38 lat, Poznań - co mam robić aby kogoś poznać?

A czytałaś wątek:

https://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=126404

Co o tym wszystkim sądzisz?

Młodzi ludzie są z kimś w związku, bo ten ktoś ma zalety.
A w dorosłości nie chcemy być z kimś, kto ma wady, których nie akceptujemy. Ale każdy ma wady.

W liceum jak było kilka klas po kilkadziesiąt osób, to wokół widzieliśmy kilkaset (!) osób... każðego dnia, na wycieczkach,dyskotekach, w klasie. Stworzyło się z tego kilka par.
Więc nie sądzę, aby z kilku spotkań z internetu można było znaleźć kogoś fajnego. Musi być kilkadziesiąt spotkań.

Mężczyźni też szukają fajnych kobiet. I też w internecie. Ale trzeba dać sobie szansę.

W tym wieku znaleźć faceta to jest ciężko, po prostu dlatego, że ludzie w znakomitej wiekszości są już w wieloletnich związkach. Wolni faceci są raczej koło 30tki.. Nie mam pojęcia gdzie można spotkać jakiegoś sensownego koło 40tki. Musisz dużo ludzi poznawać.

Ja zaproponuje szybkie randki speed dates. Mieszkasz w dużym mieście więc tu nie masz problemu. Jednak nie licz, że za pierwszym razem kogoś poznasz, chociaż może? Ja byłam na tym kilka razy, z jednego wyszedł 2 letni związek, z innego fajna znajomość, ale nie na związek. Na jednym było beznadziejnie i nic nie wyszło, bo połowa facetów to było desperaci, a druga połowa mnie nie chciała

Oho. Uważaj bo to niepopularny pogląd tutaj.
Co nie zmienia faktu że masz 100% racji.

Powiedziałabym, że czuje się pewnie pod względem urody na tyle, aby się nie wstydzić. Brzuszka też nie mam.

Mój najdłuższy związek trwał 2 lata, było nawet bardzo fajnie, ale w pewnym momencie zaczęło się psuć i jak zaczął nade mną dominować i mi wydawać za dużo poleceń co do tego co mam robić to odpuściłam.

Może spadną na mnie gromy, ale uwazam, że zajęcia na których spotyka się jakaś grupa pasjonatów czegoś tam jako sposób na szukanie partnera na życie są bez sensu.
jako środek do realizacji pasji, walki z samotnością czy rozwijanie pasji tak- ale oczekiwanie że w grupie kilkudziesięciu osób gdzie część to pewnie jeszcze kobiety jest zbyt optymistyczne. Tym bardziej że z tych co zostaną ktoś moze mieć nie takie zęby albo zatrząść się mu mogą ręce przy autorce.
a więc szukanie przyjaciół- tak- liczenie na partnera- niekoniecznie.

moze lepiej zainwestować czas w jakieś kursy podnoszące umiejętności społeczne, poprawę relacji z ludżmi.
A potem rozglądać się za pracą, gdzie spotyka się wiele osób?
lub przerabiać portale randkowe z załozeniem, że spotkań ma być 100 a nie 10.

Z mojej grupy po tym sezonie kojarzę 2 nowe pary, z tego jedna się szybko rozleciała ( 40 i 47 l), druga trwa (ok. 25-26). Na pewno trzeba to lubić, a nie tak na siłę, by kogoś spotkać

Więc może warto sobie opracować metodę  selekcji?  Nie wchodzić w długie konwersacje dowiedzieć  się podstawowych rzeczy o sobie i się spotkać na kawę  w biegu. 
Tu nie chodzi tylko o to że zobaczysz na żywo kandydata ale też zobaczysz jakie Ty na nim robisz wrażenie. 
Pisaliśmy o tym w wielu wątkach ostatnio.
Jak się ktoś nie chce szybko spotkać to znaczy że nie szuka teraz związku.
Jak nie bedzie chciał kontynuować relacji  to też się dowiesz od razu.

Może masz złe podejście do portali?
Ja tam znalazłam męża, koleżanki swoich TŻ.
Grunt to jie ograniczać się do tych 2-3 osób no nie wiadomo kto z tego grona zaraz się wykruszy. Na sympatii w wersji płatnej mozna było określić oczekiwania co do drugiej strony, opis też jest ważny. Chyba głównie opis był moim głównym kryterium. Ci którzy coś o sobie napisali i to coś pokrywało się z moim światopoglądem mieli zielone światło do konwersacji. Ci którym zależało na znajomości odzywali się systematycznie - takie 2 tygodnie pisania wystarczyły żeby mogło dojść do spotkania. Fakt, dużo osób pisało raz, drugi i milkli ale znaczyło to że nie ma sensu poświęcać na nich czasu - taka naturalna selekcja. Faktycznych spotkań miałam 4 albo 5 i w sumie to raczej wszyscy mieli dobre rokowania.
Moje koleżanki w przedziale wiekowym 38+, 40+ również znalazły kogoś sensownego do związku.  Grunt to się nie poddawać.