Właśnie ukończyłem 18 rok swojego nędznego życia/moja historia

Witam
Do_mnie_mówisz- wiesz dużo jest trafnych spostrzeżeń w Twoim poście. Tytułem wyjaśnienia chciałbym powiedzieć, że nie kreuje tutaj żadnej postaci nick-The Prince of Darkness nie ma nic wspólnego z moim nocnym życiem, to pseudonim wokalisty mojego ulubionego zespołu, podpisuję się i pozdrawiam grzecznościowo pod każdym postem, bo traktuje go jak list. Staram się wiernie odtworzyć moją sytuację, nie zmyślam jeśli o to chodzi
Rodzina jest jaka jest na pewno takie a nie inne wychowanie mogło ukształtować moje spojrzenie na świat. Jednak jeden z psychiatrów powiedział mi, że rodziny się nie wybiera i nie da się jej zmienić, powiedział żebym się skupił na sobie. Od tego momentu nie przejmuję się nimi, niech robią co chcą, sam próbuje się z tym uporać i wiem, że i tak lepiej na tym wyjdę.
Czy próbuję coś zrobić dla siebie- oczywiście cały czas próbuje, i  choć brak mi sił, to i tak będę próbował, ponieważ co poniektórzy przywrócili mi wiarę w człowieka. Mam już dane kontaktowe do innego psychoterapeuty, dzwonię w piątek o ile nie będzie weekendował.
Jeszcze odnośnie chodzenia spać wcześniej, i sprzątania: pisałem już, że chociaż siedzę po nocach, to w dzień śpię mało lub wcale. Pokój już posprzątany na połysk- też pisałem. Jeszcze tylko powiem, że gdybym położył się o 22.00 to za nic w świecie bym nie zasnął przed 3.00, i nie ma to znaczenia ile godzin spałem dzień wcześniej. Ja po prostu nie jestem w stanie zasnąć wcześniej niż o 3.00, ostatnio sypiam po 4-5 godzin i czuję się dobrze, uprzedzę  następne pytanie- nie zalewam się kawą, żeby móc funkcjonować, taki mam po prostu rytm dobowy, obecnie taka ilość snu mi starcza i właściwie nie muszę już dosypiać w dzień.

Pozdrawiam
The Prince of Darkness

Gall_Anonim, ale Prince napisał, że w dzień śpi mało i nawet gdyby próbował zasnąć o 22 to i tak by mu się to nie udało.

A to i prawda. Ja myślałam, że mu od razu karzesz chodzić wcześniej spać.:P

Obecnie kombinuję w taki sposób, żeby kłaść się spać tak jak zawsze, ale wstawać po 4-5 godzinach i nie spać w dzień, jak na razie nie czuję zmęczenia z powodu zastosowania takiej techniki, ale jak przyjdzie zmęczenie a wydaje mi się, że przyjdzie, to wtedy może dam rady zasnąć wcześniej. Ja innego sposobu nie widzę, gdyż tabletki nasenne nie działają na mnie wcale.
Pozdrawiam
The Prince of Darkness

Więc teraz jest tak:
Wstaję rano koło 8,9 lekcje mam teraz wcześniej z powodu zmiany podziału godzin po maturach. Zapalam papierosa, włączam muzykę- to jest takie moje 5 minut. Następnie myję się, jem śniadanie, piję herbatę i zażywam swoje "wspomagacze". Później mam lekcje z reguły 4-5 godzin. Po lekcjach koło 13.00 jem obiad, zażywam drugą porcję leków. Po obiedzie zwykle wyjdę na chwilę na zewnątrz, lub położę się ale to tak maksymalnie na godzinę. Popołudnie spędzam raczej w pokoju- czytam to co mnie interesuje, siedzę trochę na komputerze, co jakiś czas zapalę. I tak schodzi do wieczora. Później jem kolację, biorę kolejną porcję wspomagaczy no i co? Siedzę na komputerze, czytam, słucham radia dotąd aż czuję, że padam, wtedy idę spać z reguły tak 3, 4 w nocy.
Nie jest to idealny tryb, ale na początku tematu pisałem swój tryb jaki miałem wtedy - jest jednak zasadnicza różnica, między tym a tamtym, moim zdaniem przynajmniej.
Pozdrawiam
Prince

Wiesz, był taki okres w moim życiu, że popadłem w depresje zaraz po rozstaniu się z dziewczyną, później do tego dołożył się koniec studiów i problem ze znalezieniem pracy. Robiłem podobnie jak Ty. Wstawałem, pierwsze co robiłem, to odpalałem komputer, po czym szedłem się umyć, zjeść i do komputera... dalej tyko przerwy na obiad, kolacje i toaletę.. tak aż do późnego wieczora. Co ja takiego robiłem na komputerze? Właściwie to nic... Udawałem, że żyje, choć tak na prawdę zamykałem się we własnym życiu pocieszając się tym fikcyjnym w Internecie. Z każdym kolejnym tygodniem tak spędzonym problem depresji tylko narastał, spadała chęć do życia i do tego by zawalczyć o swoje własne.  W pewnym okresie wyłączyłem się z kontaktów z ludźmi. Zacząłem momentalnie tyć, zapuszczać się i pogrążać. Wszystko odmieniło się gdy w końcu udało znaleźć pracę. Jako, że także pracowałem przy komputerze i to często bez czasu na podrapanie się po swoich 4 literach, w końcu miałem go dość. Wracałem do domu i nie mogłem patrzeć na swój komputer. Dostrzegłem wtedy, że to on był głównym powodem, przez który moja depresja się pogłębiała, a nie niepowodzenia w życiu. Ja po porostu zamiast zająć się sobą, chowałem depresję gdzieś w otchłani Internetu, udając że wszystko jest ok, tam gdzie nie muszę prosić się o akceptację mnie takiego jaki jestem. Przeszedłem w ostatnich 2 latach ciężkie chwile w toksycznym związku, który był ciężką szkołą życia i teraz po rozstaniu, powinienem popaść w jeszcze gorszą depresje niż ta, o której wspomniałem wcześniej. Myślisz, że tak jest? NIE! W końcu czuje, że mam kontrolę nad swoimi lękami, problemami i depresją, której nie dopuszczę do siebie już nigdy więcej. Zmiana otoczenia, ludzi, a przede wszystkim ruch, świeże powietrze momentalnie poprawiało moje samopoczucie i samoocenę. Po pewnym czasie gdy odłożyłem sobie trochę pieniędzy miałem marzenie by kupić sobie tablet graficzny, jako że grafika, to moja pasja. Jednak tuż przed zakupem... rozmyśliłem się. Pomyślałem, że jeśli go teraz kupię, to znowu przykuję się do ekranu i depresja może wrócić. Postanowiłem, że kupię sobie dobry rower by spędzać jak najwięcej czasu aktywnie po za domem. Z każdym dniem zapuszczałem się coraz to dalej na nim, czasem spędzając na nim długie godziny dziesiątki km od domu. Jazda na rowerze po za faktem, że wpływa na nasz mózg stymulując hormony szczęścia, sprawiła także, że zacząłem pozbywać się zbędnych kilogramów, moja kondycja i ogólne samopoczucie tylko się poprawiało. Poszedłem za ciosem i od tej chwili robiłem wszystko byle tylko nie dawać sobie powodów by przysiąść przed komputerem i wrócić do starego żałosnego żywota. Dziś cieszy mnie mnie najmniejsza rzecz, gest, słowo człowieka. Lubię rozmawiać, poznawać ludzi, spędzać z nimi czas i choć sam nie jestem typem "z wyższej półki" (jak to mówią kobiety), to siła i wiara w ten świat, a przede wszystkim we własne możliwości nie zanika.

Wybacz, że tak tylko o sobie tu piszę, ale chciałem specjalnie przedstawić Ci urywek ze swojego życia, by pokazać Ci, że jest szansa... jest możliwość wyrwania się z rąk tej ciemnej siły, która trzyma i ciągnie w otchłań żałosnego życia. Pamiętaj, że to Ty jesteś w swoim życiu najważniejszy! Ty jesteś w nim sobie panem i władcą! Wystarczy tylko pokochać siebie, śmiać się z innymi z siebie pokazując im, że ich prostackie opinie o Tobie Cię nie ruszają. Wystarczy odkryć w sobie to piękno, którym chcesz się dzielić. Wyjdź kiedyś z domu, przełam swoje lęki, wejdź na najwyższy szczyt okolicy nad ranem i wykrzycz światu, że kochasz życie! Wykrzycz z siebie wszystko co leży Ci na sercu. Nie przejmuj się, że ktoś Cie usłyszy i coś sobie pomyśli... pamiętaj, że to TWOJE ŻYCIE i TWÓJ ŚWIAT, w którym masz prawo robić co zechcesz. Proszę Cię, skończ lekcje, zjedz obiad i nie włączaj komputera. Odpocznij od niego. Wiem, że będzie Ci na początku ciężko, zaczniesz się nudzić, czuć lęk... ale uwierz mi, że w końcu zaczniesz także dostrzegać swoją właściwą drogę, dojrzysz jak bardzo człowiek potrafi odciąć się przed ekranem na swoje życie, tym samym psując je. Wyjdź z domu. Nie musisz od razu bóg wie gdzie chodzić, czy jeździć. Po prostu bądź w ruchu. Zaczerpnij świeżego powietrza o 4 nad ranem, gdy wstaje słońce. Nie patrz w lustro... jeśli Twój własny widok sprawia, że czujesz się gorszy od innych... przyjdzie dzień, w którym jeszcze spojrzysz na siebie i powiesz sobie: "Tak, jestem kimś! Jestem panem swojego losu i osiągnąłem swoje cele!". Z tego jak piszesz można wywnioskować, że jesteś bardzo inteligentną osobą, która ma duży potencjał. Nie obchodzi mnie to jak wyglądasz, co robisz, kim jesteś... Ja widzę to w Tobie co sprawia, że wyróżniasz się w tle pozytywnie. Zacznij od tego. Życie mamy tylko jedno i powiedz sobie tak: "Chcę by w ostatnim swoim tchnieniu, nie żałować żadnej chwili".

Trzymam za Ciebie "bracie" kciuki Dobry z Ciebie człowiek i nigdy o tym nie zapominaj

Przeczytałam wszystko z zapartym tchem, to co pisałeś od maja i nagle taka niespodzianka! Od samego początku czułam, że Ci się uda I też miałam wrażenie, że fajny facet z Ciebie
Aż lekko się wzruszyłam Gratuluje miłości! Tak, ona może zmienić dużo!
Sam widzisz, że warto było walczyć..

Przy okazji zmotywowałeś mnie do działania!