Spełnione Marzenia

Dzięki Rajusia, że wpadłaś do mojego tajemniczego dworku. Dzisiaj miałam wenę, więc spędziłam dobrych parę godzin przed komputrem. Ale już, powiedziałam sobie dość!!!!!

Wysyłam nastepny fragment i życzę spoknego wieczoru i miłych snów.

         - Wanda? Co ty tu robisz ? zapytała siostra, widząc mnie stojącą w drzwiach. Mogłaś przynajmniej zadzwonić, to zrobiłabym jakiś obiad ? powiedziała.
- E... co tam obiad, odepchnęłam siostrę, która nadal trzymała mnie na wycieraczce, przed drzwiami. Długo tak będę tu stała? Gościnna to ty raczej nie jesteś siostrzyczko.
- Masz coś do picia zimnego? Zapytałam siadając na otomanie, strasznie mi zaschło w gardle.
Kiedy ona coś tam zrzędziła w kuchni, ja wyjęłam drewnianego ptaka i postawiłam na stole.
        - Co to? Znów coś kupiłaś u pana Józia? Zapytała podając mi szklankę, z zimnym sokiem pomarańczowym.
       - Ale to nie taki zwykły ptak, jak sobie myślisz. Przyjrzyj mu się z bliska.
       - No... piękna robota, ale..... nadal nie pojmuję co w niej takiego niezwykłego ? oznajmiła siostra, obracając figurkę w różne strony.
       - Wybaczam ci, masz prawo nie pamiętać. Przez ten wypadek Zbyszka, nie miałaś okazji się dokładniej przyjrzeć  tamtym figurkom. Widzisz ten wianuszek z kiści winogron? Zapytałam, stukając palcem w podstawę rzeźby.
      - No widzę, ale..... przecież takie winogrona można zobaczyć, na wielu antycznych meblach. O! Na przykład na szufladach twojej komody.
       - Zgadza się ? przytaknęłam siostrze, ale czy to nie dziwne, że Marcel, ukochany Antoniny, ozdobił tym motywem wykonane dla niej serce. A Konstancja, bo nadal wierzymy, że to ona rzeźbiła te kobiece figurki i tą, przedstawiającą mężczyznę bez twarzy, ozdobiła je wszystkie u podstawy, tym właśnie motywem, kumasz?
       - Chyba już zajarzyłam ? powiedziała Lucyna. Ktoś, być może z dalekiej rodziny, ze strony Marcela, jest w posiadaniu kolekcji, która nas interesuje. Czy dobrze myślę? Zapytała i usiadła obok mnie. Daj łyka, bo teraz to mnie zaschło w gardle ? dodała, wypijając do dna cały sok.
Zrobiło się późno, więc musiałam zamówić taksówkę, żeby zdążyć na ostatniego busa.
      - Zdzwonimy się, zawołałam już ze schodów. Może wpadniesz do mnie! Krzyknęłam, ale nie wiem czy usłyszała.
W domu miałam solidna awanturę. Zbyszek, aż kipiał ze złości, że tak późno wróciłam.
     - Wykonałem do ciebie, chyba ze sto telefonów, ale ty nawet jednego nie odebrałaś, bo po co? Myślałem, że coś ci się stało  - wrzeszczał tak głośno, że wystraszył psa, który z podkulonym ogonem uciekł do kuchni.
Wciągnęłam telefon z torebki i stwierdziłam, że jest rozładowany, dlatego nie mogłam odebrać połączeń od męża.
      - Przepraszam, kochanie, wiem zawaliłam, ale popatrz, telefon mi padł ? powiedziałam, pokazując mu czarny ekran w swojej komórce. No, już się nie gniewaj, okey?
       - Mam się nie gniewać? Ty wiesz co ja tu przeżywałem? Gdzie ty kobieto tak długo byłaś? Możesz mi to wyjaśnić?
        - Zasiedziałam się u Lucyny i jakoś tak zeszło ? powiedziałam udając skruszoną. Bo co, miałam mu powiedzieć o wizycie na targu staroci, o figurce, i moich przypuszczeniach. O nie! To byłaby ostania rzecz, którą bym zrobiła. Wtedy dopiero by się wściekł. Bo tak naprawdę, to złapałam się na tym, że coraz bardziej zajmuję się życiem hrabianek, niż swoim. A to już graniczyło z obłędem.  Obiecałam sobie w duchu, że aż do wesela, nie poruszę już tematów z tamtych lat. Obiecałam, i co z tego. Postanowienia, postanowieniami, a życie, życiem. Nie upłynęło wiele czasu, gdy znów musiałam wrócić do historii z przed stu lat.

Pantusiu, dam Ci w prezencie drewnianą figurkę do ogrodu, może bedzie Ci pasowała?

Witam w moim dworku.
Trzymajcie za mnie kciuki, bo nie jest dobrze.
Cd,

Mąż słuchał mnie w całkowitym milczeniu. Opowiedziałam mu o wizycie u pana Józia, o figurce i  tajemniczym właścicielu. A kiedy skończyłam, spojrzał na mnie i powiedział.
         - Wanda, tak dalej być nie może. Zaczynam żałować, że zgodziłem się na ten dworek. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że więcej czasu poświęcasz tym hrabiankom, niż własnej rodzinie? Kiedy się w końcu opamiętasz? Już niedługo ślub naszych synów, tyle jeszcze pracy w związku z przyjęciem weselnym. Odpuść sobie i zajmij się tym, co teraz najważniejsze ? powiedział Zbyszek.
- Masz rację, może trochę przesadzam, ale czy mam być obojętna, kiedy pojawił się kolejny trop? Ten mężczyzna może nam wiele wyjaśnić. Jestem prawie przekonana, że figurka, która kupiłam za grosze, ma jakiś związek z historią z tamtych czasów. Nie zaprzeczysz chyba, że jesteśmy coś im winni? To dzięki kosztownościom, które nam się dostały, możemy tu mieszkać. Czy nadal uważasz, że powinnam dać sobie spokój? Czy aż tak bardzo zaniedbuję ciebie i naszych synów? Powiedz, ale tak szczerze.
- Wszystko z umiarem żono ? odezwał się Zbyszek. Teraz mamy inne sprawy na głowie i sam się z tym nie uporam. Dlatego jeszcze raz cię proszę, zostaw zamierzchłe czasy i wróć do teraźniejszości ? dodał.
Zrozumiałam. Mój maź miał rację.
Postanowiłam na jakiś czas, nie zajmować się już zgłębianiem tajemnicy z przed stu lat, do chwili, kiedy odebrałam telefon od właściciela figurki.
Kiedy Zbyszek zajmował się w ogrodzie montowaniem zadaszenia, ja robiłam w tym czasie listę niezbędnych rzeczy związanych z przyjęciem weselnym.
Świeczniki na stół, szklane misy z kwiatami, obrusy ? mam. Została mi jeszcze zastawa obiadowa i sztućce. Nie miałam tego na tyle, więc wpadłam na pomysł, że wypożyczę to wszystko od koleżanki, która jest kierowniczką w Kole Gospodyń Wiejskich. Już z nią rozmawiałam na ten temat, więc ten problem miałam z głowy. Zostały mi jeszcze tylko same drobiazgi. Włożyłam listę do torebki i zajęłam się przygotowaniem obiadu. Nagle zadzwonił telefon. Pewnie Lucyna ? pomyślałam.
          - Słucham powiedziałam.
          - Dzień dobry, nazywa się Jakub Jaskulski ? usłyszałam w słuchawce męski głos.
          - Tak, słucham pana, w czym mogę pomóc ? zapytałam?
          - Dostałem ten numer od sprzedawcy staroci, podobno chciała się pani ze mną skontaktować? Usłyszałam.
Jakub Jaskulski? Myślałam gorączkowo. Marcel J, Konstancja J, Jakub J. Boże, to nie może być prawdą.
          - Halo, jest pani tam? ? Zapytał mężczyzna.
          - Tak, jestem, ale mam jakieś problemy z telefonem ? skłamałam, by zyskać na czasie. Oddzwonię do pana ? dodałam.
          - Dobrze, czekam na telefon ? powiedział i połączenie zostało przerwane.
Spojrzałam z przerażeniem przez okno. Mąż mocował zieloną plandekę i był tak zajęty, tym co robi, że miałam okazję porozmawiać spokojnie z nieznajomym.
Postanowiłam przeprowadzić tę rozmowę, w swoim pokoju na piętrze, na wypadek, gdyby Zbyszek potrzebował coś z domu. Nie chciałam, żeby słyszał z kim rozmawiam.
Usiadłam, już nieco uspokojona na otomanie i zadzwoniłam do pana Jskulskiego.
          - Przepraszam za te zakłócenia ? powiedziałam, próbując opanować drżenie w głosie. Jak pan już wie, kupiłam jedną z figurek z pana kolekcji. Czy może mi pan powiedzieć, skąd pan je ma? Zapytałam.
         - A dlaczego tak panią interesują te rzeźby? zapytał
         - No tak, należą się panu jakieś wyjaśnienia ? powiedziałam. Jestem właścicielką starego dworku i  robiąc porządki, znalazłam w piwniczce podobne figurki. Śmiem twierdzić, że mają ze sobą coś wspólnego.
         - To znaczy? Zapytał pan Jakub. Po czym pani tak sądzi?
         -Ten ornament na podstawie każdej z rzeźb, czyli kiście winogron. Na tych co są w moim posiadaniu i na tej od pana, jest taki sam ? wyjaśniłam.
         - Rozumiem ? usłyszałam słuchawce. Czyli sądzi pani, że wykonawca tych rzeźb to ten sam człowiek? Zapytał.
         - Nie do końca, panie Jakubie. Wygląda na to, że wykonawców było dwóch i to mnie w tej chwili najbardziej zastanawia. Ja ? kontynuowałam, mam kilkanaście takich rzeźb, ale nie od jednego wytwórcy.
         - To ciekawe, co pani mówi. W takim razie musimy się spotkać.
         - Też tak sadzę ? odparłam i zapewniłam mojego rozmówcę, że zadzwonię do niego, w sprawie ewentualnego spotkania.

Pantusiu
ucieszyłam się, że masz "wolną rękę" w swoich poszukiwaniach .
Czekam bardzo na ciąg dalszy.

Dzięki, dziewczyny. Wiedziałam, że mogę na was liczyć.

Cd.

Teraz miałam w końcu czas na dopieszczenie wszystkiego, co dotyczyło przyjęcia weselnego. Zbyszek zakończył już prace nad zadaszeniem i oświetleniem. Przyznam, że zrobił to profesjonalnie. Małe kolorowe żarówki w kształcie kwiatów, rozmieszczone wokół zadaszenia, dawały delikatne światło. Do tego doda się jeszcze świeczniki na stoły i szklane misy z kwiatami. Będzie pięknie ? pomyślałam, kiedy zrobiliśmy generalną próbę w ogrodzie.
W końcu nadeszła oczekiwana sobota. Lucyna przyjechała zaraz z rana.
         - O której się umówiłaś z tym facetem? Zapytała, siadając w leszczynowym zagajniku.
         - O piętnastej ? odparłam. Jak myślisz? Zagadnęłam. Czy to może być jakiś potomek Marcela?
        - Wszystko możliwe ? siostra zamyśliła się na chwilę. Sądząc po datach, to można przypuszczać, że pan Jakub mógłby być wnukiem Marcela. Czyli....? ukochany Antoniny nie długo rozpaczał po stracie Antoniny.
         - No przestań ? zwróciłam się do siostry. Dowiedział się od jej rodziców, że zmarła, więc miał całe życie rozpaczać? Zapytałam.
         - Nad czym tak rozprawiacie białogłowy? Zapytał mąż, który stanął nagle przy nas, niczym duch.
        - O, cześć szwagier ? Lucyna wstała z ławki, witając się ze Zbyszkiem. Tak się zastanawiamy z Wandą, czy ten tajemniczy pan ma coś wspólnego z naszymi hrabiankami ? powiedziała, przesuwając się na skraj ławki tak by, mógł usiąść obok niej.
- To, że jest w posiadaniu tych figurek, jeszcze o niczym nie świadczy ? wyjaśnił mąż. Może je od kogoś kupił lub dostał, więc uzbrójcie się w cierpliwość i poczekajcie, jak sam wam to wyjaśni. A jak ci się podoba wystrój naszego ogrodu ? zapytał Zbyszek zmieniając temat.
       - No cóż, przypomina mi to trochę poligon wojskowy ? skrytykowała siostra.
  - To jest wersja robocza ? wyjaśnił mój mąż, nieco poirytowany. Wszystko będzie ozdobione kwiatami. Zadaszenie zostanie przybrane gałązkami leszczyny, tak by wyglądało jak szałas. Resztą, zajmie się Wanda.
  - Tak, to prawda ? próbowałam bronić męża. Dzień przed przyjęciem, pojedziemy na giełdę kwiatową i kupimy odpowiednią ilość kwiatów do ozdoby. Zobaczysz siostra jak będzie cudnie.
- No chyba, że tak - odpowiedziała. Bo jak na razie, to dla mnie poligon wojskowy, sory szwagier ? dodała.
Postanowiłam przerwać tę kłopotliwą dyskusję i zaproponowałam siostrze spacer do lasu. Zabrałyśmy Barego i  zostawiając zniesmaczonego męża, ruszyłyśmy w drogę.
        - Mogłaś sobie darować te twoje szczere do bólu, uwagi ? powiedziałam, kiedy byłyśmy już w odpowiedniej odległości. Chłopisko tak się starało, a ty to wszystko skrytykowałaś, oj siora, nagrabiłaś sobie, oj nagrabiłaś.
- A cóż ja takiego złego powiedziałam? ? Lucyna aż przystanęła. Czy sądzisz, że zadaszenie w takim stanie wygląda imponująco? Zapytała.
- To tylko konstrukcja ? próbowałam jej wyjaśnić. Mamy jeszcze dużo czasu na dopracowanie wszystkiego. Zobaczysz, oko ci zbieleje jak to  przystroję kwiatami. Ale co tam u ciebie? Zapytałam widząc skwaszoną minę siostry. Piszesz coś nowego? Zapytałam.
- Tak, kończę właśnie * Barmana i szamankę* - odpowiedziała Lucyna, już nieco uspokojona. Ale jak pomyślę nad poprawkami, to dostaję gęsiej skórki ? dodała.
- Powiedz mi ? zagadnęłam. Jak to jest? Piszesz coś i potem trzeba to poprawiać. Czy nie można robić tego w trakcie pisania? Zapytałam.
- Już ci to kiedyś wyjaśniłam. Pisząc, nie zastanawiasz się nad pewnymi zdaniami, bo ważne jest wtedy to, co przychodzi ci do głowy. Dopiero potem, widzisz powtórzenia, źle sformułowane zdania. Właśnie po to są poprawki ? wyjaśniła siostra. A co z twoja powieścią? Zapytała.
- Na razie sobie odpuściłam. Teraz nie mam głowy, no wiesz, ta uroczystość, przygotowania, brak mi czasu ? odpowiedziałam.
- No tak, to nie są warunki do pisania ? przytaknęła Lucyna. Ale to wszystko pikuś, bo czeka nas wizyta tajemniczego pana i wszystko inne idzie na bok.
Zmęczone długim spacerem, wróciłyśmy do domu. Ja zajęłam się przygotowaniami do obiadu, a Lucyna rozłożyła sobie leżak i wystawiła twarz do słońca.
        - Wiesz co, wkurzyła mnie ta twoja siostra ? usłyszałam za plecami głos męża. Znalazła się znawczyni ? powiedział z nutką ironii w głosie. Łatwo kogoś krytykować, tylko gorzej jak samemu trzeba coś wymyślić ? powiedział Zbyszek zaglądając mi przez ramię do garnka, w którym gotował się gulasz na dzisiejszy obiad.
       - Oj! Przestań się tak jeżyć! Jest po prostu szczera i tyle. Przyznasz chyba, że jak na razie, widok zielonej plandeki nie powała z nóg. Zmieni zdanie, jak zobaczy to w innej szacie. Mam już wszystko gotowe, zjemy pod leszczynami? Zapytałam.
     - Tak, do dobry pomysł ? odpowiedział mąż. To co? nakrywać do stołu? Zapytał.
    - Tak, zanieś talerze i wazę z zupą, ja tylko odcedzę ziemniaki i zaraz do was dołączę.
   - Lucyna, zapraszamy na obiad ? usłyszałam na zewnątrz wołanie męża.
Podczas posiłku, nie poruszaliśmy drażliwego tematu. Lucyna opowiadała o ostatnim spotkaniu z literatkami w Bydgoszczy. Atmosfera na szczęście się oczyściła i po chwili żartowaliśmy już sobie, zapominając o tamtej rozmowie.
Do wizyty pana Jakuba, była jeszcze cała godzina. Postanowiłam w tym czasie, przygotować wszystko, co miało związek z Antoniną i Konstancją. Wyciągnęłam listy od Marcela i ustawiłam na stole w salonie, figurki. Na tę okoliczność, zawiesiłam na szyi medalion z wizerunkiem Antoniny, a siostrę poprosiłam, żeby włożyła medalion ze zdjęciem Konstancji. Tak wystrojone i podniecone tym, co zaraz usłyszymy, czekałyśmy na naszego gościa. Zbyszek zapowiedział już wcześniej, że nie ma zamiaru uczestniczyć w tym spotkaniu i pod przykrywką załatwienia pewnej ważnej sprawy w mieście, wsiadł do samochodu i odjechał.
        - Dobrze, że nie będzie go z nami ? zagadnęła Lucyna, polerując irchową szmatką, zdjęcie Małej Konstancji. Spójrz, była taka urocza ? powiedziała siostra przekazując mi medalion. Jakie okrutne  potrafi być życie, szczególnie w jej przypadku.
        - To prawda ? powiedziałam. Kocham te stare czasy, ale jak sobie pomyślę o twardych zasadach panujących w szlacheckich rodzinach, o kojarzących pary, rodzinach, by połączyć majątki, to chyba wolę żyć w teraźniejszości ? stwierdziłam.
W pewnej chwili, Bary zerwał się na równe nogi i podbiegając do bramy wejściowej, oznajmił głośnym szczekaniem, że mamy gościa.
Na poboczu zatrzymało się czarne BMW, z którego wysiadł dystyngowany starszy pan, w nienagannie skrojonym garniturze.
       - Pani Wanda? Zapytał.
       - Tak to ja. Witam pana i zapraszam do środka ? powiedziałam, prowadząc gościa do salonu.
       - Jakub Jaskulski ? przedstawił się mężczyzna, całując z wielką nonszalancją, każdą z nas w dłoń.
Po przedstawieniu się, usiedliśmy wszyscy na sofie.
       - Napije się pan czegoś? Zapytałam.
       - Jeśli można, to coś zimnego ? odpowiedział, rozpinając guziki od marynarki.

Pantusiu, a może i ta fontanna by Ci pasowała do leszczynowego zagajnika?

Ufff, już jestem. Na mojej liście dopisałam.
Blair 32, Milionez, Agrafka 123, Merusia 90 i aż ciarki po plecach mi przechodzą, ufff, zaryzykuję. Catwoman. No... nie wiem czy przyjmie moje zaproszenie, ale jesteście świadkami, starałam się!
Czekam na was, w moim wirtualnym świecie.

Pantusiu
pięknie dziękuję za zaproszenie przyjmuję z wielką przyjemnością, do każdej daty się dostosuję .

Przygotowania nabrały tempa, a teraz cofnę się w czytaniu, aby nie uronić żadnego zdania, żadnego szczególiku.

Witam was dziewczynki.
Zaproszenie aktualne. Co do daty, to jeszcze się z wami skontaktuję. Jedynym wymogiem uczestnictwa, jest skombinowanie  jakiegoś drobniutkiego detalu waszej garderoby. Może kapelusz z woalką, albo długie do łokci rękawiczki, lub jakaś biżuteria? Zapalimy świece i uczcimy nasze spotkanie jak damy z tamtych czasów. Co wy na to?

Tej nocy spaliśmy z mężem osobno. On postanowił skorzystać z gościnnego pokoju, a ja zostałam w salonie. Przewracałam się z boku, na bok i za nic nie mogłam usnąć. Myślałam o naszym nowym nabytku. Ta fontanna, to świetny pomysł na ozdobę mojego ogrodu. Już nie mogłam się doczekać jutra.
Na zegarze wybiła dwunasta w nocy, a ja nadal nie mogłam usnąć. Zarzuciłam na siebie welurowy szlafrok i włączyłam laptopa. Ciekawa jestem, co u moich internetowych koleżanek? Pomyślałam, przeglądając posty. Dziewczyny były wyjątkowo aktywne. Na jednym z wątków, założonym przez Klaudynkę, było kilkanaście wpisów. Tam pisze się wierszem. Byłam pod wielkim wrażeniem talentu tych kobiet. Ich humorystyczne wierszyki,  prawie doprowadziły mnie do łez. Dawno się tak nie uśmiałam. Przyznam, że zżyłam się z tymi dziewczynami. Nigdy nie pytałam ile mają lat, bo nie było takiej potrzeby, ale sądząc po ich wpisach wyglądało na to, że jesteśmy w tej samej grupie wiekowej.
A gdyby tak je zaprosić do siebie? Przeszło mi przez myśl. Co prawda, mieszkałyśmy w różnych rejonach Polski, ale to w końcu Polska, więc dlaczego nie? Napisałam ogólnego maila z zaproszeniem do mojego dworku. Z natury, jestem osobą towarzyską i przyznam, że odkąd przeprowadziłam się na wieś, brakowało mi kontaktów z ludźmi. Jak do tej pory, gościłam tu tylko rodzinę i czasami Grażynę z mężem. Czas to zmienić ? pomyślałam.
Rano byłam pierwsza na nogach. Zajęłam się przygotowaniem śniadania dla moich bliskich. Wyjrzałam przez okno. Słońce wyjątkowo wcześnie wstało. Z przyjemnością obserwowałam jak jego pierwsze promienie, oświetlają małą kamienną dziewczynkę z konewką. Wśród rozwiniętych czerwonych róż, wyglądała imponująco.
        - Czuję kawusię ? usłyszałam głos męża tuż za plecami. Ranny ptaszek z ciebie żono powiedział, całując mnie na dzień dobry. A Lucyna jeszcze śpi? Zapytał, siadając przy stole.
      - Wiesz, jaki z niej śpioch ? odpowiedziałam. Zjemy w dwójkę, bo nie sądzę, żeby się zaraz tu pojawiła.
Podczas śniadania, zapytałam męża, co sądzi o ewentualnym zaproszeniu moich znajomych z Internetu.
       - Przecież nie znasz osobiście tych kobiet, więc skąd ten pomysł? Zapytał sięgając po następną kanapkę, z pastą jajeczną. Dobre to.... dawno nie robiłaś takiej pasty, jest o niebo lepsza, niż te nasączone wodą wędliny ? powiedział.
       - Kochanie, ja tu o moich planach, a ty o jedzeniu, no przestań ? przerwałam mężowi. Pytam tylko, czy nie masz nic przeciwko temu, jeśli zorganizuję takie spotkanie. Być może nie skorzystają z niego, ale chcę spróbować.
     - Hi, hi, zaśmiał się z pełnymi ustami. Zbędne to pytanie Wandula i tak zrobisz po swojemu ? powiedział wyraźnie rozbawiony. Ale daj znać, kiedy ustalisz termin zlotu czarownic, hi, hi, bo muszę sobie jakoś zaplanować czas ? dodał.
Miałam pozwolenie, więc teraz nie marnując czasu, postanowiłam kuć żelazo, póki gorące.
    - Kiedy zajmiesz się fontanną? Zapytałam przytulając się do męża. Bo wiesz.... fajnie by było, gdyby już działała, zanim je tu zaproszę.
   - Spokojnie kobieto! Dopiero ją wczoraj kupiłem i na dodatek jest siódma rano ? powiedział Zbyszek uwalniając się z moich objęć.
Mimo wczesnej pory byłam pewna, że mój mąż zrobi wszystko, żeby zrobić mi przyjemność i zaraz po wypiciu porannej kawy weźmie się do pracy. Nie myliłam się, kiedy zobaczyłam go przebranego w flanelową koszulę i wytarte dżinsy.
      - No, to kochaniutka, wskakuj w roboczy strój, bo potrzebny mi pomocnik ? powiedział wychodząc na zewnątrz.
Bary natychmiast skorzystał z otwartych drzwi i podążył za swoim panem.
Zajrzałam szybko na mój wczorajszy wpis i z radością odczytałam potwierdzenie zaproszenia przez, Klaudynkę, Raję i Mery. Super ? pomyślałam, w końcu się poznamy w realu. Wyłączyłam laptopa i przebrana, dołączyłam do męża, który robił już jakieś pomiary w ogrodzie. Moja pomoc jak na razie ograniczała się tylko do obserwowania męża.
Po godzinie kopania w ziemi, Zbyszek ułożył gumową rurę doprowadzającą wodę do fontanny. Ja tymczasem wróciłam do kuchni. Lucyna już wstała i właśnie kończyła śniadanie, kiedy tam weszłam.
      - Dobrze spałaś? Zapytałam siadając obok siostry.
      - Tak sobie ? odpowiedziała przeciągając się leniwie. Musisz coś zrobić z tymi komarami, patrz jak mnie pogryzły ? powiedziała, pokazując mi kilka ukąszeń na rękach. Są przecież jakieś preparaty na te owady? Dlaczego do tej pory o tym nie pomyślałaś? Zapytała, drapiąc zaczerwienione miejsca.
      - To są uroki wiejskiego życia ? wyjaśniłam siostrze. Ale masz rację, muszę coś kupić. Podobno są takie wtyczki z preparatem odstraszającym komary, które instaluje się w kontaktach. Może wybierzemy się na rowerach do sklepu? Co ty na to? Zapytałam.
Siostra przystała na moją propozycję.
    - Dokąd się panie wybierają? Zapytał Zbyszek, widząc jak wyciągamy rowery z przybudówki.
    - Jedziemy do miasta ? powiedziałam sprawdzając powietrze w kołach. Musimy kupić świeży chleb i coś na komary. Nasza hrabianka Lucyna, ma błękitną krew i w związku z tym przyciąga komary z całej wioski ? dodałam.
   -To nie jest śmieszne ? powiedziała siostra z obrażoną miną. Za dwa dni mam spotkanie z czytelniczkami i będę musiała ubrać coś na siebie z długimi rękawami.
Żal mi się jej zrobiło, więc darowałam sobie już moje żarty. Faktycznie, to był dla niej duży problem.
Na całe szczęście znalazłyśmy w sklepie, to czego szukałam. Kupiłam kilka sztuk takich wtyczek i zapewniłam Lucynę, że rozpoczynamy walkę z insektami.
Do domu wróciłyśmy po dwóch godzinach.
    - Dobrze, że już jesteście! Zawołał Zbyszek. Chciałem zrobić próbę wody, więc niech któraś z was odkręci zawór pod zlewem w kuchni ? powiedział dokręcając uszczelkę przy kamiennej misie.
   - Już można! Krzyknęłam przez okno.
   - Tak, odkręcaj ? zawołał mąż.
   - O rany! Działa! Krzyknęłam zachwycona widokiem rozpryskującej się wody, z małych kanalików umieszczonych wewnątrz misy.
To był wspaniały widok. Kamienna dziewczynka z konewką i krople wody na płatkach róż, sprawiły, że nie można było oderwać oczu od fontanny. Jednak mąż, nie pozwolił nam się długo cieszyć. Musiałam wrócić do kuchni i zakręcić wodę, bo to była tylko próba. Teraz czekała go największa praca. Trzeba było, zabezpieczyć przed zimą gumowy wąż ułożony w wykopie i dobrze zamontować misę.
Zaproponowałam przerwę, widząc zmęczenie na twarzy męża.
        - Okey ? powiedział Zbyszek, odkładając narzędzia na usypany kopczyk ziemi. Odpocznę chwilkę.

Spokojnie Merusia, mam kontakty z koleżanką, która pracuje w wypożyczalni kostiumów. Sama już zamówiłam u niej, piękną wiekową suknię. Jeśli chcesz, to dam ci namiary.
A może.... ???? tak zapytam nieśmiało, czy jeszcze któraś z moich czytelniczek przyjmie zaproszenie na moje wirtualne spotkanie? Nie obawiajcie się, to tylko spotkanie, czy nie chciałybyście w nim uczestniczyć? Zapalimy w kominku, zapalimy świece, i jak wielkie damy z tamtego środowiska, będziemy kontemplować o wszystkim i o niczym. Fajnie będzie - zapraszam was do mojego magicznego świata.

Witam  w moim dworku.

Cd.

Zostawiłam męża w ogrodzie i poszłam sprawdzić, czy moje internetowe koleżanki są już gotowe na wizytę u mnie.
Miałam potwierdzenie.
Pantusiu 
już nie mogę się doczekać tego sabaciku czarownic w Twoim dworku........w taaaakim towarzystwie !
Plisssssss........o suknię odpowiednią z Twojej zaprzyjaźnionej wypożyczalni........koniecznie z dekoltem.

Witam Pantusiu i za zaproszenie dziękuję, oczywiście przyjdę z przyjemnością ale sama na zaproszeniu wpisz datę, tak będzie większa niespodzianka dla Ciebie, kto z zaproszonych gości wpadnie do Twojego dworku.

Pantusiu
pięknie dziękuję za zaproszenie  przyjmuję z wielką przyjemnością, do każdej daty się dostosuję 

I co, nie są kapitalne? ? Pomyślałam czytając ich wpisy. Teraz pozostało mi ustalenie terminu. Sobotę zarezerwowałam już dla pana Jakuba z córką, wiec spotkanie z dziewczynami mogło się odbyć w następnym tygodniu. Napisałam do nich i wyłączyłam komputer, bo zadzwonił telefon.
      - Halo.... Jakub Jaskulski z tej strony ? usłyszałam znajomy głos.
      - Tak.... witam panie Jakubie ? odpowiedziałam.
      - Przepraszam pani Wando, ale musimy odłożyć nasze spotkanie, na następny tydzień, jeśli nie ma pani nic przeciwko temu ? powiedział. Niestety plany mojej córki uległy zmianie i nie może przyjechać w tę sobotę, dlatego dzwonię.
    - Oczywiście, rozumiem ? odpowiedziałam. Czyli wstępnie umawiamy się na przyszły tydzień, dobrze?
   - Tak - myślę, że już nic nie stanie nam na przeszkodzie, by się spotkać ? powiedział mężczyzna z ulgą w głosie.
Po skończonej rozmowie, włączyłam ponownie laptopa i zaprosiłam dziewczyny do siebie na sobotę.
Miałam dwa dni na przygotowanie się do naszego zlotu. Po pierwsze, musiałam odebrać suknię z wypożyczalni. Po drugie, zrobić listę zakupów na ten dzień. Miałam w planie upiec ciasto z truskawkami, a na obiad rosół z prawdziwej wiejskiej kury i cielęcina w sosie borowikowym. Do tego zaplanowałam, dwa rodzaje wina. Jedno wytrawne do mięsa a drugie, deserowe do ciasta. Jeśli pogoda na to pozwoli, będziemy biesiadować w ogrodzie. Ale, gdy moje plany, pokrzyżuje deszcz, to Zbyszek rozłoży plandekę i będzie okey.
W sobotę wstałam bardzo wcześnie i zabrałam się do przygotowań, związanych z przyjazdem moich gości.  Zerwałam kwiaty i wypróbowałam swoje szklane misy, które mają ozdobić stoły na weselne przyjęcie. Przyznam, że pomysł na taką dekorację, okazał się trafiony. Odcięte główki kolorowych kwiatów, zanurzone w wodzie z rzecznymi kamykami, wyglądały po prostu ślicznie.
Rozłożyliśmy z mężem, jeden z drewnianych stołów i nakryliśmy koronkowym białym obrusem, który podarowała mi mama w prezencie. Ustawiłam symetrycznie, świeczniki i rozłożyłam rodową zastawę, po naszej babci. Ten serwis używałam, tylko na specjalne okazje. Zastawa przechodziła z rąk, do rak, kolejnym pokoleniom. Ten serwis to istne cudo. Wykonany został z delikatnej porcelany z motywem pięknych czerwonych maków na obrzeżach. Sztućce też miałam wiekowe. Pan Józiu, kiedyś zostawił dla mnie taki komplet. Niestety nie był srebrny, ale mnie to w żaden sposób nie przeszkadzało. Po wypolerowaniu, prezentował się okazale.
Ciasto stygło na werandzie, a cielęcina rozpływała się po prostu w ustach. Obrałam do tego malutkie młode ziemniaczki i przygotowałam sałatę w sosie winegret.
Kiedy wszystko było zapięte na ostatni guzik, poszłam do ogrodu, pożegnać się z mężem.
    - To ja wrócę jutro ? powiedział wsiadając do samochodu. Tylko zostawcie mi coś z tych dobroci ? dodał całując mnie w policzek.
    - Oczywiście, że ci zostawimy! Krzyknęłam za odjeżdżającym samochodem.
Zostaliśmy z Barym, sami na gospodarstwie. Przywołałam psa do siebie i kiedy usiadł przy mnie, zwróciłam się do niego.
   - Pamiętaj, mamy dziś ważnych gości, żebyś mi wstydu nie przyniósł.
Bary patrzył na mnie zdziwiony i przekrzywiając śmiesznie głowę, próbował zrozumieć, co ta pani od niego chce.
Nie sadzę, by zrozumiał. Znudzony podszedł do bramy i położył się w cieniu, bo słońce w tym dniu wyjątkowo mocno grzało.
Teraz nadszedł czas tylko dla mnie. Włosy uczesałam w koka ,w który wpięłam srebrny diadem, z krótką tiulową woalką. Koleżanka z wypożyczalni sukien teatralnych, wyszukała mi szykowną suknię. Kiedy założyłam ją na siebie, aż oniemiałam z wrażenia. Wyglądałam pięknie. Gorset, ozdobiony drobnymi perełkami, podkreślał idealnie moją talię. Suknię wykonano z cieniutkiej tafty w kolorze bordo. Rękawy sięgające do łokci, wykończone były delikatną koronką. Kiedy tak stałam przed lustrem, podziwiając mój strój, usłyszałam szczekanie Barego.
      - Pewnie przyjechały ? pomyślałam i chwytając brzegi sukni, pobiegłam do ogrodu.
Przed bramą, zatrzymał się samochód, z którego wyszły dwie damy.
       - Czy dobrze trafiłyśmy? Powiedziała jedna z nich, ubrana w zieloną suknię i koronkowy kapelusz, ozdobiony sztucznymi kwiatami, z pod którego wystawały rude loki. Jestem Raja ? zwróciła się do mnie, trzepocząc kokieteryjnie długimi, sztucznymi rzęsami.
      - A ja jestem Klaudyna ? powiedziała druga z dam, rozkładając białą koronkową parasolkę. Jak tu pięknie dodała i ujmując jak przystało na damę, fałdy swojej niebieskiej sukni, podeszła do mnie. Czy długo jaśnie pani, będzie nas trzymać w progu? Zapytała wydymając śmiesznie usta.
Nie mogłam się powstrzymać od śmiechu. Dziewczyny tak odgrywały swoje scenki, że lepiej nie zrobiłyby tego wytrawne aktorki.
     - Czy łaskawe panie, mogłyby poczekać na mnie ? usłyszałam głos z samochodu. Zaplątałam się kurde w te falbany ? powiedziała.
   - Ależ kochaniutka, odezwała się Raja. A cóż to za słownictwo ? dodała ze zgorszona miną.
   - Och, panie wybaczą ? powiedziała kobieta, wyłaniająca się z samochodu. Hi, hi, jak one w tym chodziły, toż to istna męczarnia. Jestem Mery ? zwróciła się do mnie, poprawiając, przekrzywioną perukę na głowie.
Stałyśmy jeszcze chwilę przed bramą, zaśmiewając się do łez. Bary miotał się między kobietami, obszczekując każdą z osobna.
   - Zapraszam do środka ? powiedziałam ocierając łzy. Widzę, że poważnie potraktowałyście moje zaproszenie. Tak się cieszę dziewczyny, że was poznałam.
    - Zostawiłam damy w ogrodzie i wróciłam do kuchni. Przez okno, obserwowałam jak podziwiają wystrój mojego ogrodu.
    - Podano do stołu ? zwróciłam się do rozgadanych kobiet. Dałam dziś wolne służbie ? dodałam, stawiając wazę z gorącym rosołem.

Spokojnie Merusia, he, he, jeszcze mnie nie znasz. Jak już coś gotuję, to jak dla pułku wojskowego. Ale pamiętaj, że mamy zostawić jeszcze  trochę mojemu mężowi.

Ha, ha , ha     Pantusia, jesteś jedyna w swoim rodzaju, bardzo jestem ciekawa jak dalej rozwinie się to nasze spotkanie, kurcze , jakieś druty koło biustu mnie kłują a i gorset to wymysł szatana, gdzieś na boku jak nikt nie będzie widział poluzuję go trochę, widziałam gdzieś tutaj obcęgi więc dam radę z tymi drutami. Tyle pyszności na stole więc muszę miec miejsce w brzuszku aby je wszystkie choćby zakosztować Ale muszę uważać na pantalony aby w porę dac sobie z nimi radę, oj miały się damy  z tymi ciuchami.Ale przyjecie trwa nadal i nasza przeurocza gospodyni wnosi już specjały swojej kuchni....

z szykiem i atencją powitała nas Pantusia, a jak pięknie wygląda ta dama    

  Mery i Raja toczą dworskie pogaduszki i wymieniaja ploteczki :S

ŁAŁ!!!!!! ŁAŁ!!!!! dziewczyny!!!!! Pantusiu!!!!!!
jak cudownie jest w tym dworku :D .......nie mogę wyjść z zachwytu zarówno nad Wami, jak też nad otoczeniem........a potrawy......wręcz doskonałe.
Mery nie obawiaj się, jeśli jakaś potrawa bardzo przypadnie Ci do gustu........ chętnie się z Tobą podzielę, bo mnie, podobnie jak Klaudynę .........jedna fiszbina sukni mocno wbija się w żebro............ muszę poluzować........

Pantusiu bardzo dobrałaś mi kolorystycznie suknię........w kolorze zielonym, pasuje do moich oczu, tylko na to spotkanie, na swoje blond loczki założyłam rudą peruczkę.........a moje zachowanie? hihihihiii........ujęłaś doskonale.......tylko już mniej trzepocę rzęskami...........zapomniałam sztucznych, a moje własne trochę się przerzedziły........

Zabrałam ze sobą dodatkową biżuterię........lubię mieć coś na zmianę........

Klaudusia, ale zrobiłaś mi niespodziankę. Pięknie wyglądamy.

Cd.

     - I co o tym sądzicie? ? Zapytałam wchodząc do salonu.
     - To straszne, co zrobili jej rodzice ? powiedziała Raja, trzymając w ręku medalion ze zdjęciem Antoniny. Młodzi żyli daleko od siebie nie wiedząc nic o sobie. To bardzo smutne, że Konstancja nigdy nie poznała swojego ojca, a Antonina umarła z myślą, że jej ukochany zapomniał o niej. Boże jakie to smutne ? dodała.
     - Wygląda na to, że te kobiety ktoś przeklął. Matka nieszczęśliwa w miłości, a córka umiera w chwili, kiedy ktoś ją pokochał ? wyznała ze smutkiem w głosie Klaudia. Ciekawa jestem czy ten młody medyk, długo rozpaczał, po stracie ukochanej.
    - Za mało mam informacji na ten temat ? powiedziałam siadając obok dziewczyn. Spróbuję się jeszcze coś dowiedzieć w tej kwestii, ale nie sądzę, żeby to było możliwe. Ten młody chłopak był za krótko z Konstancją, no chyba, że odnajdę kogoś ze służby. Jedynie służąca, lub guwernantka mogła coś zapamiętać z tego okresu i przekazać dalej. Myślę, że życia mi nie starczy na poszukiwania ? dodałam.
     - Przynajmniej spróbuj ? wtrąciła Mery. Ale tak prawdę mówiąc, to zazdroszczę ci tego, że masz możliwość zgłębienia tej tajemnicy z przed stu lat.
Korciło mnie, żeby zdradzić im, moje niewytłumaczalne spotkania z duchami tych hrabianek. Ale miałam obawy jak na to zareagują.
    - Gdzieś jest przeciąg ? powiedziała Raja, spoglądając w stronę okna. Świece zgasły ? dodała.
Przeszły mi ciarki po plecach. Wszystkie okna były pozamykane, ze względu na uciążliwe komary. Spojrzałam na stojące na stole świeczniki i stwierdziłam z przerażeniem, że wszystkie świece zgasły i tylko ogień z kominka, oświetlał wnętrze salonu.
      - Gdzie kupiłaś te świece zapachowe? Zapytała Mery. Tu pachnie fiołkami, ? dodała.
Nie myliła się. W salonie wyraźnie czuć było zapach fiołków. Ona tu jest ? pomyślałam, nie mogąc wydobyć z siebie głosu.
     - Źle się czujesz? Zapytała Raja, zaniepokojona moim milczeniem. Tak jakoś zbladłaś, widzę to mimo słabego światła. Może zapalisz te świece?
Na trzęsących się nogach nachyliłam się nad świecznikiem, ale zanim wyciągnęłam zapałkę z pudełka, świece na nowo się paliły.
    - Kurczę! Duchy jakieś czy co? Powiedziała przerażona Raja.
   - Przestań fantazjować wtrąciła Klaudia. Nigdy nie miałaś urodzin? Teraz robią takie czarodziejskie świeczki, że dmuchasz na nie, a one po chwili się same zapalają.
   - Widzę, że muszę wam coś jeszcze wyjawić ? zwróciłam się do dziewczyn. Ale to co teraz powiem, możecie uznać za niewiarygodne, jednak zaryzykuję.
Opowiedziałam im o moich dziwnych spotkaniach z Antoniną, o zapachu fiołków i niesamowitych zjawiskach objawiających się w tym dworze. Na koniec, wyjaśniłam, że mam dużą wyobraźnię i to o czym teraz mówię, może być tylko jej wytworem.
W salonie zapanowało milczenie.
     - Wyobraźnia, wyobraźnią, ale tu bezapelacyjnie pachnie fiołkami. Brrr..... strach mnie obleciał ? powiedziała Mery, kuląc się jak małe dziecko.
    - Teraz już wiecie wszystko ? zwróciłam się do wystraszonych kobiet. Sama nie wiem co mam o tym sądzić. Hi, hi, dziewczyny! Nie bójcie się - jeśli ten dom nawiedzany jest przez duchy, to są to dobre duchy i nic wam nie grozi z ich strony ? zapewniłam.

Witam moje czytelniczki.

Pewnie ciekawe jesteście, jak przebiegła wizyta moich koleżanek.
Wrzucam cd.

Jednak mimo moich zapewnień, dziewczyny postanowiły, że będą spały razem w jednym pokoju.
   - Wiesz, Wanda ? będzie nam raźniej ? powiedziała Raja, rozglądając się po salonie.
   - Ja też tak sądzę ? dodała Klaudyna. Nie przywykłam do obcowania z duchami.
   - Oczywiście, jak sobie życzycie, tak będzie. Pościelę wam w pokoju Marcina ? powiedziałam.
Pożegnałam moje koleżanki i życząc im dobrej nocy, położyłam się w salonie.
Z nadmiaru wrażeń, nie mogłam usnąć. Może powinnam wezwać tu jakiegoś egzorcystę ? pomyślałam. Jak tak dalej pójdzie, to nikt nie będzie chciał już u mnie gościć. Z tym postanowieniem w końcu usnęłam.
Rano usłyszałam cichutkie skomlenie.
   - Co Baruś, chcesz na pole? ? zwróciłam się do psa, który położył łapę na kołdrze. No dobra, już cię wypuszczę. Pies podskoczył radośnie i podbiegł do drzwi. Na zegarze była szósta rano. Ponieważ o dalszym spaniu nie było mowy, poszłam do kuchni, żeby przygotować śniadanie.
Sprawa egzorcysty nie dawała mi spokoju. Kiedyś czytałam o nawiedzonym przez duchy domu. Pewna kobieta skłócona ze swoją córką, nagle zmarła. Od jej śmierci, działy się dziwne rzeczy w tym domu. Spadały książki z półek, a różne przedmioty same się przemieszczały. Córka zmarłej myślała już o sprzedaży domu, kiedy pewien ksiądz doradził jej wezwać egzorcystę. Dziewczyna nie wierzyła w takie rzeczy, ale postanowiła spróbować.
        - Musisz wybaczyć matce, inaczej nie zazna spokoju ? powiedział wezwany na miejsce ksiądz. Nie wiem o co wam poszło, ale ona cierpi, bo się z tobą nie pogodziła, zanim odeszła z tego świata.
I pomogło. Od tego czasu w tym domu, powrócił spokój. Może Antonina i Konstancja, też nie mogą stąd odejść, z jakiegoś powodu ? pomyślałam. Ale co je tutaj trzyma? Przecież dbam o dworek, wykonałam ostatnią wolę tej hrabianki. W dworze panuje radość, tak jak sobie życzyła w liście. Co mogę jeszcze dla niej zrobić? Muszę koniecznie spotkać się z synem Marcela. Może on mi coś podpowie.
Kiedy tak rozmyślałam, robiąc kanapki moim gościom, usłyszałam ruch na piętrze. Dziewczyny okupowały łazienkę, przekrzykując się nawzajem.
Pierwsza zeszła na dół Raja.
     - Dzień dobry ? powiedziała. Jak tu cudownie pachnie świeżo zaparzoną kawą ? dodała siadając przy kuchennym stole.
   - Dobrze się spało? Zapytałam stawiając filiżankę z kawą. Proszę się częstować ? powiedziałam przysuwając talerz z kanapkami.
   - A.... daj spokój. Mery tak się wierciła całą noc, że oka nie zmrużyłam. Hi, hi, a Klaudia przykryła się po uszy ze strachu.
  - No to pięknie ?zwróciłam się do Rai. Moje dobre duchy, przegonią mi wszystkich gości.
   - A ty się nie boisz tu mieszkać? Powiedziała Raja z pełnymi ustami. Myślę, że musisz wezwać egzorcystę, bo tu naprawdę dzieje się coś dziwnego ? dodała sięgając po kolejną kanapkę.
   - Właśnie o tym wczoraj pomyślałam i chyba tak zrobię. Ja osobiście się nie boję, ale tak dalej być nie może, żeby zbłąkane dusze, straszyły mi gości.
Pozostałe dziewczyny zeszły w końcu na śniadanie.
   - Przepraszam was za wszystko. Nie wiedziałam, że jest tak źle. Póki sama miałam do czynienia z tymi paranormalnymi zjawiskami, było okey, ale teraz widzę, że powinnam coś z tym zrobić ? zwróciłam się do koleżanek.
  - Daj spokój Wandula, nic się nie stało. To fascynujące, kiedy człowiek jest świadkiem takich zjawisk ? powiedziała Klaudyna.
    - Hi, hi, fascynujące! A kto się w nocy przykrył po sam czubek nosa ? zaśmiała się Mery. Przyznaj się, miałaś niezłego boja wczoraj ? dodała.
    - Hi, hi, a ty nie pozwoliłaś zgasić lampki. I kto tu się najwięcej bał? ? odgryzła się Klaudyna.
      - To pewnie już mnie nigdy nie odwiedzicie zwróciłam się do rozbawionych przyjaciółek.
      - Cha, cha, zapomnij. Teraz dopiero będziesz nas miała na karku ? odezwała się Raja, szczerze ubawiona moją zatroskaną miną. Pamiętasz może książkę z naszego dzieciństwa * Godzina pąsowej róży*  Tak się właśnie u ciebie teraz czuję, jakbym przeniosła się w tamte czasy. Twój pomysł na stroje z tego okresu i ta wczorajsza scena ze świecami, podniosła mi adrenalinę. Dawno nie czułam się tak fajnie ? dodała.
     - Ja też tak myślę ? powiedziała Mery, odstawiając pustą filiżankę. Poproszę jeszcze o kawę ? dodała.
     - Naprawdę tak sądzicie? Bo ja mam wyrzuty sumienia, że was w to wszystko wciągam.
Dziewczyny orzekły jednogłośnie, że będą nadal przy mnie. Stwierdziły, że to jedyna okazja, by na jakiś czas odsunąć od siebie niekończące się, życiowe problemy.
      - Nigdy nie przypuszczałam, że przeżyję taką przygodę ? Powiedziała Klaudia wstając od stołu. Kiedy Jaśnie Pani planuje się nas pozbyć? Zapytała, robiąc przy tym komiczną minę.
      - Przecież was się pozbyć, to tak jak wgrać milion w totolotka, cha, cha. Ale już teraz na serio ? zwróciłam się do koleżanek. Dla mnie możecie zostać ile chcecie.
     - To zostajemy do wieczora ? oznajmiła Raja. Tak mnie kręci to miejsce, że muszę jeszcze pooddychać, klimatem minionego stulecia.
Uzgodniłyśmy, że dziewczyny pójdą na spacer do lasu, a ja zajmę się przygotowaniem obiadu. Klaudyna koniecznie chciała mi w tym pomóc, ale wyjaśniłam jej, że nie znoszę konkurencji w kuchni.
Wyszłam na werandę i obserwowałam moje koleżanki, jak oddalały się w stronę lasu. Bary który nie przepuściłby takiej okazji, oczywiście zabrał się z moimi gośćmi. Zostałam sama, kiedy zadzwonił telefon.
    - No jak tam? Koleżanki przybyły ? usłyszałam głos męża.
    - Tak, jest super! Właśnie poszły na spacer.
    - Muszę cię zmartwić kochanie. Niestety nie wrócę dzisiaj tylko jutro. Mama ma jakieś plany. Chce odwiedzić ciotkę, więc muszę z nią pojechać.
    - To nawet dobrze się składa ? odpowiedziałam. Dziewczyny zostają do wieczora.
    - Nie jesteś zmęczona? Zapytał z troską w głosie.
    - Ależ skąd, wiesz że lubię gości. Tylko myślę co mam im podać na obiad.
    - Hi, hi, nie rozśmieszaj mnie, zachichotał mąż. Otwórz tylko zamrażarkę, bo z tego co ostatnio widziałem, to masz zapasy jak dla wojska ? dodał.
Zbyszek miał rację. Będąc na emeryturze, miałam mnóstwo czasu, który poświęcałam przede wszystkim na pichcenie. Mając taką dużą rodzinę, musiałam być przygotowana na każdą okazję. Byłam na tyle sprytna, że każda z zamrożonych potraw była podpisana. Postanowiłam zrobić dziś chłodnik, bo zapowiadał się upalny dzień i wyciągnęłam z zamrażarki, pojemnik z naklejoną karteczką, pierogi z kapustą i grzybami. Teraz tylko musiałam wysmażyć skwarki i pokroić jarzyny do chłodnika. Zajęta przygotowaniami do obiadu, nie myślałam, że dzisiejszy dzień przyniesie kolejną niespodziankę.

Klaudyno dobrze, że to powiedziałaś, bo ja też mam wielką ochotę nacisnąć na Pantusię.....czyli na ciąg dalszy......
Pozdrawiam autorkę i życzę przypływu czasu i weny do pisania.

Hejka Pantusiu i dziewczęta.

Zbierałam się zbierałam i dzisiaj przeczytałam do końca.
Wcześniej trochę czytałam, ale to było późną nocą, w domu byłam sama, a piszesz tak realistycznie o istotach z zaświatów, wprowadzasz niesamowite napięcie akcji... że przerwałam czytanie, bo zwyczajnie się zestrachałam.
Jestem bardzo podatna na tego rodzaju sytuacje, bo za bardzo włącza się moja wyobraźnia...

Moim zdaniem płynnie przechodzisz z teraźniejszości w przeszłość i powrót do realiów. Nawet ostatnio czytałam książkę pisaną w takiej formie, ale momentami trudno było mi zaskoczyć o jakim czasie autor pisze, po prostu treść mi się zlewała.

Może tylko trochę za dużo i za szybko się dzieje od momentu zakupu tego dworku i mało jest rozwiniętych/rozbudowanych akcji pobocznych. Jeśli czytałaś "Dom nad rozlewiskiem" Małgorzaty Kalicińskiej, to ja tak to bym widziała - tylko wtedy nie byłoby opowiadanie, a książka.

Wprowadziłaś motyw zapachu fiołków. Jest on jak najbardziej realistyczny, bo mnie zdarzyło się tak dwa razy poczuć ich zapach, który zbudził mnie w nocy. Było to jakieś 10 lat temu i pod koniec tamtego roku.
A oto co na ten temat pisze wujek google:

"Cudowny zapach.
     Z krwawiących ran o. Pio emanował wyjątkowy, niespotykany zapach, który przypominał mieszaninę fiołków, róż, lilii i kadzidła. Nie sposób go jednak opisać ponieważ zawiera obok znanych aromatów - nowe, dotąd nieznane elementy. Te cudowne zapachy emanowały również z przedmiotów związanych z o. Pio. Często pojawiały się znienacka, trwały krótko lub długo. O. Pio wyjaśnił, że zapach ten jest znakiem, który mówi, że przez jego pośrednictwo Bóg zsyła łaskę, pociesza, ostrzega przed niebezpieczeństwem, pokusą lub grzechem."

Pisz Pantusiu prozą i szkol swój warsztat literacki. To ciężka i mozolna praca i życzę Ci osiągnięcia zamierzonych efektów!

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Żyworódko, muszę Ci napisać , że nasza Pantusia pisze nie tylko książki i wspaniałe opowiadania , ale cudowne wiesze dla dzieci, bardzo lubię je czytać a dzieci mają wspaniałe przezycia słuchając jak je mama czyta. Obie serdecznie Was pozdrawiam.

Masz racje Żyworódko, jest problem z moim blogiem, ale już niedługo zostanie rozwiązany. Syn ma wykupić go i wtedy będzie można wchodzić na niego już bez ograniczeń. Jak nie wiadomo o co chodzi? to chodzi o pieniądze, hi, hi.
Dlatego przepraszam za te problemy.
Pozdrawiam serdecznie.

Witaj Pantusiu

Faktycznie, ciągle swój blog udoskonalasz - widzę zmiany w sensie pozytywnym.
Wczoraj poczytałam Twoje opowiadania, najbardziej podoba mi się to pt. "Szpitalna doba" - napisane w tonie realistyczno-humorystyczno-sarkatycznym.

Pozdrawiam i zachęcam do dalszej twórczości.

Patusia dziekuję

Dokładnie tak Pantusia - pisz, pisz, jeszcze raz pisz!