Zanim zdecydujesz sie być z kimś - naucz się BYĆ SAM

O do diabla,
to sie narobilo. To jestes MissNY uziemiona na czas jakis.
Wspolczuje. Tez pewnie cwiczysz brzuszki od kaszlu jak MaRyla?
Trzymaj sie i kuruj dzielnie, bo tu juz zartow nie ma...

No właśnie już całkiem nie wiem???
@#$%^&*()_+|}{":@#$%^&*()_+|}{": i inne takie inwektywy cisną się same na usta!!!
Zapomniałam już całkiem jak słonko wygląda (bo jak było w weekend, to siedziałam na uczelni... akurat nasza grupa ma "zaszczyt" w piwnicy... to se popatrzałam). W domu szpital normalnie żyć się odchciewa... Ech
Powrotu do zdrowia życzę

Samotne sobotnie rozmyślania : Gdzie jakieś zainteresowania czy umiejętności, jeśli wszyscy podążają według ustalonego schematu? Nikt nie robi nic, co może być przez innych uznane z nietypowe. Mamy się na to godzić? Dlaczego? Trwanie w takim szeregu do niczego nie prowadzi. Lepiej już wybrać własną samotność, niż pogrążyć w takim życiu.

Nie zrozumiałaś mnie... Chodzi mi o to, iż lepiej być sobą i działaś, zyć w zgodzie z własnym sumieniem czy upodobaniem, niż dla chęci poklasku i uznania ogółu, wybierać popularny i akceptowalny sposób życia. Może spróbuję podać jakiś przykład. Chodzenie do kościoła, udzielanie dzieciom i przyjmowanie różnych religijnych sakreamentów, a tak naprawdę życie po swojemu, wg własnych zasad, a nie tych kościelnych. Zachowanie takie może powodować przykładowo ostracyzm najbliższego otoczenia.

Dzieki za pamięć o moim ATYPOWYM ZAPALENIU PŁUC (jak to dumnie brzmi) hehehe....Nie bardzo antybiotyk mi pomógł, ale chyba pacjent (czyt. ja) przezyje.
Jeśli w Twoim otoczeniu nie ma takich ludzi, to nie oznacza, że oni nie istnieją Ponadto nasuwa mi się taki wniosek, że każdy w pewnym stopniu ulega jakiejś presji społecznej, to się nazywa socjalizacja... I nie da się inaczej.... Zaraz dostanę jobuki....

Pozwolę sobie tu przedstawić kolejne moje samotne rozważania : pewnie znacie taką atorkę Hannę Śleszyńską. Nie wiem czemu, ale zawsze było mi jej żal. Ładna to ona nie jest i kilka lat temu jej partner, Gąss zostawił ją dla młodszej i urodziwszej, zawodowej tancerki. Hanna ponoć strasznie to przezyła, dziś był o niej program. Okazuje się że to przewesoła, urocza osoba i ma obecnie super faceta któremu Gass do "pięt nie dorasta". Takie to myśli na tą chwilę, pozdro Odnośnie ogrodu, dużej ilości zwierza kudlatego gratuluję i popieram takowe "aspołeczne" upodobania.

Anhedonio - pewnie, co sie samemu nawarzy to trza wypic. Moje wybory - moje ceny do zaplacenia za to.
No, ale to jest wlasnie WOLNOSC prawda?
Zawsze zdumiewaly mnie kobiety pt "takam, mala, takam slaba", ze im sie chce tak zyc w podwieszeniu.

Pani Sleszynska jest doskonala aktorka glownie komediowa, ale rowniez dramatyczna - to jak zagrala w "Bozej podszewce"- mistrzostwo swiata.
Na pewno nie przystaje do konwencji "blond-plastik", ale dzieki temu dostaje duzo propozycji grania.
Pieknych aktorek jest multum - dobrze grajacych o wiele mniej.

Dobrze, ze przynajmniej zdrowotnie ku lepszemu!

Postanowiłam "odkurzyć" mój stary wątek, bo to co się dzieje na innych dotyczących samotności, może wpędzić człowieka w ciężką frustrację tylko się rzucić na linę.

"I to właśnie wówczas w ciemności, uświadomiłem sobie po raz pierwszy w życiu, że jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z ABSOLUTNYM spokojem wewnętrznym, z ODZYSKANIEM INDYWIDUALNOŚCI. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć, że JEST SIĘ SOBĄ aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata" (Gustaw Herling-Grudziński)

Czym my jesteśmy w tym ogromnym kosmosie?
Lubicie patrzeć na letnie wygwieżdżone niebo?
Mimo, że czuję się zaledwie pyłkiem we wszechświecie, jestem wdzięczna, że mogę zachwycać się gwiazdami
Czy mam rację, że TYLKO w sierpniu gwiazdy spadają "deszczem" (chyba w okolicach 22?)

Można. Czujesz się w domu jak tramwaju. Dość wyczerpujące, ale jeśli ktoś lubi.

Nie ma związku garnięcia sie ludzi z zainteresowaniami. Albo zainteresowania, albo życie towarzyskie - dzień nie jest z gumy. Z tego co napisałaś wynika, że ludzie preferujący życie towarzyskie latwo nawiązują kontakty, ale słabo nadają się do związku. Ci co sie nadają, nie mają okoliczności nawiązać relacji, ponieważ są zajęci. Człowiek zajęty nie ma czasu na pisanie dziennie siedemnastu SMS-ów o niczym do panienki, której wydaje się ta liczba normą. No ale ok, nie ma co narzekać - można sobie ustawić automat.

Chyba mało precyzyjnie napisałem. Zgadzam się z zasadniczym przesłaniem, że trzeba nauczyć się żyć i być samemu, a nie budować swoją egzystencję na kimkolwiek. Ludzie bez pasji i umiejętności życia bez partnera mogą budować swój świat na partnerze, a to lipa jest.

Nie zgadzam się natomiast z twierdzeniem, że ludzie garną sie do kogokolwiek z powodu jego pasji. Co widzisz interesującego w programowaniu mikrokontrolerów lub eksperymentowaniu z radiami SDR? Obawiam się, że nic, więc jakie przyciąganie może zachodzić?

W kwestii organizacji czasu jest tak, że pasje niestety wciągają. (Tu wizja szalonego naukowca zapominającego o wszystkim i wszystkich.) Ogranicza to dyspozycyjność towarzyską, a również czyni spotkania towarzyskie średnio atrakcyjną opcją spędzania czasu. Wole pojechać do kumpla i oblookać budowaną przez niego drukarkę 3D niż siedzieć i gawędzić o wszystkim i niczym.

Myślę, że nie czuł bym się komfortowo w związku z kobieta nie posiadającą własnych zainteresowań, bo utrudniało by mi to własne zajęcia. Bezmyślne siedzenie z browarem przed TV nie jest moją ulubioną formą spędzania czasu. Owszem piwko wypić lubię, TV czasem na drugim monitorze brzęczy, ale są to czynności tła, nie czynności zasadnicze.

Z osobami które mają między uszami coś więcej niż siano, zawsze jest o czym pogadać. Nawet jeśli pogadać miałoby oznaczać tylko posłuchać.

Hehe....
Mnóstwo - jak mrówków.
Ale wiesz - naprawdę trzeba mieć dużą wiedzę o kulisach 10 muzy, by uznać to za pasję.
Nie wystarczy chodzenie do kina raz w tygodniu.
Co więcej, może okazać się, że trudno jest ogarnąć całość dziedziny.
Podobnie zresztą jest z muzyką.

Perseidy miałam na myśli - jakoś tak wbiłam je sobie do głowy
"okres, w którym z Perseidami może dziać się coś ciekawego i niespodziewanego rozciąga się od godz. 15.00 12 sierpnia do 4 rano 13 sierpnia. Cała noc z 12 na 13 sierpnia warta jest więc uwagi, a liczby godzinne na poziomie kilkudziesięciu zjawisk na godzinę w zasadzie gwarantowane".

W zimie i w październiku za zimno (dla mnie)
Nie usiedziałabym CAŁĄ noc na dworze... Niekomfortowe warunki.
A na "drani komarów" jakieś środki trze przedsięwziąć da się... sprawdziłam, bo w sierpniu mamy kino plenerowe "za płotem". Nad głową gwiazdy, spod nóg zapach siana (w które trawka się zamieniła) tylko te komary... Na drugim seansie naród już przygotowany był lepiej

W sumie też tak moze być.
A wiesz, że kiedyś umiałem szydełkować.
Gdy byłem szczawiem zupełnym - mama mnie nauczyła, ale już nie potrafię.

A te perseidy to chyba mają dość dokładnie wyliczone okna czasowe - znaczy kiedy widać?
Bo mam taki symulator, który wylicza pozycję wielu satelitów komunikacyjnych w dowolnym punkcie czasu.
Można sobie wyliczyć kiedy dany satelita jest w zasięgu i gdzie na niebie.
Nie wiem, czy perseidy są tak samo przewidywalne - chyba nie, bo ich jest niezła chmara....czy chmura.

Terrorystka na głowę, kurtka, rękawice, styropian pod siedzenie, kawa z prądem do termosu i żadna noc nie jest straszna. Zimno też trzyma się z daleka, w przeciwieństwie do tych latających paskud.

Haha, coś mi się przypomniało. Mam inne doświadczenia

podoba mi sie twój przepis na brak komarów...

Leciały te meteoryty? Nic nie widziałam

Pewnie nic nowego już nie wymyślę w tym temacie, ale chciałam potwierdzić to z mojego własnego doświadczenia, że kiedy nauczyłam się być sama zaczął się dla mnie super czas, który trwa do dziś. Oczywiście poznałam tez super mężczyznę, jestem spokojna i realizuje swoje plany i marzenia. polecam wszystkim, nie było łatwo ....

Bo dobrymi chęciami to piekło wybrukowane. Nie wystarczy chcieć... Trzeba zacząć żyć, tak jak dziewczyny powyżej napisały. Spróbuj zrozumieć na czym ich CUD polegał, bo FACET zauważ pojawiał się w tzw. drugiej kolejności

Własnie zwróciłam na to uwage, u przedmówczyń było to zawsze po ułożeniu życia według siebie.. a ja szukam wiadomo czego.. a nei wiem sama co ze sobą zrobić.. jak sie zebrac...

Aż sie boje cokolwiek pisać.. czy znowu nie pojdzie po mnie pewna osoba;/ Chociaz już jej nie ma na forum podobno...

Zanim zdecydujesz sie być z kimś - naucz się BYĆ SAM przez Anhedonia
Tak sobie myślę, że ostatnio dobrze mi idzie.Tzn co do głównego tematu tego topiku.
Hm hm, kto by pomyślał.

Ano idzie.W ogole w pewnych sytuacjach idzie lepiej niż przypuszczalam.Sama siebie zadziwiam.Gotów mi pawi ogon jeszcze wyrosnąć albo co:-)

Dajecie mi nadzieję na lepsze jutro

Stwierdziłam ostatnio, na podstawie własnego doświadczenia, że bycie samej, pomaga dojrzeć emocjonalnie! Nawet mnie to cieszy

Ja mam ten problem: jak być cenionym towarzystwem? Zawsze sztucznie uśmiechniętym z tysiącem żartów ? Staram się polubić siebie i pisze krok po kroku:
- zadbać o wygląd- chciałabym zrzucić  z 5 kg
- zadbać o szczegóły typu zęby, włosy, cera, ciuchy, dodatki
- nie zamiykać się w robocie i za książkami
- zawierać kontakty i znajomości (hmm łatwo powiedzieć...)
- mój plan nowy to nie mówić nie, oczywiście z rozsądkiem ale na każdą propozycję kina. kawy, zakupów, imprezy mówić tak

A jak wam idzie? Jaie kroki podjęłyście/ podjęliście?

Uważam, że te modne ostatnio stwierdzenia o singlach byciu szczęśliwym z samym sobą to jakieś wynaturzenie. Skoro jest się szczęśliwym z samym sobą, to po sobie psuć ten błogi stan robienia co się żywnie spodoba, kiedy się pojawi druga osoba? Potrzeba bycia z drugą osobą jest czymś naturalnym i dzięki niej nasz gatunek jeszcze istnieje. Takie fajne słowo - singiel. Dobrze brzmi. Niepełnosprawny brzmi lepiej niż kaleka, Rom lepiej niż Cygan a singiel/singielka lepiej niż stary kawaler/stara panna. Takie nowe nadawanie znaczeń tym samym stwierdzeniom, do których już przylgnęły pewne kojarzone z nimi cechy (nie bez powodu). No, jeszcze pod słowo singiel podciąga się osoby rozwiedzione i owdowiałe. Skupmy się jedna na starych pannach. O starych kawalerach nie wiem nic, ale ze starymi pannami - ups, przepraszam, SINGIELKAMI, mam pewne doświadczenia. Nie mówię tu o 25-letnich podlotkach, tylko o kobietach już po 30-tce, które nie miały nigdy partnera dłużej niż kilka miesięcy. Zwykle tak bardzo przywykły do swojego własnego świata, że nie są w stanie zaakceptować jakiejkolwiek odmiany. Położysz kubek nie po tej stronie co trzeba, bo zawsze stał po innej i burzysz cały jej świat. Dlaczego ma się godzić na to, że stawiasz kubek nie po tej stronie co ona chce. To przecież znak, że "do siebie nie pasujecie" i znakomity powód do rozstania. Oczywiście, możesz kłaść ten kubek z właściwej strony, bo to przecież pierdoła i normalnemu człowiekowi zwisa, z której strony on będzie stał. Ale to złudna nadzieja - bo zaraz się okaże, że choć sam z siebie pozmywałeś naczynia z całego dnia, to powiesiłeś ścierkę nie na tym haczyku, co trzeba... Nie masz szans Jaki jest sens inwestować swoje uczucia w kogoś, kto w momencie różnicy zdań powie "jak ci się nie podoba, to droga wolna"?

Kompletnie nie rozumiem, czemu bycie z kimś niby ogranicza? Te rzeczy, które macie wspólne - robicie wspólne, te zainteresowania, które macie różne - realizujecie osobno. Wieczorem się spotykacie na kolacji, opowiadacie sobie przeżycia z dnia, idziecie do łóżka, rano jecie śniadanie i się żegnacie. I w czym tu problem? No, znam i takie przypadki, którym przeszkadza, że obok w łóżku ktoś leży i jeszcze śmie obejmować ramieniem!

Jakoś nigdy nie odstręczały mnie kobiety pragnące być w związku. Co więcej, taka cecha u kobiety wręcz zachęcała, bo dawała pewne poczucie bezpieczeństwa i chęć kompromisu w sytuacjach konfliktowych.

Natomiast kobiety, które to podkreślają swoją "niezależność" są obietnicą problemów i nerwów.

Ot i co.

Genialne
Ale jako dopełnienie bez przerostu formy nad treścią dodam to:
Przekładając wypowiedzi niedowiarków inności do takiego stwierdzenia: "On jest dobrym człowiekiem, nie robi tego specjalnie. Nie potrafi rozmawiać, nigdy nie ma nic do powiedzenia w sprawach uczuć czy zachowań, mam już dośc tej walki z nim i o niego, chociaż widze,że kocha mnie."
gdzie tu jest miłość????? gdzie tu jest szacunek nierozerwalny składnik miłości????? Oj oszukujeta samych siebie. Proponuję zacząć od siebie tą "zmianę". najpierw zerwać/zdjąć okularki które "krzywią" Wam rzeczywistość że widzicie to ...."on mnie kocha i jest dobrym człowiekiem". potem zacznijcie porządkować swój świat, zadbajcie o siebie ustalcie granice, uwierzcie w siebie i bądźta szczęśliwi SAMI ZE SOBĄ. i przestańcie niańczyć dorosłego "mężczyznę/kobietę". W zasadzie TO proponuję od TEGO zacząć.

I powiem tak, problemem wielu kobiet - facetów też - co można zresztą w wielu miejscach na forum wyczytać jest to, że one uparcie zaprzeczają rzeczywistości. Osoba z boku widzi pomarańczowy kolor a oni wciąż z uporem maniaka że nie, to nie to nie pomarańczowy to fioletowy i w kółko fioletowy i fioletowy. A to nawet obok fioletu nie stało. Ja znam ten mechanizm - to jest mechanizm "wytrzymać jak najdłużej w niepodejmowaniu decyzji" i tak racjonalizujemy umniejszamy zgrabnie wymyślamy historie by tylko nie zobaczyć prawdy by nie stanąć z nią twarzą w twarz: bo będzie bolało; bo okaże się, że źle zainwestowaliśmy uczucia; że nie otrzymaliśmy nic lub niewiele za poświęcenia których dokonaliśmy sądząc że będzie nam to wynagrodzone, bo skoro zrodzone z miłości musi się "zwrócić". I tak stajemy przed okrutną prawdą, że nic nie musi, że może i to nie zawsze.  Że miłość to nie wszystko że inaczej postrzegamy te uczucie tą emocje że nasze poglądy filozofie życiowe są oddalone o lata świetlne że stereotypowe "aż po grób" angażuje czynnie dwie strony a często jedna "myśli" inaczej . Ehhh... nie zazdroszczę Wam tego przebudzenia, serio mówię, ale zapewniam słońce wzejdzie i będzie jaśniejsze niż kiedykolwiek.

Zadam Wam proste pytania:
czy w tym związku jesteście w 100% sobą?
czy realizujecie siebie zgodnie z tym kim jesteście i co w życiu chcecie osiągnąć?
Odpowiedzcie sobie, nie mi!!!

Mnie ten temat żywo interesuje ponieważ ja jestem niejako "już po" i znam różnicę pomiędzy "przed" i "po". Tą różnicę to nawet słowami ciężko opisać i wiem jak człowiek ciągnie siebie w dół by "dopasować się" do poziomu partnera/ki a po latach "wegetacji" uwsteczniania dostajesz pałką w dekiel i ewentualnie wymienieni zostaniemy na inny model lub zostanie Nam oznajmione "wypaliłem/am się" i całe to duszenie siebie, kompromisowanie w zasadzie "tylko ze sobą by trwać dalej bo ...... ( i tu wstaw własne powody)" okazuje się kosztem który jedynie możemy zaliczyć do strat. Mało tego zaczynamy zauważać absurdalność tej sytuacji, bo okazuje się że w zasadzie "od zawsze" "nigdy" nie mieliśmy "żadnego" wpływu na to, co powiedzą, zrobią jakiego dokona wyboru nasz parter. Bo to nie tędy droga. Cena "nie bycia sobą w 100%" jest bardzo wysoka. I nawet zaryzykuję tezę że "zawsze" i u każdego trzeźwo myślącego człowieka. Konsekwencje są rozmaite - od "pospolitych" depresji nerwic po poważniejsze psychosomatyczne objawy nawet przeradzające się w poważne problemy zdrowotne.
Dziś dziękuję Bogu za to doświadczenie, trochę mi to wygrzebanie się z ruin pseudo związku zajęło, ale dziś tryskam szczęściem, bo przez tak dyktatorską indoktrynację NIE MIAŁEM ZIELONEGO POJĘCIA jak w życiu jest ważne by BYĆ SOBĄ i jaką energię wówczas człowiek dostaje . Nawet ćwiartki tego nie mogłem robić będąc w związku, co robię teraz. Ale na dziś nie mam straconej sekundy życia, w której żałowałbym tego odejścia. Dziś żyję w zgodzie ze sobą w każdej minucie własnego życia i teraz mogę mówić, robić to co jest zgodne ze mną i jestem niezależny od takich popaprańców. Już nikomu tego cennego daru nie oddam.

Zastanówcie się jak długo chcecie siebie tłamsić? Jaką cenę możecie zapłacić za nie bycie sobą, za uginanie karku wobec osoby, która nie rozumie że jesteście wolnymi ludźmi mimo wszystko?
Ja już nie przyjmuję argumentu, że on/a "nie potrafi rozmawiać". Wielokrotnie przekonałem się że to "nie potrafię" jest po prostu "nie chce mi się wysilać" dajże mi spokój kobieto/facet i zajmij się czymś ważnym itp. itd. Ale jak taka niemota niemowa nagle znajdzie się w sytuacji gdzie zacznie mu zależeć na otwarciu gęby.... ooooo robi się z niego niezły erudyta psycholog amator. Nie, mnie już te głodne kawałki nie przekonują. Za dużo widziałem, poznałem, wyczytałem, przegadałem i doświadczyłem.

Namawiam Was do odzyskania siebie; do postawienia granic; do przewartościowania własnego życia zgodnie z tym kim jesteście i czego od życia oczekujecie. Są ludzie którzy "fabrycznie" są "wybrakowani i nie nadają się do życia w związku partnerskim. W związku partnerskim podstawowym elementem scalającym jest pełen szacunku do indywidualności człowieka dialog i nie ma od tego odstępstwa. no nie ma. kurcze nie ma. Monologiem samem nie załatwicie sprawy związkowych problemów ze ścianą. Partnerstwo, szacunek i dialog, to podstawa.

Dzięki za naprowadzenie dyskusji na właściwy tor.
O to właśnie chodzi - NIE o negowanie wartości bliskości.
Nie chodzi o wpadanie ze skrajności w skrajność, a o odnalezienie sytuacji optymalnej, gdy w związku każdy ma sfery wspólne/związkowe i obszary prywatności. Do tego jednak potrzebna jest duża dawka świadomości. Dlatego w tytule jest napisane "nauczyć się" POTRAFIĆ być w związku to JEDNAK pewna sztuka. Potrzeba i wiedzy i umiejętności.

Wynaturzeniem jest zakładanie, że wszyscy są robieni wg. "jednego szablonu"
Ty gustujesz w kobietach uległych, kto inny w samowystarczalnych i nie zależnych. a jeszcze inni - deklarują co innego i praktykują co innego.

Oczywiście - JEDNAK kolejność właśnie taka?
Otóż wszystko byłoby OK, gdyby jedni drugich NIE nazywali mutantami albo nie zarzucali im wynaturzenia.
Czemu bowiem WYBÓR inny od schematycznego AŻ TAK W OCZY KOLE????
Wszak każdy sam musi przeżyć swoje życie. Ponieść konsekwencje swych wyborów.
I co? - życie które mogłoby być CO NAJMNIEJ znośne KTOŚ OBCY "skopie" na zasadzie - JA NIE MOGĘ/nie umiem być szczęśliwy - to i Tobie nie pozwolę, chociaż Cię zdeskredytuję, chociaż Ci krwi napsuję... To bardzo "pro-społeczne" jak na istoty stadne

Zatem odpuszczenie sobie kolejnego związku w takim razie to to wynaturzenie?
A może TAK SAMO wolny wybór, jak i ten pierwszy?
(A poza wszystkim innym - ewentualnie STAN PRZEJŚCIOWY?)
Człowiek czuje się spokojny, pewny siebie a głupie ("STADNE" otoczenie) załamuje ręce i labidzi: "ŁOLABOGA świntego - biedna ty, ty biedniutka....!". Wszystko opada
Człowiek potrafiący być szczęśliwy sam z sobą, BARDZIEJ gwarantuje dzielenie się tym szczęściem z drugim ZAMIAST desperata "szukającego na gwałt" partnera i "wiszenia" na nim

I proszę, tak jakby pod dyktando ANASTAWII, Zwierciadło rozwinęło jej myśl, ujmując w zgrabne punkty:

"7 TAJEMNIC szczęśliwych singli

Okazuje się, że są duże korzyści z bycia singlem. Jeśli podejdzie się do tego doświadczenia świadomie i dojrzale, można zyskać silne poczucie siebie.
Poznać się i wreszcie zaufać sobie.
Szczęśliwi single:

1. Patrzą do wewnątrz. To ważny krok w kierunku poznania siebie. Kiedy jesteśmy w relacji, zazwyczaj skoncentrowani jesteśmy na tym, żeby działała ona w określony sposób a partner spełnił nasze potrzeby i oczekiwania.
Jego osobą pragniemy zaspokoić nasze deficyty psychiczne, oswoić własne lęki. O własnych wewnętrznych przeżyciach dowiadujemy się dopiero gdy jesteśmy sami, kiedy nie projektujemy swoich przeżyć na drugą osobę. Dojrzały psychicznie singiel wykorzystuje czas, kiedy jest sam, na dogłębne poznanie siebie.

2. Postawili na inne ważne dla siebie relacje.
Miłosny związek jest [TYLKO (przypis mój)]jedną z relacji, którą można się cieszyć. Samotność nie musi oznaczać osamotnienia. Są jeszcze przyjaźnie, relacje z dziećmi, rodzeństwem, współpracownikami, sąsiadami. Szczęśliwy singiel wcale nie jest sam.

3. Uważają, że bycie samemu nie jest niczym wstydliwym.
Nie wiążą z tym swojego poczucia własnej wartości. Mają oni przekonanie, że jest to dla nich ważne doświadczenie, służące ich rozwojowi.

4. Potrafią godzić bycie samemu z towarzyskością. Oni wiedzą, że dla ludzkiej psychiki dobre są zarówno samotne chwile, jak i te spędzone wśród ludzi. Potrafią korzystać i z jednej, i z drugiej opcji.

5. Chcą być samowystarczalni. Potrafią samodzielnie podejmować decyzje i brać za nie pełną odpowiedzialność. Badania wskazują, że ludzie samowystarczalni cieszą się dobrym samopoczuciem, są mniej narażeni na przeżywanie negatywnych emocji. Niezależność wcale nie musi oznaczać braku zainteresowania różnymi perspektywami czy opiniami innych ludzi. To wewnętrzne rozeznanie się w sobie.

6. Mają kontakt ze swoim sercem. Chociaż nie mają partnera, potrafią kochać i zachwycać się światem. Miłość ma dla nich charakter uniwersalny i bezwarunkowy.

7. Żyją pełnią życia.
Szczęśliwi single nie mają poczucia, że czas im ucieka i że zmniejszają się ich szanse na ułożenie sobie życia we dwójkę. Jest odwrotnie ? oni mają przekonanie, że z wiekiem ich życie staje się ciekawsze i bardziej pełne smaku. Dzieje się tak dlatego, że wysysają je do dna. Często nie mają czasu zastanawiać się nad tym, że są singlem, bo tak bardzo zajęci są życiem".
 
Źródło: Zwierciadło.pl