomijam patologię (taką prawdziwą, nie wystękaną zeby kogoś obrazić), jaką dla mnie jest taka feministyczna klepanka w klawiaturę dla przyjemności. Mam niejako uzasadnione podejrzenie, graniczące w znacznym stopniu z pewnością, ze większość 100% dziewczyn/kobiet - nawet z tego forum - nie decyduje się na ten pseudo entuzjastyczny krok odnośnie Twoich obiekcji, w żadnym wypadku, nawet tej absolutnej ostateczności. A patologia i tak znajdzie sposób ujścia "w potrzebie i nie ma co bić piany; mamy otwarte granice, a ludzie żyją w wolnym świecie i w dowolny sposób mogą wyrażać i głosić swoje poglądy "na żądanie"  ZAWSZE!

Chodzi o możliwość. I moim zdaniem ta możliwość - z czysto psychologicznego punktu widzenia - może przyczynić się do znormalizowania (o czym pro-life marzą) i równouprawnienia kobiet i mężczyzn, nie generalizując tego do myśli i słowa. A tak z tego co widzę, to po prostu gucio o tym wiesz. jako niewykwalifikowany specjalista od rozrodu mogłbym nie zrozumieć Twoich amatorskich wynurzeń. Do których absolutnie masz prawo - rzecz jasna. Tak jak do błędów ortograficznych.
Rozumiem, że według Ciebie błędy ortograficzne to to samo co literówki, a edycja w celu dodania bądź ujęcia tekstu z własnej wypowiedzi - jest nie na miejscu. Masz prawo do swojego zadnia. Nie zabraniam. I to by się zgadzało z Twoim podejściem zygota = człowiek/literówka = ortograf. Uproszczone, ale nie pozbawione szalonej logiki. Czyli słowem - w tym szaleństwie jest metoda.

Jejjjj... Pomyślałam, w pierwszym momencie że te przytyki są do mnie "Hej PaulinoZ - nie trolluj"

Weszłam tutaj do naszej Nie wiem - powiedz jak tam sytuacja się rozwija? Przyjaciółka dostała wreszcie upragnione wyjaśnienie "o co chodzi"?

Przechodzi Ci już rozpacz? Trzymasz się? Kopy podziałały?

Hmm, tęsknota jest zrozumiała, idealizowanie tamtego życia też, ale ja na Twoim miejscu zaczęłabym powoli uświadamiać sobie, że życie "takie jak było" nie powróci.

Etap obwiniania się w ogóle jak dla mnie powinnaś pominąć. Pomyśl o tym, że, tak na logikę, gdyby nie Ty, to w ogóle tego związku by nie było. A winą tego, że od on Ciebie odszedł jest (tylko i aż) to, że z nim byłaś. Nic więcej. Nie ma co rozpamiętywać szczegółów. Byłaś sobą - tamten czas byłby zupełnie stracony, gdybyś próbowała go zatrzymać poprzez schemat, jaki teraz sobie wymyślasz. Scenariusze rozegrane inaczej niż wtedy NIC by nie zmieniły - zapewniam Cię. On nie myśli co by było, gdyby. Tu jest zupełnie nierówna walka - on odpoczywa, a Ty cierpisz.

Mimo wszystko, jestem prawie pewna, że przyjaciółka nie przedstawi Ci wszystkiego jak na dłoni. Szczególnie, że właściwie trzyma trochę z Tobą, trochę z nim. A już zupełnie pewna jestem tego, że on powinien tłumaczyć się Tobie, wtedy, kiedy będzie na to gotowy i będzie czuł, że po latach jest Ci to winien. Teraz stawiacie go obie w ogniu pytań, w chwili, kiedy może zupełnie tego nie czuje. On na pewno się spodziewa, że większość rozmowy dojdzie do Ciebie. Nie musi być szczery. Może dawać fałszywe nadzieje, może wić się jak piskorz nie chcąc zamykać sobie furtki na amen. Dlatego ja wciąż uważam, że zasadność takiej rozmowy za plecami głównej zainteresowanej jest dyskusyjna.

Nie chcę tutaj zadawać niedyskretnych pytań, ale - jesteś na lekach - tzn. lekach uspokajających? Czy jakichś antydepresantach...?
W każdym razie tak tylko chciałam się upewnić, czy bez tych leków nie dałabyś rady? Bo jak dla mnie to normalne, że masz ogromny żal, a nawet histeryzowałaś z powodu tego, co Cię spotkało. Leki mimo wszystko przytępiają - wiem co mówię... Może jesteś silniejsza niż myślisz i poradziłabyś sobie bez chemii? Na końcu nie uciekniesz od spojrzenia twarzą w twarz w rzeczywistość wraz ze wszystkimi uczuciami, które się z tym wiążą.
Wiesz.., żebyś się przez to wszystko w coś poważniejszego nie wpędziła...

Hej,
i jak? Przyjaciółka przedstawiła Ci sytuację? Napisz czy się trzymasz i jak się sprawy mają.