Myślę o oddaniu dziecka...

Mimo że brzmi to jakoś wynaturzenie,jak to wiele ludzi moze stwierdzić(ja nie) to podzielam opinie Piotra.Nie ma nic gorszego jak dziecko bedące przy matce,ktora je nie kocha,a dziecko to czuje,i to doskonale,.Wylewanie swoich frustracji na dziecku i traktowanie je jak balast w swoim życiu o wiele bardziej wyrządzi krzywde istocie ,ktora na świat sie nie prosiła..
Nie kazdy na matke sie nadaje i tego nie da sie nauczyc,nie da sie nauczyc i zmusic do kochania wlasnego dziecka,to trzeba czuć.Wiele slyszymy okrucienstw wobec dzieci co sie dzieje,i  jakie piekło mają w 4 scianach,to jest własnie przyklad że nie wszystkim kobietom naturalnie przychodzi milosc do wlasnego  dziecka,zamaist tego bywa nienawisci,żal ,gniew i sfrustrowanie jego osobom,jego obecnoscią,towarzyszy rozraznienie,bo nie ma co ukrywać,duzo trzeba siebie posiwecic i całkowicie do pewnegop etapu jego zycia,swoje zycie pod jego dostosować
Im mniejsze dziecko tym bedzie lepiej jak podejmiesz odpowiednią decyzje,to co rozum ci podpowiada.Żadne kursy,szkolenia,poradniki nie zmienią twojego stosunku do dziecka jeśli tego bezwarunkowo nie czujesz.
Ja dlatego nie mam biologicznych dzieci bo dobrze wiem i znam siebie jaki mam stosunek do małych dzieci i mój zespoł cech charakteru,wad całkowicie wyklucza mnie z roli matki dziecka do pewnego wieku.Moj maz ma dziecko,ale zamieszkałam z nimi kiedy to był wiek szkolny dziecka,to zmienia postać rzeczy,bo nie ma co porównywac szkolniaka do niemolęcia czy 2 latka,który potrafi do niewyobrazalnych nerwow i skrajnosci doprowadzic:/
Ja nie bede cie odwodzić od twojej decyzji jaką masz zamiar podjąć.Człowieka psychika to nie pamiec komputerowa,którą mozna zaprogramować,zmusić do niczego sie nie,tym bardziej do milosci

Smutne, a jakze prawdziwe:-( Nie napisałas nic o rodzinie...ktoś Ci pomaga w wychowywaniu maluszka? Rowniez nie zamierzam przekonywać do czegokolwiek, wiem jednak, w jakie skrajne nastroje popada człowiek i jakie towarzyszą mu uczucia, kiedy z codziennością zmaga się sam na sam...

Z dnia na dzień problem się nie rozwiąze:-(

Pogadałabym z kimś życzliwym, jednak ze specjalistą(psycholog, psychiatra).

Roczne dziecko jest absorbujące do granic wytrzymalości i nie ma z nim takiej interakcji, jak z czterolatkiem chociażby. Może to w tym tkwi problem? Że masz już dość?

A ojciec dziecka? Przepraszam, ze pytam....

Wiesz, ja gdybym miała podjąć decyzję taką jak ty, może najpierw poprosiłabym kogoś z rodziny, aby dziecko zabrał do siebie na jakiś czas, a po to bym to zrobiła, aby sprawdzić co będę czuła, jak go nie będzie, czy będę tęsknić za nim, czy się cieszyć z powodu, że go nie ma?

Zanim podejmiesz decyzję idź do psychologa, bo nieraz się zdarza, że matki przytłoczone różnymi problemami itp nie potrafią kochać dziecka czy nawet ogólnie mają uraz do dzieci.

Ile masz lat? Może nie dojrzałaś jeszcze emocjonalnie do macierzyństwa?

To sobie pokomplikowałaś życie... Zdecydowanie nie jest to normalna reakcja, skonsultuj się ze specjalistą bo się zamęczysz. Jesteś przeciążona. Każde dziecko ma ojca, za łatwo dałaś za wygraną, to wasze wspólne dziecko a ten koleś się dobrze ustawił. Płaci alimenty?

Nie płaci alimentów. I nie chce żeby teraz płacił, jak chce mi zrobić przysługę i poczuć się do odpowiedzialności - niech zabierze dziecko. Ciąża to wpadka podczas stosowania plastrów. To jest skomplikowane. Po urodzeniu dziecka chciałam je od razu oddac ale jego ojciec... Kochałam go i prawda taka że byłam od niego całkowicie uzależniona. Byłam bez pracy, pieniędzy, nie miałabym gdzie pójść więc robiłam to co kazał a kazał mi dziecko zatrzymać. Choć teraz wiem, że to było tylko dlatego, że widział, że mnie boli to a on lubował się w tym, że cierpię. Długa historia.

A może niech sprzeda...Jeszcze będzie miała z tego zysk!

Kurczę, Artemido. Jesteś dojrzałą kobietą i w temacie o oddaniu dziecka współczujesz Jego matce, która chce swoje dziecko oddać?
Traktujecie Je, jakby było jakąś niepotrzebną zabawką.

Owszem ten facet to kretyn, ale nie pochylajcie się nad Igą. Ona potrzebuje pomocy lekarza psychoterapeuty.

Dobrze, że nie przyszło Ci do głowy, Igo, to co wymyśliła matka Madzi z Sosnowca.

A co do adopcji, to chyba procedura jest taka, że dziecko i tak trafi najpierw do domu dziecka, gdzie ma czekać na rodzinę.

W każdym razie ja Ci życzę Iga tego, ażebyś mądrze postąpiła.

Szkoda, że rok temu nie pomyślałaś o oddaniu dziecka. Nie chciałaś potomstwa, to trzeba było od razu działać.

Owszem, dziecko nie prosiło się na świat ALE ja też o dziecko nie prosiłam. I właśnie dlatego, że czasami już mnie nachodzą myśli aby dziecku coś zrobić i mieć spokój więc chce je oddać bo nie chce skończyć w więzieniu przez jakieś dziecko. I tak, martwię się o swoich bliskich bo ich kocham a dziecka nie. Przykro mi ale tak jest. I wolę być w takim razie egoistką ale szczęśliwą.

Ja naprawdę się starałam, starałam się być dobrą matką, starałam się być choć poprawną matką ale nie wyszło. Przy mnie dziecko nie ma ani miłości, ani czułości, wszystko robione na odwal, wszystko na siłę, wszystko po to aby mieć spokój. Dla mnie ten rok był najdłuższym i najstraszniejszym rokiem w moim życiu. I chyba jeśli miałoby się coś zmienić to już dawno by się zmieniło. Chciałabym aby to inaczej wyglądało ale nie wygląda a boję się,że  z dnia na dzień będzie coraz gorzej.

W związku z dziecka ojcem byłam bardzo nieszczęśliwa ale ślepo zakochana. Przez ten związek wielu ludzi się ode mnie odwróciło, głównie za sprawą partnera który traktował mnie jak swoją własność. Dopiero niedawno odzyskałam część ludzi którzy znaczą dla mnie bardzo wiele i teraz boję się, że znów ich stracę.

Ty naprawdę nie kochasz swojego dziecka;(
Idź do psychologa on Ci pomoże.Odpocznij od maleństwa na kilka dni może poczujesz coś.Decyzji będziesz żałowała za jakiś czas jeśli oddasz dziecko,bo w głowie mi się nie mieści że matka może nie kochać swojego dziecka.Sama czasem jestem zmęczona i chce by mała pojechała do babci na dzień dwa , ale u mnie jest tak że maleńka moja nie zdąży wejść do auta bo ja już płaczę z tęsknoty na samą myśl że nie będzie przy mnie.
Urodziłam w młodym wieku ale daję sobie radę raz lepiej raz gorzej, przemyśl to proszę!;)
Gdybym nie miała dziecka to zbeształabym Cię ale mam je i wiem, że  nie raz mam dość wszystkiego.Ale ten uśmiech wynagradza wszystko

Droga autorko - podziwiam Cię za to, że umiesz w taki sposób myśleć. Niech nikt nie zrozumie mnie źle. Samo to, że uważasz, iż nie jesteś w stanie dać mu miłości na jaką zasługuje i pragniesz dla niego rodziny, lepszej rodziny, która da mu to czego Ty nie możesz lub nie jesteś w stanie to niezłe posunięcie (ja nigdy nie umiałabym oddać dziecka). Jednakże...czy zdajesz sobie sprawę, że Twoja pociecha może nigdy nie znaleźć rodziny? W dzisiejszych czasach w Domach Dziecka znajduje się wiele dzieci, które nigdy nie znalazły "zainteresowanych" rodziców. Czy właśnie takiego losu pragniesz dla własnego dziecka? Pomijam tutaj uczucie miłości itp, ale na pewno chcesz dobrze. Zastanów się czy właśnie oddanie do adopcji, która może nie mieć miejsca jest odpowiednim rozwiązaniem (bo np nie znalazłaś odpowiednich rodziców)? Jesteś młodą osobą, z czasem możesz zmienić światopogląd do tej sprawy a nawet gdybyś oddała dziecko do adopcji po latach miałabyś do siebie żal, a dziecko do Ciebie.

Jak to się mówi - matka to zawsze matka wierzę, że z pomocą bliskich będziesz w stanie zająć się dzieckiem. Miłość i oddanie może przyjść z czasem, bo nie zawsze zaraz po urodzeniu pociechy dostajemy tzw matczyną miłość. Twoje podejście do dziecka wynika przede wszystkim z tego, że będąc w ciąży nie chciałaś dziecka, temu sama je od siebie odsuwasz, na siłę. Sytuacja z ojcem dziecka dodatkowo przyczyniła się do takiego poglądu. Nakręcasz się!! Ale przecież zawsze możesz spróbować czegoś innego - niech adopcja będzie ostatnim sposobem możliwym do realizacji. Porozmawiaj z własną matką na ten temat, przyznaj się, że masz trudne chwile.

Idź do specjalisty, poradź się kogoś My tutaj owszem wyrazimy swoje zdanie, ale nie mamy prawda decydować za Ciebie. Zrobisz jak uważasz Jednakże osobiście wolałabym abyś udała się do specjalisty, rozważyła inne wyjścia "awaryjne" tej sytuacji.

Rozumiem, że nie kochasz swego dziecka.
Rozumiem, że ostatni rok był dla Ciebie koszmarem.
Rozumiem, że tęsknisz do życia bez obowiązków związanych z wychowywaniem dziecka.

Namawiam Cię jednak do wizyty u psychiatry (nie trzeba mieć żadnego skierowania).
Namawiam, byś decyzję o adopcji podjęła po spotkaniu z psychiatrą.
Namawiam, byś po pewnym czasie nie żałowała swej decyzji.

By być dobrze zrozumianą. Nie jestem przeciwną adopcji. Nie oskarżam Cię o nic.

Tak, współczuję. Sama czasem myślałam że dostanę kota, jak byłam tylko z dziećmi, ex pracował (ale tak nieefektywnie, że nie miałam ani grosza), Mama daleko, teściowa blisko ale zajęta swoimi sprawami. A przecież ja dzieci pragnęłam i kochałam nad życie. Mimo to czasem byłam naprawdę w złym stanie - zwłaszcza gdy nie mogłam nadążyć, rozdwoić się i musiałam wybrać którym się zająć bo dwa piszczące maluchy potrzebowały mnie natychmiast. Mogę sobie wyobrazić koszmar, gdy się dziecka nie chciało i nie ma w matce gotowości opiekowania się 24/7.

Nie chcę, żeby się powtórzyła sytuacja Madzi. Dlatego im szybciej tym lepiej.

Słowa "trzeba było", wybacz Jago, wywołują u mnie agresję. Czas płynie w jedną stronę. Iga wie, że trzeba było, ale wtedy nie myślała jasno. Mówienie jej tego teraz jest niepotrzebną krytyką, niczego nie poprawiającą. Wierzę, że nie takie były Twoje intencje; podoba mi się Twoje zdecydowanie konkretne podejście.

Wiem, że istnieje inne rozwiązanie. Gdyby nagle pojawił się w życiu Igi święty mąż (w sensie mężczyzna, niekoniecznie zaraz ślub), który kochałby Igę i maleństwo, odciążył Igę i dał jej szacunek, miłość i troskę, Iga by odżyła i mogłoby się okazać, że dziecko jest ok, a za jakiś czas że je kocha nad życie. Ale gdzie znaleźć świętego? Mój nie jest do wzięcia.

Mężczyźni nie wiedzą, jak bardzo są nam potrzebni. Kobiety nie wiedzą (do chwili, gdy nastąpi katastrofa), jak bardzo ważne jest właściwe wybranie partnera. Wszyscy mówią, że jesteśmy ZBYT wybredne (ja mówię, że za mało) a potem cierpi dziecko, którego jedyną wina jest pojawienie się nie w porę i kobieta, której wyprano mózg.

Do lekarza u mnie trzeba czekać 2 miesiące na nfz i miesiąc prywatnie... czuję że nie mam tyle czasu.
A w ośrodkach adopcyjnych sa jacyś psychologowie? Może tam poszłoby szybciej?

Jak pytałam to mi powiedziano, że najbliższy wolny termin to 3 lgrudzień, wcześniej nie ma szans a ja nie chce i nie mogę tak długo czekać...

Iga bądź teraz odpowiedzialna i załatw sprawę przez ośrodek adopcyjny. Tam przy zrzekaniu się dziecka będziesz mogła skorzystać z porady psychologa.
Dodatkowo pomoc psychologiczną możesz uzyskać darmowo w Powiatowych Centrach Pomocy Rodzinie.

Prowadzą tam też szkolenia na rodziców zastępczych więc mogła byś od nich uzyskać informację gdzie masz iść z dzieckiem , jakie dokumenty załatwić. Poza tym jest tam tez darmowy radca prawny.

Wiele par czeka na dziecko, pomyśl możesz dać swojemu dziecku lepszy start, bez stawania się morderczynią.
Jesli idziesz gdzieś a w rejestracji słyszysz za dwa miesiące wizyta to powiedz wyraźnie nie wytrzymam do tej pory, musicie mi pomóc.

Każdy lekarz mimo kolejek i pacjentów ma też zawsze miejsce i czas na przypadki nagłe, ciężkie.

Ja też szukałam zrozpaczona u kresu sił psychiatry, poszłam do gabinetu w kolejkę o 6 rano, czekałam do 9 i dostałam uwaga 72 numerek.
Ręce mi opadły ale wiedziałam że jeśli wrócę do domu to stanie się tragedia.Czekałam .

Jeśli naprawdę chcesz pomóc sobie i dziecku to nie czekaj, zacznij działać. Zgłoś się do lekarza nawet pierwszego kontaktu powiedz że nie dajesz już rady masz myśli złe, że na wizytę u psychiatry długo sie czeka  a ty nie wytrzymasz. On może wypisać ci takie skierowanie z wskazaniem do szybkiej interwencji, wtedy psychiatra przyjmie cię szybko.

Nie chcesz psychiatry to idz do PCPR  lub do radcy i spytaj o procedury  zrzekania się.

W między czasie szukaj dla siebie pomocy u lekarza. Nawet jeśli się zrzec praw do dziecka masz jeszcze 6 tygodni by wszystko odwołać.

Oddanie dziecka to nie tylko akt poddania się a przede wszystkim akt odwagi by nie zabijać a dać sobie i dziecku możliwość na życie.

Są w ośrodkach adopcyjnych. W jakim mieście?

Czy piszac " błąd " mialas na mysli to dziecko? Chyba niezbyt uwaznie przeczytalas posty Igi.Ona sie zabezpieczala przed ciaza( plastry) a jak wiadomo, jak inne metody antykoncepcyjne, nie daja 100% pewnosci ze sie w ciaze nie zajdzie.

Jak latwo niektorym przychodzi powiedzienie "oddaj".
Mozliwe jest, ze dziewczyna na depresje poporodowa a juz napewno jest przytloczona tym wszystkim co ja spotkalo i nie potrafi sie odnalezc, nie widzi sensu w macierzynstwie. Zdecydowala sie tu napisac bo moze nie ma w pobliżu nikogo, kto jej problemy dostrzega, kto moglby ja pokierowac do specalisty albo zwyczajnie nie ma z kim porozmawiac.

Igo, mam nadzieje ze udasz sie do specjalisty, ze uda Wam sie wspolnie wybrnac z tej sytuacji.
Powodzenia i trafnych decyzji Ci zycze.

Nie mam dzieci, nie wyobrazam sobie rowniez,ze w tej chwili mialabym je miec, ale jesli to nie depresja poporodowa,to przysiegam, nie rozumiem i niech mnie ktos uswiadomi, jak mozna nie kochac SWOJEGO dziecka?!
Nie przepadac za dziecmi, nie wyobrazac sobie wychowania dziecka w danym wieku-rozumiem, ale takiej sytuacji juz zrozumiec nie moge.
I jeszcze martwic sie bardziej o to, co rodzina powie i jak zareaguje, niz o to gdzie i do kogo trafi wlasne dziecko?jakie bedzie mialo zycie? W glowie mi sie nie miesci cos takiego.
Wizyta u psychiatry i to szybko,zanim dojdzie do tragedii.

Nie nie miałam na myśli dziecka. Rzeczywiście zapomniałam o tym co Iga napisała na temat zabezpieczenia się. I tak, łatwo mi napisać oddaj, bo wolę by te dziecko żyło w godnych warunkach, gdzie będzie KOCHANE i szanowane, niż wychowywane, przez taką kobietę. Chyba sama dokładnie nie doczytałaś co Iga pisała. Dziecko siedzi ciągle samo w łóżeczku, ona nie reaguje na płacz, chodzi ze stoperami w uszach to jest ok tak??? Poza tym napisała, że nie daje już rady i nie wytrzyma czekania, a specjalista chyba nie pomoże jej w ciągu, nie wiem dwóch dni, tylko zapowiada się na długie leczenie. To co wtedy z dzieckiem?????

Tamte słowa naprawdę pisałam pod wpływem emocji.
Rozumiem, że każda mama ma chwile zwątpienia ,oczywiście myślę o zwykłych sytuacjach. To przecież normalne, zwłaszcza przy małych dzieciach.

Wiesz, Artemido, przemawia przeze mnie to, że byłam wychowywana tylko przez mamę. Mama zaszła w ciążę, będąc w wieku podobnym do Autorki. Na mojego ojca za bardzo liczyć nie mogła, ponieważ jest on osobą chorą psychicznie. O chorobie dowiedziała się właśnie będąc w ciąży. On sam potrzebuje pomocy. To historia na osobny wątek, ale w każdym razie była sama. Nie do końca, ponieważ mieszkamy z dziadkami i Oni bardzo Jej pomogli w moim wychowaniu, ale wsparcia ze strony mężczyzny nie miała nigdy. Alimentów nie chciała. Ojciec nie ma do mnie praw, ponieważ mama w obawie, że może mu coś przyjść do głowy (wierz mi- wiele wycierpiałyśmy przez niego), pozbawiła go praw rodzicielskich. Mimo to mam z nim kontakt.

I było Jej ciężko, a przecież nigdy nie dała mi odczuć tego.
Pamiętam tylko jeden smutny moment- kiedy dostała list z urzędu skarbowego. Wtedy tylko płakała, a tak jest osobą, która ma uśmiech na twarzy.
Nigdy nie usłyszałam od Niej przykrych słów tak, jak niektóre córki.
Wręcz mówiła i mówi, że najlepiej spędzało Jej się ze mną czas. Do tej najlepiej nam się spędza czas.

I po prostu nie potrafię zrozumieć Igi. Usprawiedliwi Ją (w moich oczach) to, że może jest to depresja poporodowa. Inne argumenty do mnie nie trafiają.

Mi jest ciężko zrozumieć kogoś takiego ponieważ ja mam siostrę której odebrano dzieci i sie staram o nie,ja uważam ze Iga jest nie odpowiedzialną kobietą która chce sie pozbyć problemu brak jej luzu, skoro jest chora niech podejmie leczenie a nie wymyśla ze sie dwa miesiące czeka. Niech idzie do lekarza psychiatry i to szybko zanim stanie się tragedia.

Iga, napisz co sie z Toba dzieje.

W takim razie Iga dlaczego jeszcze nie oddałaś dziecka? skoro masz takie myśli, uciekasz przed dzieckiem z domu, krzywdzisz je nei reagując na nie to na co czekasz? Jak bym miała patrzeć jak cierpi przeze mnie to już w szpitalu bym je zostawiła. A ty zabrałaś do domu i co myślałaś? Dla mnie jesteś egoistką że myślisz tylko o sobie..
a skoro Iga tu piszę to chyba nie liczyła tylko na pogłaskanie po główce i potwierdzenie jej obaw, może poczyta co ludzie piszą i słowa krytyki, oceniania dadzą jej do myślenia.

Dziewczyny! Iga tu nie przyszła po ocenę i krytykę. Mnie się podoba uczciwość - chcę żyć jak dawniej, chcę oddać dziecko. Niedojrzałość do roli matki? Ależ Iga się do tego przyznaje. I nie chce dziecku zrobić krzywdy, a jest u kresu wytrzymałości. Oddanie dziecka świadczy o dobrym związku z rzeczywistością.

Mnie bardziej boli, gdy "matki" mówią jak to się poświęcają dla dzieci, a robią im krzywdę. Nie czytają, nie uczą się, nie wspierają dziecka w rozwoju, karmią słodyczami, malują pazurki, stroją jak lalkę, uniemożliwiają zabawę i wciąż ustawiają, modelują pod WŁASNE potrzeby, używają jako karty przetargowej w rozgrywce z partnerem, biją, odpychają - i wciąż mówią: kocham, kocham, kocham. Potem takie dziecko uważa, że kto kocha bije, kto kocha dręczy, kto kocha nie daje wyboru itd. Okropne są matki, które umieszczają dzieci w domu dziecka, nie zrzekają się praw, więc dziecko nie może iść do adopcji, odwiedzają raz na pół roku (bo gdyby nie odwiedziły, dyrektor domu mógłby wszcząć postępowanie o odebrania praw rodzicielskich), tym samym nie dają dziecku szansy na życie w rodzinie.

Zrzeczenie się praw jest w obecnej sytuacji najlepszym co Iga umie zrobić dla dziecka. Nie oceniajcie, proszę, czy to dużo, czy mało. To wszystko, co może dać. Nie można dać komuś tego, czego się nie ma. I jest mądre zauważenie stanu rzeczywistego.

Igo, załatwiaj szybko, uwolnij się od dziecka i daj jej szansę na znalezienie domu pełnego miłości.

A gdybyś choć przez moment poczuła, że Ci żal, może daj sobie jeszcze jedną szansę? Bo dzieci są cudowne, gdy wyrastają z pieluch, gdy nawiązują interakcje, gdy kochają bezwarunkowo i bezgranicznie. Okazało się, że zabawa z dziećmi jest najlepszą terapią dla rodziców stresujących się choćby z powodu kryzysu. A związek matki z córką jest jedyny w swoim rodzaju - jeśli oczywiście powstanie.

Autorka napisała coś że zastanawia sie nad tym czy by krzywdy dziecku nie wyrządzić. Zrób to kobieto a pójdziesz siedzieć do pierdla i zmarnujesz sobie zycie na całego. Trzeba było rok nie czekać tylko od razu oddac do adopcji. Poza tym mysle że to jest działanie pod wpływem chwili , jakiegoś załamania nerwowego , depresji która może trwać nawet kilka lat!!! i objawia się odrzuceniem dziecka. Popełnisz błąd swojego życia , bo to że ono nie będzie z Tobą fizycznie nie oznacza że o nim zapomnisz. Nigdy nie zapomnisz a na stare lata będziesz płakać że nie ma kto Ci podać szklanki z herbatą. Walcz o was idź na terapie bo depresja jest czymś niewyobrażalnie niszczącym , to cichy zabójca który pcha cie do takich decyzji.

Ludzie przeczytajcie co ona czuje i czym dla niej jest to dziecko i przestancie ja namawiac zeby przemyslala, zostala itd. Mi sie serce kraja na mysl o tym jakie zycie ma ten maluszek.
IGa, bardzo dobra decyzja...napisz jak dajesz rade.
Bede wdzieczna jesli poinformujesz nas o losach dziecka.

Napisalam to przed przeczytaniem postu igi.
Iga juz niedlugo wszystko sie zmieni, postaraj sie prosze chociaz te pare dni dac dziecku troche radosci.

A ja swojej mamie zapewnię taką starość, jaką Ona i ja zapewniamy teraz mojej babci.
Wybacz, ale to zależy od wychowania.

Marzycielami są Ci, którzy myślą, że do końca swych dni będą umieli sobie wziąć szklankę i nikt nie będzie musiał im jej podawać.

Wiesz, odbieram to teraz jako przytyk w moją stronę. A moja postawa nie wynika z tego, że matka wychowała mnie tylko dlatego, bym się Nią opiekowała na starość.

Bo na taka opiekę rodzice muszą sobie "zasłużyć" miłością i swoim czasem oraz uwagą. Przeczytaj mojego posta z wczoraj, to może zrozumiesz, o co chodzi.

I dalej nie rozumiem postawy Igi. Ale uważam, że jeżeli tak widzi bycie rodzicem, to dobrze że chce je oddać.

A ja zrozumialabym,gdyby miala trudna sytuacje materialna albo  gdyby byl inny powod tego,ale z czystego egoizmu, bo jej sie nie chce swojego dziecka wychowywac,bo to niewygodne itd, tego nie rozumiem i niedobrze mi sie robi na mysl, ze sa na swiecie takie osoby,serio.
Nie chcialabym miec w zyciu nic wspolnego z taka kobieta i dzieki Bogu, ze ja na taka matke nie trafilam.

Gdzie jest dziecko teraz?? Dalej z tobą??

Dziwne, pracowałaś w domu starców, a nie masz za grosz empatii dla własnego dziecka. Malutkiego człowieka całkowicie zdanego na ciebie. Masz coś z głową nie tak...