moja historia.... juz mam dość życia...

Witaj sylwias1987 ...
Rażąco zaniedbałaś rodzinę. Jeśli mąż potrafi udowodnić, że od 17-tej znikałaś z domu i nie zajmowałaś się dzieckiem - łatwo będzie mu udowodnić winę i ograniczyć Ci prawa. To samo dotyczy rozwodu z orzeczenie o Twojej winie. Obym się mylił, ale mąż już Ci nie ufa. Nie rani Cie słowami: "- Nigdy nie będzie już tak jak kiedyś było" - tylko stwierdza prawdę. Jesli masz tendencje do takich zaniedban, to znów kiedyś wrócisz do marginesu z którym hulałaś ... Nie wiem czego oczekujesz tu na forum, ale nikt nie będzie cię głaskał po główce - mówiąc: "Bedzie dobrze". Nie wiem czy znajdzie się ktoś kto zechce Cie wesprzeć. Tu ludzie walczą o dzieci, i bardzo chcą je wychowywać. Mają problemy i walczą z nimi zmierzając się ze swoimi nieszczesciami. A ty ... ty sama sobie zrobiłaś pod górkę, narazając na zaniedbania 4 - letnie dziecko !

Zaproponuje 2 rozwiazania, i powiedz co o tym myslisz ...
1. Porozmawiaj z mężem, powiedz, że zgłosisz sie do psychologa na terapię rodzinną, że będziesz w niej uczestniczyć i przestrzegac zalecen psychologa. Zrób tak - a nie tylko mów o tym ... !

2. Daj mężowi spokojnie odreagować, i pozwól na odebranie Ci praw. To smutne, i trudne rozwiązanie, ale widze w tym sens.
Gdy już tak się stanie - POKAŻ ! - że stac Cie na bycie matką i żoną. Ze potrafisz ... że ograniczenie zbliżyło Cie do dziecka a nie oddaliło. Znam wielu rodziców - którzy po ograniczeniu stali sie lepszymi rodzicami. Znam tez pary, które po rozwodzie, stały sie sobie bliższe i żyją ze sobą jak nigdy dotąd ...

Nie buntuj się w domu, bo jesteś z góry na przegranej pozycji. Przykro mi, ale nie umiem Cie pocieszyć ...

Bardzo zranilas swojego męża Sylwias!Naduzylas jego zaufania.On chcial ci pomoc,wyciągał rękę,a ty odrzucalas te pomoc.Dopuki nie poczynil pewnych krokow związanych z wychowaniem waszego dziecka...nie mnie to oceniać,bo sama wiesz jakie popelnilaś blędy.Teraz ciężko jest odbudowac zaufanie...Jednak osobiście uważam że szanse są.Jesli walczyl  wczesniej o ciebie o waszą rodzine to znaczy że mu zależalo...nie dziw się jednak ze traktuje cie w ten sposob...Czeka cie cięzka praca.musisz pokazac ze się zmienilas.Nie oczekuj od niego czulości w tym momencie.On sam po dlugiej obserwacji twojego zachowania może wrocic,w pelnym tego slowa znaczeniu.nie rób nic na sile.Nie namawiaj na seks,nie przymilaj się do niego.rob to co do ciebie należy...\Zajmuj sie dzieckiem,domem.to bardzo trudne zyc obok siebie ale teraz musisz pokazac ze na tę rodzinę zaslugujesz.Bądz odpowiedzialna!Ja wiem że ludziom trzeba dawac druga szanse i mam nadzieje że on tez to zrozumie.Trzymam za was kciuki!

Powodzenia Sylwias

Dziękuje Ci za odpowiedz.
Może ktoś wie gdzie zgłosić się na taką terapię małżeńską ale bezpłatną?
Mam nadzieje że ten czas coś pomoże a nie oddali jeszcze bardziej bo tego się właśnie boje że stwierdzi żyje tyle bez Ciebie i daje sobie świetnie radę.
Nie mogę tego zrozumieć jak może być jednego dnia świetnie między nami- normalnie rozmawiamy, trzymamy się za ręke podczas spaceru, przytulamy, całujemy, on nocuje itd a następnego dnia twierdzi że nic z tego nie będzie i wszystko cofa co mówił poprzedniego dnia:(
Jeśli chodzi o córcię to bardzo płacze jak musi iść juz do domu, w domu już mniej bo bawi się z rodzeństwem ciotecznym i ma zajęcie ale też sobie przypomina. Staram się jak najwięcej czasu spędzać z nimi, pokazać mu jak bardzo mi zależy (w zasadzie to nie staram się a tak jest).
Rozmawialiśmy o wspólnym zamieszkaniu razem i on jest na tak tylko jak zawsze kwestie finansowe psują...  Kiedy ma zły to też zrzuca to na pieniądze bo mu nie wystarczy itp

Myślę żę skoro było by między nami tak źle to nie spotykał by się ze mną, nie dawał szansy, nie mówił czułych słó, nie spał by ze mną, nie pomagał i to mnie podtrzymuje żeby się nie poddać a żeby walczyć bo jest naprawde o kogo.
Co do rachunku sumienia to zrobiłam go za późno, jeśli bym to zrobiła wcześniej nic by się nie stało. Ale jak mówią lepiej późno niż wcale.
Dziękuje bardzo za odpowiedzi i czekam na kolejne rady

Terapie rodzinne prowadzą przychodnie psychologiczno pedagogiczne, oraz Centrum Pomocy Rodzinie. Finansowane są przez UM i G wiec są bezpłatne. Mogę się oczywiście mylić, i jeśli tak nie jest, proszę by ktoś uzupełnił ten wpis.
Odbuduj swój związek i spraw by córeczka zapomniała o tym wydarzeniu z jej dziecinstwa. Da się !
W tym bałaganie, najbardziej ucierpiała dziewczynka. Duzo piszesz o tym, jaki ból sprawiają Ci słowa męża, ale pomysl o dziecku i o tym, co dzieje się w jej biednej małej główce ...

Mam nadzieje, że jest jeszcze jakaś szansa na uratowanie waszego związku. Życzę Ci tego, ponieważ pragnę wierzyć, że  zrozumiałaś swój błąd. Postawie męża się nie dziwie...pewnie trudno mu uwierzyć, że tak szybko zmieniły się Twoje życiowe priorytety. Raz utracone zaufanie bardzo trudno odbudować. Musisz być cierpliwa i wytrwała.Lekko nie będzie...

Wiem że nie będzie łatwo, wiem bo jest strasznie trudno:(
Dziś rano mu nie zależało na spotkaniu ale poszłam i czekałam aż wyjdą. Poszliśmy z córcią na plac, było naprawde dobrze aż nie zaczełam drążyć tematu- inaczej nie potrafie. Wtedy usłyszałam że on nie potrafi już tak, że między nami koniec bo przemyślał wczoraj wieczorem kilka spraw i chce sobie ułożyć życie na nowo, że już mnie nie kocha, że to tylko przyzwyczajenie- a dzień wcześniej mówił że gdyby mnie nie kochał nie spotykał by się ze mną. Że mi nie wierzy że go nie zdradziłam:( (jestem przeciwna zdradzie i brzydzę się nią gdyż wiem jak boli po 2 długoletnich związkach i nie potrafiłabym zrobić tego drugiej osobie) potem powiedział kilka przykrych słów, starałam się powstrzymywać łzy i mu powiedzialam że nawet jak nie daje mi szansy będe walczyć o niego do końca bo za bardzo go kocham żeby odejść od niego. Później spędziliśmy cały dzień w trójkę, było świetnie aż nie zaczynało któreś z nas tematu. Wieczorem odprowadziłam ich do domu i poprosiłam żeby mnie pocałował- zrobił to, powiedziałam że go kocham a on na to że on mnie też. Nie wiem już co o tym myśleć ale nie poddam się, będe walczyć o niego do końca...

sylwias1987 ...
chyba bardziej niż Ciebie rozumiem Twojego męża ... Przykro mi ....
Zacznij sama terapię ... psycholog podpowie Ci jak sprawić, by podstepnie sciągnąć tam córeczkę i meża ...
Zyczę Ci jak najlepiej, ale nie widzę tego w różowych barwach ...
Alkohol, jeszcze nikomu nie pomógł, a rozbił wiele związków i skrzywdził wiele dzieci.

I teraz ... nie chciałbym Cie szokować, ale jestem samotnym ojcem z prawomocnym wyrokiem przyznającym mi opiekę nad małoletnim dzieckiem, a jednym z powodów dla których moja ex żona nie ma tego prawa jest to, że nadużywała alkoholu i wybrała takie właśnie środowisko zamiast rodziny. Patrze więc na Ciebie przez pryzmat swoich spraw, i zachowałbym się dokładnie tak jak Twoj mąż.
Wybacz ...

Wcale to oczywiście nie oznacza, że nie masz dobrych intencji, i że faktycznie nie potępiasz się za to co zrobilas ... Byc może jestes na prawde wartościową kobietą, ale przeszlości nie zatrzesz ... Stalo sie ...

A czy Twoja żona zrozumiała swój błąd? Czy starała się coś naprawić? Walczyć o Was? Czy poprostu poczuła ulgę i odeszła?
Ja jestem pewna czego chce, wiem co źle zrobiłam i za co się wstydzę... Wiem że nigdy nie zrobie tego co robiłam, żę żałuje tego jak diabli i że alkohol zniszczył priorytety życiowe, stał się ważniejszy.
To co zrobił mój mąż było dla mnie na początku straszne ale są tego plusy- otwożył mi oczy. Jeśli by tego nie zrobił dalej bym piła. Jak chodziłam na terapię słyszałam dużo historii, mogłam tak samo skończyć jak inni. Ten plus jest taki że w dobrym momencie się opamiętałam a nie kiedy byłam na dnie. Żuciłam alkohol w jedną chwilę. Miałam wybór z lewej alkohol z prawej rodzina. Wybrałam prawą stronę. Nie myślę wogóle żeby się napić a moje myśli kręcą się tylko w stronę rodziny którą straciłam. Myśle o nich 21 godz na dobę. W pracy robie wszystko jak automat, a myślami jestem gdzie indziej. Wychodzę z pracy i lecę do nich, poźniej 3 godz snu. Będe walczyć aż mi się uda, aż mi uwierzy. Bo go kocham i nie chce go stracić. Czasem słowa bolą ale nie pozbawiają mnie miłości do niego, nie przerażają... Wierzę że to wszystko da się odbudować tylko niestety tylko ja a on stracił wiarę. Muszę być silna za nas dwoje.

The Devil wielki szacunek dla Ciebie!Nie potrafie nic innego dodac...
Pozdrawiam

Nie widziałeś już sensu tego ratować? Czy poprostu ona nie chciała? Nie starała się zmienić dla Ciebie?
Ja staram się być silna i wmawiać sobie że się uda, bo kiedy słyszę - Nie chcę się z Tobą spotkać to powraca płacz, bezsilność i wizja straty wszystkiego. Boję się  każdej minuty, każdego jego słowa, boje się że nie będziemy razem... Kiedy go słyszę boję się i ciesze. Tęsknie za nim strasznie, a kiedy go widze i nawet jest nie miły ja jestem szczęśliwa chodz boje się że zaraz powie że idzie do domu, że nie może na mnie patrzeć itp a to strasznie boli. W środę idę do socjalnego po poradę a w piątek do psychologa. Muszę bo już nie radzę sobie, przerasta mnie to. Zawsze mówiłam że nie wezmę prochów nawet od bólu głowy a teraz czuje że potrzebuje czegoś. Schudłam 3 kg a i tak mało waże, nie śpie, nie jem- mam uczucie piłki w gardle. Usycham z tęsknoty. Naprawdę za tą jedną szansę oddałabym dużo. Boli mnie to że on jest taki silny albo może gra że mu nie zależy, może probuje się sam do tego przekonać że nic nie czuje juz do mnie chodz mowi że nie myśli wogóle o mnie jak mnie nie widzi, a kiedy widzi powracają wspomnienia. Boli że tak go zraniłam, takie slowa powiedziałam, a teraz on podobne mówi mi... Ja żałuje a on się z tego śmieje i mówi że mnie zniszczy, że jeszcze trochę a nie zobaczę jego i córki... Sama już niewiem co mam myśleć bo po chwili rozmawiamy normalnie i znów go nachodzi ranienie mnie. Wczoraj kilka razy powiedział że to przyzwyczajenie, ze to koniec, że nigdy nie bedziemy razem, że mnie nie kocha, nie pozwolil sie dotknać a na dowidzenia po poproszeniu go o pocalunek pocalowal i powiedział że też mnie kocha... Może słabo znam psychikę facetów i ktoś mi to wytłumaczy, bardzo prosze....

Toważystwo było imprezujące to fakt. Z nikim nie utrzymuje kontaktów poza moją przyjaciółką ale to też bardzo mało gdyż nie mam czasu, wole ten czas spędzić z nimi niż wylewać łzy bo one nie pomogą...
Co do sprawy- Mąż dał mi szansę miesiąc temu, po 2 tyg stwierdził że wycofa sprawę. Po równo miesiącu od dania mi szansy doszedł do wniosku że jednak nie potrafi ze mną być bo go to boli. Dziś natomiast starałam się nie być smutna i nie "użalać się nad sobą" byłam uśmiechnięta aw zasadzie starałam się, rozmawialiśmy omijając tamte czasy, sam mnie pocałował i przytulił, nie unikał kontaktu wzrokowego tak jak to było do tej pory. Teraz czekam na telefon od niego i strasznie tęsknie. Nie poddaje się chodz by miało to trwać kilka lat.
U mnie jest inaczej niż u Ciebie, ja nie chce dla niego źle, nie chce z nim walczyć bo nie potrafie, za bardzo go kocham żeby stanąć po drugiej stronie muru.

Sylwia ludzkie doswiadczenia sprawiaja ze sa po stronie osoby ktora miala taka sama sytulacje,
tak jak the devil, rozumiem go, ma swoje przeycia i se wyobraza jak to jest i co zafundowalas swmu mezowi, ale nie badz bezlitosny, owszem zrobila Sylwia zle, ale zauwaz ze zaluje ze sie stara mysle ze tyle powinienes docenic i masz bardzo pomocne doswiadczenia, powiedz jej jak ma se zachowac, co by uratowalo twoj zwiazek, the devil pomoz jej aby nastepna rodzina sie nie rozpadla.
co do ciebie Sylwia, mysle ze twoj maz sam nie wie co czuje, mocno go skrzywdzilas a z drugiej strony nie umie bez ciebie zyc, wydaje mi sie ze najlepszym lekarstwem jest czas i na kazdym kroku udowadnianie ze juz nigdy taka nie bedziesz jak kiedys, zadaj se tylko pytanie czy wlasnie tak chcesz zyc, czy chcesz byc matka i zona i to na cale zycie.
wiernosc to nie tylko niewspolrzycie z innym, skoro tak pomyslal to pewnie mial ku temu powodu, zdradzilas go spedzajac wiekszyosc czasu z innymi, z innym facetem, napewno bylas nim zajeta, zafascynowana, czy to nie jest juz tak amalutka zdrada?
poza tym co do dziecka to sie zgadzam z kolega, nie masz prawa krzywdzic dziecka!! musiscie zrobic wszytsko aby ona wiecej juz nie cierpiala, mysle ze i ty i twoj maz musicie postawic to na 1 miejscu i tak jak mowie, nic nowego ci nikt nie poradzi, staraj sie, badz blisko, moze nie draz tematu, ale badz matka i zona, ugotuj obiad, posprzataj w mieszkaniu, spotykajcie sie czesto pomalu mam nadzieje ze jakos wrocicie do siebie...
teraz wszystko jest w twoich i meza rekach

Dziękuje Ci bardzo za rady.
Będe codziennie opisywać co się zdażyło, pomaga mi to bo ogólnie zostałam sama, nie mam z kim porozmawiać, poradzić się. Mam nadzieje że nie będzie Wam to przeszkadzać.

Właśnie zadzwonił- zapytał czy nie widziałam jakiś nowych ogłoszeń o mieszkaniach:) kazał mi iść spać i się wyspać wkońcu:) Ogólnie zauważyłam że przeszkadza mu narazie rozmowa o uczuciach, kiedy jestem smutna przy nim i wtedy on zaczyna myśleć i się poddaje.

Moje zaniedbanie do dziecka to właśnie to że nie spędzałam z nim każdego wieczoru, nie było to codziennie że nie wracałam do domu a raz góra 2 dni w tygodniu. Ogółem codziennie gotowałam obiad, karmiłam dziecko, sprzątałam, prasowałam, prałam, bawiłam się, wychodziłam na dwór może nie tak często jak powinnam. Ale piłam przy dziecku, a pozniej wychodziłam bo twierdziłam że ja też musze mieć coś od życia, mieć z kim pogadać i opuscic problemy dnia codziennego. Mężowi powiedziałam to samo że już nie wytrzymuje, ze musze też poodychać, że duszę się już w domu z tymi obowiązkami. Zmienił się : zaczął bardziej mnie zauważać a nie komputer i swój odpoczynek po pracy, wychodził na spacery ze mną, był bardziej czuły tylko ja tego nie doceniłam. Kiedy byłam pijana wyzywałam go, mówiłam przykre rzeczy których normalnie bez alkoholu bym nie powiedziała. Nie przeszło by mi to przez język. Ogółem to on mnie prosił, przepraszał, martwił się i nie spał po nocach, on wtedy kładł mała i pocieszał kiedy pytała gdzie mama:( Wiem że zrobiłam im coś okropnego ale naprawde bardzo tego żałuje, chce to naprawić i być taką matką i żoną jak kiedyś kiedy alkohol i egoizm mną nie zawładneły. W tym momencie nie nawidze alkoholu, nie moge na niego patrzeć bo wiem ile zniszczył w moim życiu. Widzieliście alkoholika który z dnia na dzień rzuca alkohol i nie tęskni za nim? Ja tak miałam. Pomyślałam że jedno drugie wyklucza i wybrałam rodzinę. Był dla mnie ważniejszy niż osoby które mnie kochały i potrzebowały. Wstydzę sie naprawde tego strasznie.
W ciągu jednej nocy zrezygnowałam z alkoholu, ze znajomych i stwierdziłam że muszę dużo zmienić w swoim zachowaniu chodzby kłamstwa bo kłamałam żeby wyjść wypić. Jednym słowem wszystko złe co robiłam to przez to głupie piwo:( Jeśli chodzi o zdradę to jej nie było, mąż uważa ze skoro mnie nie było w nocy to że zdradziłam go napewno. Przeżyłam 2 zdrady od dwóch facetów, z każdym w 2 roku spotykania się, które zresztą wybaczyłam i zostałam kolejny raz zdradzona. Uważam to za najgorszą z możliwych rzeczy jakie można zrobić komuś i nigdy nie potrafiłabym tego komuś uczynić. Jeśli się zdradza to wedłog mnie nie kocha się meża/żony.
Ostatni moment którego najbardziej nie potrafie sobie wybaczyć to ten kiedy mąż błagał i prosił żebym została a ja wyszłam z kolegą na piwo. On miał łzy w oczach, a ja myślałam tylko żeby się wyrwać i otwożyć tą puszke. Później szukał mnie i znalazł a ja mu powiedziałam spier... ;(
Byłam dla niego okropna, byłam naprawdę nie sobą, nie wiem co się ze mną stało, może to wpływ słów znajomych że powinnam też robić coś dla siebie. Trudno mi to wytłumaczyć sobie. Ale myślenie nie trzeźwe jest inne. Teraz wiem że to alkohol i moją głupotę straciłam dużo.

Natomiast teściowie mają żal do mnie że wychodziłam, a ja wtedy myślałam żę mam takie prawo. W chwili obecnej nie odzywają się do mnie. Natomiast moja mama stara się nie wtrącać bo wie że i tak nie zrezygnuje z walki o męża i córcie.

Nie pije 33 dni. Trwało około 2 miesięcy ale 2 ostatnie tygodnie były najgorsze. Teść nie wtrąca się , dla niego najważniejszy jest alkohol.

Hmm myślałam podobnie jak Ty że teściowa nakłania męża i chce mu "pomóc". W weekend wrócili z urlopu po ponad tygodniu, była z nimi moja córka zresztą jak co roku. Tak mogła jej mówić dużo rzeczy na mój temat i znając ją pewnie tak było gdyż sama słyszałam jak jeszcze tam mieszkałam że zamiast mi powiedzieć co ją bol do mojej osobyi to mówiła to dziecku. Natomiast tego dnia kiedy wrócili mój mąż stwierdził ze to bez sensu próbowanie- zbieg okoliczności lub nie. Zapytałam go o to czy sam nie może zadecydować o swoim życiu tylko inni muszą mu pomagać w tym. Powiedział że on z nimi nie rozmawia tak jak mi się wydaje. Że sam przemyślał i do tego doszedł. Ale teraz sama nie wiem co tak naprawde myśli bo myśli różnie a jedno zdanie potrafi mu odebrać nadzieje o ile coś takiego ma. Powiedział żę oni się nie wtrącają w to i że nie rozmawia z nimi na ten temat. Że wyrzucił tylko ból co mu zrobiłam 1 dnia jak się wprowadził i więcej nie rozmawiał. Nie wiem czy taka rozmowa z teściową ma sens gdyż ona jedno myśli a drugie pokazuje słowami i emocjami. Nie rozszyfruje jej bo nie potrafie. Ma również duzy wpływ tu moja szwagierka, która również tam mieszka i przeszkadzaliśmy jej do opanowania pokoi. Zresztą kiedy sie wyprowadziliśmy pokoj zaczął być remontowany pod sypialnie i mąż na dłuzszą metę nie może tam zostać.
Czasem myśle że mąż tym zachowaniem chciał mi pokazać jak to go bolało, że bolały go sowa które mi mówił ale grał żę mu z tym dobrze bo naprawde jego zachowanie zmieniło się o 180 stopni. Mam nadzieje że dam radę to naprawić i będzie znów cudownym człowiekiem a nasz związek zyska na tym co jest teraz. Długa droga ale myśle że warta swojej wagi. Nie tracę nadziei bo widze że są te chwile kiedy sobie daje rade z tym, że też ją widzi np wczorajsze pytanie- są jakieś nowe mieszkania na sprzedaz? Widać że myśli o tym a może to tylko gra, może tylko daje mi nadzieje a później mnie zniszczy- sama już nie wiem. Ale dalej będe walczyć, może "przejade" się na tym a może nie. Dopoki nie sprobuje nie dowiem się.
Odpiszę jak wróce z pracy po 14. Będe miała w pracy znów coś do przemyślenia, czasem mam już wrażenie że o niczym innym juz nie myśle tylko o tym i to non stop. Nawet jak śpie śni mi się.

Sylwia, nie wiem czy jesteś alkoholiczką, czy nie, chociaż bardziej mi to wygląda na bunt młodej dziewczyny, którą przerosło zwyczajne życie, małżeństwo, macierzyństwo i trudy z tym związane. Oczywiście jesli prawdą jest to co piszesz, że Twoje szaleństwo trwało dwa miesiące. W każdym bądź razie Devil ma rację, że droga do naprawy związku wiedzie przez tesciową.
To co wyczyniałaś zapewne było dla niej niepojęte i straciła dla Ciebie serce i szacunek, tym bardziej że sama ma doświadczenia z pijącym mężem. Gdybym to ja była Twoją teściową też pewnie by tak było. Co możesz zrobić? Okazac skruchę, uznac jej prawo do takiej a nie innej postawy, nazwać uczucia, którymi sie kieruje, poddać się ocenie i poprosić o wybaczenie. Droga do wybaczenie wiedzie przez zajęcie sie skrzywdzonym, nie krzywdzicielem. Teściowa ma prawo Ci nie ufać, Ty to uznaj. Swoją odmianę udawadniaj czynami, nie słowami. Jeśli teściowa poczuje, że Ty ją rozumiesz, jej serce może zmięknąć i przynajmniej nie będzie dążyła twardo do zemsty. Moje serce by zmiękło.
Zreszta Twój mąż tak samo jak tesciowa zawiódł się na Tobie. Bardzo go skrzywdziłaś, musisz tę krzywdę uznać. I powiedzieć mu, że rozumiesz co czuje, uznać jego prawo do odmowy wspólnej terapii, bo On nie czuje się winny i nie jest winny naprawdę. Uznać i zrozumieć jego ambiwalencję w stosunku do Ciebie, to że raz Ci mówi, że kocha, a drugi raz, że nie chce na Ciebie patrzeć. Nie drąż tematu, nie zajmuj się sobą, gdy z nim jesteś, nie zapewniaj ciągle, że się zmieniłaś, bo to i tamto robisz, a czegoś juz nie. Nie koncentruj się na sobie, skup się na mężu, bo to ON jest skrzywdzony, Ty jesteś krywdzicielką. Z pokorą proś o wybaczenie i zapewnij że przyjmiesz pokornie jego decyzję co do przyszłości Waszego związku. W czasie gdy "odbiła Ci palma" nie myślałaś o mężu, zajmowałas sie tylko sobą, więc teraz zajmij sie NIM, zrozum GO. Zwykłe przepraszam i wybacz to za mało, skrzywdzony potrzebuje, by krzywdziciel uznał i zrozumiał co zrobił skrzywdzonemu, by to wyraził, by sie nim zajął, poddał "odpłacie", schylił głowę z pokorą.
Twój mąż Cie kocha, ale potrzebuje wyrzucić z siebie swój ból, rozczarowanie Tobą i zawód. Wspieraj go w tym. A jeśli uda Ci sie sprawić, że tesciowa odpuści, jesli uda Ci się zmiękczyć jej serce na tyle, żeby powstrzymać ją przed zemstą, myslę że nie wszystko stracone.
Wierzę w Twoja przemianę, w Twój szczery żal i skruchę. Chodzi o to, by Twoja rodzina też w to uwierzyła i poczuła.
Powodzenia!

Cała prawda jest w pierwszych trzech zdaniach. Była zawsze przeciwko tobie i znalazła w koncu okazję by się pozbyć Ciebie z życia jej syna.
Oby wasza miłość była silniejsza, niż jej zawistne plany. Pamiętaj tylko, że niejednokrotnie trzeba odegrac teatr, żeby osiągnąć swój cel. Tu niestety należałoby przed teściową. Wiekszość waszych małżeńskich kłopotów, może mieć początek właśnie w tej kobiecie ...

Dzięki syla135 za mile slowa. Zostalem tu dla dobra tej rodziny i dla dziewczynki, której los i tak nie jest znany. Ale starczy juz jej przezyc i zbędnych stresów. Oby wygrala milosc, która jeszcze nie wygasła. Zawsze jestem tam, gdzie czuję się najbardziej potrzebny ...
Pozdrawiam Cie syla135, i tak pewnie znajdziemy się gdzieś w trudnej dyskusji, bo jakoś tak się składa, że spotykamy się w najtrudniejszych sprawach ... tam gdzie najwięcej łez i cierpienia ...

Pewnie Cię to zezłości, ale co tam. Będąc niejako z drugiej strony barykady i patrząc z tej strony powiem wprost - czy nie miała racji?
Rozwaliłaś życie JEJ dziecka i wnuczki. Trudno za to oczekiwać akceptacji i ciepłych uczuć. CHYBA prawo do urazu to mają Ci, którzy zostali zranieni. Ty raniłaś. Czy byłabyś obojętna gdyby ktoś krzywdził twoje dziecko? Można chociaż próbować stawiać się w czyjejś sytuacji, choćby po to aby lepiej ją rozumieć.
Podziwiam twoją walkę o rodzinę, uzyskaną świadomość własnych głupich zachowań i to, że bierzesz za nie odpowiedzialność. Nie myśl jednak, że wszyscy naokoło od razu uwierzą w twoją przemianę. Musisz ich przekonać czynami a zapiekanie się w złości na teściową w tym nie pomoże. Może przemyśl swoje stosunki z teściową i zastanów się jak one mają wyglądać w waszej przyszłości, bo ona jako matka twego męża w niej będzie zawsze.

Walka o rodzinę sylwias ... to nie jest zwykła walka. Zwłaszcza o taką rodzinę, w której jest małe dziecko. Nie musisz nic grac, bądź szczera i rozmawiaj z nią, spróbuj polubić zapominając o jej fałszywych zachowaniach. Nie patrz teraz w przeszlość tylko w przyszlosc. Spróbuj sama ocenić, dlaczego ona Cie nie lubi, próbuj zmienić w sobie cech, które ona negatywnie postrzega. Przemawiaj do niej nie tylko osobiści ale także przez osoby jej najbliższe. Robiłem takie rzeczy, i wiem ze to możliwe. Wiem, że i ty byś potrafila, nawet gdybyś miala ją pocalować w sam środek d...y. Tu już nie chodzi sylwias o odratowanie waszych stosunkow, tylko o to, że male dziecko kazdego dnia, doznaje krzywdy spowodowanej rozląką z Tobą. Zalatwiajcie to mieszkanie. A jak nie - to przekonuj męza na wprowadzenie sie na to wynajete w ktorym obecnie mieszkasz. To ty masz wychowywac corke a nie tesciowa, to ty masz zaspakajac jej emocjonalne potrzeby, a nie tesciowa, to ty do jasnej ch...y jestes jej matką.

Właśnie o to chodzi "małymi kroczkami". Nic na siłę, i wszystko rozważnie ... bez nerwów ...
Nie powiedziała Ci osobiście, że nie masz tam wstępu. Nie miała odwagi Ci tego powiedzieć, więc nie będzie miała odwagi Cie wygonić.
Przełam siebie i zrób to, przynajmniej bedziesz wiedziała na czym stoisz ... Może ona czeka właśnie az pokażesz swą życiową mądrość.

A to tez jest dobry sposób .... próbuj więc tak jak mówisz ... ale rozmowe i tak musisz kiedys podjąć. Ona zauwazy ze sie zmieniłaś, bedzie myslała jednak, że nie wiadomo kiedy znów Ci odwali.

I teraz tak psychologicznie ....
Gdyby chodzilo o męzczyznę, to sposób z zauwazeniem byłby napewno najlepszy ... Do kobiety nie przemawia sam wzrok czyli to co zauwazy.

Dzięki delphine ... ...

Uściślijmy tylko ...
Teścia zostaw w spokoju. To statysta. Nie pełni w rodzinie żadnej ważnej roli. Nawet jesli ma własne zdanie, to nie wolno mu go wypowiadać, lub natychmiast jest gaszony. Nawet nie próbuj z nim rozmawiać. Jest ofiarą. Zdezorientowany i przekrzyczany. Nie warto zawracać sobie nim głowy.

Teściowa to mózg operacji. Cięzki kaliber. Beton. Dyktatorka. Kieruje wszystkimi i wszystkim. Myśli że pozjadała wszystkie rozumy. Lubi jak jej się przytakuje. Gdy się tańczy - tak jak zagra. Walczy z wszelkimi sprzeciwami i lubi być w centrum uwagi.

To taki krótki obraz psychologiczny rodziny. Do tego dolicz jeszcze fakt, że w kobietach niemal przez całe życie jest silny instynkt macieżyński. W pewnym wieku ( jak sądze w chwili obecnej) on sie nasila. Stąd babcie chętnie chodzące z wózkami, lubiące wtrącać się między rodziców wnuczki czy wnuka. Sylwias ... ona zawładnęła Twoim dzieckiem - wykorzystała moment waszych nieporozumień i sporów. Ona spełnia swoje kobiece zachcianki, nie licząc się z tym, że najbardziej ucierpi na tym Twoja córka.

The Devil jestem pod wrazeniem - uklon w Twoja strone.

Sylwias slusznie malymi kroczkami- pamietaj wygrana jest twoja rodzina i jej szczescie a o to warto powalczyc .

Jak ty płaczesz ze szcześcia, to babcia obgryza paznokcie, i obmysla nowy plan pognębienia Cie w oczach swojego syna.
Porządek więc powinnaś zacząc od niej.

Posiadając swoje doświadczenia z teściową napiszę - NIE SZARŻUJ!

Z tego co wiem to on długo tam nie może mieszkać więc to by się wykluczało.
Mówi że mało rozmawia z mamą a ja mu ufam chyba. Chodz czasem się boje że robi to specjalnie żeby mnie zmylić do czasu rozprawy o odebranie praw.
Staram się wierzyć że chce być ze mną, że chce żeby wyszło. Obserwuje, patrze na jego kroki w tą strone i zaczynam wierzyć.

Kochana- może to Cię przekona.
Miałam najwspanialszą na świecie teściową - z czystym sumieniem mówiłam o niej "druga mama". Bardzo się lubiłyśmy, wspierałyśmy - sielanka. Do czasu, gdy śmiałam stwierdzić, że z chorym psychicznie jej synem a moim mężem już dalej nie dam rady żyć.
Stan na dziś - myślę, że nienawidzi mnie tak bardzo, jak nikogo na świecie. Pomimo iz obie mamy wykształcenie medyczne - zaprzecza faktom właśnie medycznym. Totalne wyparcie. Nic nie dociera. A ktoś przecież musi być winny - c'est moi.
Myślę, że moje istnienie jest jej największą życiową porażką

The_devil Nie wiem kim jestes, ale wielki szacun dla Ciebie!!! Nie często spotyka się takich ludzi...

Szkoda że nie trafiłam tu jak sama się rozwodziłam.... 

sylwias1987  Trzymam kciuki za powodzenie Twojej ''walki''....

The_devil jest człowiekiem. Taktykiem rozwodowym. Od zawsze interesował się rozwodami z trzech punktów widzenia - z jego ... z jej ... i z sądu. Swoją wiedzę z zakresu psychologii pozyskał na studiach i na własne życzenie pogłębił ją w kierunku, dzięki któremu może pomagać innym. Z trzech punktów widzenia wybiera jeden, względem którego będzie to najlepsze dla dziecka. Inne zainteresowania związane z tą listą to prawo rodzinne i karne.
Poza tym miło mi Cie poznać aniaelb i usłyszeć od Ciebie ciepłe słowa.

sylwias1987 ... na Twoj ostatni post można by było pisać i pisać, ale na obecnym etapie, odpowiedź ta nie ma specjalnego znaczenia. Dlatego pisz do nas dalej. Przyglądnijmy się temu, co wydarzy sie w ciągu najbliższych kilku dni ...