Historia mojego trudnego życia

Zacznę od tego , że piszę na tym forum po raz pierwszy, ale od jakiegoś czasu śledzę wątki. Jestem pełna podziwu dla Was wszystkich i wiele przeczytanych tu historii wyciskało mi łzy z oczu..Mam nadzieję, że może i mnie ktoś pomoże.
Moje życie jest trudne, bo poniekąd sama je takim uczyniłam, bo nie umiałam nigdy powiedzieć dość osobom które mnie krzywdziły, bo nie kochałam samej siebie, bo miałam wrażenie, że nikt nigdy nie kochał i nie akceptował mnie.
Moje pojawienie się na świecie, to była pomyłka, wpadka, jeden głupi błąd mojej mamy.Moi rodzice nigdy mnie nie chcieli, dali mi życie przez przypadek a potem ich życia posypały się jak domki z piasku. Stworzyli rodzinę, tylko dlatego że pojawiłam się ja, ale to była najgorsza rodzina jaką znam. Zamieszkali z rodzicami mojego ojca i przez długie lata tworzyli sobie piekło na ziemi. Kłócili się bez przerwy, ze sobą i z moimi dziadkami, pili, posługiwali się dziećmi, grali na emocjach, szantażowali samobójstwem. Prym wiodła mama - albo zapłakana, albo pijana albo nieobecna. Nigdy jej nie miałam, nie mam jej do tej pory. Od samego początku czułam się winna temu wszystkiemu. Myślę, że mama w jakiś zupełnie irracjonalny sposób przerzucała na mnie odpowiedzialność za swoje nieudane życie. Nie do końca potrafię to wytłumaczyć ale tak właśnie zawsze się czułam.Całe dzieciństwo miałam wrażenie, że rodzice mnie nie kochali, uważałam, że kochali tylko moją młodszą siostrę.Ja czułam się traktowana na zasadzie - skoro jesteś to trudno, ale nie sprawiaj problemów, bo i tak robimy ci łaskę, że w ogóle dajemy ci swoją obecność.Do dziś często czuję się tak samo...Ciągle się bałam...wszystkiego, najbardziej mamy,że znowu będzie płakać, kłócić się...nigdy nie umiała ze mną rozmawiać, nigdy nie pochyliła się nade mną. Powiedziała, że jestem jej błędem, zawsze czułam się winna jej łez. wiele razy chciałam umrzeć, już jako mała dziewczynka. Czasem uciekałam w idealny świat wyobraźni, ale niestety zawsze musiałam wrócić.Moja młodsza siostra zawsze była traktowana jako ktoś lepszy ode mnie, ciągle mnie do niej porównywano, ciągle słyszałam - jest ładniejsza, fajniejsza, mądrzejsza. Tak bardzo chciałam być taka jak ona, ale nie potrafiłam.Myślałam sobie - rodzice mnie nie kochają bo nie jestem taka jak ona, jestem do niczego, jestem winna wszystkich ich problemów, moja mama płacze przeze mnie...Kiedy poszłam do liceum, moje życie stało sie jescze gorsze...Byłam totalnie zakompleksiona, zagubiona, nie umiałam nawiązać żadnych przyajźni. Tak bardzo czułam sie samotna. Miałam poważne problemy z zasypianiem, podkradałam mamie tabletki na sen.Robiłam to tak żeby zauważyła, bo chciałam zwrócić na siebie uwagę, ale gdy sie zorientowała, sama zaczęła mi je dawać, żeby mieć minie z głowy. Miała inne problemy a nie fanaberie nastolatki. Musiałam sie dobrze uczyć, za każdą gorszą acenę była awantura. Co innego moja siostra - od niej nić się nigdy nie wymagało, wytarczyło, że była, nic więcej nie musiała. Studia i wyprowadzka z domu były jak wybawienie. Pojawiły sie jednak nowe lęki. Zaczęłam widzieć w sobie kobietę  nieatrakcyjną, nieciekawą, pozbawioną uroku. Miałam fobie myślenia o przyśzłości, bałam sie że zostanę starą panna, że nikt mnie nie zechce, właściwie to byłam tego pewna...Rodzina podsycała to wszytsko nieustanie poddając kontroli moje życie, mimo tego że byłam poza domem. I ciągle nowe wymagania, nowe poprzeczki- musisz mieć najlepsze oceny, musisz udowodnić, musisz pokazać, jesteś winna, jesteś do niczego. Wtedy też w moje życie wkroczył alkohol, jak sie upiłam to byłam odważniejsza, to było mi wszytko jedno. Mężczyźni, którzy pojawiali sie wtedy w moim życiu traktowali mnie fatalnie - wykorzystywali, oszukiwali, porzucali.Oczywiście teraz wiem, że sama na to pozwałałam, ale spragnoina bliskości i odrobiny akceptacji byłam w stanie zrobić wszytsko żeby ktoś mnie pookochał..Uwikłałam sie wówczas w jeden dłuższy związek, przez który bardzo wiele wycierpiałam. Pamiętam jak tęskiniłam wtedy do mamy..a jej nie było..
Słońce zaświeciło gdy spotkałam mojego męża..Zakochałam się cudownie i z wzajemnością, fruwałam 2 metry na ziemią. On mnie kochał , zabiegał o mnie , adorował, podobał się moim rodzicom, co też nie było bez znaczeni. I to on powiedział mi prosto i jasno, że za dużo piję, to on otworzył mi oczy i dzięki niemu zrozumiałam, że muszę przestać. Będę mu za to zawsze wdzięczna.Problemy pojawiły się, gdy do boju stanęła jego mama. Nie lubiła mnie,ale chciała żebyśmy zamieszkali u niej, nie mogła pogodzić się z odejściem syna z domu, stawała między nami. Walczyłam a on robił sie coraz bardziej rozdarty...Wzięliśmy ślub, ale on nie był z tego powodu najszczęśliwszy, a dla mnie to była kolejna wygrana bitwa w wojnie z jego mamą. Nie dałam mu czasu, nie pozwoliłam, żeby spokojnie odszedł z domu, żeby do tego dojrzał, naciskałam, bo bałam sie że odejdzie...bardzo sie bałam. Po ślubie wyjechaliśmy do pracy za granicę, żeby zarobić na własny dom. To były dobra lata. Byliśmy zdani na siebie, tak naprawdę wtedy zaczęliśmy sie siebie uczyć, docierać sie, zdala od swoich rodzinnych domów.Tam też wydarzył sie najwspanialszy cud, największe szczęścia, a mianowicie poczęła sie nasza córka!Tuż przed porodem wróciliśmy do Polski.
Takie było moje życie..a jak jest teraz?Mamy dom, który musimy dokończyć, mieszkamy u babci.Sytuacja jest nieciekawa...z babcią nie dogaduję sie dobrze, za to z teściową jest super - odpuściła i wszystko sie ułożyło. Mam w sobie potężny lęk, że nie damy sobie rady z dokończeniem domu, nie dostaniemy kredytu itp, że nie będę miała sie gdzie podziać z dzieckiem, które rośnie i potrzebuje lepszych warunków, po prostu potwornie boję sie przyszłości. wracają do mnie bolesne wspomnienia - między innymi dlatego to wszystko tu opisałam, żeby to zrzucić. Czuję sie totalnie zdołowana i zmieszana z błotem- jakby życie przejechało sie po mnie czołgiem. Wydaje mi sie że jestem słaba, zmęczona, że nic nie potrafię, czasem wszystko mnie wręcz fizycznie boli. Boję sie o moją małą kruszynkę, boję sie że może  ją skrzywdzę, że zrobię jej niechcący to co moja mama mnie, ciągle sie martwię czy będe dobrą matką, a kocham ją najmocniej na świecie. ona i mąż są dla mnie wszystkim
Niestety mój dom rodzinny dla mnie nie istnieje...mama i tata piją...nie mam tam powrotu..mama ciągle ma do mnie pretensje, żale, ciągle coś jest nie tak, wtrąca sie w wychowanie mojego dziecka, mówi, że nie liczę sie dla niej ja tylko wnuczka, że ja jestem nikim. kontaktuje sie tylko z moją idealną siostra. a ja ciągla za nią tęskinie i ciągle czujęs ie tą małą dziewczynką, która chciałaby sie przytulić do mamy
proszę o radę- jak zrobić krok do przodu?jak wydostać sie z tego fatalnego stanu?jak zapomnieć o tym co było?jak przebaczyć?jak nie czuć sie ciągle winną i przegraną?
Z góry dziękuję wszystkim, którzy przeczytali moją historię i nie pomyśleli - szkoda czasu