stara panna lat 28 - czy w tym wieku można jeszcze kogoś poznać?

nie ma co się stresować na zapas. Moja kuzynka poznała swojego męża przed 30 i też nie miała nigdy chłopaka. A teraz jest szczęśliwa i ma córkę. Miłość sama przyjdzie

Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, ale jeśli to apropo mojej wypowiedzi, to ludzie jak widać mają różne podejście i różne oczekiwania, dla mnie stratą czasu znacznie większą, niż wymiana kilku, kilkunastu czy nawet kilkudziesięciu maili, jest pójść na kilka takich pośpiesznych spotkań, kiedy zupełnie nic o tym kimś nie wiem i okazuje się, że kompletnie nie znajdujemy wspólnego języka... Kwestia spojrzenia moim zdaniem, a nie dojrzałości czy niedojrzałości, jeśli zaś rozmowa ze mną będzie kogoś nudzić, to nie ma znaczenia czy wirtualna czy rzeczywista, i tak będzie nudzić.. I faktycznie dość ciężko mi pojąć.. Konkret można dostać ode mnie dopiero jak kogoś poznam, nigdy na starcie, choć to zapewne jeszcze zależy od tego co się ma na myśli pisząc "konkret"

A tak dla pewności jeszcze dodam, że ten tekst "podaj tel, spotkajmy się, nie mam wykupionego.. " to była pierwsza wysyłana wiadomość, nie jakaś tam któraś z kolei..

@MagdaK25, nie widzę sensu długotrwałej wymiany korespondencji. Internet jest do wstępnej selekcji i umówienia spotkania. Jak ktoś za długo pisze to niepotrzebnie się nakręca, a może nie zaiskrzyć. Pisać o spotkaniu w pierwszej wiadomości to może odrobinę za szybko, ale tylko odrobinę. 15 minut w realu to więcej niż miesiąc przez komunikator

Panowie macie racje, zbyt długie pisanie też może okazać się stratą czasu, wiem bo i takie doświadczenie mam za sobą:)
Napisałam, że mnie to zraziło i dlatego uznałam sposób internetowy za jeden z tych nie dla mnie, bo jednak wolałabym się spotkać z kimś kto zagada do mnie w autobusie jeden raz i to zaproponuje, niż z kimś z portalu kogo widzę na zdjęciu, kto jest dla mnie całkowicie wyimaginowaną postacią, dlatego też nie korzystam już z portali po prostu, pewnie brakuje mi wytrwałości:)
Mimo to podtrzymuje zdanie, że jeśli nawet przez komunikator wyczerpują się tematy do rozmów to nic z tego raczej nie będzie, na żywo też się mogą wyczerpać;)

Witam, jeśli można dołączam do Was. Perspektywa samotnego życia jest dla mnie przerażająca. Miałam konta na portalach randkowych, ludzie są tam zarejestrowani chyba dla zabawy, obserwują, nie odpisują itp, poza tym większość dużo dużo starsza ode mnie. W pracy zero perspektyw, same kobiety. A znajomi? Maja swoje grupki, koledzy męża, rodzina męża, koleżanki z mężami itp. Poza tym wolą poświęcić czas swoim dzieciom. Nie wiem, jak przeżyć życie w samotności. Nie mam dużej rodziny, wręcz prawie jej nie mam. Przeraża mnie przyszłość, dlatego próbuje nie wgłębiać się w nią. Ostatnio miałam spotkanie klasowe, spośród 34 tylko 3 bez ślubu, w tym ja. Każdy opowiadał o dzieciach, o podróżach poślubnych o budowie domu, a ja nie mam o czym opowiadać. Okropne. I ciągłe pytania i zdziwienie, dlaczego jestem sama. To jest przytłaczające.

Nie wiem kto:) ale tyle tu porad w stylu można poznać kogoś wszędzie, tylko trzeba wychodzić z domu, ze myślałam, że to już na porządku dziennym (hihi). Mi np zdarzyła się sytuacja, że Pan do mnie zagadał w autobusie, wysiadał na tym samym przystanku co ja, podał szarmancko rękę by mi pomóc i potem przytrzymując ją zapytał w którą stronę idę dalej... gdyby poszedł w tą samą co ja wcale nie uciekałabym w popłochu przed jakimś świrem (może dlatego że to był środek dnia ) ale poszedł w drugą i życzył mi tylko miłego dnia... albo jak na rowerze jeździłam i mi opony sflaczały to inny rowerzysta zaproponował pomoc bo niedaleko mieszkał i pojechał po pompke, wrócił, napompował i dał swój nr tel. i to było fajne No ale dziś szczęscie takowe już nie dopisuje:P

Moim zdaniem my mamy trudniej niż nasi rodzice i jeszcze starsi, własnie dlatego że my szukamy rozwiązań w internecie i na wszelakich komunikatorach i portalach społecznościowych. Oni by porozmawiać ze znajomym w dużej większości musieli po prostu do niego pójść... A tu po drodze wszystko się może zdarzyć im częściej tym większa szansa... My z wygodnictwa większość załatwiamy przez tel czy net, ograniczając właśnie przeróżne możliwości. Nie wiem czy rozumiecie dobrze co mam na myśli.

Loona84 świetnie rozumiem, mnie też tak gnębią . Niedawno zmieniałam prace i szłam pełna nadziei, że może jakiś fajny wolny facet się znajdzie, a może i jakaś fajna singielka do wyjścia na kawę.. alee same mężatki z dzieciaczkami i wszyscy Panowie zajęci! No jak pech to pech, w dodatku jeszcze częsc żonatych Panów poprzytłacza tekstami "gdzie byłaś jak się żeniłem" - nigdy nie wiem czy to ma być komplement? czy co?

chodziłam wtedy do liceum, napisałam sms, raz się spotkałam.. dawne czasy:), wtedy jeszcze nie potrzebowałam aż tak nowych znajomości, a i na związki krzywo patrzyłam.. no zły czas akurat..

i włąsnie masz racje nieważne jak się szuka jednym jest łatwiej innym trudniej

jeśli po jednym rozstaniu przez jakiś czas krzywo patrze na związki tzn, że już zawsze tak będę? W sumie niech i tak będzie .
Najważniejsze to znać siebie, swoje możliwości i ograniczenia. Chyba nie potrafię wyrażać swoich myśli.. Myślałam, ze ja tu optymistyczne rzeczy pisze, a wyszło że przez takie jak ja co ponoć nie wiedzą czego chcą (a może wiedzą właśnie aż za dobrze? ) Panowie tracą czas.

Następnym razem odpowiedz że na szczęście byłaś baaardzo daleko :-)  omijaj takich zabawnych kolesi szerokim łukiem.
A jeszcze co do tematu, ło matko i córko! 28 lat to już staropanieństwo!? Moim zdaniem to najlepszy wiek aby myśleć o trwałym, dojrzałym związku.
Wyszłam za mąż gdy miałam 21 lat, niedługo póżniej urodziłam pierwsze dziecko. Teraz z perspektywy czasu uważam że stanowczo za wcześnie.

A może wcale nie jest tak, że one szukają tak by nie znaleźć, tylko nie każdy wybrał odpowiedni sposób do nawiązania z nimi znajomości.. Jedni chcą od razu tego "konkretu" czyli chyba jakiejś deklaracji w stylu "tak szukam zwiazku, nie kolejnego kolegi/koleżanki" a inni wola zapoznawac ludzi bez takiej presji.. po prostu, na luzie.. może zacząć od przyjaźni? Jak wyjdzie coś więcej to fajnie, jak nie to tez fajnie mieć nowego znajomego.. tylko tu pewnie dla niektórych znów strata czasu.. Ale presja, że jesteśmy postrzegani jako kandydaci na kogoś więcej nie na wszystkich dobrze działa, a można ukradkiem kogoś podejść tak, ze sam nawet nie wie kiedy nie potrafi się bez Ciebie obejść, może więc i Panowie nie wiedzą czego chcą? Bo gdyby im któraś naprawdę wpadła w oko nie poddawaliby się od tak, bo stwierdziła, ze miejsca w którym się poznali nie jest odpowiednim, poszukaliby innego miejsca gdzie można ją złapać? i Na odwrót. Może się myle, ale ludzie mają od lat różne problemy i ze sobą i z innymi i jakoś tworzyli związki.. A teraz tak się skupiamy na swoich psychikach i szukaniu co z nami jest nie tak gdy coś nie wychodzi, że zwariować można

Masz racje kompletnie sie tu nie rozumiemy, nie ograniczam swojej wypowiedzi do znajomosci przez internet to raz - bo jak juz pisałam to nie moja bajka, taki mój wybór, pisze wiec o rzeczywistym poznawaniu w mojej ocenie jak najbardziej realnym.
Z Twojej wypowiedzi zaś można wyczytać "Jeśli nie zadasz sie z byle kim, to będziesz sama" trudno więc wole być sama
I owszem, wierzcie mi wciąż istnieją mężczyźni co potrafią swoje wywalczyć, jeśli jakąś kobietę uznają za swoją wybrankę. (Ale masz racje nie w necie bo tam można uznać tylko za natręta)

Nie każdy jest tak prosta osobowością i nie doszukiwałabym się w każdym od razu problemów z psychika, nie każdy lubi to samo, każdy jest inny i wymaga innego podejscia i nie znaczy to że ktoś jest zły, nienormalny, czy niefajny. Niekiedy sama świadomość, że ktoś chce więcej wywołuje zamykanie się w sobie u drugiej i traci się szanse na poznanie kogoś być może naprawdę wyjątkowego, ale nie szukamy kogoś trudnego tak? A słyszeliście kiedyś że między znajomymi zaczyna iiskrzeć? Albo zawsze iskrzyło ale im się jakoś nie składało po drodze by być razem? A nawet jeśli zyskasz tylko przyjaciółkę to może ona ma super fajną i wolną koleżankę? ale to realna znajomość znów a nie internetowa. Niech Wam będzie że ja nie chce nikogo znaleźć czy że szukam Księcia czy Romea, ale czy tylko dlatego, że nie chce nic na siłe?

Moge sie zdeklarować chce związku, ale nie powiem nowo poznanemu facetowi "chce związku z Tobą" - zbyt często wchodziłam w byle jakie relacje właśnie po to by dać jej mimo wszystko szanse i nie zamierzam więcej popełniać tego błędu

"Od przyjazni zaczynajac na niej konczysz, jak nie postawisz na cos z iskra, chemia to bedzie wloklo sie tak jak u mnie w znanej historii, dzis widze nie warto pomagac ani poswiecac sie szczegolnie tym co raz zawioda" - z tym też się nie zgodze, moim zdaniem przyjaźń damsko-męska to rzecz nierealna, może być tylko chwilowa a już tym bardziej jeśli oboje są wolni to jak się dobrze poznają to łatwo przenieść ja na wyższy stopień

"Watpie, nikt nie mowi o malzenstwie i tym co z nim wiaze ale jesli cos ich przyciaga, lubia siebie, swoj dotyk to co kombinowac z mdla przyjaznia?" - tego wszystkiego nie wiem po jednym spotkaniu, a czasem bardzo mocno nas coś przyciaga do człowieka który okazuje się nic niewart już po kilku następnych spotkaniach. Wiem, dla niektórych nie jest problemem znikać bez słowa po kilku randkach- dla mnie to jest problem, zawsze mam na względzie cudze uczucia, ograniczam sobie więc możliwości pojawiających się rozterek

"Z kobietami rzeczywiscie jest cos nie tak, za duzy wybor i otacza je mityczna feministyczna aura sukcesu, niezaleznosci choc w praktyce i tak wiele z nich jesli nie caly czas to w ciazy jest utrzymywana przez niego, to samo z uwodzeniem ktore jest tradycyjnie jego rola",  - tu teraz ja moge stwierdzić, "jeśli uważasz że z kobietami jest coś nie tak to zawsze już tak będziesz uważał" - a to nie wróży dobrego związku

i broń Boże nie jestem feministką, doskonale sobie zdaje sprawe, jak ciężko może być w pojedynke

Ta dyskusja nie ma sensu, nieważne co napisze, nieważne jakie są moje doświadczenia na polu poznawania ludzi w różnych miejscach, nieważne jest też to, że czasem po prostu mimo iż obie osoby chcą to nie wychodzi, jak widać ważne jest tylko to, że nie daje szansy każdemu internetowemu Panu co napisze mi "spotkaj się ze mną" - bo nawet gdybym chciała to nie mam aż tyle wolnego czasu. No i wązne jest to ze nie chce byle jakiego związku- co tu chyba uznawane jest za jednoznaczne z szukaniem księcia czy Romea (dla mnie jedno z drugim nie ma nic wspólnego)

No więc pisałam, ze daje szane, ale powiedziano mi że nie daje, nie rozumiem na jakiej podstawie (Bo w necie na portalach nie daje szansy? Bo mnie tam już nie ma?)

no i o tym właśnie cały czas pisze, bez presji i na luzie.. Czy nie? To słysze w odpowiedzi, że to strata czasu

Nie wiem też właśnie skąd ten wniosek, powiedziałabym, raczej szukam kogoś i chce znaleźć mimo iż owszem obawiam się porzucenia, nie stawiam nierealnych wymagań, choć był taki pomysł w mojej głowie. Znowu nie rozumiem skąd taki wniosek po moich wypowiedziach

z tym też nie moge się zgodzić, wcale nie potrzebuje związku na gwałt, piszę tu, właśnie że trzeba ludzi poznawać, ale niekoniecznie z nastawieniem, że każda z tych osób ma być potencjalnym partnerem, a w odpowiedzi dostaje, ze nie daje ludziom szansy by ich poznać

tu moge się zgodzić, ze słowo randka to dla mnie randka..znaczy się ma być związek, a ze związku ślub i małżeństwo, ten tok myślenia staram sie zwalczać i dawać sobie prawo do znikania

Myślę, że staropanieństwo to również presja otoczenia.

Nadal nie rozumiem, skąd wnioski, że m.in. i ja zmieniam się w tego jeża z kolcami

Już mnie to w sumie zaczyna nawet bawić

Albo nie czytacie ze zrozumieniem, albo ja nie mogę czegoś pojąć, albo tak nieudolnie próbuje wypowiedzieć swoje myśli

Może bym na przyszłość umiała lepiej je wyrażać, wskażcie mi popełniony przeze mnie błąd i konkretne słowa w których pisze, że nie chce stwarzać pozoru że chce związku, że nie daje szansy innym, nawet na zaprezentowanie się i skreślam ludzi na starcie (Poza tymi nieszczęsnymi portalami bo chyba mam prawo nie korzystać z portali?)

Widzę za to, ocenianie mnie i szufladkowanie po kilku słowach, przed czym zaczynam się nieudolnie bronić sama nie wiem w sumie po co?
więc księżniczka poddaje się a może jakiś książe się znajdzie co mnie obroni.. haha (a nie nie przepraszam to chyba nie ta bajka, nie ten czas i miejsce ) ale koniec żartów . Panom, życzę by nie spotykali tych księżniczek

A może my nie kupujemy Twoich bajek?

Czytałem Twoje wypowiedzi w różnych wątkach, więc trudno wskazać konkretne wypowiedzi. Taki obraz wyłania się z całokształtu. Wystawiasz kolce jak ktoś chce się zbliżyć za bardzo

Nie znajdzie się... Książę wybierze młodszą

@MagdaK25, tu nie chodzi tylko o opinię. Spotkałem wiele osób z takim podejściem, a teraz widzę konkretne wzorce. O Twoich pisałem w innym temacie. Warto je zrzucić nie tylko po to, żeby kogoś poznać. Lżej na duszy będzie

Przecież już o tym pisaliśmy:
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1813731#p1813731

Lęk przed porzuceniem jest przyczyną Twojej skorupy. Jak ktoś podchodzi bliżej to wystawiasz kolce, żeby tego (porzucenia) nie przeżywać kolejny raz. Możesz też przez to widzieć w każdym to co Ci nie odpowiada, a tysiąca zalet już nie, żeby odstrzelić go na starcie.

Pokazałem Ci przyczynę. Zagłębianie się w powierzchniowe wydarzenia nie ma sensu dopóki jest korzeń. Jak powyrywasz listki to urosną nowe.

Wszystko miłe panie przechodzi, i ochota na "mylość" też. Lepiej być starą panną, niż neurotyczną podstarzałą przylepką. Czasem lepiej poczekać niż krzywdzić siebie i kogoś innego. Ja mam 23 lata i nawet nie szukam bo wiem że się do tego nie nadaję i tak człowiek czy ma rodzinę, przyjaciół to i tak większość czasu w swoim życiu jest samotny. Ludzie sobie tylko potrafią wymyślać problemy cierpią bo mają towarzystwo, cierpią bo nie mają. I tak prędzej czy później mija trochę czasu i człowiek robi się "gorzki" ale takie życie trzeba nadrabiać czym innym. Raczej nie miał bym sumienia dzielić się z kimś co mnie boli ani słuchać tego z drugiej strony po to mam fora gdzie mogę postękać anonimowo.

Nic dwa razy się nie zdarza ;-)

Czas między 18 a 25 r.ż. powinien być dla każdego zdrowego człowieka najpięknieszym okresem w życiu. To czas na poznawanie siebie, ludzi i rozwijania poglądów na temat otaczajacego nas świata.
Rodzicielstwo to bardzo poważny temat i warto zająć się nim wówczas gdy czujemy się silni i odpowiedzialni pod każdym względem.Wiem to super ideologia a życie jest życiem.

:)więc może nie należy szukać:)ja sobie czekam spokojnie,aż sam mnie znajdzie TEN NORMALNY:)tym samym dostarczam sobie adrenaliny:)krzty tajemnicy;)Tutaj już wiedzą,że czekamy na miłość i normalnego faceta,może jakiś odważy się:)aktywuj e-maila:D grunt to żyć z poczuciem humoru:)widzę,że masz Dwóch Wielbicieli;)

Ci którym się poszczęściło krzyczą, że wystarczy czekać.

Niestety nie wystarczy. Trzba ciężko pracować. Wtedy szczęście do nas przychodzi.

Albert Camus podsumował chyba problem
"Czy is­tnieje coś gor­sze­go niż miłość brzyd­kiej ko­biety? Ow­szem - przy­jaźń pięknej ko­biety."
Czeka się na księcia i się tylko czeka
Zresztą ludzie kiedyś szybko się ze sobą żenili i siebie nawzajem "wychowywali" pojawiały się szybko dzieci więc stawali się sobie jeszcze bardziej bliscy. Czas szybko płyną kończyli tę magiczną 30 i dochodzili do wniosku że Ci mężowie/żony nie są aż takie złe bo i tak nie mają czego szukać ponieważ pozostali są (i tu dylematy "starych panien") albo zajęci albo coś z nimi nie tak.

Są też single z wyboru ale tu chyba nie można mieć do garbatego pretensji że ma dzieci proste, wtedy na starość mogą cię uratować tylko pieniądze. Być może ktoś będzie zaglądał do starej ciotki jak mu mieszkanie przepisze. I nie ma co się oburzać bo każdy z nas jest egoistą, tylko czasem sobie tłumaczy że robi coś dla innych a nie dla siebie.

Kenobi ja tez nie miałem na mysli pieniędzy odnosząc się do całej mojej wypowiedzi, może po prostu źle to ująłem w słowach

W każdym razie,absolutnie zgadzam się z Tobą w 100% na temat rozwoju osobistego duchowego.

Te co poznaly to wyjatki a z tych ktore na forum pisza ani jedna nie zmienila swego zycia co rzekomo tak bardzo im ciazy
Duzo wybrednosci, sto mysli na minute czyli 0 zdecydowania plus sprzeczne wyobrazenia idealu powoduja ze samotnosc to ich przeznaczenie oraz wlasne dokonanie. Trudno by znalazl sie obecnie gosc co bedzie miesiacami uderzal do lodowatej ksiezniczki z glowa w ktorej siano, spiewal jej serenady blazniac sie  jak sie jej naiwnie marzy itp. Szybciej znajdzie taka co jest dojrzała jak kolezanki singielek i choc narzekaja na faceta sa z nim jednoczesnie odradzajac zwiazek by nie zazdroscila jej taka bidula.
Na dobra sprawe ideal starych panien nie może wrecz istniec by miec w sobie sprzeczne oczekiwania no chyba ze jest wymyslonym kotem Schrodingera co jest zywy i martwy rownoczesnie poki ktos nie zajrzy do pudla jak z nim jest naprawde

W sumie jestem tu pierwszy raz.
Tak sobie was czytam od początku,
nie będę  marudzić, że czuję się samotna, bo mi się po prostu nie chce
Ja mam taki problem, że jestem ogólnie nieśmiała - do ludzi ogólnie.
Mimo to starałam się zagadywać ludzi w pracy - na basenie czy nad jeziorem bym się nie odważyła chyba... ,
ale w obcym mieście czasami udaje, że szukam drogi, by po prostu zagadać ( nie wyrwać faceta, tylko
po prostu odważyć się podejść).
Jednak mam w pracy takiego kolegę, po którym mega widać, że jest nieśmiały. Żartuje na siłę i sam śmieje się
z swoich żartów... , czy nawet zaczął palić by przypodobać się tej palącej części załogi. Ma rozbiegany wzrok
i widać, że sprawia mu ogromny problem wypowiedzenie słowa... Było mi go żal i sama go zagadywałam.
Kiedyś usłyszalam, co reszta o nim myśli , nie było to nic miłego. Nie zaprosili go nawet na wspólne wyjście ( mnie zresztą też ).
Automatycznie wyobraziłam sobie, że pewnie ja też tak jestem odbierana. Choć, aż tak nie zabiegałam o ich względy.
Niepewność jednak można wyczuć...   Zblokowałam się totalnie, że oprócz grzecznościowej
wymiany zdać po przyjściu do pracy nie mówię już prawie nic.
Zagoniłam się w kozi róg i nie mogę się wyplątać. 
Zresztą trochę też podniszczyłam się przez mój poprzedni związek. (Nadal jestem męczona telefonami ...)
Czuję się jakbym mentalnie wróciła do liceum - nieśmiałość, zagubienie itd.
Jestem z małego miasteczka, mam ograniczone możliwości rozwoju. Chce odbudować siebie,
czuję to że mogę być szczęśliwa nie wiem jeszcze, w która stronę iść.
Jak wy odbudowaliście siebie? Niby samotny jest ten kto ma dużo wolnego czasu.
Nie chcę wpychać się w kolejny związek, wiem że to byłby "plasterek" - nie chce tego robić potencjalnemu facetowi

Na razie wiem, że nie pora na związek, bo wpadłabym znowu w pułapkę uzależnienia się od drugiej osoby.
Jak nie jest mi dobrze ze sobą to związek byłby tylko przykrywką, odskocznią.
Macie jakiś przepis jak polubić siebie?  Nie chodzi tu o wygląd, bo to akceptuje, bo i tak nie mam na to wpływu - walić
Bardziej irytuje mnie moja nieporadność. Np. teraz czaję się, by wybrać się  samemu pod namiot nad morze.
Jednak nigdy jeszcze nie rozkładałam namiotu + mój brak orientacji w terenie + moje roztrzepanie totalne
bujanie w obłokach. Nie raz już zgubiłam torebkę, zostawiłam portfel w autobusie - cudem zawsze jednak dobra dusze mi je zwracała!  Mam zamiar kupić namiot i poćwiczyć rozkładanie w domu   Jednak reszty będę się obawiać na maksa, staram się pilnować i stąpać po ziemi jednak no zawsze coś. Na razie mija rok jak nic nie zgubiłam - mały sukces
Nieogar ze mnie i tyle  
Trochę się rozpisałam no cóż   Macie jakieś pomysły jak zaakceptować siebie, dojść do siebie?
Cokolwiek?

sofi85

Nie wszyscy są zajęci w okolicach 30 stki Ja akurat wolny i raczej normalny
Piszesz że "normalni" są już zajęci. Tylko jacy są Ci normalni?
Wyobraź sobie, że facet w wieku 28 lat myśli sobie, mówi sobie:
Wszystkie "normalne" kobiety w moim wieku są już zajęte

To są tylko stereotypy, mimo iz ich nie uznajemy, to często sie nimi kierujemy
Czasem komuś się po prostu nie poszczęściło, albo był w związku kilka lat, i nagle w wieku 25 - 26 lat
został porzucony - zarówno facet jak i kobieta. Czasem bywa tak jak ktoś widzi dziewczynę wolną mającą np. 26 - 30 lat to, to uważa że czegoś jej musi brakować skoro nie ma faceta. I podobnie jest z facetami w owym wieku. A to jest tak bardzo krzywdzące dla ludzi.

Także sofi85 głowa do góry Na pewno znajdziesz kogoś w realu, kto Cie zaakcentuje, uśmiechaj się często i dziel się z ludźmi swoimi pasjami, to przyciąga

a moim zdaniem, to nie chodzi o to zeby uknuć plan i wtedy sie kogos pozna. to tak nie dziala... jestem mloda (24 lata) ale z obserwacji, i ze swojego doswiadczenia wiem, że cokolwiek robi sie na sile, to nie wyjdzie. probowalam spotykac sie z kims wtedy kiedy czulam sie samotna, ale mimo ze kolega byl mily i wygladal calkiem fajnie to nie bylo chemii i czulam ze sie zmuszam. nie szukam chlopaka tylko po to zeby sie przed ludzmi pochwalic ze kogos mam i w koncu jestem na jakims poziomie, bo przeciez bedac sama wszyscy mi dokuczają, ze moglabym sobie w koncu kogos znalezc... tez mimo mojego mlodego wieku wszysciutkie moje kolezanki i koledzy są sparowani. nie mam ani jednej kolezanki ktora jest wolna i poszla by ze mna np. na impreze zeby poznac kogos. moge o tym zapomniec. mialam 2 nieudane proby stworzenia związku, ale nie wyszlo... podobam sie wielu facetom i potrafie to zauwazyc, mi tez sie wielu podoba, tylko ze ja mam taki problem ze nie czuje sie zbyt pewna siebie, nie potrafie kogos "zaczepić" spoglądając mu w oczy, a wiem ze takim zaczepianiem moglabym zmienic swoją sytuacje, ale mam blokade... wiec wiem ze o swoją samotnosc mogę winic tylko i wylącznie siebie, bo jestem niesmiała i skromna i nie potrafię zwrócić czyjejs uwagi... poza swoim wyglądem, no ale ładna buzia to niestety nie wszystko...

do tego zaczęło mnie denerwować to dokuczanie mi, jakbym była dzieciakiem, albo kims gorszym, bo nigdy związku nie stworzyłam, śmianie sie ze mnie i traktowanie mnie bez szacunku.. zweryfikowałam swoje znajomosci i stwierdzilam ze nie chce wokół siebie ludzi którzy mają mnie za kogos gorszego, albo odzywają sie tylko jak czegos chcą no i zostałam sama. to dotyczy niestety rowniez rodziny. podwójnie przykra sprawa.
osób na ktore moge liczyc jest może ze 3. jak nie 2. pseudo znajomi ktorych mialam ogrom i szalone imprezy ktore nie koncza sie niczym konkretnym poza wydanymi pieniędzmi i kacem. co do autorki, rozumiem cie doskonale, chociaz jestem mlodsza, mam wrazenie ze i ja nie moge sobie zycia ułozyc, a pracuje juz od dluzszego czasu, mam jeszcze jakies studia, ale co z tego, jak w głowie mi dudni ze czuje sie cholernie samotna. juz nawet nie mowie o facecie, związku, ale o przyjaźni, ktora jest ciezko znalezc. co do wychodzenia, zawsze myslalam ze jestem introwertyczka, a jednak tak bardzo lubie spedzac czas z ludzmi, wychodzic z nimi zeby po prostu milo spedzic czas, a ludzie mają to w dupie, są zajęci swoim życiem, bo mają te swoje upragnione związki i gówno ich obchodzi kolezanka która tego związku nie ma i chciałaby powychodzic zeby moze stworzyc okazję do poznania kogos... więc bardzo czesto wychodze tez sama, no ale najgorsze są myśli. jeśli cały czas krąża wokół samotności, bo czujesz sie jak więzien. nie życze nikomu czuć sie samotnie...

Krzywdzili czy jestes wrazliwa ze tak to odbierasz?
Czas otworzyc sie na innych, kobiety czesto stawiaja na piekne pozory czy jego sile ale za tym rownie dobrze i czesto stoi egoizm. Twoje zycie wiec wybieraj odwaznie, poczatek jest trudny potem pojdzie gladko.

a jeszcze wracając do tematu "wolnych" to zauważylam też że oczywiscie nie kazdy fajny facet jest zajęty, ale za to kazdy fajny jest szukający.. tzn wszędzie stara sie cos zadziałać, jest aktywny w poszukiwaniach, nawet jesli to zwykłe zagadanie kobiety w sklepie spozywczym. dlatego trzeba byc kontaktową kobietą i podjąć rozmowę jak zagadują. ja czasami to olewałam i mam to co mam, samotnosc ale na szczęscie jutro tez jest dzień

ta samokotrola niszczy mi życie... tak bardzo chciałabym byc wyluzowana na co dzien, uśmiechnięta, swobodnie zagadywać ludzi... czasem mi sie to udaje, i naprawdę widzę, że świat odpowiada tym samym i ludzi jacys tacy bardziej zainteresowani moją osobą. ale gonitwa negatywnych myśli jest zazwyczaj silniejsza, przeszłość, to kim jestem teraz i porównywanie sie... nie wiem jak z tym walczyć... a naprawde patrząc z boku nie mam powodow by sie tak zachowywac, jestem strasznie krytyczna wobec siebie

nie wiem czy to jest niska samoocena, raczej ciągłe porównywanie, do kogoś kto więcej osiągnął. ale to głupie przecież, bo kazdy ma inne zycie i inna historie u mnie duzym problemem jest ta niesmiałość, że po prostu spojrzenie komuś kto mi sie podoba w oczy i szeroki usmiech graniczy z cudem. musiałabym być chyba pod wpływem czegos zeby sie zdobyc na to, a to jakies chore jest przeciez, bo to zwykly usmiech, nic sie nie stanie jesli to zrobie, a raczej zostanie on odwzajemniony. tlumacze to sobie od dawna a mimo to nigdy tego nie potrafiłam zrobić. tylko jak ktos pierwszy sie do mnie usmiechnął to mogłam to odwzajemnić i też troche dziwnie skrępowana zapytać np. o godzine czy miejsce, bez problemu, ale już sie uśmiechnąc i pokazac ze ktos mi sie podoba, niemozliwe... cos jest jednak nie tak ze mną