stara panna lat 28 - czy w tym wieku można jeszcze kogoś poznać?

To w takim razie obejrzyj koniecznie Dług, też trochę otwiera oczy mówiąc kolokwialnie.

A tak stricte na temat, myślę że mimo wszystko i mimo tego jak ciężko by nie było w życiu nie można się tak całkowicie poddawać, jasne że bywa gorzej a nawet momentami ciężko ale właściwie zawsze jest jakieś światełko w tunelu. I tego zasadniczo należy się trzymać. I słuchać rad dziewczyn jak choćby tej o odblokowaniu maila.

prawda?

Owszem, ale wole byc rowniez sama niz z milym (tzw. porzadnym), ale smiertelne nudnym facetem i unieszczesliwiac i siebie i jego. Zeby nie bylo, ze na swiecie sa tylko 2 rodzaje facetow: ksiazeta i tacy co pija i bija

Macie oboje rację.
Trzeba trzymać się tego światełka w tunelu,ale gdy przychodzą gorsze dni wydaje się ono bardzo odległe i człowiek mimowolnie traci nadzieję,że będzie lepiej.
Co do męża i nie męża- każda sytuacja ma swoje wady i zalety. Teraz czujemy,że chcemy kogoś mieć u boku,ale to nie znaczy,że chcemy mieć go za wszelką cenę. Ja na razie jestem na etapie szukania własnego szczęścia nawet jeśli oznaczałoby to bycie samą, chcę być po prostu szczęśliwa

Na imprezę firmową też ktoś może przyjść np z bratem bo coś tam, nigdy nie wiesz.

Nudny facet czy totalna ciapa życiowa mieści się w kategoriach palanta.

Teraz rzeczywistość:

Na świecie na 100 facetów przypada 106 kobiet czy jakoś tak, nawet mimo to że w Indiach zabijają dziewczynki. Czyli, nawet gdyby nie wybrzydzać to i tak mniej więcej co 20-sta zostanie sama. No a jak załozyć że bierzemy tylko tych fajnych, to może  się okazać że co 5 albo i gorzej.
Najważniejsze to nie zostać zdesperowaną starą panną bo to żałosny widok. Pamietam kiedyś taka koleżanka ze studiów odwiedziła moją mamę, tak była zdesperowana żeby męża złapać że mi, 5cio czy 6cio -latce kazała zdrowaśki za to odmawiać...

Szanse są, bo jednak podobasz się jakimś facetom. Jak się podobasz to może i w końcu spodobasz się ze wzajemnością. Tylko chyba raczej musisz bywać-gdziekolwiek. Czy raczej: wszędzie, gdzie się da.

Nikt tu raczej nie mówi o tym by się 'rzucać' na facetów, gdziekolwiek i kiedykolwiek. Myślę że i innym i mnie chodziło tylko o by jakoś próbować poprzebywać w ich towarzystwie itp itd.

Już nie mówiąc o tym o czym ktoś tu chyba wspominał a mianowicie o tym że czasem bycie samemu bywa mniej 'niszczące' niż związanie się z jakimś popaprańcem.

edit: subskrypcje lubią stroić fochy, nieraz tak miałem że przychodziły z parodniowym opóźnieniem i to w dużej ilości naraz

A to zgodze sie. Lubie meskie towarzystwo, ale raczej nie na zasadzie wylapywania i bycia wylapywana przez internet przez nieznajomych.

Dobra mezczyzni, to gdzie bywacie poza siecia i praca?

Bywam w bibliotece, baseniku i koncertach. Jak coś to dawaj na gg 7470573

Tutaj prawdziwym problemem nie jest brak faceta, a własnych zainteresowań, pasji. Stąd poczucie nudy w życiu i pragnienie mężczyzny, który sprawiłby, aby było ciekawiej. Zła droga, prowadząca wprost do uzależnienia się od drugiej osoby.

Jakbym czytała o swoim życiu. Też mam 28 lat i też zastanawiam się, czy jeszcze mam szansę na miłość.
A miało być tak pięknie, książę miał mnie znaleźć, porwać i uczynić szczęśliwą w swym pięknym zamku, a wszyscy wokół mieli zzielenieć z zazdrości. I tak czekałam, spokojnie odrzucałam kolejnych kandydatów, powód był oczywisty-za cholerę nie byli podobni do tego wymarzonego:

jeden za niski-juz nie mogłabym nosić 20 centymetrowych szpilek,

drugi skończył tylko technikum-a ja przecież taka wykształcona,

trzeci marzył o dużej rodzinie-a ja bym te wszystkie dzieci miała Mu urodzić a potem niańczyć,

czwarty nie miał prawa jazdy-moje koleżanki by umarły ze śmiechu,

piąty za mało mówił-w towarzystwie to ja musiałabym wszystkich zabawiać rozmową,

szósty-nie może być taki fajny, skoro ciągle jest sam

itp. itd.

Myślałam, że w razie czego takiego jak ONI, to zawsze znajdę. Śmiałam się z rad ciotek o bijącym zegarze, dziwiłam przyjaciólkom, które wychodziły za mąż za "nieidealnych" facetów. Ja byłam wierna swoim zasadom. Oczywiście kilka razy myslałam, że to TEN, ale gdy coś się psuło nie walczyłam-ja miałabym się tak poniżać?
Teraz nie noszę szpilek, wiem, że tytuł magistra nie świadczy o tym, że ktoś jest inteligentny i marzę o dużej rodzinie. Ale to wszystko chyba zbyt późno do mnie dotarło. Dawne przyjaciółki stworzyły fantastyczne rodziny z tymi nieidealnymi facetami. A moja samotność jest ulubionym tematem żartów zamężnych koleżanek z pracy (dzwoni mój telefon-"Odbierz Dorotko, to pewnie mama!").
Nie chcę ideału, chę miłości, ale chyba już na to za późno.

Ja zawsze poznawamal w pracy albo na studiach. Wczesniej chodzilam na kursy i zajecia sportowe, kursy jezykowe i nic. No nie siedzialam cale zycie w domu w kazdym razie. Moze po prostu mam taki charakter, ze mi nie wychodza zwiazki. Przez internet nie probowalam, bo to mi sie kojarzy z tym , ze juz MUSZE kogos miec i szukam jak w sklepie.

Zalozylam ten temat, bo:
1. przezywam to, ze zakochalam sie w zajetym facecie (dowiedzialam sie po fakcie)
2. martwie sie, co bedzie za 10 lat, wtedy pewnei juz nie bede sie miala nawet do kogo odezwac.
Swieta sprzyjaja takim przemysleniom.

Ja się zapiszę w 2013 na salsę, mam zamiar zacząć też chodzić na basen, tylko muszę zrzucić jakieś 800 kg, żeby pokazać się w stroju kąpielowym, albo założyć taką piankę do nurkowania. Od miesiąca chodzę na zumbę-świetna sprawa, co prawda faceta ciężko tu dojrzeć, ale można się wyszaleć. Byle tylko nie siedzieć w domu i się nie zamartwiać.
Masz rację Sofi, wiem, że z żadnym z tych facetów nie stworzyłabym fajnego związku, ale dotarło do mnie, że nie warto zbyt szybko kogoś odrzucać. Człowiek uczy się na błędach, ja już wiem, że wszystko dzieje się w mojej głowie. Kiedyś chciałam być z kimś, żeby być szczęsliwą, teraz wiem, że najpierw muszę być szczęśliwa sama ze sobą,a może kiedyś spotkam kogoś , kto zechce to szczęście dzielić razem ze mną.

O prosze, ja tez mam plan z salsa i zumba
Tylko najpierw musze kupic jakis wygledny stroj do cwiczen (to brzmi jak wymowka, ale wiadomo, ze jak sa same kobiety w grupie, to kazda ocenia ;p )

no to fajne macie plany zumba i ogolnie aktywność wyzwala dobry humor:)
Ja się zapisalam na portale i na rozne serwisy spolecznościowe bo nie widzę , gdzie indziej szansy:( przynajmniej tam zawieram jakieś znajomości a w realu czuję, że stoję w miejscu, kazde wyjscie lub zapisy na coś konczy sie tym że ani jednego wolnego faceta nie ma nigdzie:)

Ja tez nie pamietam, kiedy poznalam jakiegos wolnego faceta na zywo. Nawet jak przychodza nowi do pracy to maja 22 lata i narzeczone...

Lady, a jak idzie Ci umawianie sie na spotkania z portali randkowych? Znajdujesz duzo ciekawych osob czy raczej nie?
Ja jeszcze nie mam przekonania, chociaz wiem, ze w realu nikogo juz nie poznam.

Sofi, ja już mam wprawę w netowych znajomosciach, jak się średnio klei rozmowa w necie to nie ciągnę takich znajomości i nie umawiam się w realu, staram się też zbadać czego szuka facet- bo przygody mnie nie interesują.
Oczywiście wolałabym poznać faceta w realu ale jak narazie  nic.
Wydaję mi się, że na poznanie sklada się klika czynników, trzeba bywać w różnych miejscach, mieć przede wszystkim gotowość na nowy związek no i regularnie coś robić ale bez ciśnienia, że tam się pozna tego jedynego.
Taki mam przynajmniej plan na nowy rok;-) Ja szybko wszystko zarzucam i się zniechęcam więc postanowilam sobie ze bede wychodzic w weekendy i jakis 1-2 x w tygodniu tam gdzie mogę poznac nowych ludzi. Plus jestem na portalach itp. a reszta w rękach losu:)

Witam.
Wyslalam do Ciebie maila.
Dopiero zalozylam konto.Wiec nie bardzo sie tutaj orientuje.
Jesli bedziesz miala ochote-odezwij sie.
Zobaczysz-ze sa sytuacje...gorsze od Twojej.
A moze bedziemy mogly sobie pomoc.Jestem chyba troche do Ciebie podobna.
Pogadamy-jesli bedziesz miala ochote.
Pozdrawiam

Ja akurat zajmuję czas działaniem artystycznym, a dokładniej plastycznym, taka mała dusza artystyczna we mnie siedzi, poznaję nowe techniki i tworzę. Pochłania mnie to totalnie, dzięki temu mam też nietuzinkowe prezenty dla bliskich, dekoracje czy ozdoby do domu
Wiele złego mnie ostatnio spotkało i po prostu "odbudowuję" w pewnym sensie siebie lub poznaję na nowo, odkrywam pasje, które gdzieś tam we mnie drzemały. Do tego planuję siłownię lub basen tylko nie wiem czy mi wytrwałości w tym wystarczy...

Co do znajomości internetowych znam dwie osoby, które na portalu randkowym znalazły miłość i teraz są "uskrzydlone", ale ja nie jestem chyba do tego stworzona. Spróbowałam i trafiałam albo na nastolatków albo osobników, których interesowały przygodne znajomości, ale żeby nie było tak źle 2 przyjaźnie internetowe mi zostały i trwają do dzisiaj już ładnych parę lat, więc może da się tylko trzeba trafić na odpowiednią osobę

Jednak przez pisanie, też można kogoś poznawać, oczywiście jednak spotkanie jest też nardzo ważne, ale jeśli z kim źle się koresponduje, to nie ma po co się spotykać.

Milo, ze ktos tu jeszcze zaglada

Mam wielka blokade przez kontaktami przez Internet, nie wiem dlaczego tak jest, moze juz po prostu mialam tego w zyciu za duzo, ze rozmawiam rozmawiam z facetem, spotykam sie i nic albo spotykam sie a facet zajety. Teraz bylam przez 1,5 tygodnia na wyjezdzie i dorwalam sie do neta Myslalam o tym, zeby zapisac sie na silownie, chociaz nie wiem, czy todobry pomysl, ostatnio duzo osob mi to poleca.

Mam problem z impreza firmowa, oczywiscie szefowie dopytuja, dlaczego nie chce isc. Impreza jest z osobami towarzyszacymi. W firmie ze 3 osoby tylko nie maja pary, w tym ja. Watpie bym sie dobrze bawila i swobodnie czula ;/ No i tyle mi ucieka.

Nieprawdą jest, że kobietom łatwiej znaleźć faceta niż na odwrót. Prawda jest taka, że wartościowej osobie ciężko jest znaleźć drugą, wartościową połówkę. Mam 27 lat i jestem samotny, chociaż nie zawsze tak było. Nigdy nie interesowały mnie przelotne znajomości - każdy związek (było ich pięć) starałem się traktować jako pomost do założenia rodziny. Niestety, jak na razie nie udało mi się znaleźć kobiety, która myślałaby poważnie o życiu. Prędzej czy później każda okazywała się "świnką skarbonką". Kobiety mają absolutnie błędne przekonanie, że inicjatywa w związku należy do mężczyzny - otóż nie, zapał musi rozkładać się równomiernie po połowie. Chcę mieć żonę, którą będę traktował jak przysłowiową księżniczkę i będę dla niej czuły i spontaniczny, ale sam też chcę być traktowany jak książę, a nie jak dodatek do wyjść do kina czy restauracji. Drugim poważnym problemem są kobiece nastroje. Dziewczyny nie można tłumaczyć fochów okresem! Proszę, dajcie nam szansę, abyśmy byli wtedy dla was czuli bardziej niż w pozostałe dni - nie złośćcie się z byle powodu. Samotność od ponad roku przytłacza mnie coraz bardziej - tłukę nadgodziny w pracy tylko po to, aby nie siedzieć sam w domu i boję się, że się w to zapętlę. Nie potrafię i nie chcę iść na miasto, żeby "wyrwać" jakąś dziewczynę - z takich przygód nie ma szczęśliwych małżeństw czy choćby trwałych związków.
Z drugiej strony, nie zazdroszczę kobietom. Pracuję w branży budowlanej i nie trudno domyślić się, że to czysto męskie środowisko. Przed byciem autsajderem ratuje mnie tylko to, że jestem fachowcem. Kiedy słucham kolegów rozmawiających o swoich żonach czy dziewczynach, to nóż otwiera mi się w kieszeni - kompletny brak szacunku czy czułości. Nigdy żaden nie powie, że kocha swoją kobietę. Traktują je (przynajmniej w tym, co mówią) jako obiekty seksualne i zbędny balast w życiu. Dość mam opowieści o dziwkach, na których byli, alkoholu, który wypili i grach, w które grali. Nie szanują zatrudnienia, rodzin ani samych siebie - chłopy po 30 - 40 lat zachowują się jak nastoletni chłopcy. Zgroza! Kobiety wcale nie mają łatwo...

Mądry facet z Ciebie:)

Witam,

ja też mam tyle lat i też jestem sama. Jak pisał max86, kobiety nie mają dziś łatwo. Też podchodziłam do każdego ze swoich związków tak, że chciałam budować coś więcej.
Za pierwszym razem - trafiłam na chłopaka, który powiedział wprost, że jestem najcudowniejszą osobą, jaką kiedykolwiek spotkał, kocha mnie... ale chce się jeszcze wyszumieć. Wokół było tyle pięknych dziewczyn, że po dwóch latach już mu nie wystarczałam. Nie dziwię mu się, miał 29 lat i był "w kwiecie" wieku. A ja, wówczas, 22, i dopiero wchodziłam w życie.
Za drugim razem - trafiłam na chłopaka, który okazał się całkowicie uzależniony od swojej mamy. Miał 25 lat, więc przymykałam na to oko, poza tym zawsze marzyłam o dużej rodzinie. Próbowałam się z jego mamą polubić... Ale kiedy spostrzegłam, że mnie też próbuje kontrolować i decydować o moim życiu, mimo że znałam jej syna dopiero pół roku, uciekłam.
Za trzecim razem - trafiłam na mężczyznę, który miał 40 lat. Jak się cieszyłam! Na początku wydawało mi się, że to będzie czynnik, który zagwarantuje mi jako taką pewność i bezpieczeństwo... A okazało się, że jego styl życia polegał na cotygodniowym upijaniu się z kolegami i podrywaniu obcych dziewczyn na dyskotekach. Oczywiście, nigdy nie zabrał mnie ze sobą. Wytrzymałam rok - mimo że naprawdę marzę o dobrym mężczyźnie, o dziecku, fajnym, zwyczajnym życiu z drugą osobą - a on deklarował, że też tego chce. Odeszłam dopiero, gdy po tym roku zaczął na mnie krzyczeć i przestraszył mnie, że może mnie uderzyć, bo ma stresującą pracę, a kiedy do niego mówię, to mu przeszkadzam.

Także, niestety, w swoich związkach trafiałam coraz gorzej. Ale myślę, że po tym ostatnim nastąpił przełom: chyba pierwszy raz w życiu ochłonęłam, i chociaż o mężczyzn dziś trudno, to...
...przestałam szukać.
To znaczy oczywiście chciałabym kochać i być kochana, kiedy ktoś podchodzi, jestem miła i rozmawiam... ale przestałam szukać, przestałam się starać o kogoś, jak robiłam to wcześniej, kiedy byłam sama i chciałam znaleźć partnera. Wokół siebie widzę samych dwudziestokilkulatków, którzy żyją z dnia na dzień, imprezują po kilka dni, i szukają raczej dziewczyn na parę miesięcy, na pewno nie po to, żeby zakładać rodzinę. Starszych czy też bardziej pewnych tego, czego chcą od życia, ze świecą szukać...

Ale to przecież kwestia szczęścia. Tak jak piszecie: nigdy nie było wielu ludzi wartościowych, czy też nigdy nie jest tak, że podobamy się i nam podoba się wiele osób. Na "swojego" człowieka trzeba po prostu trafić. Ja się na przykład cieszę, że miałam te trzy dość długie związki, bo mimo że po każdym z nich naprawdę odchorowywałam rozstanie, to dzięki nim przekonałam się, że jestem dobrą partnerką, umiem dbać o chłopaka, którego kocham. Po prostu wiem, że jeśli jeszcze kiedyś przydarzy mi się miłość, przyjmę ją dobrze

Chciałam jeszcze napisać, że na pewno nie warto się wiązać z szeregiem mężczyzn, którzy już na pierwszy rzut oka kompletnie do nas nie pasują. Kiedyś, po rozstaniu, przez półtora roku próbowałam być z wieloma ludźmi - czyli z kimkolwiek - byleby tylko z kimś być. Jedni mieli 35 lat i ciągle mieszkali z matką i wprost mówili, że nigdy się od niej nie wyprowadzą, bo za dobrze dla nich gotuje. Inni na pierwszej randce namawiali mnie na kredyt. Do innych w trakcie naszej randki zadzwoniła żona. Inni mówili wprost, że ich żona jest w ciąży z drugim dzieckiem, ale dla mnie ją zostawią.
Trzeba się szanować i nie schodzić poniżej pewnego poziomu. Obiecałam sobie, że wolę być sama, niż z takimi osobami. I dziś jestem sama, ale przynajmniej potrafię sobie spojrzeć w twarz, kiedy stoję przed lustrem.

Musimy robić swoje i... ufać, że za którymś razem wypali. Mimo, że już kilka razy nie wyszło. A 28 lat... Cóż to  jest. Ludzie codziennie się poznają, schodzą, rozstają... Podobno nawet w domach starców kwitnie miłość. Nigdy nie jest za późno.

To brzmi jednak przerażająco... wygląda na to że statystycznie łatwiej trafić na kogoś kto cię będzie traktował jak zbędny balast...

Ale gdzie szukac tych 'fajnych' facetow skoro wszyscy sa zajeci? Poza tym ja pomimo tego , ze mam 28 lat, to jestem po pracy taka zmeczona, ze isc na miasto i szukac facetow wydaje mi sie kiepskim pomyslem. Moze gdybym miala towarzystwo zmotywowane do spedzania czasu w fajny sposob, to by bylo co innego
W ogole to nie myslalam, ze ten temat bedzie mial az tyle odpowiedzi

Ale gdzie wyjsc? Przez internet szukac nie chce, nie mam do tego serca...Ale kolezanki poznane przez internet mam i sa to fajne znajomosci

Odkąd poznałem siłę wdzięku kobiet, na temat singielek w wieku 25+ mam tylko jedno zdanie - jeżeli kobieta jest sama w tym wieku i ta samotność jej doskwiera, to najczęściej jest to wyłącznie jej wina. Albo z lenistwa nie potrafi o siebie zadbać, co już na starcie ją dyskwalifikuje, albo jak to się mówi - "sra wyżej niż dupę ma". Odnośnie do wyglądu, to może ktoś mi wyjaśni dlaczego po ukończeniu studiów kobiety tak okropnie się zapuszczają?. Nie wszystkie, oczywiście i nie mówię o ciążach (a więc już raczej nie singielki:), o jakiś nagłych chorobach etc. Dziewczyny, które na studiach uchodziły za co najmniej 'solidne' z wyglądu, już kilka(naście) miesięcy po obronie łapią dodatkowe kilogramy i kaleczą się fryzurą odpowiednią dla kobiet w wieku dwa razy starszym O innych mankamentach nie będę się rozpisywał.

Co do wymogów, to wystarczyłaby zasada - oczekuję od innych tyle, co sama od siebie. Jeśli dostałaś mieszkanie w spadku po babci, to nie wymagaj posiadania mieszkania od każdego spotkanego faceta (to samo tyczy się innych (nie)ruchomości). Nie każdy ma tyle szczęścia (/:) i to nie Ty zarobiłaś na to mieszkanie! Do tego dzisiejszy rynek pracy jest naprawdę bardzo sfeminizowany. Nie chodzi o wielkość zarobków, tylko o dostęp do większej liczby ofert pracy. Macie dziś po prostu znacznie łatwiejsze życie w szukaniu i skutecznym znajdywaniu zatrudnienia. Wysokość zarobków jest proporcjonalna do włożonej pracy w większości miejsc pracy (jeśli nie wszystkich), więc tu przynajmniej jest po równo.

Kobiety o których pisał ktoś wyżej, te cierpiętnice poniżane przez swoich facetów, to one same sobie zgotowały swój los. To kobieta wybiera faceta, który ją wybierze. Nikt im nikogo na siłę nie wybierał i te przypadki, to na pewno nie są losy roztropnych singielek szukających drugiej połówki. To najczęściej panny, które z "miłości" (uzależnienia?), od samego początku zaciskały zęby i przymykały oczy na swoich badbojów. Nie jest wcale mi ich żal, bo po prostu mają to na co się pisały. Moja matka się do nich zalicza, więc wiem o czym piszę.

Z drugiej strony, kiedy facet w wieku 25+ szuka kobiety do ustatkowania się, to te z akceptowalnym wyglądem (zadbane, niekoniecznie atrakcyjne), to najczęściej poniżej 25 roku życia. A niestety w tej kategorii wiekowej niemal same "artystki-humanistki", które do tego mienią się "jestem inna niż wszystkie" - a w sumie wszystkie takie same:) imprezowiczki i globtrotterki, uzależnione od całej gamy używek, studentki (albo i nie) z trocinami zamiast mózgu, których jedyną pasją są... seriale.
Ja rozumiem, że jest jakiś czas na wyszumienie się. Jednak kobiety same są sobie winne, że tak bardzo rozciągają ten czas młodzieńczych szaleństw. Do tego wiele z nich w bardzo kiepskim stanie kończy ten okres czasu.

Rozumiem, że może są kobiety, którym naprawdę szczęście długo nie dopisuje, ale absurdalne jest stwierdzenie, że kobiety mają gorzej w szukaniu swojej połówki Macie znacznie, znacznie większy wpływ na swoje sytuacje, niż mężczyźni (w każdym wieku), i na pewno większy wybór oraz lepsze instrumenty, ażeby odnieść sukces.

juz w wielu wątkach wyżej były propozycje co powinnas zrobić żeby kogoś poznac:)

Tak, wiem, Ameryki nie odkryles
Niemniej jednak musialam sobie w tym temacie porozmawiac

Hej hej, jest tu kto dzisiaj? Z nowymi przemysleniami, sukcesami itp?