krokodyl666 napisał/a:"Ale ograniczenie terminu "zdrada" tylko do sfery fizycznej wydaje mi się sporym nadużyciem."
Nie jestem pewna, czasem linia pomiedzy zdrada "fizyczna" (rozumiana jak robienie czegos niekoniecznie tylko jako seks) a "psychiczna" (tzn. myslenie o kims etc.) jest umowna. Fakt, jak facet cie zaniedbuje, a nie widzi problemu umawiac sie z "przyjaciolka" to moze byc to uznane za zdrade. Ale z tego co rozumiem derek23 chce uniknac tego problemu (pisal, ze go to wlasnie trapi, ze jak jest z zona to mysli o tej drugiej). Generalnie chodzi mi o to, ze milo byloby nie oceniac go, nazywac takim i owakim tylko dac prawdziwa rade (co wiekszosc osob zrobila), co on z tym zrobi to juz jego broszka. Tylko z mojego doswiadczenia wynika, ze osoby, ktore sa pierwsze do oceniania innych zwykle jak same sie spotkaja z zyciowym problemem to nagle sie okazuje, ze takie znowu moralne nie sa. Czasem sa takie sytuacje zyciowe, ze nie da sie z nich wybrnac nie robiac komus swinstwa, nalezy wtedy po prostu starac sie zachowac tak, zeby jak najmniej skrzywdzic druga osobe. Jesli derekowi zalezy na zwiazku i zonie to musi sie skupic na niej i na tym jak ich relacje odswiezyc, jak nie jest pewien to mu to tez nie zaszkodzi, bo jesliby sie okazalo, ze jednak ta nowa cos naprawde dla niego znaczy to mu nie przejdzie. Moja rada jest taka, zeby to najpierw rozwiazal z soba samym i zdecydowal sie czego naprawde chce a potem wlaczal do tego zone/dziewczyne z pracy. To tez sa osoby z wlasnymi emocjami i dylematami i najlepiej bedzie kiedy on podejmie jakas decyzje, ktorej jest pewien i wtedy porozmawial z kim trzeba. A do tego potrzeba czasu.
Ależ naturalnie, że granica między obiema zdradami jest często zamazana. Pewnie dlatego, że one chcą być na ogół nierozłączne. Tak więc często zdrada emocjonalna jest wstępem, toruje drogę zdradzie fizycznej.
Choć bywa i odwrotnie, gdy to najpierw jest zdrada fizyczna, a później nadchodzi (lub nie) zdrada emocjonalna.
Ale trzeba mieć na uwadze, że zdrada emocjonalna już jest jakimś sprzeniewierzeniem wobec związku, wobec partnera. Na ile poważnym, to - tak jak już mówiłam - kwestia zasad. Są osoby, dla których zdrada emocjonalne jest gorsza, choć też faktem jest, że trudno ją zmierzyć, udowodnić...
W kwestii Dereka to ja mam jednak wątpliwości co do jego niewinności. Zrozumiałam, że jest szefem, albo przynajmniej kimś, kto ma sporo do powiedzenia w firmie. A kto jak nie szef decyduje, kto z kim na szkolenie pojedzie.
Jakoś mi to szkolenie i te pięć dni sam na sam brzmi podpadająco. Wiem, że ona taka mądra i kompetentna... ale jednak przyjęli więcej osób... a i pewnie byli jacyś bardziej doświdczeni pracownicy. A tu akurat trafiło na nią.
No chyba, że na szkoleniu było więcej osób, ale to jak to wytłumaczyć, że on z nią akurat tyle czasu sam na sam spędzał?
Spekuluję, oczywiście.
Wyrażam tylko wątpliwości.
Na moje oko, to się spodobała (fizycznie przede wszystkim), więc sporo czasu zaczął z nią spędzać i tak organizować pracę, by to było konieczne.
Łechtało go to miło.
Ale się zorientował, że jednak za bardzo się wkręca.
Oprzytomniał nieco i rzeczywiście przyszedł po radę. To go jakoś rzeczywiście podnosi w moich oczach.
Choć, moim zdaniem, pozwolił już się temu rozpalić... i teraz wszelkie próby spędzania na siłę czasu z żoną nie dadzą mu satysfakcji. Stąd uważam, że brutalne nieco komentarze, nierozczulające się nad jego losem, ale uświadamiające mu, gdzie zmierza i że nic nie dzieje się bez udziału jego woli, były na miejscu. Miały nim wstrząsnąć. Inaczej kolejnym wstrząsem będzie rozwód.
Takie moje zdanie 