Pewnie źle zrozumiałam Wasze wypowiedzi Kriss i Zussie.
Może, nie do końca obiektywnie. Myślę, że taką samoocenę szczerą każda z nas musi przeprowadzić sama sobie. Będzie to najbardziej obiektywna ocena sytuacji. Czy rzeczywiście staram się zachować dobre relacje z synową/teściową , czy też zależy mi na rozdrapywaniu ran, które się goją.
Gdy czytam jak ktoś broni się przed opieką nad wnukami to lekka agresja się u mnie włancza....
Zaraz widzę podejście mojej mamy. Odwiedzenie mnie raz w tygodniu jest dla niej ciężarem, zabranie wnuka na godzinę na spacer raz na 2 tygodnie zbyt wielkim zobowiązaniem. Nie chodzi mi o pieniądze, lecz o zainteresowanie i czas.
Kriss,
"Poświęcenie" ja rozumiem na 2 sposoby.
Można poświęcić swoje marzenia, cele, życie, finanse na rzecz dzieci - czego też nie pochwalam, a niektóre osoby tak robią i są szczęśliwe.
Można też poświęcić swój CZAS, albo na pomaganie i interesowanie się obcymi lub ZAINTERESOWANIE się własnymi dziećmi i wnukami.
Nie wiem dlaczego wyciągnęłaś taki wniosek, że jestem materialistycznie nastawiona.
Źle mnie zrozumiałaś. Nigdy nie oczekiwałam, ani bym nie chciała, żeby czy to teście, czy moi rodzice zapożyczali się dla nas na wesele, czy też mieszkanie. Nie uszczęśliwiłoby mnie ich padanie na twarz z przepracowania, żeby tylko spłacič kredyt.
Teście chcieli wziąś kredyt na wesele. My nie zgodziliśmy się. Woleliśmy skromniej, ale nikogo naszą decyzją nie obarczać.
Zgadzam się z Tobą Kriss.
"Dla mnie utrzymywanie z kimś więzi nie musi być skorelowane z pieniędzmi i prezentami. Można się odwiedzać, jadać wspólne posiłki, które przyjmą formę zwyczaju, są celebrowane. Wizyty i rewizyty, wspólne spędzanie wolnego czasu dlatego że chcemy, nie dlatego że jesteśmy "zmuszeni sytuacją", patrzeć na szczęśliwe dzieci i na wnuki "
Wyłożenie dzieciom wszystkiego na tacy, nie jest dobre.
Później brakuje doceniania za otrzymaną rzecz, a dzieci jeżeli od małego są przyzwyczajone do bycia pępkiem świata i do tego, że im się wszystko należy, to później rosną na egoistów i zapominają o rodzicach.
Mój tata jest tego przykładem. Mieszkanie, które otrzymał od swojej mamy( babcia ciężko pracowała na to całe życie), sprzedał i przepuścił w przeciągu roku. Dobrze, że babcia tego nie widziała.
Podziwiam rodziców, którzy w Polsce potrafią podarować mieszkanie dzieciom. Ze względu na ciężką sytuację ekonomiczną, nie wiem jak to robicie.
Ja nigdy, nie oczekiwałabym czegoś takiego.
Kriss:
"P.S. Lilia86 - zapraszam na bloga. Poczytaj o naprawdę traumatycznych dzieciństwach różnych kobiet i jak to wpływa na dorosłe życie. A potem porozmawiamy o trudnym dorastaniu, samotności, braku wsparcia i szybkim usamodzielnianiu się. I czy warto z deszczu ładować się pod rynnę."
Pewnie, że nie miałam najgorzej. Jestem szczęśliwa, że żyję!
Zawsze mama mogła mnie usunąć jeszcze w łonie. Usłyszałam ( z uśmiechem na twarzy) od własnej mamy, że powinnam udać się do chrzesnej z kwiatami, bo to ona namówiła mamę do zachowania ciąży.
Dla mnie to nie jest normalne. To raczej matka powinna podziękować koleżance z dobrą radę i że teraz ma córkę , z której jest tak bardzo dumna.
Zawsze mogłam trafić do patologicznej rodziny, a u nas tylko alkohol się przelewał. Nie było tak źle, bo opiekowała się często mną 4 lata starsza siostra 
Staram się doceniać te pozytywne strony,inaczej nie miałabym kontaktu z mamą, a życie jest krótkie i szkoda na zawiści czasu.
Masz złudną nadzieję, że nawiążesz z matką normalne stosunki, a nie jest to możliwe. Nie w bieżącej sytuacji. Dlatego łakniesz zainteresowania, atencji, wsparcia - od "przyszywanych" rodziców, czyli teściów. Dlatego budzi w Tobie emocje postawa teściowych, które nie chcą sie "poświęcać". Bo utożsamiasz te dwie sprawy. Na skróty. A tak się nie da. Bo między poświęcaniem a totalnym brakiem zaiteresowania - jest całe mnóstwo ZDROWYCH opcji.
