Wyrzekłam się miłości.

A ile obecnie masz lat?

Ja wlasciwie moglabym sie podlaczyc do manifestu autorki ;p Jeszcze co prawda nie osiagnelam stanu takiego kompletnego spokoju i pogodzenia z losem, ale mysle, ze to najlepsze, co moge dla siebie zrobic. Ja i milosc nie idziemy ta sama droga.

Mam 25 lat.
Przepraszam za spóźnioną odpowiedz,mam dużo na głowie aktualnie.
Mimo wszystko to niesamowite.Nie szarpie się z niczym,niczego udawadniać sobie nie muszę.Życie płynie mi spokojnie-wokół własnych planów,aspiracji i szczytów do zdobycia.

W wieku 25 lat jakoś moje plany nt. życia osobistego były bardzo rozmyte Męża poznałam później a jeszcze później wyszłam za mąż:)

Nie miłosci się wyrzekłaś, a poczucie własnej wartości podwyższyłaś i byle co z byle kim Cię nie satysfakcjonuje, a że masz swoje pasje i plany to nie szukasz na już i nie czujesz potrzeby posiadania. Wniosek? Stałaś się doroslą, świadomą kobieta

Droga Promemorio,
Jestem w stanie zrozumieć Twoje aktualne podejście i szczerze życzę Ci odnalezienia spokoju wewnetrznęgo i swojego miejsca na Ziemi. Nie zostałam przez nikogo zraniona, nigdy nie miałam powodzenia-co w zasadzie nie było żadnym problemem. Przez pewien okres w życiu,próbowałam to zmienić-bezskutecznie.Bezsensownie szarpałam się,traciłam czas i energie.
Z czasem przyzwyczaiłam się do samotności,do wygody wracania o której chce,pełnej niezależności.Któregoś ranka uświadomiłam Sobie że niewyobrażam Sobie spania z kimś,dzielenia czasu,rezygnowania z czegoś dla kogoś.O ile dla przyjaciół czas mam zawsze, dla kogoś innego już nie.Czas mija, a ja nie miewam wątpliwości co do podjętej decyzji.

Catwomen,
Wiem że 25 lat to nie wiele,i może to zabrzmieć jakbym była dziewczynką która nie wie co mówi.Czuje jednak że podjełam dobrą decyzje i zupełnie jej nie żałuje.

Teo,
Dziękuje za pochlebiające stwierdzenie.Nie sądze jednak by chodziło o poczucie własnej wartości.Nie przeszkadza mi zupełnie fakt że miłości w zasadzie nie potrzebuje.Słuchając koleżanek,starszych i młodszych nie rozumiem pędu ku posiadaniu kogoś,ku zakładania podstawowej komórki społecznej.

Agatka001,
Tak,jaknajbardziej-w wieku 25 lat każdy ma swoje priorytety.Miłość była kiedyś w jakimś stopniu dla mnie istotna,ale uznałam że nie jest mi z nią po drodze.A skoro idziemy w dwóch zupełnie różnych kierunkach,nie warto niczego oczekiwać.Mam swoją prywatną listę "rzeczy" których nie będe nigdy mieć.A skoro nie mogę mieć czegoś,bo nie mam na to wpływu,toteż nie warto nad tym się użalać,rozbijać na części pierwsze -tylko dalej iść.

Pozdrawiam

Ja tam rozumiem Pistacjowa- w koncu szczescie nie zalezy od drugiej polowki.;)

Kurcze, a co z motylkami, z tym stanem zakochania, którego nie da się porównać z niczym innym...? A dotyk, seks, bliskość ?
No tak, są przyjaciele, ale taka intymność nie jest przeznaczona dla przyjaciół. No chyba, że ktoś nie ma takich potrzeb.

Pistacjowa: Muszę napisać, że mi zaimponowałaś . Jestem w takim samym wieku (no dobra, za parę m-cy będę...). Miłości się wyrzekam, ale przyjaźni zdecydowanie nie. I z tym pierwszym jest mi umiarkowanie dobrze (choć nie zawsze, jak widać) - czas wolno płynie i moge sie zająć tym wszystkim, nazwanym przez innych "pierdołami" , w sumie to ci trochę zazdroszczę tego całkowitego spokoju mentalnego... Wolność to raz, a dwa rozwijanie swojej osobowości, trzy - swoich pasji. Jedyne co martwi strasznie, to perspektywa samotnej starości . Ale cieszę się i mam nadzieję, że jest więcej takich "zamrożonych serc" z których powstanie kiedyś prawdziwy diament, a nawet oszlifowany brylant, tak czy siak najprawdziwszy skarb..

....ale WY się sami okłamujecie, piszecie tak bo...nie znaleźliście miłości w swoim żywocie, mimo to nie powinno się zamykać na coś takiego chemicznego, toksycznego, czadowego, niekiedy zwariowanego, a czasem poje,,,,go jak miłość

A może...tu chodzi tylko o tę duchową sferę...bo być może cielesna to już zupełnie inna bajka

Mnie się wydaje, że przez snucie takich wniosków ktoś próbuje komuś coś udowodnić, niekoniecznie samemu w to wierząc. To tak, jakbyśmy wmawiali sobie, że ta druga osoba nie jest nam do niczego potrzebna, że życie w pojedynkę jest fajne. Może i jest, ale nie na długie lata.

Nikt nie jest wyprany z uczuć, żeby już dziś, w wieku 25 lat wyrzec się miłości. Bo to tak trochę z Tobą jest- jedyne co możesz zaproponować to bliższą przyjaźń. Ja na przekór myślę, że Ci się jeszcze zmieni. Sieknie Cię tak, że całe Twoje piekne teorie pójdą w łeb, czego osobiście z całego serca Ci życzę.

Ale masz ciekawe definicje miłości, zapewne to nie jedyna...ale skoro przychodzi do głowy to....przechodziłeś przez TAKĄ miłość...:D??

O nie ! Cofam moje wczesniej sze wypowiedzi w txm temacie. Nie wiem czy to dobrze czy zle,chyba juz sie pomieszalam

To jakiś twardy drag musi być, co do rozeolnienia i lobotomi prowadzi, jaka z tego przyjemność ...się zastanawiam ?

Rozumiem autorkę

Właśnie doszłam do momentu, gdzie stwierdziłam, że nie mam parcia. Samotność fajna rzecz, czasem naprawdę pomaga w uporządkowaniu spraw w głowie. Tym bardziej, że tyle spraw do zrobienia, załatwienia. Gdzie tu czas na miłość??
Proza, proza życia.