Chora miłość matki do syna...

współczuje przyszłej synowej

wazne zeby on widział w czym tkwi problem, zeby nie był ślepy na swoją nadopiekuńczą matkę

Dziewczyno! po pierwsze moim skromnym zdaniem to jemu to pasuje jeśli jest na tyle nieosobowy żeby dać się poniżyć w taki sposób jak spanie z mama w tym wieku. Granic matka dawno nie ma a on na to pozwala zamiast powiedzieć jedno nie! Współczuje przyszłej synowej bo dziewczyna zmarnuje sobie życie przy nim ( nawet jeśli będzie ja kochał jest już na tyle zepsuty, że ja będzie ranić ) Ty jako przyjaciółka masz prawo do wyboru do swojego zdania. Powiedz mu to wszystko że jest chory że to nie jest normalne że powinien coś z tym zrobić, jeśli ma chociaż resztki męskiego punktu widzenia na pewno sytuacja się zmieni. Gorzej jeśli nie - kobiety patrzcie i sie uczcie !!

Moim zdaniem to facet (25 lat to już powinien być facet) nie może sobie na coś takiego pozwolić. Ta sytuacja ze spaniem z własną matką to jakiś dramat. Co znaczy kłócił się z nią kilka godzin i w końcu postawiła na swoim? Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji. Chyba bym poszedł spać do kolegi jakiegoś. A matka raz drugi dostanie pstryczka w nos i zacznie się zastanawiać co robi nie tak. No ale facet musi się jej postawić w końcu. Zastanawia mnie jeszcze rola ojca w tym wszystkim. Przecież powinien interweniować. Generalnie powinnaś podpowiedzieć przyjacielowi, że ma się jak najszybciej zmienić i przestać być takim mamusinym popychadłem.
A najlepiej szybka wyprowadzka na swoje i przecięcie pepowiny.

Dobre, dobre. Znałam kiedyś faceta, Bozia mnie uchowała przed ożenkiem z nim, którego mama gdy się kąpała w wannie miała otwarte drzwi a synowie sobie wchodzili na pogawędki (w wieku 30 i 25 lat). Nie była to rodzina hippisowska ani amazońskich Indian. Mamusia radjomaryjna, obsesyjna miłość do synów, nienawiść do młodych dziewczyn/kobiet (mamusi oczywiście). Dziewczyna (teraz już żona) brata (tego 25 letniego) opowiadała mi kiedyś, że leżeli sobie wczesnym wieczorkiem u niego w pokoju i oglądali film na DVD a tu mamusia wparowała w kusej koszulce nocnej - nic pod spodem - wielki stary bóbr był na wysokości ich wzroku (oni leżeli ona stała i gadała). Dziewczyna nie wiedziała co z oczami zrobić - i tak cud że nie oślepła. Mamusia również wrzucała swoje zużyte podpaski do kosza na śmieci w kuchni, używaną stroną do góry aby każdy mógł widzieć ze jeszcze miesiączkuje. Dwóch synów, mąż, bez reakcji. Na moje delikatne pytania do exa dotyczące w/w sytuacji - twierdził że to przecież normalne. Nic dodać nic ująć. Okazało się później że kobieta leczyła się psychiatrycznie, brała leki, nikt z rodziny najbliższej o tym nie wiedział.

Na marginesie - mój czteroletni syn każe mi wyjść z łazienki kiedy sika.

ostatnie zdanie - fenomen podsumowujący wszystko !!!
Mega się naśmiałam, zarąbiście opisane, mega fajnie ukazana cała paranoja sytuacji mimo jej żałosnego wymiaru w sensie ogólnym....

moja teścióweczka na moich oczach uwieszała się na mojego faceta, wypinała tyłek jak koza przed ciapatym, wystawiała dzioba i całując go PROSTO w USTA pokazywała mi kto tu rządzi.... była tak wyluzowana, że opowiadała nam o swoim życiu intymnym i co robi w sypialni.... że "siedzą sobie ze swoim facetem przed tv, on zaczyna się do niej dobierać, "prawie w nią wchodzi" (cyt. oryginalny), a tu nagle otwierają się drzwi i do pokoju wchodzi młodsza siostra mojego faceta....

Przepraszam....coś tu jest nie halo.... czy Wy tez uważacie, że są pewne granice między dziećmi i rodziccami, który6ch się nie przekracza? jakieś granice taktu i przyzwoitości? O czym się powinno rowmawiać, a co powinno pozostać tematem tabu?

Z racji tego, że moja teścióweczka jest dosyć młoda, to chyba za bardzo poczuła się jak nastolatka i chce byc naszą znajomą, a nie matką...

nie zgodzę się z Tobą - ja np nie chciałabym patrzeć jak sika lub robi 2 mój tata
są pewne granice Ale to oczywiście moja subiektywna opinia

nagość nie jest tematem tabu - owszem, ale jak dla mnie (powtarzam - to moja subiektywna opinia, z którą możesz się nie zgadzać) akurat jeśli chodzi o moich rodziców/rodziców znajomych/faceta/wujków, ciotek itp - to jednak nagość w ich wykonaniu i tym bardziej jak któraś z przedmówczyń (Kriss, przeczytaj jej wpis) mówi - specjalne paradowanie - jest trochę nietaktowne, dziwne, pokazujące wręcz powiedziałabym próbą uwiedzenia własnego syna, wykazywanie w ten sposób pożądania wobec niego, a to to już mi nie powiesz - jest skrzywieniem.... i śmierdzi kazirodztwem ;||||

Rodzic powinien być rodzicem, a nie zachowywać się w sposób, który wykazywałby pożądanie seksualne, próby uwiedzenia itp własnego dziecka.... to jest dla mnie chore....
I tak właśnie nie rosną dziwolągi, tylko niespaczeni skrzywieniem faceci, którzy nie boją się bez wyrzutów sumienia i poczucia winy zostawić swoje matki po to, aby związać się z kobietą swojego życia. Bo matka nie wychowuje syna dla siebnie, tylko dla kogoś/świata, a to jak widać często nie może do nich dotrzeć bez zbędnych akcji z ich strony (szantaże, wywoływanie poczucia winy, wyrzutów sumienia, groźby, prośby, płacze, smutki, śmiertelne choroby itp itd....)
Jak widzę, jak matka nie może pogodzić się z tym, że syn dorósł, że traci nad nim kontrolę, nie ma go już w garści i synek nie jest na każde jej zawołanie i w żałosny sposób próbuje o to walczyć, zamiast kurna cieszyć się jego szczęściem, (bo kurna jakby nie patrzeć to przecież jest jej dziecko - a zdrowy rodzic powinien chcieć szczęścia swoich dzieci  to się we mnie gotuje wysłałabym je wszystkie na Sybir i tam zostawiła - to one kaleczą synków, którzy na to pozwalają....

A ja z kolei nie umiem zrozumieć kobiet, które wchodzą w takie relacje koszulkowo - buziakowe i podejmują walkę o tego biednego chłopca. Czy aby na pewno facet , który śpi w jednym łóżku z mamusią i nie umie sie jej przeciwstawić jest wart zaangażowania? Nie sadzę też żeby miał możliwość dorosnąć w sytuacji, gdy partnerka rozpoczynając rywalizację z teściową zacznie go przeciągać na jasna stronę mocy.
a dajcież tym chłopcom zmężnieć. Stawiajcie sprawę jasno - albo ja albo mamusia i umiejcie trzasnąć drzwiami i powiedzieć pa pa. Naprawdę chce sie wam bawić w te gierki? Na walkę z teściową szkoda życia i zdrowia. Trochę więcej wiary w siebie doradzam obecnym i przyszłym synowym.
Maminsynek nie opuści emocjonalnie mamusi tylko dlatego , że zonie się to nie spodoba. Tu trzeba środków radykalnych. Tak albo nie i koniec. Trzeba męskich decyzji a nie lawirowania i zabawy w kotka i myszkę.

Bo są zawiedzione swoim własnym życiem, czują sie nikomu niepotrzebne, stare i zużyte. Bo w mężach nie znajdują oparcia i bliskości, albo dawno owdowiały. bo cierpią na depresję , nerwicę zaburzenia lękowe i inne cuda. Bo w swoim macierzyństwie pokładały nadzieje na posiadanie syna na wyłączność. Bo całe życie się poświęcały dla dzieci i oczekują rekompensaty

Kiedyś rozmawiałam na ten tema  z moja teściową. Ona też była swego czasu jak z horroru. Na szczęście po odejściu syna (mojego męża) zaopiekowała sie sobą i zaczęła leczyć siebie. Kiedyś już na chłodno opowiedziała mi o koszmarze związanym z odchodzeniem dzieci z domu. Ja wchodząc w związek postawiłam sprawę jasno i wiedziałam, że z maminsynkiem nie będę sie użerać, nawet z wielkiej miłości.  Nie żałuje tego i ciesze się z dobrodziejstw tej decyzji, ale teściową trochę rozumiem. Wiem też , że walka z nia jest skazana na niepowodzenie, dlatego ja wolałabym odejść niż w niej uczastniczyć

Tzn. mówisz, że Twoja teściowa nie jest bardzo stara i ma nowego partnera (czyli teoretycznie love story, misiaczki, serduszka, czułość etc.)?
To tym bardziej dowód na to, że dzieci nie mogą zapewnić rodzicom ich braków emocjonalych. Nie napełnią ich zbiorników miłością. Nowy partner też tego nie zrobi raczej. Co gorsza dzieci rodziców z pustymi zbiornikami, mają swoje same puste i w pierwszej kolejności powinny się zająć sobą i nadrobić to, czego rodzice im nie dali. A w rzeczywistości wygląda to tak, że matki najczęściej (ojcowie zwykle są wycofani, nie wiem czemu, może wynika to z ogólnego rozkładu sił w małżeństwie na przestrzeni lat), stosuje toksyczne manipulacje i de facto traktuje dziecko jak rzecz... jak swoją własność, nawet jako dorosłą osobę. Uważa, że jej obowiązkiem jest spełnianie jej potrzeb emocjonalnych, opiekowanie się nią, pocieszanie, ciągłe sukcesy w życiu zawodowym i osobistym, którymi mogłaby się pochwalić (oczywiście zgodnie z planem matki, niekoniecznie pokrywa się to z wizją szczęścia dziecka). Jednocześnie w swojej opinii jest osobą niemal doskonałą, coś jakby matką-bogiem. Myśli, że no owszem może zdarzyło się jej popełnić drobne błędy wychowawcze, ale któż ich nie robi? To wręcz dopełnia jej "doskonałości". Lubi o tym mówić, jak wspaniałą, wyrozumiałą matką jest. Podaje przykłady "złych kobiet" w swoim otoczeniu, które niecnie krzywdzą swoje dzieci.
I takie dziecko, które próbuje traktować ją już jako osobę dorosłą, nie dać się wykorzystywać, jest odrzucane. Mimo że chce jak najbardziej ofiarować jej miłość, wsparcie, ale takie zdrowe. Matka jednak bez takiego dziecka-rzeczy żyć nie może (jest niesamodzielna emocjonalnie. potrzebuje kogoś, żeby wchodzić w chore układy, bo zdrowych nie zna i nie chce poznać, bo to zaburzyłoby status quo jej jestestwa). Niestety w takiej sytuacji dzieci nie mają wpływu na zmianę matki. Tylko ona może podjąć taką decyzję i np. skorzystać z pomocy psychologa. Raczej lektury niewiele zmienią, bo te osoby zazwyczaj bardzo mocno wypierają, są takimi dziećmi do potęgi. Takimi dziećmi, jak jej własne dzieci były do 6-7go roku życia (strzelam, bo dzieci nie mam, ale tak sobie wyobrażam, że później już dzieci zaczynają wchodzić w rolę małych dorosłych, pocieszycieli etc.).

Oglądałam ostatnio film synowie i kochankowie na podstawie powieści lawrenca.cos na ten temat horror.

zapoznam się z ta pozycją na pewno !
znacie coś jeszcze?

Powiedzcie mi, czy to, że matka włazi z 25 letnim synem do gabinetu lekarskiego, jest obecna przy badaniu i zadaje lekarzowi pytania jest normalne?

A co to znaczy "normalna teściowa" ? wiesz, takie do rany przyłóż, pukające przed wejściem do sypialni i przed wejściem do czyjegoś życia, to sie zdarzają za dwie na 10 tysięcy... Norma tutaj raczej mamuśka z horroru, nadopiekuńcza, nadskakująca, wtrącająca się, wykazująca niezdrowe zachowania, zazdrosna.... Mają sie z czego cieszyć te synowe, które nie weszły w takie układy i umiały sie postawić, ale nie na zasadzie mruczenia za uszami w stylu - ależ ta twoja mama jest okropna i jak ona może - ale raczej w sposób radykalny, czyli albo rybki albo akwarium i  to ty wybieraj drogi chłopczyku.

Nie sądzisz, że to jej skrzywienie jest również w dużej mierze skrzywieniem twojego partnera ? Tak , masz rację - będzie sie to za wami ciągnęło całe życie , jeśli ON tego nie przerwie. Powtarzam -ON i tylko ON. Nie ty. Ty nie masz na to wpływu. Wszystkie te teksty w stylu - no jak ona może taka być i dlaczego i po co i to krzywda dla syna i jak to tak i to nie jest normalne - są bez sensu.Ona może taka być, bo własnie taka jest. Twój partner też. Nie masz możliwości zmienić drugiego człowieka . Masz za to prawo nie akceptować pewnych dla ciebie nieakceptowalnych rzeczy. Możesz nie budować związku z osobą, która nie potrafi emocjonalnie odciąć sie od matki. Na razie jednak skupiasz sie jedynie na teściowej a zaciekle bronisz partnera. To błąd. On jest częścią tej relacji, tworzy ją i duża odpowiedzialność leży po jego stronie.  To on ma się odciąć. Nie licz na to , że jego matka to zrobi.

hm... nie sądzę, że zdarzają się aż tak wyjątkowo rzadko - moim zdaniem to kwestia taktu, kultury osobistej i dobrego wychowania.... o co coraz ciężej niestety w dzisiejszych czasach, tak jak piszesz...

ja na początku właśnie przyjęłam raczej bierno-olewczą postawę (wiadomo - mając na uwadze fakt, że będzie to moja teściowa w przyszłości - raczej każdy chce, aby relacje dobrze się układały i nie robi afery o nic....co teraz oczywiście z perspektywy czasu - niekoniecnzie uważam za dobry krok - mogłam zareagować od razu i mieć wyłożone, tak jak ona po jakimś czasie....), ale jak teściówka zaczęła przeginać z akcjami, które trafiały to bezpośrednio we mnie, to bezpośrednio w nas - mój facet zareagował mówiąc jej, czego sobie nie życzy, czego nie będzie tolerował i że ich relacje i dalsze kontakty uległy nieodwracalnej zmianie przez stratę jego zaufania do niej i zawód jako rodzica z jej strony. Dlatego też nie mogę się zgodzić z Twoim stwierdzeniem, że to jest też "skrzywienie mojego partnera, gdyż on zareagował tak jak powinien, cały szkopuł w tym, że ona nie widzi w ogóle swojej winy w tym wszystkim, uważa, że nic złego nie zrobiła, nie może pogodzić się z tym, że mój Maciek zmienił do niej nastawienie i ich kontakty uległy diametralnej zmianie i straciła nad nim kontrolę.
To ona nie daje za wygraną i tylko pogrąża się dalej w naszych oczach... A mi najbardziej szkoda mojego Maćka, że musi cierpieć przez swoją własną matkę, bo radzi sobie z tym, to pewnie w sercu jest jakieś ukłucie - w końcu to jego matka...

Czy w takim razie w tym przypadku - kiedy mimo tego, iż postawił kawę na ławę mówiąc jak będzie teraz (czego nie będzie tolerował, czego sobie nie życzy i to wszystko co pisałam wyżej) - ona dalej robi to samo i tak jakby nie docierało do niej, że jej syn może się od niej odwrócić (bo była tka pewna siebie, że to się nigdy nie stanie )- mój partner powinien zastosować metodę zdartej płyty - przy każdej jej akcji itp itd powtarzać, to co mówił na początku po pierwszym zawodzie z jej strony?

Ona nie potrafi tego zrozumieć i dalej go (nas, bo jakby nie patrzeć ja też się męczę patrząc co ona odwala i jak nie daje spokoju mojemu Maćkowi) męczy - powtarzać jej swoją decyzję, aż w końcu coś do niej dotrze czy co ?

Mam nadzieję, że po krótce wytłumaczyłam Ci dlaczego sądzę, że to jednak problem leży w niej... Co z tym teraz zrobić ? Skoro wydaje mi się, że mój partner zrobił wszystko co powinien w tej sprawie?

Pozdrawiam Was i życzę miłego dnia i samych dobrych teściowych/...

Mówisz,że twój partner wyłożył kawę na ławę i powiedział jasno czego sobie nie życzy...Ok, a przedstawił ewentualne konsekwencje, jeśli sytuacja nie ulegnie zmianie? wytłumaczył mamie jasno, że jeśli nie przestanie was źle (w jego mniemaniu) traktować to np nie będzie jej odwiedzał? Wiesz, samo gadanie to jeszcze nic zdziała. Należy pokazać czynami, że jest sie konsekwentnym, na tym polega dojrzałość i siła, którą ona będzie musiała wziąć pod uwagę.

Ja  nie martwiłabym się az tak bardzo o tego twojego Maćka Nic mu nie będzie , nie on pierwszy nie ostatni. Odchodzenie od mamusi to jest element dorastania i przemiany chłopca w mężczyznę.

Problem teściowej będzie w waszym związku tak długo jak długo będziecie ją do niego wpuszczać. Jeśli Maciek zamknie jej drzwi przed nosem i powie  - hola hola - to ona tam nie wejdzie. Do tego jednak potrzebna jest konsekwencja i działanie , a nie tylko gadanie.

Na smsy można nie odpisywać, telefonów nie odbierać.
Jeżeli twój facet widzi problem i chce sie odciąć , to nie pozostaje nic innego jak tylko to zrobić. Doradzam zachowanie teściowej olać, nie próbować jej zmieniać, nie tłumaczyć  nie pouczać , bo to nic nie da. Niech sobie będzie upierdliwa, a co tam, taki jej urok widocznie. Jeżeli coś w jej zachowaniu rani twojego partnera , to on jej o tym mówi, tak? Więc pozostaje mu jedynie być konsekwentnym i nie ustępować, chronić siebie i nie pozwolić sie krzywdzić. On to chyba robi , a ze jest mu czasem przykro ...to normalne.
Poza tym uważam, że na wiele "mądrości" teściowych należy po prostu przymknąć oko i zachować dystans. moja np jest hipochondryczką. Zawsze jest chora, ma chyba wszystkie dolegliwości świata i żadnego zdrowego narządu. Nie potwierdzają tego rzecz jasna wyniki badań, ale nieważne. Gdy z nią rozmawiam to oczywiście skarży sie wszystko co sie da i boli ja każda część ciała. Mogłabym jej tłumaczyć , że przecież lekarze nie widza w jej stanie nic niepokojącego, że funkcjonuje normalnie, ale po co mam wchodzić z nią w słowne utarczki i narażać sie na potoki łez. Wole jej spokojnie wysłuchać, bo mnie od tego nie ubędzie, a na koniec polecić  jakąś ziołową herbatkę, albo witaminki i mieć święty spokój.  Jeśli da się na coś przymknąć oko, to należy to zrobić. Natomiast w sytuacji , w której nie można iść na kompromis trzeba sie postawić. Moja teściowa oznajmiła mojemu mężowi, że jeśli sie wyprowadzi, to ona umrze natychmiast. Zrobił to ponad 10 lat temu, a ona mimo to żyje i ma sie dobrze Trzeba znaleźć złoty środek. Nie wolno iśc na kompromisy tam gdzie nas to krzywdzi i wymaga od nas więcej niż możemy znieść, ale jakieś tam głupoty i fanaberie można odpuścić.

Jak to czytam chce mi śmiać się albo puknąć w głowę w imieniu tej nadopiekuńczej matki. Nie przejmuj się bo też mam taką walniętą. Tak naskakuje koło nas w domu. Nie zapyta czy chcę tak ona robi po swojemu a mnie szlag trafia. Ona zachowuje się że wszystkim musi dogodzić. Sama czasami powiem że nikt nie chce luksusów. Bo jej tak się podoba. Mnie zaczyna męczyć jej nadopiekuńczość wyręcza nas. Czekam do dnia kiedy... domyślicie się co mam na myśli