Myślę o oddaniu dziecka...

Przed założeniem tematu należało przeczytać regulamin. Jest w nim zaznaczone, że potwierdzenie postu przez użytkownika jest równoznaczne z tym, że post staje się własnością forum. Nie usuwamy wątków tylko dlatego, że wypowiedzi użytkowniczek nie były zgodne z oczekiwaniami autorki. Wiele osób poświęciło swój czas i udzieliło tu odpowiedzi - nie widzę powodu, żeby kasować świadectwo ich zaangażowania tylko dlatego, że "osoba życzliwa autorce" postanowiła sobie wpaść na forum i powyzywać inne użytkowniczki. Iga, nie musisz kontynuować swojego wątku. Z "życzliwą ci osobą" masz przecież kontakt osobisty. Ale wątek tu pozostanie.

Wypowiadamy swoje zdanie na ten  szokujacy temat ty poiuytrewq  napisałaś cos strasznego Iga ma jeszcze czas oby oddała swojego syna,ty skazałaś swoje dzecko na straszne dorastanie, piszesz że wygnałaś swoje dzecko,piszesz że cieszyła by cię jego smierć że guzik on cię obchodzi co myslałaś że co bedziemy to tu na forum pochwalać ?Ja rozumiem że niekochałaś ani Iga i te inne matki które nie kochają swoich dzieci ale jak u licha mozna je nienawidzić skoro to tylko i głównie wina nasza  że te dzieciaki przychodza na świat,nie jestem za aborcją ale w takim przypadku w przypadku osób pozbawionych serca,ludzkich uczuć jestem za,lub chociasz żeby pooddawać te dzieciaki w domu dziecka mieliby więcej miłości jak w rodzinnym domu.Durnia  tu  nikt nie trenuje, ktoś tu napisał że nawet zwierzęta zostawiaja swoje młode tak jest ale one je zostawiaja kieruja sie instynktem ale my ludzie mamy rozum możne zostawic dzieci w szpitalu,oknach życia albo choćby zostawić w kościele,na plebani wiemy że nie damy rady wychować i nie bedziemy darzyć dzecka miłośćią to po co skazywac sie na męczarnie i swoje dziecko.

Iga, 7 stron zostalo naprodukowanych, wiec jakie rady sobie wzielas do serca to juz twoja wola,choc z tego co widze uleglas "presji i nacisku",temu czym tak bardzo gardzisz i sprzeciwiwasz sie takiemu nacisku,wystraszylas sie linczu,to bląd.
Moglas także wziąć pod uwage realne spojrzenie na sprawe  jak sytuacja wyglada ,i wiesz ze jest beznadziejna,wedlug mnie twoje dziecko nie bedzie szczesliwe przy tobie,świadczą to twoje glowne opisy jaki masz stosunek i emocje do niego
Osobiscie uważam ,że bylam ci przychylna w twoim problemie,niestety ubolewam nad tym,że nie skuteczna,ale nie mam zamiaru wywolywac nacisku,czy wymuszania do czegoś jak tutaj widze  i czytam

Temat niech zostanie,masz prawo jak najbardziej już nie kontunuowac swojego wątku,w kazdej chwili mozesz z kims mailowo popisać,jesli nie chcesz już tutaj na forum w tym temacie brac dyskusji,ale inne osoby mogą swoje tutaj rozterki kontyowac z podobnym problemem,a nie zakladac 20 tych samych dylematow w rożnych działach,i dobrze że zdecydowalas sie załozyc taki temat

Miałam napisać wcześniej ale nie miałam czasu, więc dopiszę się teraz. Daria1968 napisała mądre słowa

Iga wyraźnie napisała, że czuje się osamotniona, nie ma wsparcia w nikim. Dziecko zmienia nasze życie, życie z dzieckiem nigdy nie będzie takie jak było przed urodzeniem go.
Jestem matką dójki maluchów, oczekiwanych, wymarzonych, wymodlonych i zaplanowanych. Mam najlepszego na świecie męża, który wspiera mnie w każdej minucie mojego życia, wiem że zawsze mogę na niego liczyć i gdybym wymyśliła że ma ze mną pójść na piechotę na księżyc to na pewno ze mną pójdzie, bez marudzenia i pytań - dlaczego i po co? - jestem szczęściarą:) ale...
Kiedy urodziłam córkę, moje życie zmieniło się diametralnie. Mała wisiała przy cycu 24h/dobę. Dosłownie wszystko musiałam robić z nią, prasowanie, gotowanie, sprzątanie - miałam nosidło więc jakoś funkcjonowałam. Mąż starał się pomagać i aktywnie uczestniczył w zajmowaniu się dzieckiem.
Mimo tego skończyły się dla mnie wieczory z książką - pierwszą po urodzeniu córki na spokojnie przeczytałam kiedy urodziłam syna, czyli dwa lata później Leżałam z nim po urodzeniu w szpitalu i w ciągu dwóch nocy pochłonęłam z przyjemnością pierwsze od dawna "czytadło".
Nie mogłam wyjść z domu na dłużej bo mała kiedy zostawiałam ją nawet z mężem darła się w niebogłosy. Miała dość silną potrzebę bycia przy mnie. Czasem miałam jej dość, byłam zła, kiedy nawet prysznica nie mogłam wziąć spokojnie, kiedy się kąpałam musiałam"kukać" do niej a mąż stał pod prysznicem i trzymał ją na rękach, bo mała musiała mnie widzieć.
Gotowanie wyglądało tak, ona w nosidle, później na szafce, ciągle przy mnie....
Czasem miałam wrażenie, że mnie już nie ma, jest tylko córka i jej potrzeby a ja zamieniłam się w matkę-polkę. Paradoks polegał na tym, że kocham ją nad życie i te myśli, że mam jej dość od razu wzbudzały wyrzuty sumienia. Czułam się koszmarnie.
To były początki, nie rozumiałam dlaczego płacze, była dla mnie mało czytelna. Oczywiście po kilku tygodniach doskonale "nauczyłam" się mojej córki Początek był kiepski.
Po dwóch latach urodziłam syna, było łatwiej, spał w łóżeczku, nie musiałam go nosić, był mniej wymagający - przynajmniej w pierwszych miesiącach życia
Uwielbiałam karmić dzieci piersią, nie miałam problemu z karmieniem nocnym, dawałam radę karmić w nocy i funkcjonować w dzień, "cycałam" każde z dzieci do 15 miesiąca życia. Sama przygotowywałam zupki, owoce, soki i inne dania.
Kiedy jednak wspominam te pierwsze tygodnie razem w domu to mam gęsią skórę:) teraz się uśmiecham wtedy bywały momenty, że miałam serdecznie dość wszystkiego.
Dzieci są różne, jedne grzecznie śpią w łóżeczkach inne trzeba nosić przy sobie 24h/dobę, bywa różnie.
Teraz dużo czasu spędzam na zabawie z dziećmi, rysujemy, malujemy, wyklejamy, bawimy się w chowanego i księżniczki i przedszkole, opowiadam im bajki te prawdziwe i takie wymyślone przeze mnie:) Uwielbiam bycie matką-polką:)
Nie wyobrażam sobie jednak jak funkcjonują matki, które nie mają takiego komfortu jak ja. Nie mają wsparcia partnera i rodziny, nie mają stabilizacji finansowej, nie mają gdzie mieszkać. Podziwiam kobiety, które pomimo problemów życia codziennego potrafią być "super-mamą". To cholernie trudne zadanie.
Dlatego rozumiem, że ktoś taki jak Iga może mieć problem by pokochać własne dziecko.
Jej problemy jak słusznie zauważyła Daria biorą się z jej własnego dzieciństwa, konsekwencją tego są wybory życiowe, podejmowane decyzje i stan emocjonalny. Nie radzi sobie z własnym życiem, nie potrafi dokonać dobrego wyboru partnera, pozwala na to żeby jej nie szanował, myli pojęcie "miłości" z "uzależnieniem" od partnera.
Bez względy na to czy odda czy zostawi syna, powinna pójść na terapię, bo sama ze sobą na pewno sobie nie poradzi.
Każdy ma inną odporność psychiczną inaczej reaguje na problemy. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych, problemy mnie mobilizują do działania, jestem w stanie przeskoczyć góry żeby osiągnąć cel ale nie każdy tak ma....
Dlatego nie należy uogólniać, oceniać bo wszyscy różnimy się od siebie bardzo.
A Wasze początki? Było różowo-cukierkowo? napiszcie proszę....

Ps. żeby było jasne nie pochwalam zwalania winy za nieszczęścia życiowe na dziecko, bo ono nie zawiniło w niczym. Nie prosiło się na świat, nie wzięło się "z powietrza". Dlatego jeśli ktoś nie czuje się na siłach powinien mieć możliwość oddania dziecka do odpowiedniej placówki bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji.
Tylko, że do tego potrzeba odwagi i samoświadomości większej niż ma Iga, ale za to jesteśmy odpowiedzialni my wszyscy, bo czujemy się upoważnieni nie wiedzieć czemu do tego żeby "wychowywać" i oceniać innych, mówimy co jest "dobre", co "powinna" a potępiamy decyzję która zakiełkowała w jej głowie choć w naszych głowach się nie mieści. Decyzji najlepszej dla dziecka!
Stosujecie bezsensowną metodę płaczu nad rozlanym mlekiem i gdybania dlaczego po co i jak. Mleko się "rozlało" trzeba posprzątać a nie gadać i deliberować bez sensu! Trzeba pomóc dziecku!

jestem w podobnej sytuacji i męcze nsie z tym juz od 4 lat. gdy miałam 16 lat zaszłam w ciaze, mój świat sie zawalił zawsze byłam typem imorezzowiczki nie domatorki chciałam usunąć ciążę ale na poczatku myślałam że wszystko sie ułozy i do pewnego czasu tak było dopoki nie rozeszłam sie dwa miesaice po porodzie z chlopakiem. po czterech miesiacach zaszłam ym moim zyciuw kolejna ciaze i z nowym chlopakiem wynajelismy mieszkanie wszystko szło w dobrym kierunku aprzynajmniej starałam sie zeby tak było udawałam ze wszystko jest ok a tak naprawde płakałam po katach. z drugim chlopakiem tez sie rozeszłam niedługo po urodzeniu drugiego dziecka. wróciłam do mamy z dwojka dzieci. mama bardzo mi pomaga jednak ja czuję coraz wieksza nienawisc do tych dzieci za to ze musze sie nimi zajmowac. moi znajomi wszyscy zazcynaja dopiero swoje zycie a ja juz mam chec je zakonczyc. wychodze z domu do znajomych zeby sie z nimi spotkac i nie mam ochoty wrocic. mam juz dosc tego zamiast siedziec z nimi wolała bym wyjsc i sie upic albo jakis narkotyk bo to pomaga mi na zapomnienie o tym zje***m moim zyciu. czesto zdarza sie ze wychoidze i nie wracam po kilka dni wole spac gdzies po melinach niz wracac do domu. nie chce tych dzieci ja chce zyc swoim zyciem. probowałam sie przekonac do nich przez 4 i 3 lata widze sama po sobie ze jest coraz gorzej. coraz gorzej ich nie lubie czesciej krzycze. od podjecia tej decyzji trzyma mnie jedynie tylko to ze jesli to nzrobie to bede musiała z domu sie wyprowadzic a nie mam gdzie bo nawet jak pojde do pracy to bede musiała płacic alimenty i nie zdolam sie utrzymac i wynajmowac mieszkania. wiem ze to co pisze jest okropne bo ale tak jemoje problemyst. naprawde wole sie bawic niz wychowywac dzieci. nie weim co robic dalej zaczyna mnie to przerastac, ciagle placze, mysle o ucieczce gdzies zagranice a ostatnio dociera do mnie ze moim jedynym wyjsciem jest samobójstwo bo tylko ono w pełni rozwiąże

Samobójstwo wyjściem z sytuacji? Tak, tyle tylko, że jest to wyjście jednorazowe, bez możliwości powrotu.

Możesz zrzec się praw do swych dzieci, trafią one do adopcji, gdy ich ojcowie też zrzekną się swych praw.
Będziesz się musiała wyprowadzić od rodziców? To już teraz szukaj pracy i możliwości wynajęcia mieszkania/pokoju. JEST to możliwe. Koszt wynajęcia (wspólnie z drugą osobą) dwupokojowego mieszkania - ze wszystkimi opłatami - w dużym mieście to 400,- PLN na głowę.

Klauida91 czujesz nienawiść do swoich dzieci?chyba do siebie powinnaś czuć,one na świat się nie prosiły,wolisz się bawić?i co Ci z tej zabawy przyjdzie?następne dzieci?bo wątpię abyś zaczęła się zabezpieczać
oby twoim dzieciom poszczęściło się w życiu

nie rozumiem tego podejścia....nie rozumiem czemu 2 raz zaszłaś w ciąże skoro jest antykoncepcja....:/ i czemu  rozstałaś się z tymi chłopakami ????bez obrazy ale ja tu wyczuwam duże dziecko - dziecko ma dzieci....życie to nie tylko imprezy, pijaństwo, kasa od mamy i utrzymywanie przez rodziców...Ty musiałaś szybciej dorosnąć...nie zdążyłaś się wyszaleć to fakt - pora zrozumieć że imprez już nie będzie i pora zacząć dorośle myśleć ... wziąść odpowiedzialność za te dzieci i godne ich utrzymanie i wychowanie....
i właśnie takie problemy wychodzą....moja koleżanka tez strasznie się spieszyła...w wieku 18 lat urodziła a teraz płacze że by na dyskotekę sobie poszła....i po co to ??? gdzie byli rodzice wtedy...i czemu tak mało rodziców rozmawia z dziećmi ?nie rozmawiają, na wszystko pozwalają a potem wychodzą takie problemy

Napisałam to, co napisałam i nie wycofuję się z tego.
Dwie osoby mieszkające w dużym, wojewódzkim mieście wynajmują dwupokojowe mieszkanie w bloku (wielka płyta) płacąc OBECNIE ze wszystkimi opłatami 800,- PLN. Ale faktycznie, nie jest to żaden luksus, żaden wysoki standard: okna w większości pomieszczeń są stare, na podłodze albo płytki PCV, albo wykładzina dywanowa.

Oczywiście, że w tym samym mieście można wynająć mieszkanie o dużo większym standardzie za dużo większe pieniądze.

Tylko, czy Klauida91 chodzi o znalezienie dla siebie miejsca do życia, czy o znalezienie luksusowego mieszkania? Wydaje mi się, że o to pierwsze.

Tyle tylko, że Klauida91 planuje zrzec się praw do swych dzieci.
I nie proponowałam jej wynajęcia mieszkania samodzielnie, tylko wspólnie z kimś. Zawsze też twierdziłam, że wymagania (choćby tyczące mieszkania) trzeba dopasować do swych możliwości, również (a może przede wszystkim) finansowych.

Problem jest jeden: czy szukamy tutaj rozwiązań dla sytuacji Klauida91, czy też chcemy jej i sobie udowodnić, że wszystko jest bardzo trudne i nic się nie uda? Celem moich postów było znalezienie rozwiązania.

Klauida91. 91 to Twój rocznik? Mój to 89. Pierwsze dziecko miałam w wieku 17 lat. Drugie ma prawie 8 miesięcy.  Kiedy mój starszy synek był w wieku Twoich dzieci, już przesypiał całą noc. Mogłam sobie pozwolić na imprezy,a przy dobrych wiatrach i ładnej pogodzie co weekend gdzieś się bawiłam. W granicach rozsądku, do odpowiedniej godziny,bo musiałam rano wstać i zająć się synkiem. Ale się bawiłam, miałam przyjaciół, ustalony harmonogram dnia, dogadałam się z mamą, uczyłam się. I zajmowałam synkiem. Teraz też nie mam czasu z partnerem na randki. mamy inne cele i inne plany na głowie. Musimy poczekać, odbić się, o imprezach musimy na chwilę obecną zapomnieć, ale jakoś nie szkoda mi tego. wiem, zę tylko mały podrośnie, pójdziemy na imprezę. Nic straconego, zycia mamy aż nadto.
Powiedz mi- co Ci da to, że pójdziesz w rejs, nachlasz się, wyrzygasz za rogiem i będziesz włóczyć się całymi dniami po melinach? Jesteś skrajnie nieodpowiedzialna. Błąd popełniony drugi raz to decyzja. Nie wiedziałaś, jak się kończy seks?

Zachowujesz się jak gówniara, której ktoś cukierki zabiera, bo była nieposłuszna i którą to święcie oburza.  Bo biedne dziewczątko nie moze iść na dyskotusię, bo sobie dzieci narobiła. Uciekasz od odpowiedzialności za to,co zrobiłaś. Ok. Uciekaj.Pytanie tylko, jak długo to będzie trwać.
Na narkotyki masz,a na wynajem mieszkania nie? Na imprezy też by się znalazły pieniadze?
Ale osobne mieszkanie, samej, to przecież też odpowiedzialność, prawda? Zbedne wydawanie kasy tylko po to, żeby mieć gdzie spać. Lepiej mieszkać z matką i spierdzielać z domu jak złodziej.

Jeśli się męczysz, przygotuj sobie grunt. Zgłoś sie do ośrodka adopcyjnego, tam ci powiedzą co i jak.

U nas na bloku też jest taka osoba. Całymi tygodniami imprezuje, a biedne dziecko siedzi z dziadkami. Nawet nie mówi jej "mamo" tylko po imieniu. Dziecko sie buntuje na jej zachowanie i jest niegrzeczne. Chce zwrócić swoją uwagę, żeby ona go zauważyła. A ona się wkurza i tylko kary nakłada temu biednemu chłopcu,któremu chodzi tylko o miłość.  Jeśli masz doprowadzić do takie sytuacji, to lepiej zgłoś, ze chcesz sie zrzec praw do opieki nad dziećmi. Nie niszcz psychiki swoich dzieci takim zachowaniem, jakie teraz reprezentujesz. Nie niszcz im zycia  takim chłodem.

Iga skoro już powiedziałaś mamie, to o czym ty dalej myslisz? Oddaj dziecko do adopcji jak najszybciej! Zanim zrobisz mu krzywdę! Dzieci są najwspanialsze na świecie. Ja mam roczną córeczkę i jest ona najlepszym co mnie w życiu spotkało! Jest bardzo absorbującym dzieckiem i nie mam wogóle czasu dla siebie, ale to nie ważne, bo mam zaszczyt spędzić ten czas z nią! To straszne jak wypowiadasz się o swoim dziecku, dla mnie nie do przyjęcia! Twoje dziecko może mieć kochającą rodzinę i ty też będziesz szczęśliwsza! Poza tym najlepiej znajdź lekarza, który cie wykastruje, żebyś nie krzywdziła kolejnych dzieci! I nie miej pretensji do ludzi, że tak reagują, bo to co piszesz jest straszne! Na miejscu twojej matki poszła bym do opieki społecznej zgłosić twoją sprawę, i nie rozumiem czemu ona jeszcze tego nie robi!

Kasiu myślę że działa tu efekt " to jej zycie nie wtrącam się,jest dorosła to jej dziecko'' po prosyu mama udaje niewidoma na sprawe swojego wnuka choć wtedy wydaje sie prawie podobna do córki, bo skoro kocha wnuka to powinna sama sie nim zająć lub uświadomic córkę ze powinna oddac synka ludzią którzy obdarzą go miłośćią,biedne dzieci naprawdę jakim prawem te kobiety użalają się nad sobą że nie mogą isc na dyske?że nie moga zyc dawnym zyciem?że nisczy to im zycie z partnerem ??! co za obłuda każda dziewczyna nastawiając dupę chłopakowi wie czym to się może skończyć,to my uprawiamy sex, a nie te dzieci ? to my powodujemy że pojawiają sie na świecie.
Dziecko zmienia nasz życie tak i to bardzo i każdy ma chwilę słabosci ,jesli kobieta która pragneła miec dziecko a potem sobie z tym nie radzi szuka pomocy u specjalisty bo to byc może depresja lub sama sobie  z tym radzi wytrzymuje,ale te kobiety to sa pozbawione w ogóle  ludzkich uczuc myslą tylko o swoich potrzebach,jak nie sa gotowe na bycie matka to najrązsądniej oddać owe dziecko,po co cierpieć i skazywac dziecko na take życie.
Klaudio chyba nie dorosłas jeszcze nie zyjemy w średniowieczu żeby dwa razy zachodzic w niechciana ciąże,myślę że specjalnie zachodziłaś w ciąże żeby zatrzymac przy sobie chłopców najperw pierwszego potem drugiego,no w ogóle gdzie oni sa płaca ci alimenty chociasz?
Daria dobry pomysł:) ale jak narazie wystarczy chociażby spirala nie jest to też w 100%pewna forma anty ale w 99%tak.

No własnie  też jest mi przykro bo jak sobie wyobraże sobie take małe dzicko które wyciąga rączki do mamy a ta go odpycha to bardzo smutne,nie wiem czy w tej sprawie nie powinnien wziąść w swoje ręce ktoś z jakiegos urzędu kto wie co to dziecko czeka w przyszłości jeśli Iga czy podobne matki nie oddadza biednego dziecka?Ale kogo tu winić ? Kto wie co czeka take biedne dziecko ale wiem że trudne zycie i to ono będzie musiało chodzic do psychologa żeby wyleczyc się z chłodu do miłośći jaki zaszczepiła w nim jego matka bo ojców te biedne dzici albo nie mają albo to ciepłe kluski niedogotowane w przypadku poiuytrewq.Gdzie maż nie tkna palcem jak ona wyrzucała chłopaka na bruk.

A ja polecam napisać do Igi maila...a czegoś ciekawego się dowiecie

Nie zablokowała, spokojnie można do niej napisać Jak do niej napiszesz, to się dowiesz Powodzenia!
ps nie chce tu tworzyć niepotrzebnego offtopu, komu zależy na informacjach które chyba wiele osób dadzą "spać spokojnie" to warto napisać.

A nie chodzi czasem o to, że ten wątek to po prostu podpucha? Prowokacja? Przecież szanownej autorce nic się nie stanie, jeśli sama poda tę informację.

Iga zablokowała maila więc jak coś wiecie to napiszcie bo cały czas chodzi mi po głowie to biedne dziecko.

Ja mam zablokowanego maila, bo dostawałam różne wiadomości od dziwnych użytkowniczek, reklamy, spamy i co tylko. Dlatego do mnie nie można pisać, chyba że ktoś chce i zapyta. Natomiast do Igi macie możliwość wysłania maila. Przy postach po lewej stronie w każdym mini-profilu macie opcję "E-mail" - można dzięki temu skorzystać z formularza. Odpowiedź dostajecie na swój adres mailowy już normalnie, bez pośrednictwa forum .

Masz rację, dopiero teraz sobie poklikałam po profilach i widzę, że zaznaczenie drugiej opcji daje taki sam efekt, jak zaznaczenie trzeciej. Ja mam tą trzecią właśnie. Ale wydaje mi się, że kiedyś tak nie było i z tymi, którzy mieli wybraną drugą opcję można się było kontaktować w taki sposób, jak opisałam.

Przyznam, że nie wiem o jakim emailu dyskutujecie W każdym bądź razie ona podała taki na forum: joanna-m652@wp.pl Może dlatego nie możecie do niej napisać bo piszecie na jakieś inne.

No zgadza się, przez forum nie da się wysłać wiadomości ale już z poczty (ja np mam na onecie) to na ten adres da się i absolutnie nie jest zablokowany. Więc nie rozumiem w czym jest problem skoro można się z nią skontaktować.I o tym wyżej napisałam, wybieracie "dziwny" sposób kontaktu i wam się nie udaję a wystarczy skopiować maila do poczty i można.

No to skoro jest mail ,działa, nie jest zablokowany to w czym macie problem?

Po pierwsze nie zrobiłam nic że masz się na mnie wydzierać, idź sobie ochłoń, wypij melisę i wróć. Bo to ty w tej chwili się zachowujesz jak dzieciak. Obrażasz mnie za to, że próbuję ci uświadomić że od 4 stron macie możliwość kontaktu z nią ale trzeba zrobić to trochę inaczej niż przez forum. Rozumiem, że forum daję możliwość kontaktowania się na gruncie prywatnym przez mail. Ale to jest zablokowane prawda? Skoro zablokowana jest możliwość kontaktu przez forum normalny człowiek mając do dyspozycji później mail, napisany odręcznie kontaktuję się przez niego a nie uparcie twierdzi, że nie ma żadnego kontaktu z autorką. Oficjalnie od chyba 4 strony jej mail jest widoczny (w poście) i bezproblemowo można się z nią skontaktować. Jak ktoś chce - będzie mógł. Wiem, że przez wiele osób przemawia lenistwo i nawet otworzenie w nowym okienku poczty jest strasznym wyczynem ale bez przesady.

Nie moge nawiązac rozmowy na gruncie prywatnym poniewaz osoba z ktorą dyskusje prowadzilam ma niewidoczny mail,innej opcji przekazu komunikatu nie widzialam jak tutaj  bezposrednio na forum,bo jak inaczej? a no nijak
Pani Wielkokropek tak samo,chcialam na priv napisac ale ma Pani zablokowaną tą funcje

Odblokowałam maila, napiszcie mi proszę co z tą Igą.

Dziewczęta, dziewczęta. Iga przyszła tutaj po wsparcie i radę. Napisała wyraźnie, czego się boi- odrzucenia, potępienia, że będzie musiała porzucić swoje dotychczasowe życie, rodzinę, znajomych.

Co otrzymała tutaj? Jeszcze więcej potępienia- czyli to, czego Iga bała się najbardziej. Więc teraz Iga wie, że po oddaniu dziecka czeką ją to samo, tylko nie na forum, ale w prawdziwym życiu- oburzenie i ostracyzm, więc dla świętego spokoju będzie się męczyć z dzieciakiem dalej, bo jak widać, inaczej nie wypada. Woohoo!

niestety tak jest że ludzie będą ją potępiać nie zależnie od tego co zrobi,ja jej nie potępiam jednak uważam że przede wszystkim dla dobra dziecka,powinna je oddać,dziecko nie będzie szczęśliwe z matką która go nie chce i wychowuje je tylko bo tak wypada

Aha i napiszcie mi któraś z kobitek jak coś wiecie, bo się zamartwiam o to dziecko! Mój mail jest już też odblokowanw! Błagam!!!

Napiszę jedno co do wcześniejszych postów dwóch Pań.

Jak można być dojrzałą kobietą w związku,uprawiająca seks i (nieświadomą?) konsekwencji wynikających z tego aktu.
Jeśli nie chce się dziecka,nie ejst się gotowym na nie to radzę:
a) wypić szklanke wody zamiast seksu.
b) seks oralny
c) seks analny

Bo żadna,żadna metoda antykoncepcji nie daje 100% gwarancji. I każda (chyba) z nas,dorosłych kobiet o tym wie.
I każda z nas musi miec świadomość że przyjdzie kryska na matyska,jesli tego nie chcemy nie uprawiajmy seksu,a jeśli już to skorzystajmy z metod wyżej wymienionych ( zawsze jest opcja uzycia wibratora,ktora na 200% nas nie zapłodni).

Iga absolutnie nie powinna miec nigdy dzieci,skoro w wieku 28 lat stara się poronić ciązę,uśmiercić dziecko a potem stwierdza,że facet ja zostawia bo "widzial jak ja to dobija). Mezczyzna ten byl swiadomy i kulturalny,widzial co się święci,z tej mąki chlebka nie będzie i polazł w cholerę,nie jeden na do widzenia dałby jej w twarz za prubę "poronienia". Czy Iga pytała się go co tym sądzi?

Druga natomiast Pani,powinna podwiazać sobie jajniki juz w wieku mlodocianym.
Dziwię się jej partnerowi.
Uprawiacie seks,wiecie że bociany dzieci nie przynoszą bo mają taki kaprys,a potem dziecka nienawidzicie.
To jest,przepraszam,ale niestety chore.

I przyznaję w obu przypadkach rację Idze.

Najlepszym rozwiazaniem jest jak najszybsze zrzeczenie sie praw do dziecka i danie mu szansy na kochająca rodzine.
I przepraszam...pozbycie się macicy,żeby nastepne "znienawidzone" dziecko na świat nie przyszło.

Szok poporodowy, już w ciąży? No chyba nie bardzo... One po prostu nie mają instynktu macierzyńskiego! Nie chcą dzieci, bo im wadzą w życiu.