mortisha i ja się z tym zgadzam.
Ja latami nie dawałam sobie "pomóc", wszystko chciałam robić sama, osiągnąć sama i tak się poniekąd stało - to znaczy byłam w stanie utrzymywać się przez ten szereg lat zanim wyszłam za mąż, byłam w stanie żyć więc... udowodniłam sobie, że mogę. W końcu wyszłam za mąż, mieszkam z teściami -którzy no było nie było, ugodzili w mój honor bo pozwolili nam zamieszkać w ich domu, sami to proponując 
A i w końcu moja matka powiedziała: Dajże sobie pomóc! Komu ja mam dać, jak nie tobie?!
Zatem pozwoliłam. Dług wdzięczności, którego tak się każdy boi? .... wobec rodziców ma się chyba wieczny dług wdzięczności. Nie pieniężny.