Derek,
ja też myślę, że już więcej Ci nie pomożemy.
Tak trudno w dzisiejszych czasach o długi, stabilny związek. Pierwsze problemy, lekkie znudzenie i już rozglądamy się na boki w poszukiwaniu atrakcji.
Że to złudzenie, niby wiemy... że każda nowa znajomość przejdzie wszystkie kolejne etapy i przestanie dostarczać nam tak silnych bodźców (pewnego rodzaju, bo inne może)... że też przyblaknie... no wiemy.
A jednak dajemy się nabrać.
Koleżanka z pracy wydaje Ci się fascynująca, ale pamiętaj, pamiętaj, że ona jest tam niedługo, że się zwyczajnie stara (jak każdy... no może większość, w nowej pracy), że w gruncie rzeczy jej przyszłość, jej praca zależy od Ciebie.
To wszystko to czynniki sprawiające, że nie ma możliwości, nie ma takiej opcji po prostu, byś ją poznał teraz. Ty znasz tylko tę lepszą stronę jej natury, tej dla szefa, tej, którą pokazujemy, gdy nam cholernie zależy, by zrobić dobre wrażenie.
Dlaczego mężczyźni na stanowisku są tacy naiwni?
Żona, która była z nimi, kiedy byli jeszcze nikim, kiedy czuli się niepewnie, gdy walczyli dopiero o pozycję, ta żona ma dla nich mniejszą wartość niż panienka, która nic o tym wszystkim nie wie, która może nawet by na nich nie spojrzała, gdyby teraz stracili wszystko - pozycję, pieniądze.
To smutne.
Zrób, jak uważasz. Jeśli ta panienka tak łatwo Ci zawróciła w głowie, to może rzeczywiście nie kochasz żony.
Może rzeczywiście, tak jak mówią dziewczyny, skoro nadal zamierzasz zacieśniać więzi z pracownicą (bo jest taka niezastąpiona) powiedz o tym żonie.
Pomyśl, przypomnij sobie, co Cię w żonie zafascynowało. Pamiętasz? Dobrze. Nie myśl, że tylko na Ciebie jednego zadziała.
I będzie jak w piosence Varius Manx:
Zanim powiesz jej, że to był ostatni raz...
Jesteś na to gotowy?
Zrób cokolwiek.
Nieszczere, na siłę spędzanie czasu z żoną przyniesie odwrotny do zamierzonego skutek.
Chcesz, idź tą drogą, ale bądź z żoną uczciwy. Zasługuje na to.