Czy pozwolić żonie na kontakty z ex-kochankiem?

No ja to bym tego nie przeżył, żeby własna żona, która zdradziła, jeszcze z kochankiem na moich oczach się zadawała? Nie. Zbyt dużo wtedy emocji i stressu. Wolałbym wyjechać do Australii i skoczyć do wody z rekinami.

Gdybyśmy doszli oboje do wniosku, że trzeba ratować małżeństwo to pierwszym krokiem byłaby zmiana pracy i całkowite zerwanie kontaktów z tym kolesiem. Twoja żona jeśli Cię kocha i jej na Tobie zależy sama powinna unkać podejrzanych sytuacji, które mogą wzbudzać w Tobie podejrzenia.

Czytam wszystkie głosy.

I rzeczywiście rozumiem wszystkie te mówiące że to szaleństwo. Bo...w sumie chyba takim jest.

Natomiast - nie wiem ile osób z wypowiadających próbowało / próbuje odbudować swój związek po czymś takim. (no i nie zapominajmy, że każdy jest inny: ma inne doświadczenia, stopień wrażliwości, inne były powody zdrady - przecież trzeba pamiętać o tym, że aby do niej doszło już wcześniej coś musiało nie grać, więc ta druga strona też powinna się zastanowić co  było nie tak)
My przeprowadziliśmy naprawdę poważną analizę naszego związku. I sami i z psychologiem również. Wiemy co nie działało - w obie strony i wydaje mi się (ok, zrozumiem, gdy ktoś napisze - no właśnie: wydaje Ci się tylko że naprawdę wszystko sobie wyjaśniliśmy, że jest bardzo dobrze i...jakkolwiek by to nie zabrzmiało: że możemy sobie znów ufać.

I to jest właśnie to słowo klucz w tym wszystkim. No nie jesteśmy już dzieciakami, prawda? Zakochanymi nastolatkami, tylko mamy pewien bagaż doświadczeń, dziecko, kupę fajnych wspomnień (i trochę niefajnych - bo co tu kryć, gdyby wszystko było fajnie to zdrady by nie było, tak?).
I decyzja którą podjęliśmy - że próbujemy znów, nie była podjęta ot, tak sobie, z dnia na dzień.

Natomiast właśnie jeśli coś ma z tego być - to właśnie zaufanie jest w tym wszystkim kluczowym elementem.
Bo jeśli zdecydowaliśmy się na wspólne bycie razem - nie dlatego (może inaczej -nie tylko dlatego) że mamy dziecko i wspólny dom, ale dlatego, że tego chcemy, bo jednak coś do siebie czujemy, bo jesteśmy na tyle dorośli, by rozumieć, że jest się nie tylko na dobre, ale i na złe i wydaje nam się że mamy dość siły i dojrzałości, by sobie z tym poradzić: to jeśli ma to nie być tylko związek pro-forma, dla dziecka, tylko taki prawdziwy: musi (!) w nim być zaufanie.

Ok, wiadomo, że pewne rzeczy nigdy nie będą już takie same. Bo jednak coś zostaje. Ale - cholera, albo ma się w sobie siłę by wybaczyć, albo się próbuje, albo rzeczywiście się kocha albo...to nie miałoby sensu. Tak myślę przynajmniej.
Bo być z kimś komu się nie ufa? Bać się cały czas własnego (czy też Jej) cienia? Każdego Jej wyjścia, ruchu?
Miłość to zaufanie. To bezpieczeństwo. To nie tylko porywy serca i szaleństwa na plaży.
(zwłaszcza że z wiekiem ten ostatni element będzie tracił na znaczeniu

Dlatego: tak, jakkolwiek naiwnie po tym wszystkim by to nie brzmiało - ufam Jej.

Natomiast - po prostu interesuje mnie Wasze zdanie, bo chciałbym wiedzieć jak duża, Waszym zdaniem, jest szansa iż może dojść do nawrotu takiego romansu.
Bo rozróżnijmy zaufanie od naiwności

I to nie chodzi o to nawet, że Ona chciałaby tego celowo: ale po prostu w trakcie rozmowy jakieś przypadkowe słowo, dotyk, muśnięcie, (zresztą, co ja będę się rozpisywał - jesteśmy tu wszyscy dorośli i wiecie, że krew nie woda, zwłaszcza że coś ich kiedyś łączyło) i może się stać coś czego będą (lub nie - tu głosik dla tych, którzy uważają że jestem naiwny żałować.
Bo drugi raz zdrady na pewno bym nie wybaczył.

Ale właśnie chodzi o szanse na taki przypadkowy...hmmm, nazwijmy to, kontakt między nimi.

Więc - zakazać czy zaufać?

Ps: Odrzućmy wątek urażonego męskiego ego czy dumy, bo to coś zupełnie innego: bo powtarzam, jeśli dochodzi do zdrady, to znaczy że coś było już wcześniej nie tak i ja rzeczywiście, również poczuwam się do winy, bo również (wcześniej) nawaliłem. Nie że zdradziłem, o co to to nie, ale nie byłem idealnym mężem, a na pewno mogłem być lepszym.
Więc - nie reaguję jak dzieciak w piaskownicy: zabrali mi moje grabki, to się obrażam i idę sobie.

Rozważam, analizuję, myślę. I właśnie dlatego, że wyszło mi / nam, że jednak coś jeszcze jest, ba że wręcz tego czegoś między nami jest całkiem sporo, to próbujemy znów. Bo My jesteśmy ważniejsi niż dumy i egoizmy.

I - nie jest tak, że jestem z Nią, bo tak bardzo Ją kocham, że jestem wręcz uzależniony. Tak, kocham Ją, ale...jestem w 100% przekonany, że świetnie dałbym sobie radę poza związkiem. Był moment, gdy podjęliśmy decyzję o rozwodzie (gdy się dowiedziałem o Jej romansie) i po pewnym czasie zacząłem się z kimś spotykać. I - było naprawdę świetnie. Celowo nie poszliśmy do łóżka - by nie przekroczyć pewnej granicy bez odwrotu (?), ale wiem już, że to nie jest tak, że koniecznie muszę być z moją żoną. Bo po rozwodzie też jest życie.

Więc - jesteśmy razem, bo tego chcemy, nie bo musimy. Zdając sobie sprawę z alternatyw świadomie wybraliśmy próbę bycia znów razem. Taka różnica.

A co Twoja żona o tym myśli/mówi?

Paulino, N4VV, Kenobi.

Kiedy Wy pisaliście - pisałem i ja, więc częściowo już odpowiedziałem na Wasze pytania.

PZ.
Oczywiście, że się boję. Nie że cały czas, ale oczywiście, że przecież każdy jest odrobinę zazdrosny.
Natomiast - wszak nawet w "nie-zdradzonym" związku pewien stopień zazdrości (?), lęku, obawy o zachowania partnera jest chyba naturalnym stanem.
Wiesz, nie może być tak (a przynajmniej tak uważam), że po prostu pozwolę by te lęki mnie pozjadały.
Bo wtedy - po co taki związek? By Ją cały czas kontrolować? Albo, nie wiem, być cały czas na jakichś pigułkach uspokajających?

N4.
To jest właśnie jeden z elementów tego, że jest znacznie lepiej. To że rozmawiamy praktycznie o wszystkim. Dużo. Czasem żartujemy, że tak naprawdę dopiero ta zdrada zrobiła z nas przyjaciół w końcu
Więc - rozumie moje obawy i w razie gdybym Ją o to poprosił, byłaby w stanie zerwać wszelkie kontakty.

K.
No więc chyba myślimy podobnie.
Przecież jak będzie chciała (czy ja będę chciał) to i tak zdradzi i tak. Jak nie z nim, to z kimś innym.
Więc - kontrolowanie mija się chyba z celem, bo numerek można zaliczyć i w 5 minut jak ochota jest...
Szczerze? Relacje między nami są chyba najlepsze odkąd się poznaliśmy.
Wiem że to zabrzmi jak szaleństwo dla niektórych, ale chyba jest lepiej niż wtedy nawet gdy podejmowaliśmy decyzję o byciu razem czy ślubie.
Ok, może jestem naiwny, może życie to zweryfikuje, ale do diaska, ryzyko jest zawsze. Może mnie za chwilę uderzyć jakiś samochód, mogę dostać raka za kilka lat, a przecież nie mam też gwarancji, że ewentualny nowy związek też nie okazałby się pomyłką.

Więc - jeśli tyle już przeszliśmy, jeśli (twierdzimy że się kochamy, że chcemy razem być - to czemu nie?

Tylko po prostu ciekawość - czy to, że mają ze sobą kontakt zwiększa ryzyko czy nie?

Po pierwsze nie daj sobie wmówić, że żona stukała się z kolegą z pracy tylko dlatego, że mieliście problemy w małżeństwie. Zachowała się jak zwykły k.....szon, gdy ja zaswędzi to musi kogoś znalesć żeby ktoś dopomógł. Tago zachowania nic nie tłumaczy!!! Specjalnie mówie ostrym jezykiem, bo widze dajesz sie jej banalnie ustawiac.

Zdecydowanie to drugie.

Dokładnie. Twoja żona zdradziła nie dlatego, że w małżeństwie było źle, ale dlatego że tak CHCIAŁA. Taką podjęła decyzję, aby być szczęśliwszą. Zdrada to nie twoja wina. Zdrada być może nie ma nic wspólnego z małżeństwem -- po prostu nie bała się stracić małżeństwa, więc zdradziła.

Zwiększa o tyle, że oni się już znają i jak tylko zechcą to zdradzi ponownie. Ale jak ma z nim kontakt, a relacje Ty-żona są ok, to czym się martwisz? Ma najlepszą okazję do zdrady i nie zdradza, to chyba jest dobrze, prawda?

Zdrada może dużo wyczyścić, a w szczególności pokazać, że wcale z innym nie jest fajnie i jednak mąż+żona to najlepszy duet aby iść przez życie.

Nie jesteś naiwny, ale masz nacisk społeczny, że jesteś rogaczem, który dał się zrobić "w konia", bo nie wystawiłeś walizek za drzwi. Ktoś mógłby powiedzieć, że jesteś mięczak, frajer. Tym więcej będą krzyczeć jeśli za kilka lat znowu będziecie mieli kryzys i ona znowu zdradzi.

Wg mnie jednak robisz dobrze -- tak jak Ci serce i intuicja mówią. Zatem nie kombinuj jak ją ograniczać czy śledzić -- dbajcie o Wasz związek i będzie super.

Zresztą zdrada to nie zbrodnia... kwestia podejścia do tematu.

Więc - jeśli tyle już przeszliśmy, jeśli (twierdzimy wink że się kochamy, że chcemy razem być - to czemu nie?

poczytaj sobie jak się kończą historie w których po zdradzie szybko wrócono do upragnionej "normalności"

No cóż to i ja się wypowiem w tym temacie.
Dla mnie zdrada kończy wszystko, tym bardziej zdrada trwająca jakiś czas.
Jeżeli coś w małżeństwie jest nie tak, to się rozmawia a nie ucieka w ramiona kochanka.
Nigdy nie dotknąłbym żony wiedząć, że bzykała się z innym.
Dlaczego.
Dlatego, że on ją dotykał, że ją splamił.
Jestem samcem i jako samiec nie toleruje innych samców.
Ale tak na marginesie to jeżeli żona szuka, szukała wrażeń na boku to co to za partnerka.
Gdzie zaufanie, gdzie miłość i oddanie w takim związku.
A jak zdradzacz/ka zdradzi raz to zrobi to jeszcze raz :-(

Patrząc od jej strony to wydaje mi się, że dla niej zwyczajnie bycie z nim (nawet koleżeńskie) jest ważniejsze niż Twój spokój i odzyskanie zaufania. Dziwne, że oczekuje, że to ty podejmiesz decyzje "czy powinna zerwać kontakt z tamtym gostkiem?"

Ona ma cie gdzieś. To jest po prostu straszne jak kobieta może robic coś tak podłego drugiej osobie ale z drugiej strony pamietaj że Ty na to pozwalasz. Ja na takich ludzi mam worek który nazywam "SOCJOPATA- kierunek Mozambik". Generalnie jednak rozumiem że kiedy sie jest "W" traci się rozumum, racjonalizm i percepcje postrzegania rzeczywistości. Też tak miewałam z ludzmi tego pokroju co twoja szanowna małżonka. Dopiero kiedy czlowiek stanie z boku, wyizoluje sie troche, zdystansuje lub rozstanie "ogar" przychodzi po miesiącu, dwóch... Różnie. Ważne ze szukasz pomocy, rozmawiasz z ludzmi na forum, pomagajac sobie tym samym. To juz swiadczy ze zaczyznasz myslec racjonalniej. O jakim my zaufaniu mówimy? Osoby wymagajace zaufania to zazwyczaj osoby ktorym najmniej powinnismy ufać. Gdzie się rodza tacy ludzie? Koszmar. Zdrada powinna konczyc wszytsko definitywnie i ostatecznie. To jest po prostu obleśne do granic możliwości.

"Nigdy nie dotknąłbym żony wiedząć, że bzykała się z innym.
Dlaczego.
Dlatego, że on ją dotykał, że ją splamił.
Jestem samcem i jako samiec nie toleruje innych samców."

Nie umiałabym dotknąć faceta po czymś takim. Nawet pocałunek i przelotny romans nieskonsumowany by mnie rozwalił. Jestem słaba psychicznie i wiem ,że ciągle bym miała przed oczami projekcje co on z nia robił, co mu sie we mnie nie podobało itp. Predzej czy pozniej by mnie to wykonczylo. Mozna chcec wybaczyć ale nie umieć nawet jak sie kocha. Tym bardziej nie rozumiem kobiet ktore dopuszczaja sie zdrady. Gdzie wyrzuty sumienia? No ale socjopaci ich przeciez nie mają...

Masz może ją w swoim posiadaniu? Mam na myśli w pdf?

Nie przekreślajcie jego relacji tu nie ma żadnej reguły, przepisu  zmam małżeństwa co po zdradzie od nowa się schodziły.
I nie kłamcie ze niema przyjaźni damko męskiej, dla mnie nie ma np przyjaźni męsko-męskiej ponieważ innych traktuję jak rywali, co najwyżej kumpel a pieści zawsze mam zaciśnięte.
To że bronię praw kobiet nie znaczy że nie jestem w relacji w stosunku do innych mężczyzn alfą.
On ma siłę widzi że ją kocha to czemu mu to odmawiacie, pytaj tylko o byłego.
Tych co znam jak osę rozchodzili to rozchodzili się z klasą w przyjaźni.

Tango dla dwojga. Każdy powinien ponosić konsekwencje tego co robi. Twojej żony nie spotkały żadne przykre konsekwencje w związku z tym miej na uwadze, ze może być powtórka z rozrywki. Moim zdaniem jeśli jej zależy na kontaktach z ex-kochankiem (bez względu na powody) to robi Ciebie w ciula.

Naprawdę ciężka sytuacja.. aż trudno jest mi sobie to wyobrazić. Wydaje mi się, że w tej sytuacji najlepiej byłoby gdyby nie widziała się z nim na co dzień, ale z tego co przeczytałam - pracują w jednej firmie. Ciężko doradzić

To jest współpraca nie przyjaźń, ja mam przyjaciółkę, moja żona ma przyjaciela i 4 jakoś nam się żyje.
Ja mam przyjaciółkę od 15 roku życia!!! ona od 17!!!
Mizoginista rogacz nigdy nie uwierzy w  przyjaźń damko-męską.
Podobne poglądy maił skrajny mizoginista, bigot, kryptogej Oscar Wilde.
Co do końcówki guzik prawda, może zmienił bym zdanie jak miłość ojcowska zmieniła by się w kazirodczą i pedofilską zarazem
Zawsze taki byłem to nie ideologia zawsze lepiej dogadywałem się z kobietami, były na pożegnanie pocałunki w policzki, usta(bez języczka).
A militarystom mówię nie jestem pacyfistą więc całkowicie ominąłem wojsko załatwiając na boku żółte papiery.

Czasami mam wrażenie, że cierpisz na werbalne rozwolnienie, Adrian, by nie powiedzieć - sraczkę. Czujesz przymus mówienia/pisania nawet jeśli to, co z ciebie wyjdzie to kompletny bełkot.

Wyobraź sobie, że w ramach, jak to nazwałeś, "współpracy" wielu żołnierzy płci obojga oddawało za siebie wzajemnie życie. A mi głupiemu zawsze wydawało się, że współpraca zakłada obopólną korzyść

Teraz do sedna. A ja mam przyjaciela od 7 roku życia (tak sobie współpracujemy już od 26 lat ) Masz przyjaciółkę, to wspaniale! Twoja partnerka-nimfomanka ma zapewne też wielu "przyjaciół" - również uroczo (w zależności od upodobań)! Tylko, dlaczego kogoś, kto ma inne zdanie niż ty nazywasz od razu mizoginistą. Mówisz do szczęśliwego męża i ojca córki (taka dygresja dla lepszego poglądu), nijak zatem etykieta mizoginisty do mnie nie pasuje.

Biednego Oscara zostaw w spokoju, był przede wszystkim biseksualistą i odsiedział w pierdlu swój czas za swoją orientację. Bigot? Przecież, to był libertyn i wzór dla wszystkich dandysów. Dla mnie pisarz ocierający się o geniusz.

Na litość, co mnie obchodzi, w jaki sposób żegnałeś z koleżankami, z języczkiem, w rączkę, w dupeczkę i w co tam jeszcze całowałeś!

Kończąc, ten męczący wywód, zapytam: Skąd wniosek, że jestem militarystą (co za słowo!)? Czy to może stąd, że pozwoliłem sobie na zobrazowanie ci przyjaźni męskiej w sytuacji ekstremalnej, jaką jest wojna w okopach? Co prawda wywodzę się z rodziny o dość silnych tradycjach wojskowych (właściwie większość należała do wielkopolskich struktur AK), ale daleko im było do militarystów...po prostu sytuacja wymuszała (II wojna). O sobie też tak wcześniej nie myślałem. Ach, tak zapomniałbym, byłem harcerzem przez dobrych kilka lat! Tak, to chyba to spaczyło mi psychikę i zamieniło w męską, szowinistyczną i seksistowską bestię Muszę koniecznie coś z tym zrobić

Co do twoich żółtych papierów. Ja bym się tym nie chwalił na lewo i prawo Co raz mniejszą mam przyjemność z prowadzenia polemik z tobą, Adrianie. Cała sytuacja, bowiem wydaje mi się całkowicie niesprawiedliwa, jeśli wiesz o czym mówię.

Pokój z tobą pacyfisto!

Jak dla mnie sama praca z byłym kochankiem nie jest głównym problemem ,jednak to co napisałeś o ich relacjach. Jeśli on ja traktuje jak spowiednika to jednak jest między nimi jakaś więź i nie mówmy tu o przyjaźni bo to raczej śmieszne. Obawiała bym się iż gdy pokłócicie się to ona pobiegnie się wyżalić a końcowy efekt już przerabiałeś. Nie musi zmieniać pracy wystarczy że postawi jasną granice co do ich kontaktów koniec rozmów na tematy prywatne. Co do kwestii zaufania to z ludźmi jak z nastolatkami stosuje sie metodę ograniczonego zaufania, nigdy nie można być pewnym drugiego człowieka na 100% i nic w tym złego. Postawienie żonie takiego wymogu jest raczej naturalną konsekwencją jej zachowania niż brakiem zaufania.