będąc w szczęśliwym związku myślę o innych facetach...

Cześć.
Nie jestem ani psychologiem, ani psychiatrą
Jesteś troszkę trudna do rozgryzienia... Napiszę Ci szczerze.
Mam wrażenie, że w przeciwieństwie do Twojego chłopaka nie jesteś jeszcze gotowa na związek. Owszem, fajnie jest mieć kogoś, jak to określiłaś, ale jak zdobędziesz to co chcesz - nudzisz się po chwili... Mówisz, że swojego chłopaka kochasz. Nie kwestionuję tego... Jednak kochać można na różne sposoby. I często też używając tego słowa nazywamy uczucie zupełnie inne. Z tego, co opisałaś wychodzi, że żyjecie niby razem, ale z osobna. Nie jest to taki prawdziwy, zaangażowany związek. Kto wie, może, gdybyście zaczęli żyć razem tak naprawdę - szybko "miłość" prysnęłaby jak mydlana bańka? Często życie, ta prozaiczna jego strona - weryfikuje nasze uczucia...
Wspomniałaś o problemach w Waszym współżyciu. Jesteście oboje bardzo młodzi, a seks kilka razy w roku? To bardzo niepokojące i na dłuższą metę nie wróżące nic dobrego. Co jest przyczyną Waszych problemów?
Być może to właśnie, brak tej "więzi" jest przyczyną tego, co się w Tobie dzieje?

DZięki za odpowiedź
Z 1 strony wydaje mi się, że jestem gotowa na poważny związek, zawsze tego chciałam, mam dosyć rozwydrzonych smarkaczy,ale zz 2 strony tak jak napisałeś - w przeszłości często nuddziłam się tym, co miałam, może dlatego, że właśnie to ja byłam tą "zdobywającą". ale w tym przypadku było inaczej. Bardzo długo nie czułam owego znudzenia, które było w poprzednich związkach, byłam przekonana, że tego związku to nie dotyczy, i nawet teraz nie wydaje mi się, żeby to była owa nuda. chyba po prostu z czasem i z pogłębieniem się zaangażowania w nasz związek zaczynam się zastanawiać, czy to co na codzien mi w nim nie przeszkadzało w dalszym życiu również będzie tak mało znaczące...

Co do seksu...Oboje byliśmy swoimi pierwszymi, i podeszliśmy do tego rozsądnie, zdecydowałam że zacznę brać tabletki, żeby nie stresować się pękniętą prezerwatywą. Nie było mi to w smak, ale lepsze to niż ciąża. Po tabletach utyłam, ogólnie źle to znosiłam, ale stwierdziłam, że chociaż do owego 1 razu, a potem zobaczymy (po prostu nie chciałam mieć wtedy dodatkowych zmartwień). Kiedy doszło co do czego, okazało się, że mój chop ma stulejkę z którą nic nie robił, bo nie uważał, że to bedzie generować problem.  nic mi w ogóle o tym nie wspominał i w momencie kiedy myślałam, że to mnie będzie coś boleć itd, wiadomo - to on powiedział, że nic z tego nie będzie... byłam od razu na wstępnie mocno rozczarowana i zła, bo ja znosiłam przez 2 miesiące skutki uboczne tabletek a tu dupa - on tego nie przewidział. potem minęło chyba półtora roku, bo długo czekał na zabieg z nfztu, a potem to jak już "mógł" to ja po tych wcześniejszych ekscesach straciłam zainteresowanie, zwłaszcza, że jak już dochodziło do seksu, to nie było to dla mnie ani trochę przyjemne. Wiem, że czasem początki są trudne, że we wszystkim trzeba praktyki, ale najzwyczajniej w świecie nie chce tego robić po to, żeby się "nauczyć" bo traci to dla mnie cały urok...

masz rację, ale boję się, że przez to wszystko przekroczę tę granicę od podobania do zakochania. Jak narazie to jest takie... hym... zauroczenie? bo jak to nazwać, skoro ciągle siedzi mi w głowie, zastanawiam się, czy jakbym nie była z obecnym, to z tamtym by mi wyszło, czy by polubiła go moja rodzina, co byśmy razem robili...

Ja też jak z moim jestem to sobie uświadamiam, ze chce z nim być, ale jesteśmy na takim etapie, że każde z nas powoli myśli o przyszłości, dotąd myślałam, że to będzie wspólna przyszłość, ale zaczynam się zastanawiać, czy będziemy ze sobą szczęśliwi, skoro mam takie myśli w głowie? teraz to jest kolega, z którym się widuję sporadycznie, a co jak za x lat zacznę tak myśleć o koledze z pracy i nie daj boże zacznę myśleć o zdradzie? moja koleżanka jest teraz w takiej sytuacji, że ma faceta od 2 lat straasznie nieogarnietego życiowo, takie ciepłe kluchy, pantoflarz, do tej pory jej to pasowało, bo jest osobą władczą, więc mogła nim kierować. ale teraz od roku pracuje, zaczyna myśleć o stabilizacji, a ten ani pracy nie szuka, na zajęcia na studiach chodzi sporadycznie jak mu sie zachce... siedzi w domu i robi nie wiadmom co. mimo jej wielokrotnych próśb, gróźb, żeby się ogarnął i zaczął planować swoją przyszłość on tego nie robi. i od jakiegoś czasu  podoba jej się kolega z pracy, ostatnio jeździli po sklepach dekorując jego nowo kupione mieszkanie, zaczęli spędzać ze sobą czas poza pracą, a ona mówi, że jest wszystkim tym, czego w swoim chłopaku tak nienawidzi, albo czego nie ma.
Obawiam się, że ja niejako poczułam, że na tym etapie naszego związku on mi nie wystarcza, nie mam faceta, z którym mogę iść do łóżka i wie, co robi, a nie ja muszę cierpieć katusze bo on się uczy... zawsze chicałam mieć tylko 1 faceta, ale teraz myślę, że wolałabym mieć kogoś bardziej doświadczonego, a nie 24latka, który nie wie jak się zabrać do rzeczy. Jak jest chory to leży w łóżku i prawie umiera, a ja jakoś żyję i funkcjonuję. Ma skłonności do narzekania, czasami jak opowiada o swoich problemach to mówi jakby to był koniec świata, "i co teraz, nie wiem co bedzie dalej", a potem się okazuje, że to nic aż tak strasznego i wsszystko się ładnie układa, a on panika i strach.
sumując, to dochodzę do wniosku, że jest dla mnie za mało męski na tym etapie znajomości i dlatego patrzę na tego innnego. Bo to nie dlatego, że podoba mi się jego osobowość - ja wcale go nie znam, powierzchownie tylko stwierdzam, że jest miłym, skromnym facetem, ale jednocześnie ma w sobie coś dzikiego i chyba właśnie to mnie w nim pociąga..

Czy ja wiem, czy za wysokie oczekiwania? nie mówię że spodziwałam się za pierwszym razem nie wiadmo czego, ale liczyłam na to, że wszystko będzie normalnie, a nie mimo wielkich przygotowań również z mojej strony wszystko skończy się na niczym z powodu, który można było wcześniej załatwić. wcześniej pieszczoty były, ale faktycznie nie za często, bo też szczerze mówiąc nie mamy za bardzo możliwości- do teraz tak jest. I na prawdę rozumiem jego problem, skrępowanie, tak jak napisałeś - wiedza na ten temat jest mała, ja też nie zauważyłam tego, może też dlatego, że nie była to całkowita stulejka - w każdym razie wspierałam go, przekonywałam, żeby sie tym zajął, bo nie chciał za bardzo, miał obawy - wiadomo, nic przyjemnego...

nic z tym niesstety nie robię, bo nie mam na to ochoty...on dobrze o tym wie, mówiłam mu o tym wszystkim, także wie jak na to patrzę i jak do tego podchodzę. Nie jest tak, że ja go za wszystko obwiniam, trochę te kwestię zaniedbał no i może o to bardziej miałam żal, że nic nie powiedział, ale zrozumiałam, że to dla niego krępujące.

Dziękuję ci za krytyczna opinię, muszę to przemyśleć. tyle, że nie jestem pewna, czy te zadurzania tylko wina nieudanego życia intymnego, czy raczej różnicy charakterów, którą zaczynam dostrzegać jako mogącą w przyszłości zagrozić naszemu związkowi. gdyby to była kwestia tylko seksu, to jakoś się przełamię, bo chce z nim być, ale nie wiem, czy to wystarczy.

Pozdrawiam.

bambam staram się Ciebie zrozumieć, ale nie do końca jestem w stanie. Takie zauroczenia są dla mnie bardzo niedojrzałe. Oczywiście, że przyczyną tego może być rutyna, nuda, czy brak bliskości. Nie od dziś wiadomo, że seks bardzo scala i zbliża do siebie. Być może tutaj tkwi problem. I masz rację, rutyny raczej nie da się uniknąć, ale można z nią skutecznie walczyć i minimalizować, wystarczy tego chcieć. Wydaje mi się, że gdybyś była naprawdę szczęśliwa to pewnie byś nie miała takich rozterek. Może faktycznie pozostała między Wami tylko przyjaźń i przywiązanie? Jak napisałaś, macie inne podejście do życia, odmienne charaktery, w niektórych związkach to idzie ku dobremu, jednak może u Was ta przepaść jest zbyt duża, może potrzebujesz kogoś bardziej szalonego, podobnego do Ciebie?

yoghurt007 Masz sporo racji w tym co napisałeś, ale wydaje mi się, że trochę za ostro potraktowałeś autorkę.
On swój problem medyczny rozwiązał - racja, tylko szkoda, że wcześniej nie potrafił o nim mówić, poza tym gdzie ta dziewczyna napisała, że oczekiwała od początku bajecznego, bezproblemowego seksu?

Z tą rutyną to nie jest to jakiś straszny zastój, raczej normalny na tym etapie, nie ejst tak, ze siedzimy w domu i gapimy się na filmy, albo seriale, ale no nie ma tej nutki szaleńczości.
Co do reszty to napisałaś dokładnie to, czego się obawiam...że nie jestem szczęśliwa do końca i dlatego nachodzą mnie takie myśli.

Czy planujesz coś miesiącami nie mając wysokich oczekiwań wobec danego wydarzenia?

Fakt, może jestem zbyt ostry, ale wiem jak takie nieogarnięcie wpływa destruktywnie na drugą stronę..........

To nie jest takie oczywiste. Sama pisałaś, że nie jest to pełna stulejka, a jedynie cząstkowa. Jakie miał mieć zatem podstawy do wcześniejszego działania? Zobacz ile młodych dziewczyn ma problem z miesiączkami, bo nie znają reakcji organizmu, objawów. A ta tematyka jest naprawdę mocno wałkowana w porównaniu do problemów męskich. Edukacja odnośnie dojrzewania facetów i ewentualnych problemach kończy się na mimowolnych wzwodach i mokrych snach. Nie ma absolutnie żadnej edukacji odnośnie problemów mogących pojawić się w czasie inicjacji seksualnej, zbierania pierwszych doświadczeń. Twój brak szczęśliwości i mięta do coraz to nowych facetów jest tego potwierdzeniem. Miałaś ogromne oczekiwania, które nie zostały spełnione. I jaki jest tego efekt? Wyłączyłaś się w tym temacie na swojego faceta, zamknęłaś się na niego. Można powiedzieć, że już go skreśliłaś. Jeszcze można byłoby szukać jakiś głębszych przyczyn jeśli w ogóle straciłabyś ochotę na seks. Ale ty straciłaś ochotę jedynie na partnera, bo przecież zadowalasz się sama fantazjując o innych.

Wyjścia masz dwa: ogarnij się, albo zakończ związek, bo zniszczy to i ciebie i twojego faceta.

Zazwyczaj nie, chociażby dlatego, że jestem osobą spontaniczną, jednak uważam, że można planować coś przez dłuższy czas i to nie ze względu na wysokie oczekiwania.

bumbum rozumiem, że mieszkacie z rodzicami, ale myślę, że to nie jest wielki problem, dla chcącego nic trudnego, zawsze można znaleźć fajne miejsce, zadbać o odrobinę szaleństwa i spontaniczności. To jeszcze bardziej podkręca atmosferę, jest tyle możliwości, uwierz mi nawet pokój w hotelu nie jest Wam potrzebny.

dziękuję ci, muszę przyznać, że bardzo trafnie to wszystko ujęłaś od 1 do 3 punktu...

tyle, że w tym wszystkim jest całe mnóstwo spraw, które mi w nim odpowiada i po prostu najzwyczajmniej w świecie się obawiam, że podejmę złą, albo pochopną decyzję ze względu na chęć przeżycia jakiejś namiętności... poznając mojego obecnego właśnie myślałam, że to dla niego  będę ową bieliznę wybierać...
mam 23 lata i na pewno część powie - jezu jesteś jeszcze młoda, możesz szaleć. ale ja od zawsze chciałam stabilizacji, w wieku 25 lat już planowałam (planuję?) mieć dziecko... a co jak się rozstaniemy, a potem się okaże, że to był wielki błąd, bo nie znajdę nikogo, przy kim będę się czuła tam bezpiecznie jak teraz?
Szaleństwo szaleństwem, ale mój chłopak jest dla mmnie dużym oparciem, a taki szaleniec może sprawić, że brak będzie mi stabilizacji, a tego też nie chcę.

CYT: "Chcesz zdobywać doświadczenie od tego doświadczonego, a nie zastanawiać się kiedy skończy, bo Cię róg łóżka w nerki uwiera. ""
ale z drugiej strony powinnam chyba dać szansę obecnemu związkowi w kwestii seksu, a jak ktoś wcześniej napisał, to jak narazie się od tego wykręcam...

porozmawiać o tym z nim nie mogę, bo wiem, że będzie jeszcze gorzej, zacznie obserwowac każdy mój ruch i gest wobec innych, albo innych wobec mnie i na wiele się to nie zda...

Dziękuję za opinię

bambam oczywiście, że to wszystko nie jest takie łatwe i doskonale rozumiem, że poza minusami Twój chłopak ma tez wiele plusów. To są decyzje, które trzeba przemyśleś bardzo długo i pardzo dokładnie i nie ma 100 % pewności, że każda z nich podjęta będzie słuszna i tu jest największy ból.
Jeżeli chodzi o Twoje plany to od razu radzę Ci z dobrego serca, odpuść. Ja wiem, znam te plany, dziecko w wieku 25 lat, ślub wcześnie/później, młoda mama, młode małżeństwo. Są to plany, które najciężej zrealizować w zaplanowanym terminie, bo do nich potrzebny jest odpowiedni partner, a nie ma nic gorszego niż realizowanie tego na siłę. Dlatego to odpuść. Nikt nie mówi, że nie zostaniesz szczęśliwa mamą w wieku 25 lat, ale dązenie do tego celu napędza jeszcze większą frystrację i z tego wszystkiego wychodzi jeden wielki kołtun. Teraz najważniejsze jest byś oddzieliła cele ważniejsze od mniej ważnych i te priorytetowe podzieliła na mniejsze i małymi kroczkami starała się je realizować.

Napisz jaki jest naprawdę Twój problem z seksem. Jak nie chcesz pisać tutaj możesz wysłać mi PW.
Nad wszystkim musisz się zastanowić i powoli zacząć to rozwiązywać

sweil

owszem, nie wiem czego chcę, dlatego właśnie piszę tutaj...
rozmawiamy dużo i szczerze, ale wiem, że nie mogę mu powiedzieć, że myślę o innych faccetach, bo go to pogrąży, a tego nie chcę.

teo
wiem, że planowanie jest do dupy, już nie raz życie zweryfikowało moje plany. nie chce tego robić na siłę, ale... hym, nie wiem jak to napisać: może najprościej i spłycając trochę; mam teraz faceta na życie, ale nie przeżyłam jeszcze takiej prawdziwej namiętności o której chyba każdy marzy, a na którą liczyłam wiążąc się właśnie z nim. po prostu w tym aspekcie się rozczarowałam i nie wiem na ile to może rzutować i być istotne dla naszej ewentualnej wspólnej przyszłości. i to rozczarowanie nie sprowadza się tylko i wyłącznie do seksu, ale do wszystkiego tego, co ciężko jest nazwać i opisać w kilku słowach, a co składa się na pojęcie męskości w chłopaku..

alfaalfa
nie chce go krzywdzić, ale myślę że bycie w związku w ktorym w perspektywie oboje możemy nie być szczęsliwi też może być krzywdą dla obojga...
co do doświadczenia : chodziło mi o to, że może gdyby był doświadczony, to przynajmniej jeden aspekt naszego związku byłby łatwiejszy.

A tam, farmazoning teraz uprawiasz, droga koleżanko. Nie ze wszystkimi i nie o wszystkim da się porozmawiać nawet jeżeli jest to nasz partner/partnerka. Z takim typem nie da się porozmawiać wprost tylko trzeba stosować wiele unków i udziwnień tylko po to, żeby sobie coś w główce nie uroił, a to wymaga dużo energii i czasu. Poza tym na razie to Autorka ma większy problem ze sobą niż z nim i na sobie powinna się skupiać.

Ona w pewnym sensie wie czego chce, ale nie jest pewna, czy gra jest warta zachodu i czy warto próbować.

Nie, nie uczepiła się tylko ma bardzo trudny orzech do zgryzienia. Jej chłopak ma minusy, ale też ma wiele plusów, wiele pozytywnych cech, a jej rozważania mają na celu zastanowienie się czy warto porzucać te cechy dla znalezienia innego mężczyzny, który tych cech posiadał nie będzie? Szanse są 50/50 kolejny może je mieć, ale może ich nie mieć. Może już nigdy nie spotka drugiego takiego chłopaka o takich cechach, a może spotkać wielu, którzy będą dodatkowo obdarzeni większą ilością plusów. Nigdy nic nie wiadomo. Czy błędem będzie jak go zostawi, czy błąd popełni jak z nim zostanie. To wcale nie są łatwe decyzje.

To może tak naprawde nie jesteś szczęśliwa???

Hmmm... Powiem Ci, ze ja będąc w szczęśliwym związku nie myślę kompletnie o innych facetach, fantazjuje też tylko o moim i jeżeli nie czulabym pożądania nie traktowałabym go raczej jak partnera, tylko jak przyjaciela. Przyjacielem też jest, ale do tego dochodzi namiętność i pożądanie A wydaje mi się, że właśnie to sprawia, że związek jest udany pod względem seksu i nie tylko, bo to także uczucia, które jednoczą i zbliżają. Natomiast mam takie wrażenie że Ciebie Twój facet po prostu nie kręci i nie masz ochoty na bliższe kontakty. Czy wy sie w ogole całujecie, dotykacie? Nie mowię tutaj o pocałunku w policzek czy trzymaniu za rączki, ale o czymś więcej... Mam wrażenie, ze jesteś z nim bardziej z rozsądku, niż z uczucia. Zdajesz sobie sprawę, ze to fajny facet, możesz mu zaufać, dobrze czujesz się w jego towarzystwie. Jednakże brakuje mi tutaj jakiejkolwiek namiętności, jak to możliwe, że nie macie na siebie ochoty w tym wieku? Rozumiem, jak najbardziej rozumiem, że jesteś osobą, która chce mieć jednego partnera, która nie otwiera się w sprawach seksu zbyt szybko. Jednakże, jeżeli kogoś kochamy to nawet jeżeli chcemy poczekać ze współżyciem, to mimo to, czujemy do tej osoby pociąg fizyczny, chcemy tego zblizenia.. Ty natomiast tego nie chcesz, nawet nie fantazjujesz o swoim facecie.. Tak jakby on Cie po prostu nie kręcil. Nie chodzi o to, ze nie masz fantazji seksualnych, bo masz, tylko że z innymi, a nie ze swoim ukochanym! A gdybyście chcieli w jakiś sposób sie do siebie zbliżyć to naprawdę, uwierz mi, ze zrobilibyście to. Ja i mój chlopak też mieszkamy z rodzicami i jakoś udaje nam się co nieco zdziałać w tych kwestiach dla chcącego nic trudnego, ale trzeba chcieć, a Ty (mam takie wrażenie) po prostu nie chcesz, Twój chłopak Cie chyba nie kręci ALBO on po prostu nie potrafi niczego zainicjować, zachęcic, może się boi, wstydzi, nie mam pojęcia, ale coś jest na rzeczy, że nie ma tej namiętności... Może jest tak, ze Ty chciałabyś faceta, ktory by się nie mógł od Ciebie oderwac, który sam by inicjował zbliżenie, może wlaśnie tego potrzebujesz? Z kolei Twój facet przez wcześniejsze problemy może czuć się niepewny w tych sprawach, może boi się odrzucenia? W ten sposób oboje tkwicie w takim zawieszeniu i żadne nie chce wykonać pierwszego kroku. Oczywiscie moze być tak, że inne problemy w waszym związku sprawiają, ze nie macie na siebie ochoty, ale z tego co piszesz to raczej Wam się układa i jedynym problemem jest to, że fantazjujesz o innych bo Twój chłopak Cie nie kręci. Jeżeli Ci na nim zależy to musisz coś z tym zrobić, przełamać te barierę. Może brakuje w Waszym związku komunikacji? Tu nie chodzi chyba także o różnice temperamentów, bo jeżeli partnerzy mają na siebie ochotę to zawsze jakoś dają o tym znać, a u Was w tej kwestii cisza (przynajmniej z tego co piszesz). Może nad tym należałoby popracować? Nie chodzi tutaj o sam seks, tylko o zbudowanie zwiazku opartego na pożądaniu, a nie tylko na czystej przyjaźni. Bo jak widać, Tobie w takim przyjacielskim związku czegoś brak. Być moze Twojemu partnerowi też, ale nawet o tym nie wiesz?

Źle pojmujesz kwestię "doświadczenia", bo sama nie masz odniesienia. "Doświadczenie" "doświadczeniu" nie jest równe. Każdy facet / osoba jest inna.

Mogę Ci jedynie podpowiedzieć, że w seksie nie ma tabu i powinniście o swoich oczekiwaniach i fantazjach zacząć rozmawiać. Podstawą dobrego seksu jest otwartość obojga- a z tego co widzę wprowadzasz do łóżka sztywną atmosferę milczenia i dziwisz się, że facet nie jest jasnowidzem.

Zastanów się co naprawdę do niego czujesz.

Hej, zastanawiam sie jak tam ma sie sprawa dzisiaj u Ciebie? Zarejestrowalam sie bo mam podobny problem. Jedyna roznica jest taka, ze ja chce seksu z moim facetem ale to zawsze ja musze go inicjowac i czasem wydaje mi sie, ze gdybym tego nie robila to zylabym w bialym zwiazku. Troche juz mnie to zmeczylo na przestrzeni lat i dlatego tez zastanawiam sie nad dalszym sensem ciagniecia tego zwiazku. Oczywiscie nie chodzi tutaj jedynie o seks ale takze o roznice charakterow, ktore opisalas. Dokladnie u mnie jest tak samo, ja spontaniczna, on konserwatywny realista. Ostatnio coraz czesciej mysle, ze chcialabym byc z kims, kto by bardziej sie mna interesowal, bo tutaj czasem czuje sie wrecz ponizona przebiegiem sytuacji. Ciekawi mnie jaka podjelas decyzje i czy jej zalujesz czy nie:)

.